مطب دکتر کالیگاری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
پوستر فیلم مطب دکتر کالیگاری اثر رابرت وینه(1920)

مطب دکتر کالیگاری (به آلمانی: Das Kabinett des Doktor Caligari) فیلم صامت ترسناک و سیاه و سفیدی است که در سال ۱۹۲۰ به کارگردانی رابرت وینه (Robert Wiene) و بر پایه فیلمنامه‌ای از هانس یانوویتز (Hans Janowitz) و کارل مایر (Carl Mayer) ساخته شده است.

این فیلم یکی از تاثیرگذارترین آثار سینمای اکسپرسیونیسم آلمان است و از برجسته‌ترین فیلم‌های ترسناک اولیه به شمار می‌رود، بگونه‌ای که راجر ایبرت (Roger Ebert) آن را «اولین فیلم واقعاً ترسناک» می‌داند.[۱] همچنین به عنوان نمونه شاخصی از پایان مبهم و دوگانه در سینما شناخته می‌شود. مانند دیگر آثار سبک اکسپرسیونیسم، در طراحی صحنه از خطوط مورب و اشکال کج و معوج استفاده شده است.

داستان فیلم[ویرایش]

خطر لوث‌شدن: آنچه در زیر می‌آید ممکن است قضیه یا پایان ماجرا را لو دهد!

ماجرای فیلم در قالب داستانی و بیشتر آن بصورت گذشته نمایی توسط نقش اول فیلم، فرانسیس، بیان می‌شود. این فیلم جزء نخستین نمونه‌های استفاده از «قالب داستان» (به انگلیسی: Frame Story) در تاریخ فیلمسازی است.

فرانسیس (فردریک فهر Friedrich Fehér) در کنار همراهی سالخورده در حال سخن گفتن هستند که زنی ظاهراً آشفته، جین (لیل داگووِر Lil Dagover)، از کنار آنها می‌گذرد. فرانسیس وی را «نامزدم» خطاب می‌کند و داستان جالبی را که او به همراه جین داشته‌اند، نقل می‌کند.

فرانسیس داستانش را با سخن گفتن از خود و دوستش آلان (هانس هنریک ون تواردووسکی Hans Heinrich von Twardowski) که هر دو برای ازدواج با جین رقابتی سالم را دارا هستند، آغاز می‌کند. این دو دوست از کارناوالی در دهکده‌ای کوهستانی در آلمان، هولستنوال (Holstenwall)، دیدن می‌کنند. در این کارناوال، آنها با شخصیتی جالب بنام دکتر کالیگاری (ورنر کراوس Werner Krauss) و شخص خوابگردی تقریباً لال بنام سزار (کنراد ویت Conrad Veidt) برخورد می‌کنند. دکتر کالیگاری سزار را در کابینی تابوت مانند و در حالت خواب قرار داده و با استفاده از داروهای خواب‌آور وی را تحت کنترل خود نگه می‌دارد و بعنوان جاذبه‌ای دیدنی به نمایش می‌گذارد. کالیگاری متوجه شده است که حالت مداوم خواب سزار به او اجازه می‌دهد که پاسخ هر راز و سئوالی را دربارهٔ آینده بداند. هنگامی که آلن از سزار می‌پرسد که چقدر زنده خواهد ماند، سزار بصراحت به او پاسخ می‌دهد که وی تنها تا سحر زنده خواهد ماند (پیشبینی که محقق می‌شود). مرگ خشن آلن بدست موجودی مرموز به جدیدترین مورد از سلسله قتلهای اخیر هلستنوال تبدیل می‌شود.

فرانسیس و جین، کالیگاری و سزار را تحت نظر قرار می‌دهند. دکتر کالیگاری به این مسئله پی می‌برد و به سزار دستور می‌دهد که جین را به قتل برساند. سزار تقریباً‌ این خواسته را عملی می‌کند. این مسئله باعث می‌شود که فرانسیس مطمئن شود که بطور حتم سزار و دکتر کالیگاری مسئول قتلهای اخیر هستند. با توجه به زیبایی ماورایی جین، سزار خود را ناتوان از کشتن وی می‌بیند و در عوض او را می‌رباید. در تعقیب و گریزی که توسط ساکنان روستا صورت می‌گیرد، سزار در نهایت جین را رها کرده و بدلیل خستگی مفرط به زمین افتاده و می‌میرد.

در این حین، فرانسیس به بیمارستان روانی هولستنوال می‌رود تا جویای وجود مریضی بنام دکتر کالیگاری شود و با یافتن اینکه دکتر کالیگاری در واقع مدیر تیمارستان است، شوکه می‌شود. با کمک همکاران دکتر کالیگاری در تیمارستان، فرانسیس از طریق نوشته‌های قدیمی (و دفترچه خاطرات وی) در می‌یابد که شخصی که به اسم دکتر کالیگاری شناخته می‌شود، شیفتهٔ داستان راهب مرموزی بنام کالیگاری است که در سال ۱۷۰۳ در شمال ایتالیا به روستاهای مختلف رفته و به روش مشابهی از شخص خوابگردی که تحت کنترل داشته، برای کشتن مردم استفاده می‌کرده است. دکتر کالیگاری بصورت دیوانه‌واری علاقمند می‌شود تا ببیند آیا این اتفاق بصورت واقعی صورت می‌پذیرد و به همین دلیل خود را در جایگاه کالیگاری قرار می‌دهد و قتلهایی را بصورت نیابتی و از طریق سزار به انجام می‌رساند. فرانسیس و سایر پزشکان تیمارستان، نیروهای امنیتی را به اتاق دکتر کالیگاری می‌فرستند. دکتر کالیگاری تنها هنگامی که در می‌یابد که بردهٔ محبوبش، سزار، مرده است، دیوانگی خود را آشکار می‌کند و پس از این ماجرا بعنوان بیمار در تیمارستان خود بستری می‌شود.

روایت به زمان حال باز می‌گردد و فرانسیس در حال جمع‌بندی داستان خود است. در انتها مشخص می‌شود که گذشته نمایی‌های فرانسیس، در واقع تخیلات وی بوده‌اند و فرانسیس، جین و سزار همگی بیمارهای تیمارستان هستند و مردی که وی او را دکتر کالیگاری می‌پندارد، مدیر تیمارستان است. فرانسیس برآشفته می‌شود و پزشکان تیمارستان لباس مخصوص را به وی پوشانیده و او را به همان اتاقی که دکتر کالیگاری خیالی در آن بستری بود، می‌برند. در پایان پزشک وی می‌گوید از آنجاییکه منبع «ترس» وی آشکار شده است، اکنون می‌‌تواند فرانسیس بیچاره را درمان کند.

پایان خطر لوث‌شدن

توسعهٔ اثر[ویرایش]

نویسندگان اثر، هانز یانوویتز و کارل مایر، ابتدا در برلین و پس از جنگ جهانی اول همدیگر را دیدند. هر دوی ایشان معتقد بودند که میتوان از فیلم بعنوان ابزار جدیدی برای بیان هنری استفاده کرد. داستانگویی تصویری که مستلزم همکاری بین نویسندگان، نقاشان، تصویربرداران، بازیگران و کارگردانان است. آنها احساس کردند که فیلم می‌تواند ابزار مناسبی برای کسب توجهات به صلح‌جویی فزاینده‌ای که پس از جنگ در آلمان آغاز شده بود، و همچنین بیانگر هنری رادیکال بر ضد بورژوازی باشد.[۲]

اگر چه هیچکدام ارتباطی با شرکتهای فیلمسازی نداشتند، اما با این وجود تصمیم گرفتند که فیلمنامه‌ای بنویسند. با توجه به اینکه هر دوی آنها علاقمند به کارهای پُل واگنر (Paul Wegener) بودند، تصمیم به ساخت فیلمی ترسناک گرفتند. خط اصلی داستان از تجربه‌های قبلی گرفته شد. یانوویتز خاطرات ناخوشایندی از شبی در سال ۱۹۱۳ در هامبورگ داشت. در آن شب وی، پس از خارج شدن از نمایشگاهی، وارد پارکی در حاشیهٔ هوستنوال می‌شود و غریبه‌ای را می‌بینید که پس از اینکه بصورت مرموزی از بوته‌ها بیرون می‌آید در تاریکی محو می‌شود. صبح روز بعد، بدن متلاشی شدهٔ زن جوانی در آنجا پیدا می‌شود.[۲]

یانوویتز و مایر معمولاً شبها به نمایشگاهی در نزدیکی محل سکونتشان می‌رفتند. در یک عصر آنها نمایشی را با عنوان «مرد و ماشین» مشاهده کردند که در آن مردی با نشان دادن قدرت جسمی فراوان و در حالیکه بنظر می‌رسد تحت تأثیر داروهای خواب‌آور باشد، آینده را پیشبینی می‌کند. با الهام از این ماجرا، یانوویتز و مایر داستانشان را در شش هفته نوشتند. اسم «کالیگاری» نیز از کتابی که مایر خوانده بود و در آن مأموری به این نام خوانده می‌شد، گرفته شده است.[۲]

هنگامی که آنها برای ارائه اثرشان نزد اریک پامر (Erich Pommer) می‌روند، وی سعی می‌کند که آنها را از استودیوی کوچکش (Decla-Bioscop) بیرون بیاندازد. اما زمانی که آنها با اصرار داستان فیلم را برایش نقل می‌کنند، پامر آنقدر تحت تأثیر قرار می‌گیرد که همانجا داستان را می‌خرد و قبول می‌کند که فیلم بصورت اکسپرسیونیستی ساخته شود که البته تا حدی به این دلیل بود که استودیوی او تنها مقدار مشخصی از امکانات و وسایل نورپردازی در اختیار داشت.[۲]

تولید[ویرایش]

پامر فیلنامه کالیگاری را به هرمان وارم (Hermann Warm) طراح و والتر رورگ (Walter Röhrig) و والتر ریمان (Walter Reimann) نقاش که در زمان سربازی در حال نقاشی تئاتری آلمانی دیده بود، سپرد. هنگامی که بنظر می‌رسید مایر نسبت به نحوهٔ ساخت فیلم دچار تردید و دودلی شده است، آنها مجبور شدند وی را متقاعد کنند که اگر نورها و سایه‌ها را بصورت مستقیم بر روی دیوارها، کف و پشت صحنه نقاشی کنند و آن را بصورت مسطح در پشت بازیگران قرار دهند، منطقی است. [۲]

پامر برای کارگردانی فیلم در ابتدا به سراغ فریتس لانگ (Fritz Lang) رفت، اما وی مشغول کار بر روی فیلم «عنکبوتها» (The Spiders) بود.[۲] بنابراین پامر کارگردانی اثر را به رابرت وینه سپرد. وینه نمائی را بصورت آزمایشی برای فیلم ساخت تا نظریات وارم، ریمان و رورگ را اثبات کند. این نما آنقدر اثرگذار بود که پامر در ساخت اثر، هنرمندانش را کاملاً آزاد گذاشت. یانوویتز، مایر و وینه بعدها از روش هنری مشابهی در ساخت اثری دیگر، «اصیل» (Genuine)، استفاده کردند که از نظر تجاری و نیز از دید منتقدان موفقیت کمتری یافت.[۲]

تهیه کنندگان (که خواستار پایان کمتر ناخوشایندی برای فیلم بودند) قالب داستانی را برای آغاز و پایان فیلم به کارگردان تحمیل کردند تا اینگونه بنظر آید که تمام اتفاقات فیلم، در واقع تخیلات فرانسیس بوده‌اند. در داستان اصلی، این مسئله که کالیگاری و سزار، واقعی و مسئول چندین فقره قتل هستند، به صراحت بیان می‌شد.[۳]

فیلم در برلین و از دسامبر ۱۹۱۹ تا ژانویه ۱۹۲۰ در استودیو لیکسی ساخته شد و اولین بار در مارمورهاوس (Marmorhaus) در برلین و به تاریخ ۲۶ فوریه ۱۹۲۰ نمایش داده شد.[۴]

بازخوردها[ویرایش]

«مطب دکتر کالیگاری» توسط بسیاری از منتقدین یکی از بهترین فیلمهای تاریخ سینما و یکی از بزرگترین فیلمهای ترسناک سینمای صامت به شمار می‌رود و دارای نمرهٔ خیلی نادر ۱۰۰٪ از راتن تومیتوز بر اساس ۳۷ نقد است.[۵] این فیلم اثر انکار ناشدنی بر روی فیلمسازان مؤخر در فضاسازی برای فیلمهایشان داشته است. منتقدان در سراسر دنیا فیلم را بخاطر روش اکسپرسیونیستیش که با طراحی صحنه خشن و بهم ریخته کامل شده است، تحسین کرده‌‌اند. کالیگاری بعنوان اثری تأثیرگذار بر فیلم نوآر، از اولین فیلم‌های ترسناک و به مدت دهه‌ها نمونه‌ای برای سایر کارگردانان شناخته شده است.

آپتون سینکلر (Upton Sinclair) کتاب «آنها مرا نجار صدا می‌زنند» (They Call Me Carpenter) را در سال ۱۹۲۲ نوشت. این کتاب با تمجع افرادی که می‌خواهند آمریکاییها را از دیدن کالیگاری، داستان «مرد دیوانه»ای که خدمتی به هنر و اخلاق نمی‌کند، منع کنند. سئوال وی این است که آیا هنر برای خدمت به اخلاق است یا هنر تنها برای هنر وجود دارد؟"[۶]

زیگفرید کراکائر (Siegfried Kracauer) نظریه پرداز سینمایی در کتاب از کالیگاری تا هیتلر: تاریخ روانشناسانهٔ سینمای آلمان (۱۹۴۷)، در تحلیل محتوای سینمای آلمان، گرایش‌های اجتماعی و روانی حاکم بر آلمان در سال‌های بین جنگ جهانی اول تا جنگ جهانی دوم (۱۹۱۸–۱۹۳۳) را بررسی می‌کند و بر پایه اقبال عمومی به فیلم‌های پرفروش و تحلیل مضمون این فیلم‌ها، اطلاعاتی از جامعه آلمانی قبل از هیتلر به دست می‌دهد و معتقد است می‌شد ظهور یک دیکتاتور را در آلمان پیش‌بینی کرد.[۷]

در کتاب سینمای وایمار و پس از آن (Weimar Cinema and After) توماس الساسیر (Thomas Elsaesser) اثر کراکائر را «تخیل تاریخی» می‌نامد. الساسیر ادعا می‌کند که کراکائر به اندازه کافی فیلمها را مورد مطالعه قرار نداده است تا نظریه‌اش در مورد اکثریت جامعهٔ آلمان صادق باشد. همچنین اینکه یافته شدن و چاپ فیلمنامهٔ اولیه «مطب دکتر کالیگاری» ادعای وی مبنی بر نیات انقلابی نویسندگانش را کم رنگ می‌سازد. الساسیر در مقابل بیان می‌کند که فیلمسازان روش اکسپرسیونیستی را برای ساخت اثر انتخاب کرده‌اند تا روشی متفاوت ارائه دهند و محصولی کاملاً ملی در مقابل افزایش روزافزون اهمیت محصولات آمریکایی بیافرینند. دیتریک شونمان (Dietrich Scheunemann)، در دفاع از کراکائر بیان می‌کند که وی «تمام تولیدات را در دسترس نداشته است». و نیز اینکه فیلمنامه اولیه تا سال ۱۹۷۷ پیدا نشده است و کراکائر زمانی کتاب را نوشته که حدود ۲۰ سال از زمانی که فیلم را دیده، گذشته است.[۸]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Ebert, Roger (2009-06-03). "The Cabinet of Dr. Caligari". RogerEbert.com. Retrieved 2014-05-30. 
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ ۲٫۳ ۲٫۴ ۲٫۵ ۲٫۶ Peary, Danny (1988). Cult Movies 3. New York: Simon & Schuster Inc. pp. 48–51. ISBN 0-671-64810-1. 
  3. White, Rob; Buscombe, Edward (2003). British Film Institute film classics 1. Routledge. pp. 2–4. ISBN 1-57958-328-8. 
  4. Robinson, David (1997). Das Cabinet Des Dr. Caligari. British Film Institute. p. 47. 
  5. "The Cabinet of Dr. Caligari". Rotten Tomatoes. Retrieved 25 January 2014. 
  6. They Call me Carpenter Gutenberg -- They Call me Carpenter Librivox
  7. Kracauer, Siegfried (2004). From Caligari to Hitler: A Psychological History of the German Film. Princeton University Press. 
  8. Scheunemann, Dietrich (2003). "The Double, the Decor, the Framing Device: Once More on Robert Weine's The Cabinet of Dr. Caligari". In Scheunemann, Dietrich. Expressionist Films: New Perspectives. Routledge. p. 128. ISBN 1-57113-068-3. 

پیوند به بیرون[ویرایش]