تیان (اسطوره‌شناسی)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
تیان
天-bronze-shang.svg
طرح‌واره تیان در کتیبه‌ای برنزی از چین
چینی
معنی لغوی بهشت(ها)

تیان () یکی از قدیمی‌ترین اصطلاحات چینی برای «بهشت» و مفهومی کلیدی در اساطیر چین، فلسفه چینی و ادیان سنتی چینی است. در طول حکمرانی دودمان شانگ (سده‌های ۱۱ تا ۱۷ پیش از دوران مشترک) چینی‌ها، شانگدی یا دی را می‌پرستیدند. در طول حکومت دودمان ژو، تیان در این معنی، استفاده شد. پرستش بهشت، پیش از سده ۲۰ میلادی، دین رسمی چین بود که در حقیقت پرستش تیان است.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]