سید محمدباقر حکیم

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

آیت الله سید محمدباقر طباطبائی حکیم ( ۱۹۳۹ م/ ۱۳۱۷ ه.ش. در نجف – ۲۹ اوت ۲۰۰۳/ ۷ شهریور ۱۳۸۲ در نجف)[۱][۲]، رئیس پیشین مجلس اعلای انقلاب اسلامی عراق یکی از مشهورترین روحانیون فعال سیاسی عراق در قرن بیستم است.

تبار[ویرایش]

وی از خاندان بزرگ حکیم که اصالتی اصفهانی داشت است و فرزند مرجع اعلی شیعه آیت‌الله سید محسن طباطبایی حکیم می باشد. وی در امور سیاسی شدیداً متأثر از استادش آیت‌الله سید محمدباقر صدر بود.

تبعید در ایران[ویرایش]

آیت الله حکیم در نیمه اول سال ۱۹۸۳ موفق به فرار از عراق شد. صدام دستور بازداشت ۱۶ نفر از افراد خانواده حکیم و شکنجه آنها به طرق مختلف و سپس اعدام آنها را صادر کرد. پیامی نیز به این مفهوم به ایشان صادر شد که اگر به تحریک مردم علیه رژیم اقدام کند کشتارها ادامه پیدا خواهد کرد.[۳]

ترور[ویرایش]

سيد محمدباقر حكيم در تاریخ (۲۹ اوت ۲۰۰۳ / اول رجب ۱۴۲۴) پس از سه ماه از بازگشت خود به عراق در نجف پس از اقامه نماز جمعه در حین خروج از حرم علی بن ابی‌طالب همراه ۱۲۵ نمازگزار دیگر ترور شد. [۴]


پیوند به بیرون[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. ‏ «زندگینامه: سید محمدباقر حکیم (۱۳۱۷- ۱۳۸۲)». همشهری آنلاین. بازبینی‌شده در ۲۳ دسامبر ۲۰۱۴. 
  2. ‏ «Muhammad Baqir al- Hakim». Oxford Reference. بازبینی‌شده در ۲۳ دسامبر ۲۰۱۴. 
  3. میخائیل رمضان. شبیه صدام. چاپ اول. سوره مهر، ۱۳۸۱. ۲۱۲. شابک ‎۹۶۴-۴۷۱-۶۷۸-۷. 
  4. «شهيد آيت الله سيد محمدباقر حكيم».