آتش کاروان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
«آتش کاروان»
جلد «آتش کاروان»
تک‌آهنگ اثر دلکش
قالب موسیقی دستگاهی
سبک دستگاه شور
موسیقی سنتی
زمان ۷:۱۵ دقیقه
ترانه‌سرا بیژن ترقی
آهنگساز علی تجویدی

آتش کاروان یکی از قطعات مشهور موسیقی ایرانی ترانه‌ای است با شعری تمثیلی از بیژن ترقی و آهنگ علی تجویدی.[۱] دلکش این ترانه را نخستین بار، در دهه ۳۰ خورشیدی خواند. این کار در دستگاه شور است. [۲] سال 1385 نیز کتاب آتش کاروان که مجموعه اشعار بیژن ترقی بود با حضور محمد رضا شجریان رونمایی شد.[۳]


متن شعر[ویرایش]

آتشی ز کاروان جدا مانده این نشان ز کاروان به‌جا مانده

یک جهان، شرار تنها مانده در میان صحرا به درد خود سوزد، به سوز خود سازد

سوزد از جفای دوران فتنه و بلای طوفان فنای او خواهد، به سوی او تازد

من همه یاران تنها ماندم آتشی بودم بر جا ماندم

با این گرمی جان در ره مانده حیران این، غم خود، به کجا ببرم؟

با این جان لرزان، با این پای لغزان ره به کجا ز بلا ببرم؟

می‌سوزم گرچه با بی پروایی می‌لرزم بر خود از این تنهایی

من همه یاران تنها ماندم آتشی بودم بر جا ماندم

آتشین خو هستی سوزم شعله جانی بزم افروزم

بی پناهی محو یاران، بی نصیبی تیر روزم

من همه یاران تنها ماندم آتشی بودم بر جا ماندم[۴]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]