پرویز اتابکی (آهنگساز)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرویز اتابکی
زاده۲۲ تیر ۱۳۱۵
تهران
خاستگاهایرانی
تاریخ مرگ۱۷ شهریور ۱۳۸۷ (۷۲ سال)
تهران
سبکموسیقی پاپ
موسیقی فیلم
موسیقی پاپ ایرانی
پیشهآهنگساز، نوازنده، رهبر ارکستر
ساز(ها)پیانو
سازهای اصلی
پیانو
دانشگاهدانشگاه تهران
استاد(ها)جواد معروفی

پرویز اتابکی (زادهٔ ۲۲ تیر ۱۳۱۵ در تهران – درگذشتهٔ ۱۷ شهریور ۱۳۸۷ در تهران) موسیقی‌دان و آهنگساز اهل ایران بود.

زندگی هنری[ویرایش]

پرویز اتابکی، ۲۲ تیر سال ۱۳۱۵ در تهران متولد شد. او موسیقی را در هنرستان موسیقی ملی، نزد هنرمندانی همچون جواد معروفی آموخت[۱] و از سال ۱۳۳۶ به آهنگسازی روی آورد. وی تحصیلات دانشگاهی خود را در رشتهٔ زبان‌شناسی، در دانشگاه تهران به پایان رساند و مدت‌ها سرپرست ارکستر دانشگاه تهران بود. او را از نخستین آهنگسازان تحصیل‌کردهٔ موسیقی پاپ در ایران می‌دانند. وی جدای از فعالیت‌های موسیقی، از اعضای هیئت علمی سازمان لغت‌نامه دهخدا بود.[۲][۳] او در سال ۱۳۴۸ به همراه تورج نگهبان، «استودیو طنین» را تأسیس نمود.[۴][۵] وی در طول زندگی هنری خود، بیش از ۵۰۰ اثر موسیقی را آهنگسازی کرد.[۶] او همچنین، تکنواز پیانو در آلبوم «صدای شاعر» اثر هوشنگ ابتهاج بوده‌است.[۷][۸]

درگذشت[ویرایش]

پرویز اتابکی ۱۷ شهریور ۱۳۸۷ در سن ۷۲ سالگی، به علت ابتلا به سرطان، در تهران درگذشت.[۳] پیکر او ۱۸ شهریور ۱۳۸۷ در قطعه هنرمندان بهشت زهرا به خاک سپرده شد.[۹]

آثار هنری[ویرایش]

از جمله آثار پرویز اتابکی به موارد زیر می‌توان اشاره نمود:[۶][۱۰]

ترانه:

  • «ستاره آی ستاره» به خوانندگی گوگوش[۶]
  • «بیزار» به خوانندگی گوگوش[۶]
  • «انگشتر هزار نگین» به خوانندگی گوگوش[۱۰]
  • «سکهٔ خورشید» با تنظیم واروژان و خوانندگی گوگوش[۱۰]
  • «هم خونه» به خوانندگی گوگوش[۱۱]
  • «بهارم مثل زمستون می‌مونه» به خوانندگی گوگوش[۶]
  • «گل پشت و رو نداره» به خوانندگی گوگوش[۱۰][۱۱]
  • «کی می‌دونه چی پیش میاد» به خوانندگی گوگوش[۱۱]
  • «وقتی نیستی» به خوانندگی گوگوش[۱۲]
  • «ستاره» به خوانندگی گوگوش[۱۰]
  • «جمجمک برگ خزون» به خوانندگی گوگوش[۱۰]
  • «عروسک شکسته» به خوانندگی نلی[۶]
  • «نفرین» به خوانندگی نلی[۶]
  • «اسکله» به خوانندگی نلی[۶]
  • «کی بهت یاد داده؟!» به خوانندگی نلی[۱۰]
  • «تا وقتی که من بمیرم دل بمیره» به خوانندگی گیتی[۱۰]
  • «آتیش عشقه که خاموش نمی‌شه» به خوانندگی گیتی[۱۰]
  • «تا وقتی که من بمیرم و خدا اون روز و نیاره» به خوانندگی گیتی[۶]
  • «خوش آمدی» به خوانندگی پروین[۱۰]
  • «دیدی عشقت چه گلی زد به سرم» به خوانندگی اونیک[۱۰]
  • «هم‌پیمان» به خوانندگی فریدون فرخزاد[۶]
  • «شادی دلها» (ترانهٔ فیلم پلی بسوی بهشت) به خوانندگی عهدیه و امیر رسایی[۱۰]
  • «دوراهی» (ترانهٔ فیلم پلی بسوی بهشت) به خوانندگی عهدیه[۱۰]

موسیقی فیلم:

موسیقی تئاتر[ویرایش]

«صیادان» به نویسندگی اکبر رادی و کارگردانی فرامرز طالبی (۱۳۵۲)[۱۶]

پانویس[ویرایش]

  1. «تقویم موسیقی ایران | تولد پرویز اتابکی - 22 تیر ماه». www.navayefars.com. دریافت‌شده در ۲۰۲۰-۰۳-۲۴.
  2. «زندگینامه پرویز اتابکی». سنتی موزیک.
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ «در گذشت یک آهنگساز». خبرگزاری مهر | اخبار ایران و جهان | Mehr News Agency. ۲۰۰۸-۰۹-۰۷. دریافت‌شده در ۲۰۲۰-۰۳-۲۴.
  4. «آخرین خبر | «فرهاد مهراد»؛ «مرد تنها» ی ترانه ها». آخرین خبر. دریافت‌شده در ۲۰۲۰-۰۳-۲۴.
  5. «Magiran | روزنامه اعتماد (1391/06/25): فرهاد در موسیقی ایران یک استثنا بود». www.magiran.com. دریافت‌شده در ۲۰۲۰-۰۳-۲۴.
  6. ۶٫۰ ۶٫۱ ۶٫۲ ۶٫۳ ۶٫۴ ۶٫۵ ۶٫۶ ۶٫۷ ۶٫۸ ۶٫۹ هفته‌نامه جوانان / شماره ۴۴۶. تهران. ۱۲ خرداد ۱۳۵۴.
  7. "هوشنگ ابتهاج - شعرهای هوشنگ ابتهاج، با صدای هوشنگ ابتهاج، تکنواز پیانو: پرویز اتابکی". Discogs. Retrieved 2020-03-24.
  8. راوی. «هوشنگ ابتهاج ـ صدای شاعر (کانون پرورش فکری) | راوی حکایت باقی». دریافت‌شده در ۲۰۲۰-۰۳-۲۴.
  9. «درگذشت یک آهنگساز». عصر ایران. ۱۷ شهریور ۱۳۸۷.
  10. ۱۰٫۰۰ ۱۰٫۰۱ ۱۰٫۰۲ ۱۰٫۰۳ ۱۰٫۰۴ ۱۰٫۰۵ ۱۰٫۰۶ ۱۰٫۰۷ ۱۰٫۰۸ ۱۰٫۰۹ ۱۰٫۱۰ ۱۰٫۱۱ ۱۰٫۱۲ «پرویز اتابکی | راوی حکایت باقی». دریافت‌شده در ۲۰۲۰-۰۳-۲۴.
  11. ۱۱٫۰ ۱۱٫۱ ۱۱٫۲ "پرویز اتابکی". نت دونی - پرویز اتابکی. Retrieved 2020-03-24.
  12. "پرویز اتابکی". Discogs. Retrieved 2020-03-24.
  13. «. : Iranian Movie DataBase عوامل فیلم هم خون :». www.sourehcinema.com. دریافت‌شده در ۲۰۲۰-۰۳-۲۴.
  14. ۱۴٫۰ ۱۴٫۱ filcin.com. «بیوگرافی پرویز اتابکی». filcin.com | فیلسین. دریافت‌شده در ۲۰۲۰-۰۳-۲۴.
  15. ۱۵٫۰ ۱۵٫۱ رهبانی، مسعود (۱۳۷۴). فرهنگ جهانی موسیقی فیلم (سینمای ایران کتاب اول). تهران: چنگ. صص. ۳.
  16. «- My ASP.NET Application». www.ion.ir. دریافت‌شده در ۲۰۲۰-۰۳-۲۴.

منابع[ویرایش]

  • «اعضای شورا به قدیمی بودن و کهنه فکری متهم شدند». هفته‌نامه جوانان (۴۴۶). ۱۲ خرداد ۱۳۵۴.