پیانو (فیلم)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
پیانو

پوستر فیلم پیانو
کارگردان جین کمپیون
تهیه‌کننده جین کمپیون
نویسنده جین کمپیون
بازیگران هالی هانتر (در نقش آدا مک‌گراث)
هاروی کایتل (در نقش جرج بینس)
سَم نیل (در نقش الیستر استیوارت)
آنا پاکوین (در نقش فلورا مک‌گراث)
موسیقی مایکل نایمن
فیلم‌برداری استوارت درای‌برو
تدوین ورونیکا جنت
گونه درام
توزیع‌کننده Ciby 2000
تاریخ انتشار ۱۹ مه ۱۹۹۳ (نمایش در جشنوارهٔ فیلم کن)
۵ آگوست ۱۹۹۳ (نمایش در استرالیا)
مدت زمان ۱۲۱ دقیقه
کشور نیوزیلند
استرالیا
فرانسه
زبان انگلیسی
مائوری
زبان اشاره بریتانیایی
بودجه ۷ میلیون دلار
فروش ۴۰,۱۵۷,۸۵۶ دلار
صفحه در وب‌گاه IMDb

پیانو (به انگلیسی: The Piano) فیلمی درام به کارگردانی جین کمپیون و محصول سال ۱۹۹۳ میلادی است. داستان فیلم به مقطعی از زندگی یک بانوی پیانیست لال به‌نام «آدا» در اواسط قرن نوزدهم میلادی می‌پردازد. آدا (با بازی هالی هانتر) به همراه دختر خردسالش به جزیره‌ای دوردست می‌روند تا با مردی که پیش از آن هیچ‌گاه او را ندیده ازدواج کند.[۱] دیگر نقش‌آفرینان اصلی فیلم پیانو هاروی کایتل، سَم نیل و آنا پاکوین هستند.

پیانو در چهل و سومین دورهٔ جشنوارهٔ کَن (۱۹۹۳) ۲ جایزهٔ مهم نخل طلای کن (بهترین فیلم) و بهترین بازیگر زن را از آن خود کرد.[۲] این فیلم در در ۶۶اُمین دورهٔ اهدای جوایز اسکار (۱۹۹۴) نامزد دریافت ۸ جایزهٔ اسکار بود[۳] که در رقابت با فیلم‌هایی هم‌چون فهرست شیندلر و فیلادلفیا، برندهٔ ۳ جایزهٔ اسکار شد. جین کمپین که به‌غیر از کارگردانی، فیلمنامهٔ پیانو را هم نوشته بود، جایزه اسکار بهترین فیلم‌نامه اوریژینال را از آن خود کرد.[۳] او در آن سال نامزد دریافت اسکار بهترین کارگردانی هم بود و دومین «کارگردان زن» در تاریخ مراسم اسکار به‌شمار می‌آید که نامزد دریافت این جایزه بوده‌است. هالی هانتر برندهٔ اسکار بهترین بازیگر زن شد و آنا پاکوین (بازیگر خردسال فیلم) هم اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن را دریافت کرد.[۳]

موسیقی متن فیلم پیانو را مایکل نایمن ساخته‌است. نایمن در سال ۱۹۹۳ برای موسیقی متن این فیلم جایزهٔ بهترین موسیقی متن را از انستیتوی فیلم استرالیا و انجمن منتقدان فیلم شیکاگو دریافت کرد.[۴][۵] موسیقی متن پیانو که در سال ۱۹۹۴ و در قالب آلبوم ساندترک فیلم، با برچسب ویرجین رکوردز روانهٔ بازار شد بیش از ۱ میلیون نسخه فروش داشت و نام نایمن را به‌عنوان یک آهنگساز برجسته در سطح بین‌المللی مطرح کرد.[۶] این آلبوم ۱ سال، پرفروش‌ترین اثر «جدول آلبوم‌های کلاسیک بیلبورد» بود.[۶]

یادکرد منابع[ویرایش]

  1. Paul Brenner. «The Piano»(انگلیسی)‎. وب‌گاه آل‌مووی. بازبینی‌شده در ۱۰ مارس ۲۰۱۱. 
  2. «The Piano»(انگلیسی)‎. وب‌گاه رسمی جشنواره کن. بازبینی‌شده در ۱۰ مارس ۲۰۱۱. 
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ ۳٫۲ «The Piano awards (Academy of Motion Picture Arts and Sciences)‎»(انگلیسی)‎. وب‌گاه آل‌مووی. بازبینی‌شده در ۱۰ مارس ۲۰۱۱. 
  4. «Snapshots from the Past: A sneak peek into the AFI Awards photo archive»(انگلیسی)‎. وب‌گاه انستیتوی فیلم استرالیا. بازبینی‌شده در ۱۰ مارس ۲۰۱۱. 
  5. «Chicago Film Critics Awards - 1988-97»(انگلیسی)‎. وب‌گاه انجمن منتقدان فیلم شیکاگو. بازبینی‌شده در ۱۰ مارس ۲۰۱۱. 
  6. ۶٫۰ ۶٫۱ «Soundtracks/Gattaca»(انگلیسی)‎. وب‌گاه ورجین رکوردز. بازبینی‌شده در ۱۰ مارس ۲۰۱۱. 

پیوند به بیرون[ویرایش]