باشگاه فوتبال اینتر میلان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
اینتر میلان
Inter Milan.png
نام کامل باشگاه باشگاه فوتبال اینترناتسیوناله میلانو
لقب(ها) نرآتزوری (آبی و مشکی)
پاتزا اینتر (اینتر دیوانه)
اینترناتسیوناله (بین المللی ها)
بیسکیونه (مارافعی بزرگ)
نام غیررسمی INT
تاریخ تأسیس ۹ مارس ۱۹۰۸
نام ورزشگاه ورزشگاه جوزپه مه آتزا شهر میلان
(گنجایش: ۸۰٬۰۱۸ نفر است)
مالک گروه تجاری سانینگ (۷۰ درصد)-اریک توهیر(۳۰ درصد)
مدیرعامل اریک توهیر
سرمربی لوچانو اسپالتی
لیگ سری آ
۲۰۱۶/۲۰۱۷ "رتبه ۷"
وب‌گاه http://www.inter.it
Kit left arm inter1617h.png
Team colours
Kit body inter1718h.png
Team colours
Kit right arm inter1617h.png
Team colours
Team colours
Kit socks inter1718h.png
Team colours
لباس اول
Kit left arm inter1718a.png
Team colours
Kit body inter1718a.png
Team colours
Kit right arm inter1718a.png
Team colours
Kit shorts inter1718a.png
Team colours
Kit socks inter1617a.png
Team colours
لباس دوم
Kit left arm inter1718T.png
Team colours
Kit body inter1718T.png
Team colours
Kit right arm inter1718T.png
Team colours
Kit shorts inter1718T.png
Team colours
Team colours
لباس سوم

باشگاه فوتبال اینترناتسیوناله میلانو (به ایتالیایی: Football Club Internazionale Milano) که معمولا با عنوان اینترناتسیوناله یا به طور ساده تر اینتر و در خارج از ایتالیا به عنوان اینتر میلان شناخه می شود، یک باشگاه حرفه‌ای فوتبال در شهر میلان، ایتالیا است. این باشگاه در۹ مارس سال ۱۹۰۸ میلادی به وسیله جووانی پارامیتیوتی تأسیس شده‌است.

باشگاه اینتر میلان دارای افتخارات متعددی همچون ۳ قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا(دوبار به صورت متوالی در سال های ۱۹۶۴ و ۱۹۶۵ و دیگری در سال ۲۰۱۰)، ۳ قهرمانی در جام یوفا، ۱۸ قهرمانی در سری آ ایتالیا، ۷ قهرمانی در جام حذفی فوتبال ایتالیا، ۵ قهرمانی در سوپرجام فوتبال ایتالیا، ۲ قهرمانی جام بین قاره‌ای (فوتبال) و ۱ قهرمانی در جام باشگاه‌های فوتبال جهان را در کارنامه دارد و با کسب ۳۹ جام نهمین تیم پرافتخار در اروپا است.این باشگاه از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۰، پنج عنوان لیگ به صورت متوالی به دست آورد.

ورزشگاه خانگی تیم اینتر میلان جوزپه مه آتزا (سن سیرو) نام دارد که با گنجایش ۸۰٬۰۱۸ نفری یکی از بزرگترین ورزشگاه‌های ایتالیا و اروپا است. در سال ۱۹۷۲ جوزپه مه آتزا (برترین گلزن تاریخ باشگاه اینتر میلان) در گذشت. از آن پس شهرداری میلان نام این ورزشگاه را به جوزپه مه آتزا تغییر داد. اینتر این استادیوم را با تیم میلان مشترکاً استفاده می‌کند. آث میلان بزرگترین رقیب اینتر است و رقابت این دو تیم شهرآورد دلا مادونینا نام دارد که یکی از مهم‌ترین شهرآوردهای فوتبالی در جهان است. باشگاه اینتر از اعضای بنیانگذار گروه ۱۴ است که پس از فروپاشی توسط اتحادیه باشگاه‌های فوتبال اروپا جایگزین شد.از سال ۲۰۱۰، اینتر دومین تیم پر طرفداردر ایتالیا و ششمین تیم پر طرفداردر اروپا است همچنین یکی از ارزشمند ترین باشگاه های فوتبال در ایتالیا و جهان است .

اطلاعات اصلی باشگاه[ویرایش]

تاریخچه[ویرایش]

Questa notte splendida darà i colori al nostro "

stemma: il nero e l'azzurro sullo sfondo d'oro delle

stelle. Si chiamerà Internazionale, perchè noi siamo

".fratelli del mondo

9 March 1908, Milan

ترجمه :"این شب زیبا رنگ را به کت و شلوارهای ما می‌دهد:

سیاه و آبی در پس زمینه‌های طلایی ستارگان،

آن بین‌المللی نامیده می‌شود، زیرا ما برادران در جهان هستیم."

 ۹ مارس ۱۹۰۸,میلان

چگونگی تأسیس باشگاه[ویرایش]

اولین قهرمانی باشگاه در فصل ۱۹۰۹–۱۹۱۰

سال ۱۸۹۹ در شهر میلان باشگاه کریکت و فوتبال میلان تأسیس شد. این تیم تا سال ۱۹۰۸ توانست سه بار قهرمانی ایتالیا را جشن بگیرد. در این سال، بین سران اصلی باشگاه بر سر استفاده از بازیکنان خارجی اختلاف افتاد تا اینکه طی یک جلسه رسمی، گروهی که اعتقاد به استفاده از بازیکنان خارجی داشتند از این باشگاه جدا شده و نام اینترنازیوناله (به معنای بین‌المللی) را برای باشگاه خود انتخاب کردند. سیاست اصلی باشگاه از همان ابتدا مبارزه با نژادپرستی بود. تیم اینتر ناتسیوناله برای قهرمانی در لیگ ایتالیا تنها ۲ سال صبر کرد و در سال ۱۹۱۰ اولین قهرمانی این باشگاه به ثبت رسید. کاپیتان و مربی تیم در اولین قهرمانی در سال ۱۹۱۰ ویرجیلیو فوساتی بود که بعدها در جنگ جهانی اول هنگام خدمت در ارتش ایتالیا کشته شد.

روزهای پر فراز و نشیب اینتر[ویرایش]

سالهای آغازین برای اینتر بسیار موفق بود. تیم دیگر شهر میلان (آث میلان)، پس از جدایی اینتری‌ها افت وحشتناکی کرد و بیش از ۴۰ سال در حسرت قهرمانی ایتالیا بود تا اینتر چند دهه بدون مزاحمت تیم اول شهر میلان باشد. اما اینتر نیز پس از کسب قهرمانی دوم در سال ۱۹۲۰ دچار افت شد و تا اواخر دهه بیست از کورس قهرمانی دور بود.

ظهور جوزپه مه آتزا[ویرایش]

سال ۱۹۲۷ ستاره‌ای به نام جوزپه مئاتزا در میلان متولد شد. اینتر با اتکا به این فوق ستاره خود دوباره به اوج بازگشت و توانست بار دیگر قهرمانی ایتالیا را از آن خود کند. مه آتزا توانست در اولین دوره برگزاری لیگ کشور ایتالیا با نام سری آ، قهرمانی را به اینتر هدیه کند و خود با زدن ۳۱ گل آقای گل اولین دوره سری آ شود. مه آتزا بین سالهای ۱۹۲۸ تا ۱۹۳۶ توانست ۴ بار آقای گلی کشور ایتالیا را بدست آورد. همچنین در دو جام جهانی ۱۹۳۴ ایتالیا و جام جهانی ۱۹۳۸ فرانسه، جوزپه مه آتزا یکی از ارکان اصلی قهرمانی ایتالیا بود. او در جام جهانی ۱۹۳۴ بهترین بازیکن جام شد و در جام جهانی ۱۹۳۸ بازوبند کاپیتانی آتزوری‌ها را بر بازو بست. این بازیکن در سالهای آخر بازیگری خود از اینتر جدا شد و بازی در چند تیم دیگر ایتالیا را هم تجربه کرد ولی در سال آخر دوران بازی خود به اینتر بازگشت تا با پیراهن این تیم از دنیای فوتبال خداحافظی کند. جوزپه مه آتزا در ۴۰۸ بازی ۲۸۸ گل برای اینتر زد و بعد از گذشت چند دهه هنوز بهترین گلزن اینتر و چهارمین گلزن برتر تاریخ لیگ ایتالیاست. او در مقاطع مختلفی سرمربیگری اینتر را بر عهده گرفت و در سال ۱۹۷۹ پس از مرگش، شهرداری میلان نام بزرگترین ورزشگاه کشور ایتالیا را از سن سیرو به جوزپه مه آتزا تغییر داد.

دهه چهل و آغاز دهه پنجاه[ویرایش]

اینتر بین سالهای ۱۹۴۰ تا ۱۹۵۰ همیشه یکی از مدعیان قهرمانی سری آ بود اما معمولاً در رتبه‌های دوم و سوم قرار می‌گرفت و نمی‌توانست به قهرمانی برسد. تا اینکه در سال ۱۹۵۲ آلفردو فونی به عنوان سرمربی اینتر برگزیده شد و با متحول کردن تیم توانست اینتر را به قدرت اول ایتالیا تبدیل کند. او در همان دو سال اول حضور خود دو بار اینتر را صاحب اسکودتو کرد و نتایج جالبی را با اینتر رقم زد. اینتر در بسیاری از مسابقات با اختلاف گل فراوان پیروز می‌شد که از بین آنها می‌توان به پیروزی ۶–۰ مقابل یوونتوس اشاره کرد. دوران نسبتاً کوتاه فونی با موفقیت‌های چشمگیری برای اینتر همراه بود.

دوران طلایی[ویرایش]

آنجلو موراتی

در سال ۱۹۵۵، آنجلو موراتی که از افراد سرشناس ایتالیا بود اینتر را خریداری کرد و ریاست این تیم را بر عهده گرفت. حضور موراتی در اینتر با پایان دوران آلفردو فونی همراه بود. موراتی در ابتدای حضور خود چند مربی عوض کرد تا سرانجام تصمیم گرفت هدایت باشگاه را به یک تئوریسین آرژانتینی به نام هلنیو هرارا بسپارد. هرارا در سال ۱۹۶۰ اینتر را تحویل گرفت و شروع به ساختن تیمی جوان و منسجم کرد. تیم او سال اول در رتبه سوم ایتالیا ایستاد، سال دوم نایب قهرمان شد و در سال سوم اسکودتو رو بدست آورد تا تفکراتش به بار بنشیند. پس از اولین قهرمانی در سری آ، اینتر سال بعد جام باشگاه‌های اروپا را به دست آورد. فصل بعد هم هرارا برترین سال تاریخ اینتر را رقم زد و تمامی جامهای ممکن را به ارمغان آورد. در آن سال اینتر قهرمان اسکودتو، جام باشگاه‌های اروپا و جام بین قاره‌ای شد. در سال ۱۹۶۶ هم اینتر با هرارا به دهمین اسکودتو خود رسید. در کشور ایتالیا هر تیمی ۱۰ بار قهرمان لیگ داخلی کشور شود یک ستاره به پیراهن خود اضافه می‌کند. اینتر در سال‌های طلایی با بازیکنانی نظیر فاکتی، مازولا، سوارز و کورسو بر بام ایتالیا و اروپا قرار گرفت و دهه شصت میلادی به عنوان بهترین دوران این باشگاه ثبت شد. اینتر در آن سالها ۳ اسکودتو و ۴ جام بین‌المللی را بدست آورد و به اینتر هرارا لقب اینتر بزرگ (Grande Inter) داده شد. دوران طلایی هرارا دو سال بعد یعنی در سال ۱۹۶۸ با جدایی آنجلو موراتی پایان پذیرفت.

پاتزا اینتر (اینتر دیوانه)[ویرایش]

سال ۱۹۷۰ اینتر به نایب قهرمانی ایتالیا دست یافت، ولی فصل ۱۹۷۰–۱۹۷۱ برای اینتر وحشتناک آغاز شد. شکست‌های پیاپی ابتدای فصل و بازی‌های کابوس وار اینتر باعث شد هوادارن این تیم نگران سقوط به دسته پائین‌تر باشند. اما ورق برگشت و اینتر بردهای خود را آغاز کرد. در پایان فصل، اینتر قهرمانی لیگ را بدست آورد و لقب پاتزا اینتر به این تیم داده شد. پس از آن سال بار دیگر اینتر دوران بسیار پر فراز و نشیبی را پشت سر گذاشت، تا اینکه جووانی تراپاتونی به عنوان سرمربی اینتر انتخاب شد. تراپاتونی با داشتن بازیکنانی همچون لوتار ماتئوس، جوزپه برگومی، آندریاس برمه، والتر زنگا و نیکولا برتی توانست سال ۱۹۸۹ با ۵۸ امتیاز (در آن دوران هر برد ۲ امتیازی بود) قهرمان سری آ شود. قهرمانی که تا سال ۲۰۰۷، بهترین قهرمانی ادوار سری آ محسوب می‌شد. یک سال بعد هم تیم ملی آلمان با بازیکنان اینتری خود یعنی لوتار ماتئوس، یورگن کلینزمن و آندریاس برمه توانست یاران مارادونا را فینال جام جهانی شکست دهد و قهرمان جهان شود. در آن بازی‌ها لوتار ماتئوس کاپیتان و مؤثرترین بازیکن تیم ملی آلمان در جام جهانی بود. همان سال فیفا تصمیم گرفت هر سال بازیکن سال فوتبال جهان را انتخاب کند. لوتار ماتئوس اولین کسی بود که جایزه بهترین بازیکن سال جهان را از آن خود کرد.

سالهای سیاه اینتر[ویرایش]

اسکودتوی سیزدهم برای اینتر نحس بود. پس از قهرمانی در سال ۱۹۸۹، اینتر تا سالیان زیادی نتوانست قهرمانی سری آ را بدست آورد. بدترین دوران اینتر طی این سالها رقم خورد و اینتر در سال ۱۹۹۳–۱۹۹۴ با کسب عنوان سیزدهم در سری آ، بدترین رتبه تاریخ خود را بدست آورد و فقط ۱ امتیاز تا سقوط به دسته پایین‌تر فاصله داشت. البته اینتر در دهه ۹۰ سه بار جام یوفا را بدست آورد، ولی کسب این جام نمی‌توانست طرفداران اینتر را راضی نگه دارد. ماسیمو موراتی فرزند آنجلو موراتی پر افتخارترین رئیس اینتر، باشگاه را خریداری کرد و سعی داشت با جمع کردن انبوهی از ستارگان دنیای فوتبال نظیر رونالدو، ویری، باجو، زامورانو، باتیستوتا، تولدو، بلان و کاناوارو اینتر را به دوران با شکوه خود بازگرداند. اما تیم موراتی هم با وجود اینکه دو بار تا آستانه قهرمانی پیش رفت در فتح اسکودتو ناکام بود. نراتزوری‌ها اعتقاد داشتند دلیل این ناکامی، حمایت داوران ایتالیایی از یوونتوس و دیگر حریفان پرنفوذ آن‌هاست. یکی از پرحاشیه‌ترین داوری‌های ایتالیا در سال ۱۹۹۸ و در مصاف اینتر و یوونتوس رخ داد که داور مسابقه خطای پنالتی ایولیانو مدافع یوونتوس روی رونالدو را نگرفت و باعث پیروزی و در نهایت قهرمانی تیم تورینی شد. در سال ۲۰۰۲ هم اینتری‌ها اعتقاد داشتند داوران ایتالیایی در هفته‌های پایانی شرایط ناکامی اینتر و قهرمانی یوونتوس را محیا کرده‌اند. این وضعیت، تا سال ۲۰۰۶ ادامه داشت.

شروعی دوباره[ویرایش]

پس از پایان سال ۲۰۰۶، دادگاه ایتالیا که ۲ سال به صورت مخفی مکالمات سران باشگاه‌های سری آ را ضبط می‌کرد به تحقیق در مورد فساد و تبانی در فوتبال ایتالیا پرداخت. مکالمات لوچانو موجی مدیر باشگاه یوونتوس با رئیس کمیته داوران و مدارک به دست آمده از بعضی باشگاه‌های ایتالیایی آنها را به دردسر انداخت. در نهایت یوونتوس به جرم تبانی با داوران به دسته پائین‌تر سقوط کرد و ۲ قهرمانی آخر این تیم پس گرفته شد. باشگاه‌های میلان، لاتزیو و فیورنتینا هم با کسر امتیاز روبرو شدند. جدول ایتالیا در سال ۲۰۰۶ تغییر کرد و یوونتوس به انتهای جدول سقوط کرد. مدتی بعد یوفا از فدراسیون فوتبال ایتالیا خواست برای شرکت تیم‌های ایتالیایی در مسابقات فصل آینده لیگ قهرمانان، برای فصل ۰۶–۲۰۰۵ فهرمان جدیدی تعیین کند و فدراسیون فوتبال ایتالیا بر اساس جدول جدید بعد از اعمال مجازات‌ها، اینتر را به عنوان قهرمان لیگ ۰۶–۲۰۰۵ معرفی کرد.

پرواز نراتزوری[ویرایش]

جاچینتو فاکتی

پس از پاک شدن نسبی فوتبال ایتالیا، ماسیمو موراتی که می‌خواست جا پای پدر بگذارد با کمک جاچینتو فاکتی و با مربیگری روبرتو مانچینی بار دیگر بسیاری از فوق ستاره‌های دنیای فوتبال را جمع‌آوری کرد. فاکتی همان سال درگذشت، ولی حاصل تلاش‌های او و ماسیمو موراتی قهرمانی‌های اینتر بود. ثبت رکورد ۱۷ پیروزی پیاپی و کسب ۹۷ امتیاز در یک فصل، دو رکورد ارزشمند برای اینتر به ارمغان آورد و نراتزوریها توانستند با ۲۲ امتیاز اختلاف نسبت به تیم دوم قهرمانی ایتالیا را جشن بگیرند. یک فصل بعد هم اینتر در آستانه صد سالگی با پشت سر گذاشتن رقبا برای سومین سال پیاپی قهرمانی ایتالیا را از آن خود کرد. اینتر خود را به عنوان قدرت اول فوتبال ایتالیا مطرح کرد، اما در فتح لیگ قهرمانان اروپا ناکام بود. پس از پایان سال ۲۰۰۸ موراتی گرانقیمت‌ترین مربی جهان یعنی ژوزه مورینیو را به اینتر آورد تا شاید این مربی سرشناس، یک بار دیگر قهرمانی اروپا را برای اینتر و موراتی به ارمغان بیاورد.

دوران طلایی آقای خاص[ویرایش]

ژوزه مورینیو در همان سال اول ورود به ایتالیا توانست اینتر را برای چهارمین بار پیاپی به قهرمانی سری آ برساند، اما در لیگ قهرمانان ناموفق بود و در مرحله یک‌هشتم نهایی با شکست برابر منچستر یونایتد از دور رقابت‌ها کنار رفت. در پایان فصل بهترین بازیکن اینتر و یکی از برترین مهاجمین جهان یعنی زلاتان ابراهیموویچ در ازای ساموئل اتوئو به همراه چهل و نه میلیون یورو از اینتر جدا شد و به بارسلونا پیوست. علاوه بر ساموئل اتوئو، اینتر با پول بدست آمده از فروش ابراهیموویچ بازیکن دیگری مثل دیگو میلیتو، وسلی اسنایدر، لوسیو، تیاگو موتا و گوران پاندف را به خدمت گرفت. عملکرد اینتر در فصل ۲۰۱۰–۲۰۰۹ فوق‌العاده بود. شاگردان مورینیو با وجود مشکلات فراوان توانستند قهرمانی لیگ ایتالیا را بدست آورند. مورینیو طی دو فصل حضور خود در ایتالیا رکورد شکست ناپذیری خود در بازیهای خانگی را حفظ کرد و نراتزوری‌ها هرگز در مسابقات خانگی طعم شکست را نچشیدند. در رقابت‌های جام حذفی هم اینتر با شکست لیورنو، یوونتوس و فیورنتینا به فینال رسید و در بازی فینال با تک گل دیگو میلیتو از سد رم گذشت و قهرمانی جام حذفی را به افتخارات خود اضافه کرد. اما مهمترین دستاورد تیم مورینیو در لیگ قهرمانان اروپا بود. نراتزوری‌ها در مرحله یک‌هشتم نهایی چلسی، قهرمان انگلستان را در هر دو بازی رفت و برگشت مغلوب کردند. در مرحله نیمه نهایی با نتیجه ۳–۲ از سد بارسلونا قهرمان اسپانیا و مدافع عنوان قهرمانی اروپا گذشتند و در مسابقه فینال نیز با پیروزی ۲–۰ برابر بایرن مونیخ قهرمان آلمان بار دیگر بر بام اروپا ایستادند. اینتر ۲۰۱۰–۲۰۰۹ با کسب هر سه قهرمانی ممکن، اولین تیم ایتالیایی لقب گرفت که توانست سه‌گانه (Treble) کند. پس از پایان فصل ژوزه مورینیو از اینتر جدا شد و رافائل بنیتز سرمربی اسبق لیورپول جای او را بر روی نیمکت اینتر پر کرد. بنیتز اولین جام خود را را با پیروزی ۱–۳ اینتر در برابر رم بدست آورد، هر چند در کسب سوپر جام اروپا ناکام ماند و بخاطر نتایج ضعیف خیلی زود از اینتر اخراج شد.

فینال لیگ قهرمانان اروپا ۲۰۱۰[ویرایش]

دیدار پایانی این مسابقات معتبر به قضاوت " هاوارد وب " از انگلیس در ورزشگاه "سانتیاگو برنابئو "‌شهر مادرید برگزار شد که طی آن تیم اینتر با ارایه یک بازی حساب شده برابر حریف خود به پیروزی دو برصفر رسید. اینترمیلان و بایرن مونیخ پیش از رسیدن به فینال لیگ قهرمانان باشگاه‌های اروپا فاتح لیگ و جام حذفی ایتالیا و المان شده بودند .مورینیو که با چلسی هرگز حضور در فینال را تجربه نکرد، در دومین فصل حضورش در اینتر به فینال لیگ قهرمانان رسید. او در فینال باید مقابل استاد سابقش، لوئیس فن خال قرار می‌گرفت که بار دیگر بایرن را به تیم اول بوندس لیگا تبدیل کرده بود. هر دو تیم با قهرمانی در لیگ و جام حذفی به دنبال تکمیل سه‌گانه شان بودند و در نهایت این اینتر بود که با درخشش دیه گو میلیتو، بهترین بازیکن فصل لیگ قهرمانان، جام قهرمانی را بالای سر برد.

  • ترکیب دو تیم در این مسابقه:

بایرن:بوت، لام، فن بویتن، باداشتوبر، فن بومل، شوآن اشتایگر، آلتین توپ، مولر، اولیچ

اینتر: سزار، مایکون، لوسیو، ساموئل، زانتی، چیوو، کامبیاسو، اشنایدر، اتوئو، ملیتو، پاندف


بحران مالی و فروش باشگاه[ویرایش]

انتخاب بنیتز، آغاز مسیری بود که خیلی زود اینتر را از جمع مدعیان قهرمانی ایتالیا دور کرد. اینتر طی دو فصل، از ۵ مربی مختلف استفاده کرد و همه آن‌ها بعد از مدت کوتاهی اخراج شدند. اینتر بخاطر قانون فیرپلی مالی و نداشتن منابع مناسب مالی مجبور به فروش ستاره‌های خود شد و ساموئل اتوئو، وسلی اسنایدر، ژولیو سزار، لوسیو، مایکون، تیاگو موتا و گوران پاندف بخاطر حقوق بالایشان این تیم را ترک کردند. از بین ۵ مربی که در این مدت روی نیمکت اینتر نشستند بجز رافائل بنیتز، هیچ‌کدام سابقه قهرمانی در سطح اول اروپا را نداشتند. اینتر در سال ۲۰۱۱ دوم شد، سال ۲۰۱۲ در جایگاه ششم قرار گرفت و سال ۲۰۱۳ در رده نهم ایستاد. در نهایت اعتراضات هواداران تیفوسی اینتر ملقب به کوروا نورد باعث شد ماسیمو موراتی برای خروج اینتر از شرایط بحرانی تصمیم به فروش باشگاه بگیرد. ۱۵ اکتبر سال ۲۰۱۳ اریک توهیر سرمایه‌دار اندونزیایی و مالک باشگاه فیلادلفیا سونتی سیکسرز در لیگ ان بی ای و دی‌سی یونایتد در لیگ فوتبال ام‌ال اس آمریکا، هفتاد درصد سهام اینتر را با پرداخت بیش از ۵۰۰ میلیون دلار خرید تا دوران مالکیت ۱۸ ساله موراتی در اینتر به پایان برسد. یک ماه بعد یعنی ۱۵ نوامبر، توهیر به عنوان مدیرعامل اینتر جای موراتی را روی صندلی ریاست این باشگاه گرفت.البته هم اکنون مالک اصلی اینتر شرکت سانینگ چین به مدیریت استیون ژانگ هست که قسمت عمده سهام توهیر را خریدند و با اهداف بلند پروازانه سعی به برگرداندن اینتر به جمع مدعیان دارند.

تاریخچه لوگو باشگاه[ویرایش]

  • لوگو اینتر چندین بار تغییر کرده‌است. لوگوی اینتر از حروف F,C،I,M تشکیل شده‌است که در واقع مخفف نام تیم یعنی FC Inter Milan می‌باشد.

لوگوی باشگاه از ابتدا به رنگ آبی و مشکی (رنگ پیراهن) بوده اما در طول سالیان مختلف دچار تغییرات کلی و جزیی بسیاری شده‌است.

  • لوگوی کنونی اینتر

پس از واگذاری باشگاه اینتر در سال ۲۰۱۳ به اریک توهیر، تاجر متمول اندونزیایی، لوگوی باشگاه اینتر نیز تغییر کرد. باشگاه اینتر با انتشار بیانیه ای تحت شعار «آرم جدید نراتزوری، مارک جدید اما همان اینتر.»، آرم این باشگاه را تغییر داد. تغییرات آرم جدید اینتر نسبت به آرم پیشین بدین شرح است: حرف I کاملاً به زیر حرف C رفته‌است و رنگ حلقه بیرونی نیز از مشکی - طلایی - آبی - طلایی به مشکی - آبی - طلایی تغییر پیدا کرده‌است. مهمترین تغییر هم حذف ستاره بالای لوگوی اینتر است.

آمار و رکوردهای باشگاه[ویرایش]

  • تنها تیم سری آ که فاتح سه‌گانه شده‌است. (فصل ۲۰۱۰)
  • اینتر آخرین تیم ایتالیایی است که فاتح لیگ قهرمانان شده. (فصل ۲۰۱۰)
  • تنها تیم سری آ که به سری ب سقوط نکرده‌است. (با ۸۴ فصل حضور)
  • در زمان ۱۸ تیمی بودن و۲ امتیاز برای هر پیروزی اینترمیلان در فصل ۱۹۸۸–۸۹ با ۵۹ امتیاز رکورد تاریخی ثبت کرد.
  • در زمان ۲۰ تیمی بودن و۳ امتیاز برای هر بازی اینترمیلان در فصل ۲۰۰۶–۲۰۰۷ با ۹۷ امتیاز رکورد زد.
  • اینترمیلان رکورد تاریخی ۱۷ برد پیاپی در کالچو که در لیگ‌های دیگر هم غیرقابل تکرار بوده را با مانچینی در فصل ۲۰۰۶–۲۰۰۷ تکرار کرد.
  • پس از یوونتوس اینتر دارای بیشترین پیروزی در یک فصل است. (فصل ۲۰۰۶/۲۰۰۷ با ۳۰ پیروزی)
  • اینتر اولین تیمی است که قهرمان سری آ شده. ۱۹۳۰(اولین دوره برگزاری سری آ)
  • خاویر زانتی رکورد داران بیشترین بازی با پیراهن اینتر (۸۴۵) است. پس از زانتی جوزپه برگومی و جاچینتو فاکتی به ترتیب با (۷۵۸) و (۶۳۴) بازی رکورد دار هستند.
  • برترین گلزن تاریخ باشگاه جوزپه مه آتزا با ۲۸۸ گل است. همچنین الساندرو آلتوبلی با ۲۰۹ گل و روبرتو بونینسنگا با ۱۷۱ گل در رتبه‌های دوم و سوم قرار دارند.

ترکیب تیم اول[ویرایش]

از تاریخ ۰۳ آگوست ۲۰۱۶٫[۱]

شماره پست بازیکن
۱ اسلوونی دروازه‌بان سمیر هاندانوویچ
۲۹ برزیل دفاع دالبرت هنریکه
۵ ایتالیا هافبک روبرتو گالیاردینی
۳۷ اسلواکی دفاع میلان اشکرینیار
۹ آرژانتین مهاجم مائورو ایکاردی (کاپیتان)
۱۰ پرتغال مهاجم ژواو ماریو
۱۲ ایتالیا هافبک دنیله بسا
۱۳ ایتالیا دفاع آندریا رانوکیا
۱۷ فرانسه مهاجم یان کارامو
۲۰ اسپانیا هافبک بورخا والرو
شماره پست بازیکن
۲۱ ایتالیا دفاع داویده سانتون
۲۳ ایتالیا مهاجم ادر سیتادین مارتینز
۱۱ اروگوئه هافبک ماتیاس وسینو
۶۱ بلژیک دفاع زینهو ون هیوسدن
۲۵ برزیل دفاع میراندا (بازیکن فوتبال) (کاپیتان دوم)
۷ پرتغال هافبک ژوآئو کانسلو
۲۷ ایتالیا دروازه‌بان دانیله پادلی
۳۳ ایتالیا دفاع دنیلو دمبروسیو
۴۴ کرواسی هافبک ایوان پریشیچ
۴۶ ایتالیا دروازه‌بان توماسو برنی
۵۵ ژاپن دفاع یوتو ناگاتومو
۷۷ کرواسی هافبک مارسلو بروزویچ
۸۷ ایتالیا مهاجم آنتونیو کاندرئوا
۹۸ رومانی دروازه‌بان لونوت رادو
۹۹ ایتالیا مهاجم آندره آ پینامونتی


کادر فنی[ویرایش]

پست ملیت مسئول
سرمربی Flag of Italy.svg لوچانو اسپالتی
دستیار مربی Flag of Italy.svg مارکو دومنیچ
رئیس تیم فیزیوتراپی Flag of Italy.svg جیان نیکولا بیسکیوتی
مربی دروازه‌بان‌ها Flag of Italy.svg آدریانو بونااییوتی
مربی بدنساز Flag of Italy.svg فرانکو فررینی
دستیار فنی Flag of Italy.svg جووانی مارسیلو
آنالیزور Flag of Italy.svg مایکل سالزارولو
رئیس تیم پزشکی Flag of Italy.svg پیرو ولپی
پزشک تیم Flag of Italy.svg الساندرو کورسینی
پزشک تیم Flag of Italy.svg الساندرو کوآگلیا

رؤسای باشگاه[ویرایش]

نام تاریخ
جووانی پارامیتیوتی ۱۹۰۸–۱۹۰۹
اتور استرائوس ۱۹۰۹–۱۹۱۰
کارلو ده مدیکی ۱۹۱۰–۱۹۱۲
امیلیو هیرزل ۱۹۱۲–۱۹۱۴
لوئیجی هانسبچر ۱۹۱۴
جوزپه ویسکونتی دی مادرونه ۱۹۱۴–۱۹۱۹
جورجیو هالس ۱۹۱۹–۱۹۲۰
فرانچسکو مائورو ۱۹۲۰–۱۹۲۳
انریکو اولیوتی ۱۹۲۳–۱۹۲۶
سناتور بورلتی ۱۹۲۶–۱۹۲۹
ارنستو توراسیو ۱۹۲۹–۱۹۳۰
اورسته سیمونوتی ۱۹۳۰–۱۹۳۲
فردیناندو پوتزانی ۱۹۳۲–۱۹۴۲
کارلوس ماسرونی ۱۹۴۲–۱۹۵۵
آنجلو موراتی ۱۹۵۵–۱۹۶۸
ایوانوئه فرایزولی ۱۹۶۸–۱۹۸۴
ارنستو پلگرینی ۱۹۸۴–۱۹۹۵
ماسیمو موراتی ۱۹۹۵–۲۰۰۴
جاچینتو فاکتی ۲۰۰۴–۲۰۰۶
ماسیمو موراتی ۲۰۰۶–۲۰۱۳
اریک توهیر تا کنون-۲۰۱۳

مربیان باشگاه[ویرایش]

از آغاز به کار باشگاه اینترمیلان تا کنون، مربیان مختلفی در این تیم کار کرده‌اند. ۳۲ تغییر آخر باشگاه در سمت سرمربی بدین شرح است:

جووانی تراپاتونی
روبرتو مانچینی
ژوزه مورینیو
نام ملیت تاریخ
لوییز سوارز Flag of Spain.svg ۱۹۷۵–۱۹۷۴
جوزپه کیاپلا Flag of Italy.svg ۱۹۷۷–۱۹۷۶
اجنیو برسلینی Flag of Italy.svg ۱۹۸۲–۱۹۷۷
رینو مارکسی Flag of Italy.svg ۱۹۸۳–۱۹۸۲
لویجی رادیچ Flag of Italy.svg ۱۹۸۴–۱۹۸۳
لاریو کاستاگنر Flag of Italy.svg ۱۹۸۶–۱۹۸۴
ماریو کورسو Flag of Italy.svg ۱۹۸۶
جووانی تراپاتونی Flag of Italy.svg ۱۹۸۶–۱۹۹۱
کورادو اوریکو Flag of Italy.svg ۱۹۹۱
لوئیز سوارز Flag of Spain.svg ۱۹۹۲
اوسوالدو باگنولی Flag of Italy.svg ۱۹۹۲–۱۹۹۴
جیامپیرو مارینی Flag of Italy.svg ۱۹۹۴
اوتاویو بیانکی Flag of Italy.svg ۱۹۹۴–۱۹۹۵
لوئیز سوارز Flag of Spain.svg ۱۹۹۵
روی هاجسون Flag of England.svg ۱۹۹۵–۱۹۹۷
لوچانو کاستلینی Flag of Italy.svg ۱۹۹۷
لوئیجی سیمونی Flag of Italy.svg ۱۹۹۷–۱۹۹۸
میرچا لوچسکو Flag of Romania.svg ۱۹۹۹
لوچانو کاستلینی Flag of Italy.svg ۱۹۹۹
روی هاجسون Flag of England.svg ۱۹۹۹
مارچلو لیپی Flag of Italy.svg ۱۹۹۹–۲۰۰۰
مارکو تاردلی Flag of Italy.svg ۲۰۰۰–۲۰۰۱
هکتور کوپر Flag of Argentina.svg ۲۰۰۱–۲۰۰۳
کوررادو وردلی Flag of Italy.svg ۲۰۰۳
آلبرتو زاکرونی Flag of Italy.svg ۲۰۰۳–۲۰۰۴
روبرتو مانچینی Flag of Italy.svg ۲۰۰۴–۲۰۰۸
خوزه مورینیو Flag of Portugal.svg ۲۰۰۸–۲۰۱۰
رافائل بنیتز Flag of Spain.svg ۲۰۱۰
لئوناردو Flag of Brazil.svg ۲۰۱۰–۲۰۱۱
جیان پیرو گاسپرینی Flag of Italy.svg ۲۰۱۱
کلودیو رانیری Flag of Italy.svg ۲۰۱۱–۲۰۱۲
آندره آ استراماچونی Flag of Italy.svg ۲۰۱۲–۲۰۱۳
والتر ماتزاری Flag of Italy.svg ۲۰۱۳–۲۰۱۴
روبرتو مانچینی Flag of Italy.svg ۲۰۱۴–۲۰۱۶
فرانک دی بوئر Flag of the Netherlands.svg ۲۰۱۶–۲۰۱۶
استفانو پیولی Flag of Italy.svg ۲۰۱۶–۲۰۱۷
لوچانو اسپالتی Flag of Italy.svg ۲۰۱۷- حال

بازیکنان تاریخی[ویرایش]

بازیکنان بزرگ زیادی تا امروز برای اینتر به میدان رفته‌اند. جاچینتو فاکتی، جوزپه مه آتزا، لوتار ماتئوس، رونالدو، روبرتو باجو، لوئیز سوارز، ساندرو مازولا، روبرتو کارلوس، لوئیس فیگو، خاویر زانتی، آدریانو و… تنها بخشی از این بازیکنان را تشکیل می‌دهند.

بیشترین بازی[ویرایش]

رکورد داران بیشترین بازی با پیراهن اینتر

نام ملیت تعداد بازی
خاویر زانتی Flag of Argentina.svg ۸۴۵
جوزپه برگومی Flag of Italy.svg ۷۵۸
جاچینتو فاکتی Flag of Italy.svg ۶۳۴
ساندرو مازولا Flag of Italy.svg ۵۶۵
جوزپه بارسی Flag of Italy.svg ۵۵۹
ماریو کورسو Flag of Italy.svg ۵۰۲
والتر زنگا Flag of Italy.svg ۴۷۳
تارچسیو بورنییک Flag of Italy.svg ۴۶۷
آلساندرو آلتوبلی Flag of Italy.svg ۴۶۶
ریکاردو فرری Flag of Italy.svg ۴۱۸

برترین گلزنان[ویرایش]

برترین گلزنان تاریخ باشگاه

نام ملیت تعداد گل
جوزپه مه آتزا Flag of Italy.svg ۲۸۸
آلساندرو آلتوبلی Flag of Italy.svg ۲۰۹
روبرتو بونینسنیا Flag of Italy.svg ۱۷۱
لویجی چونینی III Flag of Italy.svg ۱۵۸
ساندرو مازولا Flag of Italy.svg ۱۵۸
بنیتو لورنزی Flag of Italy.svg ۱۴۳
ایستوان نیرز Flag of France.svg ۱۳۳
کریستین ویری Flag of Italy.svg ۱۲۳
ارمانو آئبی Flag of Italy.svg ۱۰۶
ماریو کورسو Flag of Italy.svg ۹۴

ورزشگاه جوزپه مه آتزا[ویرایش]

جوزپه مه آتزا
سن سیرو
Scudo2009.jpg
نام کامل ورزشگاه جوزپه مه آتزا شهر میلان
محل ایتالیا، میلان، خیابان پیکولومینی
شروع ساخت ۱۹۲۵
تأسیس ۱۹ سپتامبر ۱۹۲۶
بازسازی ۱۹۸۹
مالک شهرداری میلان
گرداننده شهرداری میلان
نوع زمین چمن
گنجایش ۸۲٬۹۵۵
مستاجرها اینتر میلان
آث میلان
ابعاد زمین ۱۰۵ متر در ۶۸ متر

تاریخچه ورزشگاه[ویرایش]

ورزشگاه جوزپه مه آتزا شهر میلان، بزرگترین ورزشگاه این کشور و یکی از بزرگترین ورزشگاه‌های اروپاست. در سال ۱۹۲۵ شهرداری میلان شروع ساخت این ورزشگاه را آغاز کرد و کار ساخت آن یک سال به طول انجامید. گنجایش ابتدایی این ورزشگاه ۷۰ هزار نفر بود و سن سیرو نام داشت. تیم‌های اینتر میلان و آث میلان از همان ابتدا اجاره‌نشین این ورزشگاه بودند و بازیهای خود را در آنجا برگزار می‌کردند. در سال ۱۹۷۲ برترین گلزن تاریخ باشگاه اینتر میلان یعنی جوزپه مه آتزا درگذشت. شهرداری میلان برای تجلیل از این ستاره ورزشگاه سن سیرو را به ورزشگاه جوزپه مه آتزا تغییر نام داد. در سال ۱۹۸۹ این ورزشگاه برای نوسازی مدت کوتاهی تعطیل شد و پس از بازگشایی ظرفیت آن به حدود ۸۳ هزار نفر رسید. بیشتر بازیهای تیم ملی ایتالیا در همین ورزشگاه برگزار می‌شود. یوفا به تمامی ورزشگاه‌های اروپا بر اساس کیفیت آنها امتیاز می‌دهد. ورزشگاه جوزپه مه آتزا نمره ۵ از ۵ را دریافت کرده‌است.

تیفوسی‌های اینتر[ویرایش]

طرفداران اینتر

در سال ۱۹۶۹، اولین گروه رسمی تیفوسیهای اینتر به نام پسران سن سیرو (Boys San) شکل گرفت. هواداران تیفوسی اینتر درضلع شمالی ورزشگاه جوزپه مه آتزا و هواداران میلان در ضلع جنوبی این ورزشگاه مستقر می‌شوند. به همین دلیل به تیفوسی‌های اینتر را با نام کوروا نورد یعنی ضلع شمالی ورزشگاه می‌شناسند. در تمامی بازیهای اینتر، این گروه به ورزشگاه می‌روند و از تیمشان حمایت می‌کنند. اینتر هر سال در زمینه تعداد تماشاگران معمولاً رتبه اول یا دوم را در ایتالیا بدست می‌آورد.

کمپ آپیانو جنتیله[ویرایش]

کمپ ورزشی آپیانو جنتیله در دهکده آپیانو جنتیله واقع شده‌است. این کمپ به صورت اختصاصی به باشگاه اینتر تعلق دارد. دهکده آپیانو جنتیله شامل چندین زمین تمرین، باشگاه بدنسازی، اتاق ویژه کنفرانس مطبوعاتی و سالن سر پوشیده ورزشی می‌باشد.


هواداران و رقیبان سنتی[ویرایش]

از لحاظ تاریخی، بزرگترین بخش طرفداران اینتر از، طبقه متوسط بورژوازی میلان بود، در حالی که طرفداران میلان به طور معمول طبقه کارگر بودند.طبق یک تحقیق در ماه اوت ۲۰۰۷ توسط روزنامه ایتالیایی لا رپوبلیکا، اینتر یکی ازمحبوب ترین باشگاه های ایتالیا است.

اینتر میلان و آث میلان از همان روزهای اول در یک ورزشگاه و یک شهر بازی می‌کردند و همواره دوستی‌ها و تنش‌های بسیار فراوانی میانشان قرار داشت. رقابت این دو تیم شهرآورد دلا مادونینا نام دارد که یکی از مهم‌ترین شهرآوردهای فوتبالی در جهان است.

اما اینترمیلان و یوونتوس را می‌توان بزرگترین دشمنان یکدیگر در سری آ نام داد این دو تیم از اوایل سری آ قدرتمند بودند و یکدیگر را تحت فشار قرار می‌دادند ولی این دشمنی از دهه هفتاد به بعد با دخیل دانستن یوونتوس در داوری‌ها شعله‌ور شد و این دشمنی روز به روز افزایش پیدا کرد تا قضیه کالچو پولی که این دشمنی به اوج رسید و داوری‌های یوونتوس آشکار شد و یوونتوس جریمه‌های سنگینی از جمله سقوط به سری بی را متحمل شد. رقابت دو تیم اینتر و یوونتوس شهرآورد ایتالیانو نام دارد که بزرگترین و مهمترین دربی ایتالیا است.

افتخارات[ویرایش]

داخلی[ویرایش]

سری آ:

  • قهرمانی (۱۸ بار): ۱۰–۱۹۰۹؛ ۲۰–۱۹۱۹؛ ۳۰–۱۹۲۹؛ ۳۸–۱۹۳۷؛ ۴۰–۱۹۳۹؛ ۵۳–۱۹۵۲؛ ۵۴–۱۹۵۳؛ ۶۳–۱۹۶۲؛ ۶۵–۱۹۶۴؛ ۶۶–۱۹۶۵؛ ۷۱–۱۹۷۰؛ ۸۰–۱۹۷۹؛ ۸۹–۱۹۸۸؛ ۰۶–۲۰۰۵؛ ۰۷–۲۰۰۶؛ ۰۸–۲۰۰۷؛ ۰۹–۲۰۰۸؛ ۱۰–۲۰۰۹
  • نایب قهرمانی (۱۵ بار): ۳۳–۱۹۳۲؛ ۳۴–۱۹۳۳؛ ۳۵–۱۹۳۴؛ ۴۱–۱۹۴۰؛ ۴۶–۱۹۴۵؛ ۴۹–۱۹۴۸؛ ۵۱–۱۹۵۰؛ ۶۲–۱۹۶۱؛ ۶۴–۱۹۶۳؛ ۶۷–۱۹۶۶؛ ۷۰–۱۹۶۹؛ ۹۳–۱۹۹۲؛ ۹۸–۱۹۹۷؛ ۰۳–۲۰۰۲؛ ۱۱–۲۰۱۰
  • مقام سوم (۱۳ بار): ۳۸–۱۹۳۹؛ ۵۰–۱۹۴۹؛ ۵۱–۱۹۵۲؛ ۵۵–۱۹۵۶؛ ۵۸–۱۹۵۹؛ ۶۰–۱۹۶۱؛ ۸۲–۱۹۸۳؛ ۸۴–۱۹۸۵؛ ۸۹–۱۹۹۰؛ ۹۰–۱۹۹۱؛ ۹۶–۱۹۹۷؛ ۰۱–۲۰۰۲؛ ۰۴–۲۰۰۵

کوپا ایتالیا:

  • قهرمانی (۷ بار): ۳۹–۱۹۳۸؛ ۷۸–۱۹۷۷؛ ۸۲–۱۹۸۱؛ ۰۵–۲۰۰۴؛ ۰۶–۲۰۰۵؛۱۰–۲۰۰۹؛۱۱–۲۰۱۰
  • نایب قهرمانی (۶ بار): ۵۹–۱۹۵۸؛ ۶۵–۱۹۶۴؛ ۷۷–۱۹۷۶؛ ۰۰–۱۹۹۹؛ ۱۷–۲۰۰۶؛ ۰۸–۲۰۰۷

سوپر جام ایتالیا:

  • قهرمانی (۵ بار): ۱۹۸۹؛ ۲۰۰۵؛ ۲۰۰۶؛ ۲۰۰۸؛ ۲۰۱۰
  • نایب قهرمانی (۴ بار):۲۰۰۱؛ ۲۰۰۷؛ ۲۰۰۹؛۲۰۱۱

اروپایی[ویرایش]

لیگ قهرمانان اروپا:

  • قهرمانی (۳ بار): ۶۴–۱۹۶۳؛ ۶۵–۱۹۶۴؛ ۲۰۱۰–۲۰۰۹؛
  • نایب قهرمانی (۲ بار): ۶۷–۱۹۶۶؛ ۷۲–۱۹۷۱

جام یوفا:

  • قهرمانی (۳ بار): ۹۱–۱۹۹۰؛ ۹۴–۱۹۹۳؛ ۹۸–۱۹۹۷؛
  • نایب قهرمانی (۱ بار): ۹۷–۱۹۹۶

جام میتروپا:

  • نایب قهرمانی (۱ بار): ۳۳–۱۹۳۲

بین قاره‌ای[ویرایش]

جام بین قاره‌ای / جام باشگاه‌های جهان:

  • قهرمانی (۳ بار): ۱۹۶۴؛ ۱۹۶۵؛ ۲۰۱۰

افتخارات فردی[ویرایش]

بهترین بازیکن سال جهان:

توپ طلای اروپا:

بهترین بازیکن سال از نگاه ورد ساکر:

بهترین بازیکن باشگاه‌های اروپا:

نقل و انتقالات[ویرایش]

  • گران‌قیمت‌ترین خریدهای تاریخ اینتر

۱-کریستین ویری از لاتزیو با مبلغ ۴۹ میلیون یورو (سال۱۹۹۹)

۲-ژواو ماریو از اسپورتینگ با مبلغ ۴۰ میلیون یورو (سال۲۰۱۶)

۳-ارنان کرسپو از لاتزیو با مبلغ ۳۱٫۵ میلیون یورو (سال۲۰۰۲)

۴-جفری کوندوگبیا از موناکو با مبلغ ۳۱ میلیون یورو (سال۲۰۱۵)

۵-گابریل باربوسا از سانتوس با مبلغ ۲۹٫۵ میلیون یورو (سال۲۰۱۶)

۶-فرانچسکو تولدو از فیورنتینا با مبلغ ۲۸٫۵ میلیون یورو (سال۲۰۰۱)

۷-دیگو میلیتو از جنوا با مبلغ ۲۸ میلیون یورو (سال۲۰۰۹)

۸-رونالدو از بارسلونا با مبلغ ۲۸ میلیون یورو (سال۱۹۹۷)

۹-زلاتان ابراهیموویچ از یوونتوس با مبلغ ۲۴٫۸ میلیون یورو (سال۲۰۰۶)

۱۰-ریکاردو کوارشما از پورتو با مبلغ ۲۴٫۶ میلیون یورو (سال۲۰۰۸)

  • گران‌قیمت‌ترین فروش‌های تاریخ اینتر

۱-زلاتان ابراهیموویچ به بارسلونا با مبلغ ۶۶ میلیونیورو (سال۲۰۰۶)

۲-رونالدو به رئال مادرید با مبلغ ۴۶ میلیون یورو (سال۲۰۰۲)

۳-ماتئو کواچیچ به رئال مادرید با مبلغ ۲۹ میلیون یورو (سال۲۰۱۵)

۴-ساموئل اتوئو به آنژی مخاچ‌قلعه با مبلغ ۲۱٫۸ میلیون یورو (سال۲۰۱۱)

۵-ماریو بالوتلی به منچستر سیتی با مبلغ ۲۱٫۸ میلیون یورو (سال۲۰۰۸)

۶-ارنان کرسپو به چلسی با مبلغ ۲۱٫۲ میلیون یورو (سال۲۰۰۰)

۷-سباستین فری به پارما با مبلغ ۲۰٫۶ میلیون یورو (سال۲۰۰۱)

۸-آنجلو پروتزی به لاتزیو با مبلغ ۱۷٫۹ میلیون یورو (سال۲۰۰۰)

۹-آندره‌آ پیرلو به آ.ث. میلان با مبلغ ۱۷ میلیون یورو (سال۲۰۰۱)

۱۰-جردان شقیری به استوک سیتی با مبلغ ۱۷ میلیون یورو (سال۲۰۱۵)

شماره‌های بایگانی شده[ویرایش]

شماره بازیکن ملیت پست اولین مسابقه آخرین مسابقه
۳ فاکتی, جاچینتوجاچینتو فاکتی  ایتالیا مدافع چپ ۰۱۹۶۰ ۱۹۶۰ ۰۱۹۷۸ ۱۹۷۸
۴ زانتی, خاویرخاویر زانتی  آرژانتین دفاع وسط / دفاع چپ ۲۷آگوست ۱۹۹۵ ۰۲۰۱۴-۰۵-۱۱ ۱۱ مه ۲۰۱۴

لباس باشگاه[ویرایش]

یکی از بنیان گذاران باشگاه اینتر، یک نقاش به نام جورجیو موجیانی، در سال ۱۹۰۸ آرم باشگاه را طراحی کرد. از زمان تأسیس باشگاه رنگ‌های آبی و مشکی رنگ‌های لباس تیم اینتر را تشکیل می‌دادند؛ رنگ آبی به نشانه آسمان و رنگ مشکی به نشانه شب! هم چنین مانند اغلب باشگاه‌های ایتالیا که از حیوانات در آرم باشگاه استفاده می‌کردند، مار به عنوان نماد این باشگاه بزرگ شهر میلان برگزیده شد. به غیر از یک دوره چند ساله در خلال جنگ جهانی دوم، در دوره ای که ایتالیا تحت سیطره فاشیست‌ها بود باشگاه مجبور شد با اتحاد Union Sporeva Milanese ادغام شود و به Società Sportiva Ambrosiana تغییر نام داد.این تیم در طول این مدت پیراهن سفید با یک صلیب قرمز که روی آن قرار گرفته بود را پوشید. همواره اینتر با لباس‌های آبی با رگه‌های مشکی در میادین حاضر شده که از همین رو به آن‌ها «Nerazzuri» به معنی آبی مشکی‌ها لقب داده‌اند. طرح لباس از پرچم و نشان ملی شهر میلان الهام گرفته شده است.

اسپانسر و تولید کنندهٔ پیراهن[ویرایش]

بازه زمانی اسپانسر پیراهن تولیدکننده پیراهن
۱۹۷۹–۱۹۸۱ پوما
۱۹۸۱–۱۹۸۲ Inno-Hit
۱۹۸۲–۱۹۸۶ Misura Mecsport
۱۹۸۶–۱۹۸۸ لو کوک اسپوقتیف
۱۹۸۸–۱۹۹۱ آل‌اشپورت
۱۹۹۱–۱۹۹۲ FitGar آمبرو
۱۹۹۲–۱۹۹۵ Fiorucci
۱۹۹۵–۱۹۹۸ پیرلی
۱۹۹۸–۲۰۱۸ نایکی

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]