سید محمدباقر حکیم

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

سید محمدباقر طباطبائی حکیم (۱۹۳۹ م/ ۱۳۱۷ ه.ش. در نجف – ۲۹ اوت ۲۰۰۳/ ۷ شهریور ۱۳۸۲ در نجف[۱][۲] رئیس مجلس اعلای انقلاب اسلامی عراق و یکی از مشهورترین روحانیون فعال سیاسی عراق در قرن بیستم بود.

تبار[ویرایش]

وی از خاندان بزرگ حکیم که اصالتی اصفهانی داشت است و فرزند مرجع اعلی شیعه آیت‌الله سید محسن طباطبایی حکیم می‌باشد. وی در امور سیاسی شدیداً متأثر از استادش آیت‌الله سید محمدباقر صدر بود.

گریز به ایران[ویرایش]

آیت الله حکیم در نیمه اول سال ۱۹۸۳ موفق به فرار از عراق شد. صدام دستور بازداشت ۱۶ نفر از افراد خانواده حکیم و شکنجه آنها به طرق مختلف و سپس اعدام آنها را صادر کرد. پیامی نیز به این مفهوم به ایشان صادر شد که اگر به تحریک مردم علیه رژیم اقدام کند کشتارها ادامه پیدا خواهد کرد.[۳]

سازمان بدر[ویرایش]

وی که رابطه نزدیکی با آیت‌الله‌ها و سران سپاه پاسداران ایران داشت بنیانگذار سپاه بدر بود که در جنگ ایران و عراق در کنار ایران علیه رژیم بعث جنگیدند.

ترور[ویرایش]

سید محمدباقر حکیم در تاریخ ۲۹ اوت ۲۰۰۳ سه ماه پس از سقوط صدام و بازگشتش به عراق، پس از اقامه‌ نماز جمعه در حین خروج از حرم علی در نجف ترور شد. در این واقعه ۹۵ نمازگزار دیگر نیز همراه او کشته شدند.[۴]

پیوند به بیرون[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. ‌ «زندگینامه: سید محمدباقر حکیم (۱۳۱۷–۱۳۸۲)». همشهری آنلاین. بازبینی‌شده در ۲۳ دسامبر ۲۰۱۴. 
  2. ‌ «Muhammad Baqir al- Hakim». Oxford Reference. بازبینی‌شده در ۲۳ دسامبر ۲۰۱۴. 
  3. میخائیل رمضان. شبیه صدام. چاپ اول. سوره مهر، ۱۳۸۱. ۲۱۲. شابک ‎۹۶۴-۴۷۱-۶۷۸-۷. 
  4. «شهید آیت الله سید محمدباقر حکیم».