شمش (ایزد)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
نقش خدای بین النهرینی شَمَش در یک برجسته کاری آشوری در قصر نمرود (۸۶۰ - ۸۶۵ قبل از میلاد)
مهر استوانه‌ای از سنگ آهک از میان رودان و نقش آن: پرستش شمش، محفوظ در موزه لوور

شَمَش (به اکدی: 𒀭𒌓) خدای آفتاب بابلیان که در حماسه گیلگمش از آن یاد می شود.[۱][۲]

وی به گیلگمش دستور می‌دهد به همکاری یار خود (انکیدو) با خومبه به به پیکار برخیزد و او را به سبب گناهان بسیار در خون کشد. شمش نگهدار دو پهلوان بود و در حین نبرد با خومبه به ایشان را قوت قلب می‌داد.



پانویس[ویرایش]

  1. بورکهارت، گئورگ (۱۳۸۳)، ص .۱۹
  2. «شمش»(فارسی)‎. لغت نامه دهخدا. بازبینی‌شده در ۲۱ سپتامبر ۲۰۱۰. 

منابع[ویرایش]

  • گیل گمش، ترجمه احمد شاملو، نشر چشمه
  • گئورگ بورکهارت. «۱». در گیلگمش (کهن ترین حماسۀ بشری). ترجمهٔ داوود منشی زاده. ویرایش اول. نام شهر محل چاپ: نشر اختران، ۱۳۸۳. ISBN 964-7514-48-4.