اینگمار برگمان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
اینگمار برگمان
Ingmar Bergman Smultronstallet.jpg
ارنست برگمان در ۱۹۵۷
زاده ۱۴ ژوئیهٔ ۱۹۱۸(۱۹۱۸-07-۱۴)
۲۲ تیر ۱۲۹۷
اوپسالا، سوئد
درگذشته ۳۰ ژوئیه ۲۰۰۷ میلادی (۸۹ سال)
۸ مرداد ۱۳۸۶
[[فارو]]، سوئد
نام دیگر ارنست اینگمار برگمان
ملیت  سوئد
زمینه فعالیت کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس، تهیه‌کننده
سال‌های فعالیت ۱۹۴۴-۲۰۰۵
همسر الس فیشر
الن لوندشتروم
گون گروت
کابی لارتی
اینگرید فون روزن
صفحه در وب‌گاه IMDb
جایزه‌های دیگر
جایزه ادبی گوته (۱۹۷۶)
جایزه بفتا
جایزه دیوید دی دوناتلو
جایزه سزار
جایزه فیلم اروپا


ارنست اینگمار برگمان (به سوئدی: Ernst Ingmar Bergman) (زاده ۱۴ ژوئیه ۱۹۱۸ - درگذشته ۳۰ ژوئیه ۲۰۰۷) کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس و تهیه کنندهٔ معاصر سوئدی بود. وی از برجسته‌ترین فیلم‌سازان سوئد است. او نخستین فیلمش را در سال ۱۹۴۶ به نام بحران (فیلم) ساخت. نخستین فیلم سینمایی تحسین برانگیز او فریادها و نجواها نام دارد. از دیگر فیلم‌های مشهور وی می‌توان به پرسونا و مهر هفتم اشاره کرد. برگمان از سال ۱۹۵۳ همکاری خود را با سون نیکویست آغاز کرد که تا مرگ او ادامه داشت. همچنین بازیگرانی چون هریت اندرسون، بیبی آندرسون، لیو اولمان، گونار بیورنستراند، اینگرید تولین و مکس فون سیدو نیز مانند سون نیکویست به برگمان نزدیک بودند و در اکثر فیلم‌های او ایفای نقش کردند. اکثر فیلم‌های برگمان در کشور سوئد به اتفاق می‌افتند. از سال ۱۹۶۱ به بعد بعضی از کارهای او در جزیره‌ی فارو فیلمبرداری شدند.

آخرین فیلم سینمایی به کارگردانی برگمان ساراباند (۲۰۰۳) نام دارد که فیلمی تلویزیونیست.[۱] طراحی چهرهٔ «اینگمار برگمان» بر روی اسکناس ۲۰۰ کرون سوئد به‌پاس یک عمر دستاورد سینمایی و تلاش در جهت ترویج فرهنگ و توسعهٔ صنعت فیلم سوئد انجام گرفته‌است. این اسکناس‌های جدید از سال ۲۰۱۴ وارد سیستم بانکی سوئد می‌شود.[۲]

زندگینامه[ویرایش]

برگمان در چهاردهم ژوئیه سال ۱۹۱۸ در شهر اوپسالا در سوئد متولد شد. پدر اینگمار یک اسقف بود و مادر او پرستار. او با وجود این که در یک خانواده به شدت محدود و مذهبی بزرگ شد اما در سنین کودکی (۸ سالگی) ایمان خود را از دست داد. او در بیشتر فیلم‌های اولیه‌اش به این مسائل و اعتقاداتش پرداخته است.

پدر او فردی سخت‌گیر بود؛ برگمان در بعضی از روزها به «جرائم» مختلف-مانند شب‌ادراری-در انباری تاریک زندانی می‌شد. هنگامی که پدر برگمان روی منبر مشغول وضع خطابه بود، برگمان در زندگی‌نامه‌اش می‌نویسد: «من به جهان رمزآمیز کلیسا و قوس‌های نرم، دیوارهای ضخیم، بوی جاودانگی و نور رنگین خورشید که در چمنزارهای نقاشی‌های قرون وسطایی می‌لرزید و اشکال منحنی روی سقف‌ها و دیوارها علاقه‌مند شده بودم. آن‌جا هر چیزی که تخیل یک نفر می‌تواند آرزو کند وجود دارد –فرشتگان، قدیسین، اژدهاها، پیامبران، شیاطین و انسان‌ها.»

او درکودکی به فیلم و تئاتر علاقه‌مند شد؛ هنگامی که تنها ۹ سال سن داشت سربازهای اسباب‌بازی خود را با یک فانوس جادویی داد و ستد کرد. در عرض یک سال، با استفاده از اسباب‌بازی‌هایش، دنیای شخصی خودش را به وجود آورد. جایی که در آن احساس راحتی می‌کرد. او برای خود و با استفاده از عروسک‌هایش نمایش اجرا می‌کرد و خود او به جای تمام شخصیت‌ها حرف می‌زد.[۳] در سال ۱۹۳۶، برگمان ۱۶ ساله به آلمان فرستاده شد تا تابستان را با دوستان خانوادگی خود سپری کند. در همان زمان بود که در یک راهپیمایی که توسط حزب نازی برگزار شده بود توانست هیتلر را ببیند.[۴] او در زندگی‌نامه‌ی خود می‌نویسد که چگونه این خانواده‌ی آلمانی عکس هیتلر را قاب کرده و در بالای سر تخت او نصب کردند: «تا سال‌ها طرف هیتلر بودم. با موفقیت‌هاش خوشحال می‌شدم و با شکست‌هایش ناراحت». [۵] برگمان می‌نویسد: «هیلتر به طور باور نکردنی کاریزماتیک بود. او جمعیت را به هیجان در میاورد؛ نازیسمی که من دیدم سرگرم‌کننده به نظر می‌رسید.» [۶] او ۱۰ ماه خدمت اجباری انجام داد.

اینگمار جوان در سال ۱۹۳۷ وارد دانشگاه استکهلم شد تا در رشته‌ی هنر و ادبیات تحصیل کند. او بیشتر وقت خود را صرف تئاتر کرد و به یک «معتاد واقعی فیلم» تبدیل شد. [۷] در همین زمان بود که به خاطر یک رابطه‌ی عاشقانه، رابطه‌ی او با پدرش به سردی گرایید که تا سال‌ها ادامه داشت. با وجود این که برگمان فارغ‌التحصیل نشد، اما چند نمایشنامه (و یک اپرا) نوشت و به عنوان دستیار کارگردان مشغول شد. در سال ۱۹۴۲ به برگمان اجازه داده شد تا نمایشنامه‌ی خود را کارگردانی کند.

برگمان، کارگردان سوئدی که به عنوان یکی از تاثیرگذارترین و تحسین برانگیزترین فیلمسازان سینمای مدرن شناخته می‌شد، روز دوشنبه ۳۰ ژوئیه ۲۰۰۷ در خانه‌اش در جزیره‌ی فارو در کشور سوئد –جایی که بسیاری از فیلم‌هایش را ساخت- و در سن ۸۹ سالگی درگذشت.

دوران فیلم‌سازی[ویرایش]

اتهام فرار از پرداخت مالیات[ویرایش]

برگمان در ۳۰ ژانویه سال ۱۹۷۶ هنگام تمرین تئاتر به علت فرار از پرداخت مالیات بازداشت شد. با این که چند ماه بعد او تبرئه شد، اما این اتفاق برگمان را به شدت افسرده کرد و باعث شد تا او کشور خود را ترک به مدت چند سال خارج از کشور خود زندگی کند. ترس از دولت سوئد باعث شد تا برگمان پروژه‌های خود را تعطیل کند و تصمیم بگیرد تا کارگردانی فیلم را کنار بگذارد. بنیاد فیلم سوئد ضرر وارد شده را حدود ۱۰ میلیون کرون و صدها شغل از دست رفته تخمین زد. برگمان در اواسط سال ۱۹۷۰ به سوئد سفر کرد تا تولد ۶۰ سالگی خود را جشن بگیرد. او تا سال ۱۹۸۴ در مونیخ ماند. او در مصاحبه‌ای که در سال ۲۰۰۵ انجام داد گفت که با وجود فعال بودن در طول تبعید خود خواسته‌اش، به طور موثری ۸ سال از زندگی حرفه‌ایش را از دست داد.[۸]

افتخارات و سبک فیلمسازی[ویرایش]

پشت صحنه فیلم سکوت (۱۹۶۳)

برگمان ۹ بار نامزد دریافت جایزهٔ اسکار بود و در ۱۹۷۱ مفتخر به دریافت جایزهٔ یک عمر دستاورد هنری یادبود ایروینگ. جی. تالبرگ شد. او در جایگاه یکی از بزرگترین فیلمسازهای همه دوران‌ها و یکی از اساتید سینمای مدرن قرار دارد. با وجودی که آثار این کارگردان صاحب سبک سرد و بی‌روح‌اند اما با این حال در کاوش در احساسات روانی بشر و ارتباط آن با زندگی، جنسیت و مرگ عالی عمل می‌کنند. فیلم‌هایی که هم نمادین و هم به شدت شخصی هستند.

در کاوش‌های ماندگار او درباره وضعیت بشر به همان اندازه سردی و یاس وجود دارد که طنز و امید. او که ۶۲ فیلم ساخت و بیش از ۱۷۰ نمایش را کارگردانی کرده‌است بیشترین تاثیر را بر وودی آلن گذاشت به گونه‌ای که آلن او را بزرگ‌ترین فیلمساز می‌داند. فیلمسازان بزرگ دیگری مثل دیوید لینچ، استنلی کوبریک، رابرت آلتمن، کریشتوف کیشلوفسکی، لارس فون تریه، آندری تارکوفسکی، چان ووک پارک از او به عنوان کسی که بر کارهایشان تاثیر گذاشته یاد کرده‌اند.

موضوع بیشتر فیلم‌های او غم‌انگیز و در رابطه با بیماری و جنون است و اکثراً در چشم‌اندازهای وطنش می‌گذرد. به طور کلی فیلم‌ها و تصاویر او در دو دسته قرار می‌گیرند: فیلم‌های سیاه و سفیدی مانند مهر هفتم و سکوت و فیلمهایی که در یک جور سرخی تابناک غرق هستند مانند «فریادها و نجواها» و تابستان گرم در «فانی و الکساندر»-آخرین فیلمی که برای نمایش در سینما ساخت. یکی از امضاهای برگمان که در اکثر فیلم‌های او دیده می‌شود نماهای بسته و نزدیک است که برای شناخت شخصیت‌ها به کار می‌رود.

فیلم‌های معروف[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Ingmar Bergman فیلمهای | Facebook
  2. Ingmar Bergman فیلمهای | Facebook
  3. "Ingmar Bergman, Master Filmmaker, Dies at 89" by Mervyn Rothstein, New York Times, 31 July 2007.
  4. Jerry Vermilye, Ingmar Bergman: His Life and Films, 2001, p. 6; see also Bergman's autobiography, Laterna Magica.
  5. Ingmar Bergman, The Magic Lantern (transl. from Swedish: Laterna Magica), Chicago: University of Chicago Press, 2007; ISBN 978-0-226-04382-1.
  6. "Bergman admits Nazi past". BBC News. 7 September 1999.
  7. erry Vermilye, Ingmar Bergman: His Life and Films, 2001, p. 6.
  8. Ingmar Bergman: Samtal på Fårö, Sveriges Radio, 28 March 2005.
  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Ingmar Bergman»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۲۴ آوریل ۲۰۱۴).