فوویسم
فوویسم (به فرانسوی: fauvisme) از نخستین سبکهای نقاشی در جنبشهای پیشتاز هنر اروپا بود که بین ۱۸۹۸ تا ۱۹۰۸ در فرانسه پا گرفت و تا جنگ جهانی اول ادامه یافت.
نقاشان فوویست خواستهای درونی خود را به انعکاس واقعیت بیرونی ترجیح میدادند. آنها آثار خود را با استفاده از رنگهای خالص و شفاف به گونهای پرخاشگرانه، پرشور، غیرواقعی و زمخت خلق میکردند. عنصر رنگ در آثار فوویست بویی فردی و شخصی دارد. هنرمندان این مکتب با وجود اینکه در استفاده از رنگ قانونشکنی کردهاند، ولی در مورد شکل کلی و تناسبات اجزای تصویر همچنان به طبیعت وفادار ماندهاند.[۱]
محتویات |
[ویرایش] پیشینه
در نمایشگاه پاییزی به سال ۱۹۰۵ سیزده فوویست یا «دَدگر» آثارشان را به طور رسمی در شهر پاریس به نمایش گذاشتند، که با واکنش تند بازدید کنندگان روبه رو شد. ایشان با آثارشان به مقابله با سلیقهٔ عامهٔ مردم برخاستند. یکی از منتقدین هنری، پس از مشاهدهٔ آثار این گروه، به ایشان لقب فو (fauves) داد. این کلمهٔ فرانسوی به معنای <<دَد>> یا <<جانور وحشی>> است. این لقب به واسطهٔ برخورد زمخت و جسورانه با رنگ بر ایشان نهاده شد.این مکتب، مکتبی زودگذر بود که در اواخر سال ۱۹۰۸ به بن بست رسید[۲][۳]
[ویرایش] هنرمندان
هانری ماتیس، آندره درین، موریس و دوولامنک هسته اصلی گروه فووها را تشکیل دادند.
[ویرایش] تأثیرات
این گروه در شکلگیری اکسپرسیونیسم آلمان تأثیر عمدهای داشت.
[ویرایش] پا نویس
[ویرایش] منابع
- تارخ هنر/نوربرت لینتون/ترجمه علی رامین/نشر نی
- سیر هنر در تاریخ
 |
این یک نوشتار خُرد پیرامون هنر است. با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |
|
|||||||||||||||||||
