فرناندو سولاناس

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
فرناندو سولاناس
Solanas.jpg
نام اصلی فرناندو اسکیل سولاناس
تولد ۱۶ فوریهٔ ۱۹۳۶(۱۹۳۶-02-۱۶) ‏(۷۸ سال)
اولیووس , بوئنوس آیرس
ملیت آرژانتین آرژانتینی
نام(های)
دیگر
پینو سولاناس
سال‌های فعالیت ۱۹۶۲ - تاکنون
وب‌گاه رسمی www.pinosolanas.com
صفحه در وب‌گاه IMDb

فرناندو اسکیل "پینو" سولاناس (به انگلیسی: Fernando Ezequiel 'Pino' Solanas) یکی از مهم ترین کارگردانان معاصر آرژانتین و آمریکای لاتین

زندگینامه[ویرایش]

سولاناس متولد ۱۶ فوریه ۱۹۳۶ در بوئنوس آیرس است. در دانشگاه تأتر، موسیقی و حقوق خواند و در سال ۱۹۶۲ اولین فیلمش را ساخت. پس از آن که در سال ۱۹۶۸ اولین فیلم بلندش تحت عنوان " ساعت کوره ها" (La hora de los hornos) را به همراه گتینو ساخت به شهرت جهانی رسید؛ مستند ساعت کوره های نگاهی دقیق به استعمار نو و خشونت در آمریکای لاتین دارد. جوایزی از جمله جایزه ویژه هیأت داوران جشنواره ونیز و نخل طلایی بهترین کارگردان جشنواره کان ارمغان هنرنمایی سولاناس در این فیلم بود.

سولاناس گرایش های سیاسی چپ گرایانه و آزادی خواهانه داشت. او به همراه اوکتاویو گتینو و جراردو بالخو در دهه ۱۹۶۰ پایه گذار "گروه سینمایی آزادی خواه" شد که تحولی در سینمای آرژانتین به وجود آورد و نقش مهمی در آگاهی جمعی سینماگران داشت. گرایش اصلی گروه چپ پرونی بود و بعدها با پیوستن فیلم سازانی چون انریکو و نمسیو خوارز و پابلو سزیر گرایش های دیگر وارد گروه شد. سولاناس و هم فکرانش به دلیل شرکت در تجمعات حامی پرون تحت فشار قرار گرفتند؛ بطوری که یکی از هنرپیشگان به قتل رسید و سولاناس توسط نیروهای دولتی ربوده شد. این گروه سینماگران بعدها به جنبش "سینمای سوم" پیوست.

سولاناس به همراه اوکتاویو گتینو مانیفست "بسوی سینمای سوم" را نوشت. ایده سیاسی سینمای سوم گذر از سینمای هالیوود و سینمای مولف اروپا بود. هدفی که الهام بخش بسیاری از فیلمسازان جهان سوم شد. برخی نیز معتقدند که سینمای سوم نام خود را از جهان سوم وام گرفته است، بدین معنا که جهان اول، نماد آمریکا و به تبع آن سینمای اول به معنای هالیوود است. از نظر گرایش های سیاسی، می توان این سینما را منتقد استعمارگرایی نو، نظام سرمایه داری و هالیوود دانست. این سینماگران بر این باورند که مدل سینمایی هالیوود تنها بر مبنای سود بیشتر شکل گرفته است. مانیفست گروه به سال ۱۹۶۹ در مجله سینمایی تری کونتیننتال (می توان آن را سه قاره ترجمه کرد) و به وسیله "سازمان همبستگی با مردم آسیا، آفریقا و آمریکای لاتین" (OSPAAAL :Organization of Solidarity with the People of Asia, Africa and Latin America) منتشر شد، در حالی که جمله ای از فرانس فانون سرآغاز متن بود: "ما باید بحث کنیم؛ ما باید ابداع کنیم ...".

فستیوال فیلم گوادلاهارا سال ۲۰۰۸

سولانا به دلیل فعالیت های سیاسی در سال ۱۹۷۶ مجبور به ترک آرژانتین شد و به پاریس رفت. پس از اقامتی ۷ ساله، در سال ۱۹۸۳ دوباره به آرژانتین بازگشت. پس از تبعید و بر مبنای تجربیات آن دوره در فرانسه دو تا از مهم ترین فیلم هایش را ساخت. فیلم "تانگوها؛ تبعید گاردل" (۱۹۸۵) (Tangos: el exilio de Gardel) تصویرگر تعدادی از تبعیدی های آرژانتینی در پاریس است که تلاش می کنند با برگزاری کلاس های تانگو ارتباط خود را با فرهنگ ملی حفظ کنند. فیلم تحسین شده "جنوب" (۱۹۸۸) (Sur) داستان مردی به‌نام فلورآلاست که به جرم فعالیت‌های خرابکارانه به زندان می‌افتد، و در سال ۱۹۸۳ پس از گذراندن پنج سال دوران محکومیتش آزاد می‌شود. او سخت مشتاق دیدار همسرش است، اما گذشته بین رویاها و واقعیت فاصله انداخته اند.

فیلم های مطرح دهه ۱۹۹۰ سولاناس شامل "سفر" (۱۹۹۲) (El viaje) و "ابرها" (۱۹۹۸) (La nube) هستند. در این دوره، فعالیت های سیاسی سولاناس جدی تر می شود و در سال ۱۹۹۱ نطق تندی علیه کارلوس منمرئیس جمهور وقت آرژانتین – انجام می دهد. وی مورد حمله قرار می گیرد و به شدت مضروب می شود. در سال ۱۹۹۲، تلاش می کند یکی از سناتورهای بوینس آیرس شود و ۷ درصد آرا را به خود اختصاص می دهد. سپس مدت کوتاهی عضو حزب پیشروی آرژانتین می شود.

در دهه ۲۰۰۰، سولاناس روی به ساخت فیلم های مستند می آورد که به شدت مورد توجه قرار می گیرند. در سال ۲۰۰۴، خاطرات ساکئو (Memorias del saqueo) را می سازد که در کشورهای مختلف با نام های متفاوت اکران شده است؛ به همین دلیل با نام "قتل عام اجتماعی" (Social Genocide) هم شناخته می شود. آلمانی هم نام " Memoria del Saqueo - Die Globalisierung hat ein Gesicht " را برای آن انتخاب کردند. در همین سال، سولاناس خرس طلایی ویژه جشنواره برلین را دریافت کرد.

سولاناس در ادامه فیلم های مستند خود در سال ۲۰۰۵ "حیثیت هیچ کس" (La dignidad de los nadies)، در سال ۲۰۰۷ "آرژانتین پنهان" (Argentina latente)، در سال ۲۰۰۸ "ایستگاه بعدی" (La próxima estación) و در سال ۲۰۰۹ "شورش خاک: طلای ناپاک" (Tierra sublevada: Oro impuro) را ساخت. فعالیت های سیاسی سولاناس در چند سال گذشته افزایش یافته است. در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۰۷، با ۱٫۵ درصد آرا پنجم شد. در سال ۲۰۰۹، سولاناس با پیروزی حزبش در انتخابات یکی از نمایندگان مردم بوینس آیرس در مجلس ملی شد.

فیلمشناخت[ویرایش]

سال نام فیلم عنوان اسپانیایی
۲۰۰۹ "شورش خاک: طلای ناپاک" Tierra sublevada: Oro impuro
۲۰۰۸ "ایستگاه بعدی" La próxima estación
۲۰۰۷ "آرژانتین پنهان" Argentina latente
۲۰۰۵ "حیثیت هیچ کس" La dignidad de los nadies
۲۰۰۴ "خاطرات ساکئو"
"قتل عام اجتماعی"
Memorias del saqueo
۱۹۹۸ "ابرها" La nube
۱۹۹۲ "سفر" El viaje
۱۹۸۸ "جنوب" Sur
۱۹۸۵ "تانگوها؛ تبعید گاردل" Tangos: el exilio de Gardel)
۱۹۶۸ " ساعت کوره ها" La hora de los hornos

منابع[ویرایش]

http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Fernando_Solanas&oldid=426085816

پیوند به بیرون[ویرایش]