اینگمار برگمان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
اینگمار برگمان
Ingmar Bergman Smultronstallet.jpg
ارنست اینگمار برگمان در ۱۹۵۷
نام اصلی ارنست اینگمار برگمان
زمینه فعالیت کارگردان
تولد ۱۴ ژوئیه ۱۹۱۸
۲۲ تیر ۱۲۹۷
اوپسالا Flag of Sweden.svg سوئد
مرگ ۳۰ ژوئیه ۲۰۰۷
۸ مرداد ۱۳۸۶
فارو Flag of Denmark.svg دانمارک
سال‌های فعالیت ۱۹۴۴-۲۰۰۵
همسر(ها) الس فیشر
الن لوندشتروم
گون گروت
کابی لارتی
اینگرید فون روزن

اینگمار برگمان با نام کامل ارنست اینگمار برگمان (به سوئدی: Ernst Ingmar Bergman) ‏(۱۴ ژوئیه ۱۹۱۸- ۳۰ ژوئیه ۲۰۰۷) کارگردان و نویسنده و تهیه کنندهٔ معاصر سوئدی بود . وی از برجسته‌ترین فیلم‌سازان سوئد است. پدرش یک کشیش لوتری بود. او نخستین فیلمش را در سال ۱۹۴۵ به نام بحران (فیلم) ساخت. وی پس از فیلم خانه بازی که آن را در سال ۱۹۴۹ میلادی ساخت، به آفرینش شاهکارهای سینمایی همت گماشت. نخستین فیلم سینمایی تحسین برانگیز او به زبان انگلیسی فریادها و نجواها نام دارد. از دیگر فیلم‌های مشهور وی می‌توان به پرسونا و مهر هفتم اشاره کرد.

آخرین فیلم سینمایی به کارگردانی برگمان ساراباند (۲۰۰۳) نام دارد که فیلمی تلویزیونیست. [۱] طراحی چهرهٔ «اینگمار برگمن» بر روی اسکناس ۲۰۰ کرون سوئد به‌پاس یک عمر دستاورد سینمایی و تلاش در جهت ترویج فرهنگ و توسعهٔ صنعت فیلم سوئد انجام گرفته‌است. این اسکناس‌های جدید از سال ۲۰۱۴ وارد سیستم بانکی سوئد می‌شود.[۲]

زندگینامه[ویرایش]

برگمان در چهاردهم ژوئیه سال ۱۹۱۸ در شهر اوپسالا در سوئد متولد شد. پدر اینگمار یک اسقف بود و تصاویر مذهبی هم همانند روابط پرآشوبی که بین والدینش وجود داشت به همهٔ آثار او سرایت کرده‌است. برگمان با وجودی که در یک خانواده به شدت محدود و مذهبی بزرگ شد اما در سنین کودکی – و به قول خودش در ۸ سالگی- ایمان خود را از دست داد و در بیشتر فیلم‌های اولیه‌اش به این مسائل و اعتقاداتش پرداخته بود. آن‌طور که برگمان در زندگینامه‌اش می‌نویسد "زمانی که پدرم روی منبر مشغول وضع خطابه بود من به جهان رمزآمیز کلیسا و قوس‌های نرم، دیوارهای ضخیم، بوی جاودانگی و نور رنگین خورشید که در چمنزارهای نقاشی‌های قرون وسطایی می‌لرزید و اشکال منحنی روی سقف‌ها و دیوارها علاقه‌مند شده بودم. آن‌جا هر چیزی که تخیل یک نفر می‌تواند آرزو کند وجود دارد –فرشتگان، قدیسین، اژدهاها، پیامبران، شیاطین و انسان‌ها.

برگمان، کارگردان سوئدی که به عنوان یکی از تاثیرگذارترین و تحسین برانگیزترین فیلمسازان سینمای مدرن شناخته می‌شد، روز دوشنبه ۳۰ ژوئیه ۲۰۰۷ در خانه‌اش در شهر فارو در کشور سوئد –جایی که بسیاری از فیلم‌هایش را ساخت- و در سن ۸۹سالگی درگذشت.

افتخارات و سبک فیلمسازی[ویرایش]

برگمان ۹ بار نامزد دریافت جایزهٔ اسکار بود و در ۱۹۷۱ مفتخر به دریافت جایزهٔ یک عمر دستاورد هنری یادبود ایروینگ. جی. تالبرگ شد. او در جایگاه یکی از بزرگترین فیلمسازهای همه دوران‌ها و یکی از اساتید سینمای مدرن قرار دارد. با وجودی که آثار این کارگردان صاحب سبک سرد و بی‌روح‌اند اما با این حال در کاوش در احساسات روانی بشر و ارتباط آن با زندگی، جنسیت و مرگ عالی عمل می‌کنند. فیلم‌هایی که هم نمادین و هم به شدت شخصی هستند.

در کاوش‌های ماندگار او درباره وضعیت بشر به همان اندازه سردی و یاس وجود دارد که طنز و امید. او که ۶۲ فیلم ساخت و بیش از ۱۷۰ نمایش را کارگردانی کرده‌است بیشترین تاثیر را بر وودی آلن گذاشت به گونه‌ای که آلن او را بزرگ‌ترین فیلمساز می‌داند. فیلمسازان بزرگ دیگری مثل دیوید لینچ، استنلی کوبریک، رابرت آلتمن، کریشتف کیشلوفسکی، لارس فون تریه، آندری تارکوفسکی، چان ووک پارک از او به عنوان کسی که بر کارهایشان تاثیر گذاشته یاد کرده‌اند.

موضوع بیشتر فیلم‌های او غم‌انگیز و در رابطه با بیماری و جنون است و اکثراً در چشم‌اندازهای وطنش می‌گذرد. به طور کلی فیلم‌ها و تصاویر او در دو دسته قرار می‌گیرند: فیلم‌های سیاه و سفیدی مانند «مهر هفتم» و «سکوت» و فیلمهایی که در یک جور سرخی تابناک غرق هستند مانند «فریادها و نجواها» و تابستان گرم در «فانی و الکساندر» آخرین فیلمی که برای نمایش در سینما ساخت.

فیلم‌ها ی معروف[ویرایش]

پشت صحنه فیلم سکوت (۱۹۶۳)

پانویس[ویرایش]

جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ اینگمار برگمان موجود است.