دروازه محمدیه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

۳۵°۴۰′۰۳.۲″ شمالی ۵۱°۲۴′۵۷.۵″ شرقی / ۳۵.۶۶۷۵۵۶°شمالی ۵۱.۴۱۵۹۷۲°شرقی / 35.667556; 51.415972

دروازه محمدیه
Mohammadie gate.jpg
نام دروازه محمدیه
کشور  ایران
استان استان تهران
شهرستان تهران
اطلاعات اثر
نام‌های دیگر میدان اعدام، دروازه نو، پاقاپق
کاربری دروازه تاریخی
اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت ۱۰۹۶
تاریخ ثبت ملی ۰۶/۱۵/۱۳۵۴خ

دروازه محمدیه یا دروازه نو تنها بازمانده از دروازه‌ها قدیم تهران و در نزدیکی آن میدان محمدیه یا پاقاپق یکی از پنج میدان مهمی بود که در تهران دوران قاجار ساخته شد. این میدان سپس به میدان اعدام و سپس دوباره به محمدیه نامیده شد که در جنوب تهران و خارج از شهر قرار داشت و محل اعدام مجرمین بود.

تاریخچه نامگذاری[ویرایش]

در میان این میدان تپه‌ای خاکی قرار داشت که رو آن ستون گرد آجری کوتاهی را ساخته بودند. بر رو این ستون قاپوق قرار داده می‌شد و مجرمان را در آن سر می‌بریدند و مردم در پای آن اجتماع می‌کردند. همین امر سبب شده بود تا آن را پاقاپق بنامند.

در آخرین سال پادشاهی محمد شاه قاجار و به سال ۱۲۶۳ قمری، دروازه‌ای در پاقاپوق طهران ساخته شد، که سپس دروازه نو یا دروازه محمدیه نامیده شد. این دروازه که در جنوب محله بازار تهران است، تنها دروازه ایست که همچنان پا بر جاست. بر بدنه آن شیر طلائی به چشم آید.

پس از مشروطیت، سر بریدن کاری وحشیانه محسوب شد. به همین دلیل به جا آن تپه خاکی که به مرور زمان تخریب شده بود و قاپق میان میدان، تختگاهی دیواردار ساخته شد که بر روئش تیرک چوبی و طناب دار نصب نمودند و عمل سر بریدن جای خود را به اعدام با طناب دار داد. با تغییر شیوه اعدام، نام میدان نیز از «پاقاپق» به «اعدام» تغییر یافت.

سپس محل نمایش عمومی اعدام از این میدان به میدان مشق منتقل شد. با برچیده شدن چوبه‌دار از میان میدان اعدام، نام آن نیز به میدان محمدیه تغییر یافت.

میدان محمدیه کنونی در تقاطع خیابان‌ها خیام با مولوی قرار داشته و در جنوب به خیابان شوش می‌رسد.

منابع[ویرایش]