پاکدشت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پاکدشت
پاکدشت
کشور ایران
استانتهران
شهرستانپاکدشت
بخشمرکزی
نام(های) پیشینپلدشت (پلاشر)
سال شهرشدن۱۳۷۷
مردم
جمعیت۲۳۶۳۱۹ نفر [۱][مشکوک ]
جغرافیای طبیعی
ارتفاع۱۰۲۵ متر
اطلاعات شهری
شهردارداریوش پازوکی
پیش‌شمارهٔ تلفن۰۲۱
شناسهٔ ملی خودرو ایران ۷۸ ل
 ایران ۲۱ ن
 ایران ۳۰ ص

پاکدشت شهری در جنوب شرقی استان تهران در ایران است. پاکدشت از به هم پیوستن چند روستا، شهرک و مناطق حاشیه نشین به وجود آمده است. طبق اظهارات پژوهشگران اسامي بسياري از روستاهاي پاكدشت نامهايي باستاني هستند از اينرو كاوش در تپه ها و مناطق مختلف احتمالا به اكتشافاتي در اين زمينه منجر مي گردد. از جمله اين اسامي مي توان به نام روستاي مامازند، يبر و . . . اشاره كرد كه محققين اين اسامي را به دوران مهرپرستي ايرانيان نسبت مي دهند. این شهر مرکز بخش مرکزی شهرستان پاکدشت است.[۲]. پاکدشت کنونی شامل مجموعه‌ای روستا و شهر است که در دوران باستان دهکده‌هایی در دشت ری بوده‌اند. اين شهرستان به استناد متون و اسناد تاریخی در گذشته های دور به نامهاي پلاشر و پلدشت و مامازن(مامازند) بوده که در شمال خاوری شهرستان پاکدشت واقع شده است و اهالی می گويند مادر كريم خان زند در اين روستا زندگی می كرده است و به همين جهت به مامازند هم معروف بوده ولی با توسعه و ترقی كنونی، ازسال ۱۳۶۷ این اسامی منسوخ و نام پاکدشت به طور رسمی برای این شهرستان انتخاب گردید. اين دشت، تاريخي كهن در دل خود دارد كه بيانگر گذار اقوام مختلف و مهاجرت آنان از سرزمينهاي دور به اين ديار و يادآور جنگها و ستيزه هاي مكرر گروههاي اجتماعي از اقوام گوناگون و شخصيت هاي شهير تاريخ مي باشد.

پيشينة آباداني اين دشت كه در حاشيه هاي جنوبي و جنوب شرقي تهران واقع است را بايد در آغازين روزهايي كه تاريخ شاهد عظمت و شكوه شهر باستاني ري بوده است جستجو كرد. بزرگترین دانشگاه کشاورزی خاورمیانه که متنوع‌ترین و خاص‌ترین به حساب می‌آمده از منظر گردآوری گیاهان جهان از دست آورده‌های پیش از انقلاب اسلام است و بدین ترتیب این شهر به عنوان پایتخت گل و گیاه ایران شناخته شده است. جاجرود مهمترین رود این شهرستان است.

منابع[ویرایش]

  1. «نتایج سرشماری سال ۱۳۹٢». معاونت برنامه‌ریزی استانداری خراسان جنوبی (به نقل از مرکز آمار ایران). ۱۹ اردیبهشت ۱۳۹۲. بایگانی‌شده از اصلی در ۲ اکتبر ۲۰۱۲. دریافت‌شده در ۱۹ اردیبهشت ۱۳۹۲.
  2. اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران، تهران: ۱۳۸۳خ.