فوویسم

فوویسم (به فرانسوی: fauvisme)‏ مکتب گروهی از نقاشان فرانسوی بود که در آثار خود دورگیری‌های زمخت و رنگ‌های تند و نامتعارف و شکل‌های ساده‌شده به کار می‏بردند و از سه‌بعدنمایی و سایه‌روشن‏کاری پرهیز می‌کردند.

فوویسم از نخستین سبک‌های نقاشی در جنبش‌های پیشتاز هنر اروپا بود که بین ۱۸۹۸ تا ۱۹۰۸ در فرانسه پا گرفت و تا جنگ جهانی اول ادامه یافت.

نقاشان فوویست خواست‌های درونی خود را به بازتاب دادن واقعیت بیرونی ترجیح می‌دادند. آن‌ها آثار خود را با استفاده از رنگ‌های خالص و شفاف به گونه‌ای پرخاشگرانه، پرشور، غیرواقعی و زمخت خلق می‌کردند. عنصر رنگ در آثار فوویست بویی فردی و شخصی دارد. هنرمندان این مکتب با وجود این‌که در استفاده از رنگ قانون‌شکنی کرده‌اند، ولی در مورد شکل کلی و تناسبات اجزای تصویر همچنان به طبیعت وفادار مانده‌اند.

پیشینه

در نمایشگاه پاییزی به سال ۱۹۰۵ سیزده فوویست یا «دَدگر» آثارشان را به طور رسمی در شهر پاریس به نمایش گذاشتند، که با واکنش تند بازدیدکنندگان روبه رو شد. ایشان با آثارشان به مقابله با سلیقهٔ عامهٔ مردم برخاستند. یکی از منتقدین هنری، پس از مشاهدهٔ آثار این گروه، به ایشان لقب فو (fauves) داد. این کلمهٔ فرانسوی به معنای <<دَد>> یا <<جانور وحشی>> است. این لقب به واسطهٔ برخورد زمخت و جسورانه با رنگ بر ایشان نهاده شد.این مکتب، مکتبی زودگذر بود که در اواخر سال ۱۹۰۸ به بن بست رسید

هنرمندان

هانری ماتیس، آندره درین، موریس و دوولامنک هسته اصلی گروه فووها را تشکیل دادند.

تأثیرات

این گروه در شکل‌گیری هیجان‌نمایی (اکسپرسیونیسم) آلمانی تأثیر عمده‌ای داشت.

منابع

• تارخ هنر/نوربرت لینتون/ترجمه علی رامین/نشر نی
• سیر هنر در تاریخ