فیلیپ جانسون

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
فیلیپ جانسون
جانسون در سن ۹۵ سالگی به همراه مدلی از یک مجسمه ۳۰ با ۶۰ به سفارش یک کلکسیونر قطری.
جانسون در سن ۹۵ سالگی به همراه مدلی از یک مجسمه ۳۰ با ۶۰ به سفارش یک کلکسیونر قطری.
اطلاعات شخصی
نام فیلیپ کورتلیو جانسون
تاریخ تولد ۸ ژوئیه ۱۹۰۶
محل تولد کلیولند، اوهایو
تاریخ مرگ ۲۵ ژانویه ۲۰۰۵ (سن:۹۸ سال)
ملیت ایالات متحده آمریکا آمریکایی
فعالیت
پروژه‌های معروف «پلازا کاستیلیا» مشهور به پوئرتا دو اروپا در مادرید
«کلیسای کریستال» در کالیفرنیا
بوستان آبی فورت وورث در تگزاس
«کلیسای روف لس» در ایندیانا.
جوایز جایزه معماری پریتزکر (۱۹۷۹)

فیلیپ کورتلیو جانسون (به انگلیسی: Philip Cortelyou Johnson) زاده ۸ ژوئیه ۱۹۰۶ در کلیولند، اوهایو، و درگذشته ۲۵ ژانویه ۲۰۰۵، معمار برجستهٔ آمریکایی بود.
در ۱۹۳۰ او بخش معماری و طراحی را در موزه هنرهای مدرن نیویورک (en:Museum of Modern Art) تأسیس کرد. بعدتر در ۱۹۷۸ او به عنوان عضو هیئت امنای موزه، مدال طلای انجمن آمریکایی معماران را دریافت کرد و در سال ۱۹۷۹ او موفق به دریافت جایزه نخستین دوره از جایزه معماری پریتزکر (en:Pritzker Architecture Prize) شد. او دانشجوی مدرسه تحصیلات تکمیلی معماری و طراحی هاروارد (en:Harvard Graduate School of Design) بود.
جانسون، در سکونت گاه معروفش خانه شیشه ای (en:Glass House) از دنیا رفت، او به هنگام مرگ ۹۸ سال داشت. تنها شش ماه پس مرگ او دیوید ویتنی (en:David Whitney) شریک ۵۴ سال از زندگی جانسون، در ۶۶ سالگی از دنیا رفت.

سالهای آغازین[ویرایش]

پرتره جانسون از کارل فون وشتن

جانسون در کلیولند (en:Cleveland) در ایالت اوهایو (en:Ohio) به دنیا آمد. او از اعقاب خانواده Jansen - که به نام Johnson نیز شناخته می شدند- از نیوآمستردام بود. در میان اجداد نام ژاک کورتلیون (en:Jacques Cortelyou) دیده می شود که در سالهای ۱۶۶۰ به سفارش پیتر استویوسان (en:Peter Stuyvesant) نخستین پلان شهری نیوآمستردام – نام اولیه نیویورک (en:New Amsterdam)- را طراحی کرد. فیلیپ جانسون که تحصیلاتش را در دانشگاه هکلی (en:Hackley School) آغاز کرده بود برای طی کردن دوره های تحصیلات تکمیلی خود را در دانشگاه هاروارد (en:Harvard Universityl) گذراند. طی دوران تحصیل در هاروارد او به ویژه بر تاریخ و فلسفه متمرکز بود و به ویژه آثار فلاسفه پیش از سقراط را مطالعه می کرد. تحصیلات جانسون چندین بار با چند سفر طولانی به اروپا قطع شد. این سفرها نقش بسیار مؤثری در شکل دهی به تحصیلات او داشت. این سفرها موجب شدند او هر چه بیشتر مفتون معماری شود.
در سال ۱۹۲۸، جانسون با لودویگ میس فن در روهه (en:Ludwig Mies van der Rohe) ملاقات کرد، این معمار آلمانی در آن زمان مشغول طراحی پاویون آلمان (en:German Pavilion) در نمایشگاه بین‌المللی ۱۹۲۹ بارسلون بود. ملاقات این دو نقطه عطفی در زندگی جانسون بود، این ملاقات پایه های رابطه این دو را بنا گذاشت که در تمام عمر، گاه بر اساس همکاری و گاه برپایه رقابت، ادامه داشت.
هنگامی که جانسون از آلمان بازگشت، مبلغ جدی معماری جدید شده بود. او دور اروپا را به همراه دوستانش آلفرد اچ. بار جونیور (en:Alfred H. Barr, Jr) و هنری راسل هیچکاک (en:Henry-Russell Hitchcock) سفر کرد تا گرایش های دست اول در معماری را بیازماید. در سال ۱۹۳۲،این سه دستاوردهای خود را در نمایشگاهی در موزه هنر مدرن نیویورک ارائه کردند، این نمایشگاه با نام «سبک بین‌الملل: معماری از سال ۱۹۲۲» به عنوان نقطه تحولی در تاریخ معماری معاصر شناخته می شود. این نمایشگاه با تأثیر عظیمی که در آمریکا داشت، عملاً معرّف معماری مدرن به عموم آمریکاییان دانسته می شود. نمایشگاه ۱۹۳۲، معماران مطرحی چون لوکوربوزیه (en:Le Corbusierوالتر گروپیوس (en:Walter Gropius) و میس فن در روهه را معرفی میکرد. این نمایشگاه به خاطر یک ماجرای جنجالی هم مورد توجه قرار گرفت: فرانک لوید رایت (en:Frank Lloyd Wright) ورودیه خود را در اعتراض به آنچه کم توجهی به آثارش می دانست، پس گرفت.

به همراه برپایی نمایشگاه کتابی به قلم جانسون و هیچکاک منتشر شد، در این کتاب جانسون سه اصل شکلی (formal) را برای معماری به سبک مدرن مطرح می کند: اول، تأکید بر حجم معماری در مقابل جرم . دوم، پرهیز از تقارن و سوم، پرهیز از به کار بستن تزیینات. برخی منتقدان، ارائه تعریف از این جنبش به عنوان سبکی با ویژگی های مشخص ظاهری را کم ارزش جلوه دادن پشتوانه اجتماعی و سیاسی می دانند که آغازگران اروپایی این جنبش در آن سهیم بودند.
جانسون با استفاده از موما -موزه هنر مدرن نیویورک- به عنوان منبری برای تبلیغ سبک مدرن، همچنان به حمایت از معماری مدرن ادامه می داد. در ۱۹۳۵، جانسون اولین سفر لوکوربوزیه به آمریکا را برنامه ریزی کرد. گام بعدی تلاش در جهت فراهم آوردن زمینه ورود میس فن در روهه و مارسل بروئر (en: Marcel Breuer) به عنوان مهاجر سیاسی به آمریکا بود.

در سال ۱۹۳۰ جانسون جزء هواداران حزب نازی شد و عقاید ضد یهودی خود را به چاپ رساند. وی سالها بعد گفت که «من هیچ گونه عذری برای این کار احمقانه‌ام ندارم .... نمی‌دانم که چگونه باید کفاره گناهم را پس دهم».

در دوران رکود بزرگ (en:Great Depression)، جانسون سمتش در موما را ترک کرد تا بخت خود را در روزنامه نگاری و سیاست های اصلاحات ارضی بیازماید. او تمام توانش را بر نقد سیستم بهزیستی (en: welfare state) معطوف کرد، سیستمی که ناکارآمدی آن در سالهای ۱۹۳۰ از همیشه آشکارتر بود. جانسون به عنوان خبرنگار در رژه سالانه حزب نازی در نورمبرگ (en: Nuremberg Rallies) حضور یافت و حمله آلمان به لهستان رانیز پوشش خبری داد. این حمله نقطه پایان علاقه جانسون به فعالیت مطبوعاتی بود: او به آمریکا باز گشت تا برای خدمت در ارتش آمریکا نام نویسی کند. بعد از دوسال حضور در ارتش که به اعتراف خود جانسون اثر چندانی در زندگی او نداشت، او به هاروارد بازگشت تا بالاخره حرفه اش به عنوان معمار را دنبال کند.

خانه شیشه‌ای[ویرایش]

خانه شیشه ای، نیو کنان
خانه مهمان، نیو کنان. پروژه خانه شیشه ای با ساخت چند بنای دیگر از جمله این خانه مهمان ادامه پیدا کرد.

هنگامی که جانسون به صورت حرفه ای معماری را آغاز کرد، نحوه و میزان استفاده او از شیشه تبدیل به نخستین ویژگی تأثیرگذار آثار او شد؛ شاهکار او خانه شیشه ای بود. جانسون خانه شیشه ای را در ۱۹۴۹ و به عنوان سکونت گاه شخصیش در نیون کنان (en: New Canaan) در ایالت کانتیکات (en: Connecticut Rallies) طراحی کرد: اثری با اثرگذاری عمیق. ایده طراحی یک خانه شیشه ای ریشه در منظری (en: landscape) داشت که دیدهای مختلفش ویژگی هایی داشت که منظر سایت فراهم می کرد. دید به قسمت های مختلف زمین را میشد با عبارت دیوارهای طبیعی از جنس درخت توصیف کرد. ایده اصلی خانه شیشه ای ریشه در کار معماران آلمانی – معروف به Glasarchitektur- داشت که وجه ممیز کارشان افراط در استفاده از شیشه بود. در اتودهای این گروه مفهوم دید (en: view) برای منظر (en: Landscape) مترادف با مفهوم دیوار بود. در عین حال این ایده ها به صورت ابتدایی توسط استاد و مرشد جانسون، میس فن در روهه، اتود شده بود. بنا عملاً نظیر بیانیه ای در توصیف سازه، هندسه و تناسبات مینیمال (en: minimal) و نیز تأثیرات شفافیت و انعکاس در طراحی معماری عمل می کند.

خانه بر لبه تپه ای واقع در املاک جانسون ساخته شده است و رو به یک برکه دارد. جداره های خانه از شیشه و قاب بندی فولاد زغالی رنگ تشکیل شده است. کف آجری خانه همسطح زمین نیست و ۲۵٫۴ سانتیمتر از سطح زمین بالاتر در نظر گرفته شده است. ورودی عبارت است از فضای بازی که توسط کابینت های کم ارتفاع چوب گردو تقسیم شده است. حمام و توالت خانه در قالب یک استوانه آجری طراحی شده است. این استوانه تنها عنصری است که از کف تا سقف خانه امتداد دارد.

جانسون در املاک خودش بناهایی می ساخت که نظیر بیانیه های معماری عمل می کردند. تقریباً ۵۰ فوت دورتر از خانه شیشه ای، خانه مهمان قرار دارد که درتناسبات عیناً نظیر خانه شیشه ای است اما جداره هایی کاملاً آجری دارد که خانه را کاملاً احاطه کرده به طوری که تنها روزن های موجود سه پنجره دایره ای در قسمت پشتی خانه هستند. این روزنه ها که در قاب هایی چوبی به قطر 5 فوت تعبیه شده اند، فضای داخلی خانه را به نمایش می گذارند. در اصل هر پنجره برای یکی از سه اتاق در نظر گرفته شده است؛ دو اتاق خواب در طرفین و یک اتاق مطالعه در وسط. حالا این سه اتاق شامل یک حمام، یک کتابخانه و یک اتاق خواب هستند. خانه مهمان همزمان با خانه شیشه ای ساخته شده و از لحاظ شکلی نقطه مقابل آن محسوب می شود. جانسون گوشزد کرده که عمداً خانه را کاملاً راحت طراحی نکرده است چون « ماهی و مهمان هر دو بعد از سه روز بو می گیرند».

بعدتر، جانسون یک نگارخانه نقاشی به مجموعه اضافه کرد که مکانیزم مبتکرانه ای برای نمایش آثارنقاشی داشت به این ترتیب که دیوارها چرخانده می شدند تا نقاشی ها را نگه دارند. در ادامه روند توسعه یک نگارخانه برای نمایش مجسمه هم ساخته شد. آخرین بناهایی که جانسون به این ملک اضافه کرد عبارت بودند از یک کتابخانه و یک سالن پذیرایی. سالن با رنگ های قرمز و سیاه و دیوارهای قوس دار طراحی شده بود. جانسون این گروه بناهای تک فضایی را کار هنری محض می دانست و معتقد بود این مجموعه بهترین و تنها «پروژه طراحی منظر» او بوده است.

خانه شیشه ای فیلیپ جانسون در حال حاضر میزبان بنیاد ملی حفظ آثار تاریخی آمریکا (en: National Trust for Historic Preservation) است. بازدید از خانه شیشه ای برای عموم آزاد است.

برج سیگرام، اثر مشترک جانسون و میس فون در روهه

برج سیگرام[ویرایش]

بعد از طراحی چندین خانه در حال و هوای آثار میس و بروئر، جانسون در 1956 به عنوان معمار وابسته به نیویورک برای طراحی ساختمان سی و نه طبقه سیگرام (en: Seagram Building) به میس ملحق شد. جانسون با نماینده مدیرعامل گروه سیگرام از نزدیک کار می کرد و به این ترتیب نقشی کلیدی در در هدایت کمیسیون به سمت میس و ایده های او داشت. نتیجه برج برنز و شیشه ای خیابان پارک (en: Park Avenue) بود.

کار کردن با میس روی برج سیگرام موجب تحول عظیمی در زندگی حرفه ای جانسون شد. پس از تحقق این دستاورد، فعالیت های جانسون به قلمرو عمومی جامعه وارد شدند، از آن جمله مشارکت در تهیه طرح جامع مرکز لینکلن (en: Lincoln Center) و طراحی مجموعه تئاتر ایالتی نیویورک (en: New York State Theater). در این میان جانسون به تدریج سبک بین‌الملل را که زمانی پاسدارش بود، کسل کننده می یافت.

طراحی های بعدی[ویرایش]

استفاده از شیشه و فلز در ساختن برج – و اساساً بسیاری از ویژگی های معماری مدرن - در آغاز تأثیر تکان دهنده ای بر مخاطبان داشتند اما تا سالهای ۱۹۶۰ عمده این خصوصیات در سراسر جهان استفاده شده بودند. در نهایت جانسون از ارائه نماهای فلزی روی گرداند و برج هایی را معرفی کرد که نمای یکدستی از شیشه داشتند. بسیاری از این گروه آثار بلافاصله اهمیتی ویژه یافتند از آن جمله است پی‌پی‌جی پلیس (en: PPG Place)در پیتزبورگ (en: Pittsburgh) و کلیسای کریستال (en: Crystal Cathedral) در گاردن گروو (en: Garden Grove) واقع در کالیفرنیا (en: California).

پی پی جی پلیس. مجموعه شش برج برای دفتر مرکزی صنایع پی پی جی
برج سونی

سابقه معماری جانسون بین دو گرایش غالب در هنر پس از جنگ امریکا نوسان دارد، جنبش «جدی تر» مینیمالیسم (en: Minimalism) و جنبش عوامانه تر پاپ آرت (en: Pop Art). بهترین کارهای جانسون دیدگاه هایی از هر دو جنبش ارائه می دهد. مجموعه شخصی جانسون از آثار هنری گرایش دوگانه او را به خوبی نمایش می دهد، او کسی است که از یک سو مارک روتکو (en: Mark Rothko) و آثار او در سبک اکسپرسیونیسم انتزاعی ([[:en: Abstract expressionism ]]) را به موما معرفی کرد و از دیگر سو پای آثار پاپ اندی وارهول (enAndy Warhol ) را به این موزه گشود. او همواره بین این دو اردوگاه در نوسان بود به همین دلیل پیروان سرسخت و سختگیر هر دوی این سبک ها آثار او را آلوده به آن سبک دیگر بر می شمردند. جانسون با آن عینک کلفت با قاب دایره ای برای دهه ها، شناخته شده ترین شخصیت در معماری آمریکا بود. به عنوان یک مجموعه دار آثار هنری، سلیقه جانسون در گلچین کردن بهترین ها از جریان های پیشرو، موجب می شد تا او از هنرمندان جوان پیش از اینکه شهرتشان عالمگیر شود، حمایت کند. مجموعه او از هنر آمریکا گنجینه ای غنی از آثار اکسپرسیونیسم انتزاعی، پاپ آرت، مینی مالسیم، نئو دادا (en: Neo-Dada) و نئواکسپرسیونیسم (enNeo-Expressionism) و چند گرایش عمده دیگر بود. جانسون در بسیاری موارد آثاری را از مجموعه شخصییش به مؤسسات مختلف از جمله موما و دانشگاه استنفورد (en: Stanford University) بخشید.

کاتدرال کریستال. یک کلیسای درایواین در گاردن گروو

از ۱۹۶۷ تا ۱۹۹۱ جانسون با جان بورگی (en: John Burgee) همکاری می کرد. بدون شک این سالها موفق ترین دوران حرفه ای جانسون بود –به ویژه اگر عامل مقیاس را حاکم بدانیم- در این دوران جانسون را به عنوان طراح برجهای اداری برجسته می شناختند. مرکز آی دی اس (en:IDS Tower) در مینیاپولیس (en: Minneapolis) محصول این دوران است. این برج مشخص ترین بخش خط آسمان شهر مینیاپولیس است. در ۱۹۸۰ کاتدرال کریستال برای کشیش رابرت اچ شولر (en. Robert H. Schuller) طراحی شد. این کلیسا از آثار معماری مهم در کالیفرنیای جنوبی است.
ساخت برج ای تی اند تی (en: AT&T Building) در منهتن (en:Manhattan) که اکنون با نام برج سونی شناخته می شود، در سال ۱۹۸۴ به پایان رسید. سنتوری نئو جرجین (en:neo-Georgian) برج –که عملاً سبک چیپندیل (en:Chippendale) را به خاطر می آورد- در روزگار خود منبع بحث های فراوانی بود. در آن زمان، این سنتوری عامل تحریک کننده ای در مقیاس عظیم بود: نهادن چنین فرمی که یادآور تزیینات یک گنجه قدیمی از قرن هیجدهم بود بالای آسمانخراشی در منهتن، تمام قواعد زیبایی شناسی مدرن را به چالش می کشید، زیرا سالها بود که معماران آگاهانه الگوهای تاریخی را به کناری نهاده بودند. گروهی دیگر از منتقدین با نگاهی به گذشته، برج ای تی اند تی را نخستین بیانیه پست مدرنیسم می دانستند که در راه بن بست مدرنیسم، ضروری بود. در ۱۹۸۷، جانسون از دانشگاه هیوستون (en: University of Houston) یک مدرک دکترای افتخاری دریافت کرد، ساختمان کالج معماری هاینس (en: Hines College of Architecture) در همین دانشگاه توسط جانسون طراحی شده است.

جانسون آرشیو مفصلی از ترسیمات معماری، نشریات و اسناد معماری داشت. این مجموعه از ۱۹۶۴ به بعد در سه قسمت نزد بخش ترسیم و آرشیو کتابخانه معماری و هنرهای زیبای ایوِری (en: Avery Architectural and Fine Arts Library) در دانشگاه کلمبیا (en:Columbia University) ، بنیاد گتی (en:Getty) و موما نگهداری می شود.

فهرست آثار فیلیپ جانسون[ویرایش]

نگاره برخی آثار[ویرایش]

منابع[ویرایش]

جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ فیلیپ جانسون موجود است.
جستجو در ویکی‌گفتاورد مجموعه‌ای از گفتاوردهای مربوط به فیلیپ جانسون در ویکی‌گفتاورد موجود است.
  • ترجمه مدخل فیلیپ جانسون در ویکی‌پدیای انگلیسی (Phillip Johnson.)در تهیه مدخل انگلیسی از منابع زیر استفاده شده است:
  1. ^ (2011 [last update]). "Nation & World | Innovative, influential architect Philip Johnson dies at age 98 | Seattle Times Newspaper".
  2. seattletimes.nwsource.com. Retrieved 8 October 2011.
      1. ^ Goldberger, Paul (May 23, 1979). "Philip Johnson Awarded $100.000 Pritzker Prize: He Is Called the 'Dean' Recent Work More Controversial." New York Times, p. C26. Retrieved August 1, 2011.
      2. ^ Pierce, Lisa, "Through the Looking Glass", August 1, 2010, pp 1, A4, The Advocate of Stamford, Connecticut
  3. ^ Gutoff, Bija, "Philip Johnson: A Glass House Opens", at Apple website, no date given, retrieved August 8, 2010
  4. ^ (subscription required) Kennedy, Randy (June 14, 2005). "David Whitney, 66, Renowned Art Collector, Dies". The New York Times. Retrieved May 11, 2009.
      1. ^ [1] Bourdon, David (May 1970). "What's Up in Art, The Castelli Clan". Life. Accessed June 9, 2010.
      2. ^ Glass House history chapter
      3. ^ Saint, Andrew (January 29, 2005). "Philip Johnson — Flamboyant Postmodern Architect Whose Career Was Marred by a Flirtation with Nazism". The Guardian. Retrieved August 12, 2010.
      4. ^ Stern, Robert A. M. (May 2005). "Philip Johnson: An Essay by Robert A.M. Stern". Architectural Record. Retrieved August 12, 2010.
      5. ^ Varnelis, Kazys (November 1994). "We Cannot Know History — Philip Johnson's Politics and Cynical Survival". Journal of Architectural Education.
  5. Retrieved August 12, 2010.
      1. ^ Goldberger, Paul (January 27, 2005). "Philip Johnson Is Dead at 98; Architecture's Restless Intellect." New York Times, p. A1. Retrieved August 1, 2011.
      2. ^ "National Register of Historic Places Listings". WEEKLY LIST OF ACTIONS TAKEN ON PROPERTIES: 9/07/10 THROUGH 9/10/10. National Park Service. 2010-09-17.
      3. ^ John F. Kennedy Memorial. Philip Johnson, Memorial Architect
  6. ^ "'Godfather' of American architecture dead at 98". CBC News (Canadian Broadcasting Corporation). 2005-01-28. Retrieved 2011-01-05. "In the 1990s [Philip Johnson] left his mark on Canada, with his design of the Canadian Broadcasting Centre in Toronto."

پیوند به بیرون[ویرایش]

برای مطالعه بیشتر[ویرایش]

نویسنده مدخل انگلیسی مطالعه منابع زیر را توصیه می کند:

جستارهای وابسته[ویرایش]