پل گوگن

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
پل گوگن
Paul Gauguin 111.jpg
خودنگاره‌ای از پل گوگن، ۱۸۹۳
زادهٔ ۷ ژوئن ۱۸۴۸
پاریس
درگذشت ۸ مه ۱۹۰۳
جزایر مارکیز, پولینزی فرانسه
ملّیت فرانسوی پرچم فرانسه
حوزهٔ فعالیت نقاشی، تندیس‌گری
سبک پسادریافتگری
آثار برجسته از کجا آمده‌ایم؟ کیستیم؟ به کجا می‌رویم؟
امضا

اوژن آنری پل گوگن (به فرانسوی: Paul Gauguin) (زاده ۷ ژوئن ۱۸۴۸- مرگ ۸ مه ۱۹۰۳) نقاش و تندیس‌گر فرانسوی و یکی از مهمترین چهره‌های سبک پسادریافتگری بود.

زندگی[ویرایش]

پل گوگن در پاریس به دنیا آمد. بعد از چند سال که در ناوگان بازرگانی فرانسه خدمت کرد، به دلالی بورس روی آورد و در فراغت و روزهای تعطیل به نقاشی می‌پرداخت. به تدریج به خرید و گردآوری تابلوهای امپرسیونیستی مشغول شد. از ۱۸۷۵ با پیسارو طرح دوستی ریخت و در نمایشگاه دریافتگری سال ۱۸۸۶-۱۸۸۰ شرکت کرد؛ از ۱۸۸۳ به طور تمام وقت به نقاشی پرداخت. در ۱۸۸۹ با نمادگرایان فرانسوی در پاریس و بروکسل نمایشگاه‌هایی برپا کرد. سال‌های ۱۸۹۱-۱۸۹۳ را در تاهیتی به سر برد؛ بعد به فرانسه بازگشت. از ۱۸۹۵ به بعد در تاهیتی به سر برد. در سال‌های ۱۸۹۸-۱۸۹۹ در نگارخانه ولار در پاریس نمایشگاه انفرادی تشکیل داد. در ۱۹۰۳ در هیوا اوآ از جزایر مارکیز در جنوب اقیانوس آرام، از دنیا رفت. بعد از مرگ گوگن نمایشگاه بزرگی در «سالن پاییز» در سال ۱۹۰۶ برای بزرگداشت وی برپا گردید و طی آن، گوگن به عنوان پیشتاز حرکت‌های ضدناتورالیستی، همچون فوویسم در فرانسه و هیجان‌نمایی در آلمان و کشورهای دیگر معرفی شد.[۱] پل گوگن (نقاش، پیکره ساز، چابگر فرانسوی). یکی از آفریندگان مفهوم جدید نقاشی، که به سهم خود تاثیری مهم وسازنده بر هنر سدهٔ بیستم گذارده است. سپس، کار پر درآمدی را در یک موسسهٔ دلالی سهام پیش گرفت و یکی از خریداران آثار امپرسیونیست‌ها بود. به تشویق پیسارو وقت بیشتری را به نقاشی تشخیص داد. سرانجام، در سی و پنج سالگی از زندگی مرفه و زن و فرزندانش دست کشید، و یکسره به نقاشی روی آورد. در چند نمایش گروهی امپرسیونیست‌ها شرکت کرد. به شهر پنتاون رفت. در آنجا، برنا و گروهی از نقاشان جوان به شخصیت و نظرات زیبایی شناختی او جلب شدند. سفرش به پاناما و مارتینیک دیری نپایید؛ و به سبب بیماری به پاریس بازگشت. دو ماه پرماجرایی را با وان گوگ در شهر آژل گذرانید. در شهر پولدو (برتانی)، دوباره به جمع پیروانش پیوست. سپس به تاهیتی رفت، و دو سال در انجا ماند. به امید فروش آثار جدیدش به پاریس بازگشت. سرانجام، دلسرد و بیمار، بار دیگر رهسپار جزایر جنوبی اقیانوس کبیر شد. سالهای آخر زندگانی را در تنهایی، بیماری، دتنگدستی، و درگیری داءم با مقامات اداره مستعمرات فرانسه به سر برد. هنگامی که چشم از جهان فروبست، انبوهی از نقاشیها رنگ روغنی و آبرنگ، کنده کاری روی چوب،باسمه، مجسمه، سفالینه، یادداشتهای روزانه و نامه از خود به جای گذاشت. نوآ، مهمترین نوشته او بود.

دیدگاه گوگن[ویرایش]

گوگن که به دورهٔ آخر قرن متعلق بود، تمدن را نوعی بیماری می‌انگاشت، و آرزوی زندگی طبیعی و ساده را در سر داشت. او از اروپا گریخت تا در سرزمینهای بکر و دوردست خود را با طبیعت یکی کند، و در میان اقوام بدوی، دنیای فراموش شده اسطورهه را از نو باز یابد. او از نخستین هنرمندان اروپایی بود که به هنر شرق کهن و هنر پیشاکلومبی جلب شد. سنت طبیعتگرایی اروپایی را فروگذارد؛ و علیه واقعگرایی امپرسیونیست‌ها، و برداشتها علمی نءوامپرسیونیست‌ها واکنش نشان داد. رنگ را-مستقل از کارکرد توصیفی، و با تاکید بر ارزشهای تزیینی وعاطفی آن- در سطحهای تخت به کار گرفت.[۲]همچنین، با توجه به باسمه‌های ژاپنی شیشه نگاره‌های قرون وسطای اروپایی، برای ایجاد نقشهای موزون از خطهای سیاه مرزی استفاده کرد. بدین سان، نظریه سنته تیسم را پیش نهاد (او ابتدا، اصطلاح ((سنته تیست-سمبلیک))را برای توصیف روش خود به کار برد) بعدها، گروه نبی‌ها بر اساس همین نظریه زیباشناسی او طرح، استخوانبندی کار است و رنگ، برجستگی و فاصله و معنا را می نمایاند. فضا نیز یک صفت ایستا و ثابت طبیعت نیست؛ بلکه کیفیتی بیان شدنی است همان قدر با رنگ که با خط. چنین فضایی را می‌توان در دو بعد و کاملاً پرمعنا مجسم کرد. گوگن در آن زمان که هنوز تحت تاثیر امپرسیونیسم بود، استعداد رنگپردازی خود را نشان داد. ضمن بررسی اصول تصویری، بارها توجه اش به معنای روانشناختی رنگ جلب شد؛ و چنین نتیجه گرفت که از این طریق-و بدون توسل به ادبیات-تفسیر موضوع ممکن است.

برخی آثار[ویرایش]

پرده کشتی گرفتن یعقوب با فرشته، یکی از نخستین کوششهای او در استفاده از رنگ چون وسیله‌ای برای بیان بود. پرده مسیح زرد، نیز بیش از آنکه تصویری از واقعیت باشد، تجسم صورت خیالی است که به مدد هماهنگی شکلهای ساده شده و رنگهای تند و درخشان حاصل آمده است. گوگن دریافته بود که اگر گویایی عناصر تجسمی برای القای انگارهای نایاب کافی به نظر می‌رسد، پس سرمشق طبیعت دیگر اهمیت و اعتبارش را برای هنرمند از دست می‌دهد؛ و هنر همانا بیان انتزاعی می‌شود.

نقاشی گوگن در تاهیتی عمق بیشتری پیدا کرد. او در اقلیم استوایی هویت خود را یافت؛ و از طریق تماس نزدیک با ذهنیت بدوی، نومایگی اش رخ نمود، و هنرش به حد کمال رسید. در پی افسانه‌ها می‌گشت، و افسانه‌ها از درونش سر بر می‌کشیدند. دختری اهل تاهیتی را خوابیده در بسترش می دید، و ناگهان افسانه مردم پلینزی درباره مرده راه رونده به ذهنش می‌رسید. اینها را درهم می‌آمیخت، و پرده‌ای چون روح مرده به هنگام تماشا، را از کار درمی آورد. او در جزایر جنوب با آفریدن آثاری از این دست، عشق خود را به زندگی طبیعی بیان می‌کرد، و پیگیرانه می‌کوشید به مدد مصالح کهن بدیلی در برابر تمدن عصر جدید بنا کند. با این حال، گوگن نه قصد تصویرگری افسانه‌ها را داشت، و نه خود را نقاش موضوعهای تمثیلی می‌دانست. هدف او دستیابی به نوعی نقاشی پیکرنما بود که بیانگر نماد عام انسانی باشد. گرایش وی، در اساس، به دیوارنگاری و هنر تزیینی پر معنا-همانند هنر مصریان باستان بود.

ویژگی کار گوگن[ویرایش]

ساده کردن طراحی، و کاربست رنگ ناب که نقشهای وسیع چسبیده به صفحه تصویر را شکل می‌دهد، جملگی در راستای این هدف اند. او رویاها و عواطف درونی اش را به مدد این نقشهای دو بعدی، خطهای گویا، و رنگبندی نمادین، عینیت می‌بخشد. ارزش واقعی او در دنیای هنر پس از مرگش شناخته شد. یادواره گوگن در سالن پاییز، آغازی برای معرفی دستاورد هنری او بود. دیری نگذشت که جنبشهای فوویسم و اکسپرسیونیسم اصول کارش را دنبال کردند. از سوی دیگر، داستان زندگی تلخ و پرماجرایش-همچون زندگینامه وان گوگ-بارها در قالب فیلم و رمان بازسازی شد. از جمله دیگر آثارش:چهره هاله دار نقاش؛ زنان اهل تاهیتی؛ ماه و زمین؛ از کجا می‌آییم، چه هستم، به کجا می‌رویم؟؛اسب سپید؛ سواران در ساحل؛ مجسمه زن اهل کاراییب؛ باسمه نوآ.[۳]

فعالیت‌ها[ویرایش]

پل سزان، پل گوگن،ون گوگ کوشیدند در ورای صفحه‌های نا پایدار و گذرای رنگی که جاذب چشم و فریبنده است به وسیلهٔ رنگ ایجاد عمق و ژرفا کنند و در پی یافتن کشش تصویر فرم‌ها روی بوم به وسیلهٔ رنگ‌های خالص و لکه‌های یکدست رنگ بودند.

چکیده[ویرایش]

  • از طریق پیسارو با امپرسیونیسم آشنا شد.
  • رنگ را با ترکیبات تازه و غیر منتظره به کار برد.
  • توجه او به معانی روانشناختی رنگ بود.(رنگ به خودی خود چیزای را بیان می‌کند)
  • نقاشی گوگن سرشار از عناصر نایاب، با دامنه کاربرد تزیینی است.
  • با پژوهش در آثار قرون وسطی به نقاشی‌های خاور دور و خاور نزدیک علاقه‌مند شد و شیوهٔ شخصی خود را که مبتنی بر نمایش رنگ‌ها، بدون توجه به رنگ طبیعی اشیا و اغراق در طرح برای تاثیر گذاری بیشتر موضوع بود، پایه‌گذاری کرد.
  • آثار او از ورای رنگ‌های درخشان و طرح‌های آزاد و سیال نمایانگر دنیایی سمبلیک بر زمینه‌ای تزیینی بود.
  • آثارش الهام بخش نبی‌ها،سمبولیست‌ها و فوویست‌ها شد.
  • سمبولیست‌ها و نبی‌ها، جنبهٔ رمزآمیز طرح و رنگ آثارش را مهم شمردند.
  • فوویست‌ها شیوهٔ رنگ آمیزی او را راهنمای خود قرار دادند.
  • پیکره‌های آثار او مانند آثار لوترک اغراق شده است.[۴]
  • در آثار پل گوگن نیز مانند وان گوگ، شاهد منفی شبیه‌سازی عینی در برابر بیان ذهنی هستیم.
  • کارمایه‌های مشترک میان استادان بزرگ رنسانس دانست.
  • گوگن نه تنها در برابر سنت هنری بلکه در برابر کل تمدن اروپایی طغیان کرد. او گفت (تمدن چیزی است که آدم را بیمار می‌کند)
  • یکی آثار مهم او (تجلی پس از موعظه دینی) نام دارد.
  • گوگن، سزان و ون گوگ هنرمندان شاخص سبک پست امپرسونیسم بشمار می‌روند.
  • گوگن رنگ را با ترکیبات تازه و غیر منتظره به کاربرد توجه اش به معنای روان شناختی رنگ بود یعنی رنگ به خودی خود چیزی را بیان می‌کند.

ترک اروپای متمدن[ویرایش]

دو زن از تاهیتی، نام اثری از پل گوگن، نقاش پسادریافتگرای فرانسوی است که در سال ۱۸۹۹ میلادی، با رنگ و روغن خلق شد. پل گوگن، جزیره تاهیتی را «بهشتی افسانه‌ای از زنان زیبا و رمزآلود» می‌دانست و این نقاشی، ایده او از اهالی تاهیتی را تجسم می‌کند.[۵]

وی اروپا را ترک گفت و به دنبال یک زندگی ساده و ابتدایی به تاهیتی رفت. زیرا معتقد شده بود که نقاشی در آستانه سقوط به ورطهٔ عوام‌فریبی و سطحی نگری قرار گرفته است و همهٔ آن هوشیاری و دانایی که در تمدن اروپا بارور شده بود، نوابغ هنر را عقیم می‌ساخت و اجازه نمی‌داد که قدرت و شدت احساسات خویش را صریح و مستقیم ابراز کند. البته گوگن نخستین کسی نبود که چنین نگرانی‌هایی دربارهٔ تمدن داشت.[۶]

نگارخانه[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • لینتن، نوربرت. تاریخ هنر مدرن. ترجمهٔ رامین، علی. چاپ اول. تهران: نشر نی، ۱۳۸۲. 
  • گامبریچ، ارنست. تاریخ هنر. ترجمهٔ رامین، علی. چاپ سوم. تهران: نشر نی، ۱۳۷۹. 
جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ پل گوگن موجود است.