پرش به محتوا

سید محمدباقر حکیم

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از محمدباقر حکیم)
سیّد محمّدباقر حکیم
سیّد محمّدباقر حکیم در دههٔ ۱۹۹۰
نام هنگام تولدسیّد محمّدباقر طباطبائی حکیم
زادهٔ۱۹۳۹ م/ ۱۳۱۸ ه.ش
درگذشت۲۹ اوت ۲۰۰۳/ ۷ شهریور ۱۳۸۲ (۶۴ سال)
آرامگاهنجف، عراق
ملیت عراق
عنوانشهید محراب
حزب سیاسیمجلس اعلای اسلامی عراق
مخالفحزب بعث عراق
پدرسید محسن حکیم
خویشاوندانسید عبدالعزیز (برادر)
خانوادهحکیم

سیّد محمّدباقر طباطبائی حکیم (۱۴ ژوئیهٔ ۱۹۳۹ م/ ۲۲ تیر ۱۳۱۸ ه.ش در نجف – ۲۹ اوت ۲۰۰۳/ ۷ شهریور ۱۳۸۲ در نجف)[۱][۲] مشهور به سید محمدباقر حکیم، روحانی و فعال سیاسی عراقی، رئیس مجلس اعلای اسلامی عراق و یکی از مشهورترین روحانیون فعال سیاسی عراق در قرن بیستم بود. حکیم در شهریور ۱۳۸۲ پس از اقامه نماز جمعه در نجف بر اثر انفجار بمب کشته شد.[نیازمند منبع]

محمدباقر حکیم از سادات طباطبایی است که نَسَبِ ایشان به ابراهیم طباطبا پسر اسماعیل دیباج پسر ابراهیم غمر پسر حسن مثنی پسر حسن مجتبی می‌رسد. [۳]

وی فرزند سید محسن حکیم می‌باشد. وی در امور سیاسی متأثر از استادش سید محمدباقر صدر بود.[نیازمند منبع]

گریز به ایران

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

حکیم در نیمه اول سال ۱۹۸۳ موفق به فرار از عراق شد. صدام دستور بازداشت ۱۶ نفر از افراد خانواده حکیم و شکنجه آنها به طرق مختلف و سپس اعدام آنها را صادر کرد. پیامی نیز به این مفهوم به ایشان صادر شد که اگر به تحریک مردم علیه رژیم اقدام کند کشتارها ادامه پیدا خواهد کرد.[۴][۵]

وی رابطه نزدیکی با جمهوری اسلامی ایران داشت[نیازمند منبع] و بنیانگذار سپاه بدر بود که در جنگ ایران و عراق در کنار ایران علیه رژیم بعث جنگیدند.[نیازمند منبع]

آیت الله سید محمدباقر حکیم در تاریخ ۷ شهریور ۱۳۸۲ سه ماه پس از سقوط صدام و بازگشتش به عراق، پس از اقامه نماز جمعه در حین خروج از حرم امیرالمومنین در نجف بوسیله یک بمب قوی ترور شد. در این واقعه ۸۵ نمازگزار دیگر نیز همراه او کشته شدند.[۶][۷]

پیوند به بیرون

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
  1. «زندگینامه: سید محمدباقر حکیم (۱۳۱۷–۱۳۸۲)». همشهری آنلاین. دریافت‌شده در ۲۳ دسامبر ۲۰۱۴.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  2. «Muhammad Baqir al- Hakim». Oxford Reference. دریافت‌شده در ۲۳ دسامبر ۲۰۱۴.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  3. نقیب‌زاده مشایخ طباطبا، سیدحسین‌علی؛ هدیه لآل عبا فی نسب آل طباطبا؛ [چاپ اول]: [تهران]، چاپخانهٔ مجلس، ۱۳۳۱، ص ۱۷ تا ۳۳ و طباطبایی، سیدمحمدحسین؛ نسب‌نامهٔ خاندان طباطبایی (اولاد امیر سراج‌الدین عبدالوهاب)؛ به کوشش و با مقدمهٔ سیدهادی خسروشاهی؛ چاپ اول: قم، مؤسسه بوستان کتاب (زندگی‌نامه و خاطرات: ۵۲، تاریخ: ۳۷۶)، ۱۳۹۱، ص ۲۸ تا ۳۷ و رجائی، سیدمهدی؛ المعقبون من آل أبی‌طالب: أعقاب‌الإمام‌الحسن‌المجتبی علیه‌السلام؛ چاپ اول: قم، مؤسسه‌عاشوراء، ۱۳۸۵ هـ.ش. الجزء الاول و باقرزاده ارجمندی، سیداحمد؛ سادات عبدالوهابیه، فصل‌نامه متن‌پژوهی پیام بهارستان، دوره ۲، س. ۸، ش. ۲۶، پاییز و زمستان ۱۳۹۴
  4. میخائیل رمضان (۱۳۸۱شبیه صدام، سوره مهر، ص. ۲۱۲، شابک ۹۶۴-۴۷۱-۶۷۸-۷{{یادکرد}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  5. ۲۳۰۹ (۲۰۲۲-۰۲-۲۱). «روایت تصویری زندگی شهید محمدباقر حکیم در ایران». ایرنا. دریافت‌شده در ۲۰۲۵-۰۶-۰۲. {{cite web}}: |نام خانوادگی= نام عددی دارد (کمک)نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  6. «شهید آیت‌الله سید محمدباقر حکیم».[پیوند مرده]
  7. «جزییات جدید از ترور آیت الله سید محمد باقر حکیم/ سخنگوی جریان حکمت عراق: ترور شهید محراب از هوا و با پانصد تن مواد منفجره انجام شد». پایگاه خبری جماران. ۲۰۲۵-۰۶-۰۲. دریافت‌شده در ۲۰۲۵-۰۶-۰۲.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)