وصفنارد

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

وَصفِنارد (وسفنارد هم نوشته شده) نام یکی از محله‌های جنوب شهر تهران در منطقه ۱۷ شهر تهران واقع شده‌است. موقعیت جغرافیایی آن ۳۴" ۳۸' ۳۵° شمالی و ۲۷" ۲۱' ۵۱° شرقی است. [۱]

محدوده[ویرایش]

وصفنارد از سمت جنوب به راه‌آهن تهران-اهواز و از سوی باختر به جاده ساوه (بزرگراه آیت‌الله سعیدی) محدود می‌شود. در سمت خاور وصفنارد محله زهتابی و فرودگاه نظامی قلعه‌مرغی و در سمت باختر آن محله‌ای به نام شهرک ولی عصر قرار گرفته‌است.

پیشینه[ویرایش]

وصفنارد در قدیم (باغ انار) روستای کوچکی در حاشیه تهران بوده و از «بلوک غار ری» به‌شمار می‌آمده [۲] ولی امروزه جزئی از تهران بزرگ است. نخستین وزیر محمدشاه قاجار، حاج میرزا آقاسی، کانالی به طول ۴۲ کیلومتر برای گذراندن بخشی از آب‌های رودخانه کرج به سوی وصفنارد، یافت‌آباد و سپس تهران احداث کرد.

مسجد آن به نام «مسجد اعظم وصفنارد» از زمان روستا بودن این محله اهمیت و رونق داشته‌است.از خاندان بسیار اصیل آن منطقه می‌توان از رمضانعلی عباسقلی نام برد که بنابر وصیت ایشان حمام قدیم وصفنارد و زمین مسجد اعظم را وقف مسجد کرده که تا سال ١٣٨٧ هم توسط نوه پسری اش مرحوم حاج علی اکبر عباسقلی اداره می شده‌است. از بنیانگذاران این مسجد می‌توان به حاج رمضانعلی عباسقلی و حاج محمد حاج رئیس وحاج تقی رضایی و ... نام بردمحلی که این مسجد در آن قرار دارد با نام «وصفنارد قدیم» شناخته می‌شود. مسجد اعظم وصفنارد، قدیمی‌ترین مسجد منطقه ۱۷ است و علت نامگذاری آن به مسجد اعظم این است که در آن زمان برای یک روستا مسجد بزرگی به‌شمار می‌آمده‌است. از بزرگان این محل می‌توان از کدخدا محمد تقی خان فروزان و کدخدا محمد فروزان و حاج علی اصغر عبدالوهاب و حجه السلام والمسلمین حاج علی فیض دزفولی و ...نام برد. در قدیم در وصفنارد یخچال‌هایی وجود داشت که زیرزمینی و دارای پله بود و اکبر مشتی ملایری، بستنی‌ساز معروف تهران قدیم یخ مصرفی‌اش را بیشتر از یخچال گورنگ در وصفنارد (پل امامزاده معصوم) تهیه می‌کرد.مردم وصفنارد دارای خویشاوندی‌های فامیلی زیادی با قراء اطراف مانند خاندان پوربخت اسماعیل آباد،زندیه یافت آباد،غیاثی قلیانی،چهار دانگه و... می‌باشند.

در قدیم یک قطعه باغچه در روستای وصفنارد توسط نواب حسین خان‌سلطان روملو وقف آستان شاه‌عبدالعظیم بوده‌است.

وصفنارد و منطقه ۱۷ تهران در کل، طی جنگ ایران و عراق (۱۳۵۹ تا ۱۳۶۷) حدود ۴ هزار شهید در جبهه‌های جنگ داده است.

اماکن مهم[ویرایش]

پانویس[ویرایش]