فریدریش ویلهلم مورنائو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
اف. دبلیو. مورنائو
Murnauii.jpg
زاده ۲۲ اوت ۱۸۸۸
بیلفلد , Flag of Germany.svg آلمان
درگذشته ۸ سپتامبر ۱۹۳۱
سانتا باربارا ,
ایالت کالیفرنیا , Flag of the United States.svg ایالات متحده آمریکا
نام دیگر فریدریش ویلهلم مورنا
زمینه فعالیت کارگردان
صفحه در وب‌گاه IMDb

فردریک ویلهلم (اف.دبلیو) مورنائو (به آلمانی: Friedrich Wilhelm "F.W." Murnau) ‏(۲۸ دسامبر ۱۸۸۸ - ۱۱ مارس ۱۹۳۱) یکی از تاثیرگذارترین کارگردانهای سینمای صامت آلمان بود. او نقش عمده ای در جنبش سینمای اکسپرسیونیست آلمان داشت. در خلال دهه ۱۹۲۰، بعضی از فیلمهای صامت او مفقود شدند، اما اکثر آنها نجات یافته‌اند.

زندگی‌نامه[ویرایش]

او با نام اصلی فردریش ویلهلم پلامپ در بیلفلد در استان وست فالیا زاده شد. او به دانشگاه هیلدلبرگ برای تحصیل در تاریخ هنر رفت. او نام مورنائو را از شهر کوچکی در آلمان گرفت. او در جنگ جهانی اول خلبان جنگی بود که بعد از آن و تحت تاثیر آن دورانش اولین فیلمش به نام پسر آبی(به آلمانی: Der Knabe in Blau) را در سال ۱۹۱۹ ساخت.

فیلمهای آلمانی[ویرایش]

نوسفراتو فیلم بسیار مشهور مورنائو ست که یک اقتباس سینمایی از دراکولای بارم استوکر می‌باشد که بعد از اینکارش بیوه استوکر بابت اینکار او برای حق کپی رایت اثر شکایت کرد. مورنائو در دادگاه مغلوب شد و دستور داده شد تا تمام نسخ فیلم نابود شود. اما نسخه‌های قاچاقی اثر از این قضیه نجات یافتند. نقش خون آشام در این اثر توسط بازیگر تئاتر آلمان مکس شرک ایفا شده است. خاستگاه آنچه استوکر براساس آن داستان را نگاشته به یک افسانه رومانیایی مربوط به کنت دراکولا و اینکه احتمالاً هنوز زنده است برمیگردد. یکی دیگر از فیلمهای برجسته او بعد از نوسفراتو فیلم آخرین خنده(به آلمانی: Der letzte Mann) است که در سال ۱۹۲۴ ساخته شد و فیلمنامه آن توسط کارل مایر(یکی از مهمترین چهره‌های جنبش سینمای کامرشپیل(به آلمانی: Kammerspiel) است) نوشته شد و بازیگر ستاره آن امیل یانینگز بود. این فیلم زاویه دید از نظر سوژه دوربین را معرفی کرد که در آن دوربین از دید شخصیت بازی مینگرد و از فرمهای بصری برای رساندن حالت روحی شخصیت استفاده میکند. این تکنیک همچنین جنبش سینما وریته (به فرانسوی: cinéma vérité) را به جهت وضعیت سوژه پیش بینی میکند. علاوه بر این تکنیک در این فیلم، رها کردن دوربین از قید و بند، ترکیب تصاویر لایه‌های مختلف، پن، تیلت و زوم کردن نیز استفاده میشود. همجنین برخلاف کارهای پیشین مورنائو، فیلم آخرین خنده بیشتر در جهت سینمای کامرشپیال بوده تا سینمای اکسپرسیونیست. برعکس سینمای اکسپرسیونیست، سینمای کامرشپیال بر اساس مکان بازی دسته بندی میشوند یعنی اینکه محل بازی فاقد یک طراحی پیچیده است و طرح ماجرا بر اساس بی عدالتی اجتماعی پیش میرود. آخرین فیلم آلمانی مورنائو، فیلم پرهزینه فاوست است که در سال ۱۹۲۶ به بازی گوستاو اکمن در نقش شخصیت خردسال و امیل یانینگز در نقش شخصیت مفیستو و کامیلا هورن در نقش گرچن ساخته شد. این فیلم مورنائو براساس داستان قدیمی فاوست ترسیم شده است. این فیلم به خاطر صحنه ای که در آن تصویر مفیستو بالدار بر فراز شهر تخم آفت میپاشد مشهور است.

فیلم‌شناسی[ویرایش]

  • پسر آبی (به آلمانی: Der Knabe in Blau) (اکران در ۲۸ ژوئن ۱۹۱۹)
  • شیطان (به آلمانی: Satanas) (ساخته ۱۹۱۹ و اکران در ۱۹۳۰)
  • گوژپشت و رقاصه (به آلمانی: Der Bucklige und die Tänzerin) (۱۹۲۰)
  • دکتر جکیل و آقای هاید (به آلمانی: Der Januskopf)
  • غروب - شب - صبح (به آلمانی: Abend - Nacht - Morgen)
  • هوس: تراژدی یک رقاصه (به آلمانی: Sehnsucht)
  • سفر به شب (به آلمانی: Der Gang in die Nacht)
  • قصر اجتماعات (به آلمانی: Schloß Vogelöd)
  • ماریزا
  • نوسفراتو، سمفونی وحشت (به آلمانی: Nosferatu, eine Symphonie des Grauens)
  • خاک سوزان (به آلمانی: Der brennende Acker)
  • فانتوم
  • تبعید (به آلمانی: Die Austreibung)
  • سرمایه گرنددوک(به آلمانی: Die Finanzen des Großherzogs)
  • آخرین خنده (به آلمانی: Der letzte Mann)
  • سالوس (به آلمانی: Herr Tartüff)
  • فاوست
  • طلوع (به انگلیسی: Sunrise)
  • چهار شیطان (به انگلیسی: 4 Devils)
  • دختر شهر (به انگلیسی: City Girl)
  • تابو (به انگلیسی: Tabu)

پیوند به بیرون[ویرایش]


منابع[ویرایش]