لوئیس بونوئل
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
| 'لوییس بونوئل Luis Buñuel' |
|
| زمینه فعالیت | کارگردان |
| ملیت | اسپانیایی |
| زاده | ۲۲ فوریه ۱۹۰۰ کالاندا ، ایالت آراگون ، اسپانیا  |
| درگذشته | ۲۹ ژوئیه-۱۹۸۳ مکزیکوسیتی ، مکزیک  |
| سالهای فعالیت | ۱۹۸۱ تا ۱۹۷۷ |
| همسر یا شریک زندگی | جین بونوئل |
| صفحه در وبگاه IMDb | |
| فستیوال کن | |
|---|---|
| نخل طلایی سال ۱۹۵۹ برنده بهترین کارگردانی سال ۱۹۵۱ |
|
لوئیس بونوئل، (به اسپانیایی: Luis Buñuel) (۱۹۰۰ - ۱۹۸۳) کارگردان و فیلمساز اسپانیایی است.
فهرست مندرجات |
[ویرایش] زندگینامه
هر چند بونوئل به اعتبار محل تولدش فیلمساز اسپانیایی نامیده میشود اما نخستین فیلماش، سگ اندلسی، را به همراه سالوادور دالی در فرانسه ساخت و بیشترین فیلمهایاش را نیز در مکزیک و فرانسه ساخته است. او در خلال جنگ دوم جهانی و پس از آن ملیت آمریکایی را برگزید. آخرین فیلمهایاش نیز در فرانسه ساخته شده است.
او در جوانی با دالی و فدریکو گارسیا لورکا دوست بود و در میان سالی به عنوان روزنامهنگاری چپگرا با جمهوریخواهان اسپانیا برعلیه فرانکو فعالیت میکرد.
هر چند نخستین فیلم خود را در قبل از سی سالگی ساخت اما بزرگترین و مشهورترین فیلمهایاش را از شصت سالگی به بعد کارگردانی کرد. وقتی بونوئل در جوانی به فرانسه رفت سوررآلیستها تأثیر فراوانی بر او گذاشتند. در اکثر فیلمهای او مرز بین واقعیت و رویا آنچنان مخدوش است که نمیتوان به روشنی نماهایی وافعی و رویایی را از هم جدا کرد. او را برخی از منتقدین پدر سینمای فراواقعگرا خواندهاند.
[ویرایش] فیلمشناسی
| سال | نام فیلم | محل ساخت | یادداشت |
|---|---|---|---|
| ۱۹۲۹ | سگ اندلسی | فرانسه | به همراه سالوادور دالی |
| ۱۹۳۰ | عصر طلایی | فرانسه | |
| ۱۹۳۳ | سرزمین بینان یا هوردها زمین بینان |
اسپانیا | |
| ۱۹۴۶ | کازینوی بزرگ | مکزیک | |
| ۱۹۴۹ | جمجمهٔ بزرگ | مکزیک | |
| ۱۹۵۰ | فراموششدگان | مکزیک | |
| ۱۹۵۰ | سوزانای هرزه | مکزیک | |
| ۱۹۵۰ | دختر انگانیو | مکزیک | (به نام دختر فریب هم در فارسی خوانده میشود.) |
| ۱۹۵۱ | زنی بدون عشق | مکزیک | |
| ۱۹۵۱ | صعود به آسمان | مکزیک | |
| ۱۹۵۲ | قوی پنجه | مکزیک | |
| ۱۹۵۲ | رابینسون کروزوئه | مکزیک ، آمریکا | |
| ۱۹۵۲ | او | مکزیک | |
| ۱۹۵۳ | بلندیهای بادگیر | مکزیک | |
| ۱۹۵۴ | وهم با تراموا سفر میکند | مکزیک | |
| ۱۹۵۴ | رودخانهی مرگ | مکزیک | |
| ۱۹۵۵ | زندگی جنایتبار آرچیبالدوکروز | مکزیک | |
| ۱۹۵۵ | ناماش سپیده دم است | فرانسه , ایتالیا | |
| ۱۹۵۶ | مرگ در این باغ، | فرانسه , مکزیک | |
| ۱۹۵۸ | نازارین | مکزیک | (به نام ناصری هم در فارسی خوانده میشود.) |
| ۱۹۵۹ | تب درال پائو بالا میگیرد | فرانسه , مکزیک | |
| ۱۹۶۰ | دختر جوان | مکزیک , آمریکا | |
| ۱۹۶۱ | ویریدیانا | اسپانیا | (برنده نخل طلا در جشنواره کن) |
| ۱۹۶۲ | ملکالموت | مکزیک , اسپانیا | |
| ۱۹۶۳ | خاطرات یک مستخدمه | فرانسه | |
| ۱۹۶۵ | شمعون صحرا | مکزیک | |
| ۱۹۶۶ | زیبای روز | فرانسه | |
| ۱۹۶۹ | راه شیری | فرانسه , ایتالیا | |
| ۱۹۷۰ | تریستانا ، | اسپانیا , فرانسه , ایتالیا | |
| ۱۹۷۲ | جذابیت پنهان بورژوازی | فرانسه | |
| ۱۹۷۴ | شبح آزادی | فرانسه | |
| ۱۹۷۷ | موضوع مبهم هوس | فرانسه | (به نام میل مبهم هوس هم در فارسی خوانده میشود.) |
[ویرایش] جوایز
| سال | رتبه | نام فیلم |
|---|---|---|
| ۱۹۵۱ | برنده بهترین کارگردان جشنواره کن | فراموششدگان |
| نامزد جایزه بزرگ جشنواره کن | فراموششدگان | |
| ۱۹۵۲ | نامزد جایزه بزرگ جشنوراه کن | قوی پنجه |
| ۱۹۵۳ | نامزد جایزه بزرک جشنواره کن | او |
| ۱۹۵۹ | نامزد نخل طلای جشنواره کن | نازارین |
| برنده جایزه بینالملل جشنواره کن | ملکالموت | |
| ۱۹۶۰ | نامزد نخل طلای جشنوراه کن | دختر جوان |
| ۱۹۶۱ | برنده نخل طلای جشنواره کن | ویردینیا |
| ۱۹۶۲ | نامزد نخل طلا جشنواره کن | ملکالموت |
[ویرایش] کتابشناسی در زبان فارسی
- - ویریدیانا، ترجمهٔ هوشنگ طاهری، تهران:مدرسه عالی تلویزیون و سینما ۱۳۵۰
- - با آخرین نفسهایام، ترجمهٔ علی امینی نجفی هوش و ابتکار
- - بونوئل، لوئیس. شمعون صحرا(پیوست آخر کتاب)، ترجمهٔ پیام یزدانجو. تهران:انتشارات علو و زندگی ۱۳۷۷
- - ویریدیانا، ترجمهٔ پیام یزادجو، تهران: نشر دیگر ۱۳۷۸ ۹۶۴-۹۲۱۰۶-۳-۶ ISBN
- - فراموش شدگان، ترجمهٔ حسینعلی طباطبایی تهران:انتشارات دید ۱۳۷۹ ۹-۳-۹۲۲۱۲-۹۶۴ ISBN
[ویرایش] جستارهای وابسته
[ویرایش] پیوند به بیرون
- بزرگداشت لوييس بونوئل به مناسبت بيستمين سالمرگ بازبینی شده در ۱۳ آبان ۱۳۸۵
- حسین آریانی ، بررسى ديدگاه بونوئل درباره بورژوازى پایگاه رسمی سوره مهر، بازبینی شده در ۱۴ آبان ۱۳۸۵
- بونوئل کيست؟، وبگاه تبیان، بازبینی شده در ۱۴ آبان ۱۳۸۵
[ویرایش] منابع
- بونوئل ، لوئیس. شمعون صحرا(پیوست آخر کتاب)، ترجمهٔ پیام یزدانجو. تهران:انتشارات علو و زندگی ۱۳۷۷
