وودی آلن

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد.

وودی آلن (۱۹۳۵-)، کمدین، بازیگر، ‌کارگردان، ‌نویسنده و موسیقیدان یهودی آمریکایی است.

فهرست مندرجات ۱ آثار ۲ زندگی ۳ جوایز ۴ منابع ۵ پیوند به بیرون

[ویرایش] آثار

• پولو بردار و در رو
• موزها
• آنی هال
• جرم‌ها و بزهکاری‌‌ها
• منهتن
• رز بنفش قاهره
• زلیگ
• حفره ۲۰۰۶
• امتیاز نهایی ۲۰۰۵
• ملیندا و ملیندا ۲۰۰۴

[ویرایش] زندگی

وودی آلن با نام اصلی Allen Stewart Konigsberg اول دسامبر سال ۱۹۳۵ در بروکلین- نیویورک در یک خانواده یهودی متولد شد. او هشت سال از دوران کودکی اش را در مدرسه یهودیان سپری کرد، پس از آن در دبیرستانی به نام Midwood به تحصیلاتش ادامه داد. در آن زمان موهای قرمز رنگ او باعث شده بود تا در بین دوستان و هم کلاسی‌هایش به «قرمز» معروف شود. آلن با هدف کسب درآمد، به نوشتن قطعات طنز و فروش آنها همت گمارد، این فطعات در ستون‌های طنز روزنامه‌ها به چاپ می‌رسید.

پس از آن در سال ۱۹۵۳ در دانشگاه سینمایی نیویورک ثبت نام نمود و بلافاصله در دوره‌ای به نام «تولیدات سینمایی» مردود شده مجبور به ترک دانشگاه شد. از آن پس به مدت دو سال با دستمزدی معادل هفته‌ای ۲۰ دلار، به نویسندگی برای کمدینی به نام دیوید آلبر(David Alber) مشغول بود. سپس وارد تلویزیون شد و به نوشتن متون برنامه‌های تلویزیونی پرداخت. آلن از نوجوانی نواختن کلارینت را آغاز کرد، با ورود به برنامه‌های تلویزیونی ، او اسم کوچک Woody Herman ، نوازنده مشهور کلارینت را بر خود نهاد.

آلن به مدت پنج سال در تلویزیون به فعالیت پرداخت و در نهایت تصمیم گرفت استعدادش را در زمینه بازیگری نیز امتحان کند. اولین حضور او در مقام بازیگر در سال ۱۹۶۰ در کلوپی در شهر منهتن بود. شخصیت کمدی متفاوت و خلاق او به سرعت نگاهها را به سوی خود معطوف کرد. در سال ۱۹۶۳ او به عنوان مهمان در اغلب برنامه‌های گفتگوی تلویزیونی ظاهر می‌شد.

از میان آلبوم‌هایش می‌توان به Nightclub Years ۱۹۶۴-۱۹۶۸ و Stand-Up Comic: ۱۹۶۴-۱۹۶۸ اشاره کرد. در آلبوم Stand-Up Comic وودی آلن یکی از بهترین کارهایش را ارائه کرده‌است، او تجربه پنج سال کار در تلویزیون را با فعالیت هاش در برنامه‌های طنز به هم آمیخت و در یک محصول گرد آورد. توازن و اعتماد موجود در صدایش به زیبایی با شنونده ارتباط برقرار می‌کند. این آلبوم چکیده فعالیت‌های او بین سالهای ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۹ است . عصبی بودن به عنوان مشخصه دائمی این شخصیت در جای جای سخنانش قابل لمس است.

[ویرایش] جوایز

• اسکار بهترین کارگردانی برای فیلم آنی هال،۱۹۷۷
• اسکار بهترین فیلم‌نامه غیر اقتباس شده برای فیلم آنی هال (همراه مارشال بریکمن)، ۱۹۷۷
• اسکار بهترین فیلم‌نامه اقتباس شده برای فیلم هانا و خواهرهاش، ۱۹۸۶

[ویرایش] منابع

[ویرایش] پیوند به بیرون

• بازبینی آلن در مقام فیلمساز-روشنفکر (روزنامه شرق)

افراد برنده جایزه اسکار بهترین کارگردانی

فرانک برزیج (۱۹۲۷) لوئیس میلستون (۱۹۲۸) فرانک لیوید (۱۹۲۹) لوئیس میلستون (۱۹۳۰) نورمن تاروگ (۱۹۳۱) فرانک برزیج (۱۹۳۲) فرانک لیوید (۱۹۳۳) فرانک کپرا (۱۹۳۴) جان فورد (۱۹۳۵) فرانک کپرا (۱۹۳۶) لئو مککری (۱۹۳۷) فرانک کپرا (۱۹۳۸) ویکتور فلمینگ (۱۹۳۹) جان فورد (۱۹۴۰) جان فورد (۱۹۴۱) ویلیام وایلر (۱۹۴۲) مایکل کورتایز (۱۹۴۳) لئو مک کری (۱۹۴۴) بیلی وایلدر (۱۹۴۵) ویلیام وایلر (۱۹۴۶) الیا کازان (۱۹۴۷) جان هاستون (۱۹۴۸) جوزف ال مکینویچ (۱۹۴۹) جوزف ال مکینویچ (۱۹۵۰) جورج استیونس (۱۹۵۱) جان فورد (۱۹۵۲) فرد زینمن (۱۹۵۳) الیا کازان (۱۹۵۴) دلبرت من (۱۹۵۵) جورج استیونس (۱۹۵۶) دیوید لین (۱۹۵۷) وینسنت منلی (۱۹۵۸) ویلیام وایلر (۱۹۵۹) بیلی وایلدر (۱۹۶۰) جروم رابینز / رابرت وایس (۱۹۶۱) دیوید لین (۱۹۶۲) تونی ریچاردسون (۱۹۶۳) جورج کوکور (۱۹۶۴) رابرت وایس (۱۹۶۵) فرد زینمن (۱۹۶۶) مایک نیکولز (۱۹۶۷) کارول رید (۱۹۶۸) جان شلسینگر (۱۹۶۹) فرانکلین جی شافنر (۱۹۷۰) ویلیام فریدکین (۱۹۷۱) باب فوس (۱۹۷۲) جورج روی هیل (۱۹۷۳) فرانسیس فورد کاپولا (۱۹۷۴) میلوس فورمن (۱۹۷۵) جان جی آویلدسن (۱۹۷۶) وودی آلن (۱۹۷۷) مایکل کیمینو (۱۹۷۸) رابرت بنتون (۱۹۷۹) رابرت ردفورد (۱۹۸۰) وارن بیتی (۱۹۸۱) ریچارد اتنبرو (۱۹۸۲) جیمز ال بروکس (۱۹۸۳) میلوس فورمن (۱۹۸۴) سیدنی پولاک (۱۹۸۵) الیور استون (۱۹۸۶) برناردو برتولوچی (۱۹۸۷) بری لوینسون (۱۹۸۸) الیور استون (۱۹۸۹) کوین کاستنر (۱۹۹۰) جاناتان دم (۱۹۹۱) کلینت ایستوود (۱۹۹۲) استیون اسپیلبرگ (۱۹۹۳) رابرت زمکیس (۱۹۹۴) مل گیبسون (۱۹۹۵) آنتونی مینگلا (۱۹۹۶) جیمز کامرون (۱۹۹۷) استیون اسپیلبرگ (۱۹۹۸) سام مندس (۱۹۹۹) استیون اسپیلبرگ (۲۰۰۰) رون هاوارد (۲۰۰۱) رومن پولانسکی (۲۰۰۲) پیتر جکسون (۲۰۰۳) کلینت ایستوود (۲۰۰۴) انگ لی (۲۰۰۵) مارتین اسکورسیزی (۲۰۰۶) برادران کوئن (۲۰۰۷)