باشگاه فوتبال پورتو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پورتو
FC Porto Correct Logo.svg.png
نام کاملباشگاه فوتبال پورتو
لقب‌(ها)اژدهایان[الف]
آبی و سفیدها[ب]
نام غیررسمیپورتو
تاریخ بنیان‌گذاری۲۸ سپتامبر ۱۸۹۳؛ ۱۲۸ سال پیش (۱۸۹۳-۰۹-28)
به عنوان باشگاه فوتبال پورتو
زمینِ بازیورزشگاه دراگو
گنجایش۵۰٬۰۳۳
مدیر عاملژورژ نونو پینتو دا کوشتا
سرمربیسرژیو کونسیسائو
لیگپریمیرا لیگا
۲۱–۲۰۲۰نایب‌قهرمان
وبگاه
فصل جاری

باشگاه فوتبال پورتو (به پرتغالی: Futebol Clube do Porto) یک باشگاه حرفه ای در شهر پورتو پرتغال است و اکنون در لیگ برتر فوتبال پرتغال بازی می کند.

پورتو در ۲۸ سپتامبر ۱۸۹۳ تحت عنوان دسپورتوس ماکساکویین بنا نهاده شد. و یکی از سه قدرت اصلی فوتبال پرتغال هست؛ بنفیکا و اسپورتینگ لیسبون دیگر رقبای اصلی آنند؛ این سه تیم از سال ۱۹۳۴ که لیگ برتر فوتبال پرتغال پایه‌گذاری شد، همواره در این رقابت حاضر بوده‌اند و هرگز سقوط نکرده‌اند. لقب تیم پورتو «اژدهایان» و «آبی و سفیدها» است. هواداران تیم پورتو «دسپورتوس» نامیده می‌شوند. از سال ۲۰۰۳، تیم پورتو بازی‌های خانگی خود را در ورزشگاه دراگو برگزار می‌کند؛ در حالی که پیش از آن به مدت ۱۰۳ سال بازی‌های خانگی این تیم در ورزشگاه داس آنتاس برگزار می‌شد.

پورتو با کسب مجموعاً ۷۷ عنوان قهرمانی، دومین تیم پر افتخار فوتبال پرتغال است؛ کسب ۳۰ عنوان قهرمانی در لیگ برتر فوتبال پرتغال، ۱۷ عنوان قهرمانی در جام حذفی فوتبال پرتغال و ۲۲ عنوان قهرمانی در سوپرجام فوتبال پرتغال از جمله دست‌آوردهای پورتو در پرتغال بوده‌است؛ پورتو هم‌چنین با کسب ۷ عنوان قهرمانی، برجسته‌ترین تیم پرتغالی در رقابت‌های بین‌المللی است؛ ۲ قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا، ۲ قهرمانی در جام یوفا/لیگ اروپا، یک قهرمانی در سوپرجام اروپا و ۲ قهرمانی در جام بین قاره‌ای، آن‌ها را تبدیل به پر افتخارترین تیم پرتغالی در رقابت‌های بین‌المللی کرده‌است؛ هم‌چنین پورتو تنها تیم پرتغالی است که موفق به قهرمانی در جام یوفا/لیگ اروپا، سوپرجام اروپا یا جام بین قاره‌ای می‌شود.

تاریخچه[ویرایش]

سال‌های ابتدایی (۱۹۲۱–۱۸۹۳)[ویرایش]

آنتونیو نیکولاو د آلمیدا، مؤسس باشگاه

باشگاه در ۲۸ سپتامبر ۱۸۹۳ با عنوان فوتبال کلوب دو پورتو[پ] توسط آنتونیو نیکولاو د آلمیدا، که تاجر محلی شراب و ورزشکاری مشتاق بود، شکل گرفت. او در طول سفرهایش به انگلستان مجذوب فوتبال شده‌بود.[۱][۲][۳][۴] پورتو در اولین بازی‌هایش به دیدار سایر باشگاه‌های پرتغالی رفت و در ۲ مارس ۱۸۹۴ رو در روی باشگاه فوتبال لیسبون قرار گرفت. این مسابقه تحت نظر شاه کارلوش اول و ملکه آملی از اورلئان برگزار شد که به پورتو سفر کرده بودند تا شاهد این رویداد و ارائه جام به پیروز آن باشند.[۱][۵]

با فشار خانواده، شور و شوق آلمیدا و پیگیری او نسبت به باشگاه کاهش یافت و در آغاز قرن بیستم، پورتو وارد دوره سکون شد.[۶] در سال ۱۹۰۶، ژوزه مونتیرو دا کوشتا[ت] پس از پایان تحصیلاتش در انگلستان به پورتو بازگشت. او نیز همچون آلمیدای سیزده سال قبل، مجذوب این بازی انگلیسی شده بود و همراه با برخی از همکارانش تصمیم گرفت تا فوتبال را خارج از محافل بریتانیایی، در شهر از سر بگیرد. در ۲ اوت ۱۹۰۶، پورتو احیا شد و مونتیرو دا کوشتا بر صندلی ریاست باشگاه نشست. اگرچه فوتبال نیروی محرکه بود، اما ورزش‌های دیگری چون ژیمناستیک، وزنه‌برداری، کشتی، دو و میدانی و شنا نیز از سوی باشگاه رواج یافت.[۷] مدت کوتاهی پس از آن، پورتو اولین زمین خود را اجاره کرد و یک مربی فرانسوی به نام آدولف کاسنیه[ث] را به خدمت گرفت،[۸] که تا سال ۱۹۲۵ در باشگاه ماند.[۹]

در ۱۵ دسامبر ۱۹۰۷، پورتو میزبان رئال فورتونا از اسپانیا بود که اولین بازی ثبت شده از آنها در برابر یک تیم خارجی است.[۱۰] یک ماه بعد، پورتو در خانه این تیم اسپانیایی به مصافشان رفت که اولین بازی خارج از کشورشان بود.[۱۱] چهار سال بعد، باشگاه قهرمان اولین دوره از جام ژوزه مونتیرو دا کوشتا شد[۱۲] که اولین دستآورد بزرگ آنهاست.[۱۳] در سال ۱۹۱۲، پورتو با همکاری لِیشویش، اتحادیه فوتبال پورتو را بنا نهاد که در سال بعد رقابت‌های قهرمانی منطقه‌ای را سازماندهی کرد.[۱۴] پورتو، فصل اول را از این رقابت‌ها پشت سر رقیب محلی‌اش، بوآویشتا، به عنوان نایب قهرمان به پایان رساند، اما در فصل بعد، اولین قهرمانی خود را به دست آورد. در انتهای فصل ۲۱–۱۹۲۰، پورتو در طی هفت سال شش بار قهرمان این مسابقات شد[۱۵] و در سال ۱۹۱۶، سومین قهرمانی متوالی در جام ژوزه مونتیرو دا کوشتا را کسب کرد.[۱۲]

اولین عناوین کشوری و سال‌های قحطی جام (۱۹۷۷–۱۹۲۱)[ویرایش]

در فصل ۲۲–۱۹۲۱، اولین رقابت کشوری فوتبال با نام کامپیوناتو د پرتغال[ج] ایجاد شد.[۱۶] این تورنمنت حذفی توسط فدراسیون فوتبال و با حضور قهرمانان منطقه‌ای برگزار شد تا قهرمان پرتغال تعیین شود.[۱۷] پورتو پس از کسب چهارمین جام قهرمانی منطقه‌ای متوالی خود، اسپورتینگ را در اولین دوره از رقابت‌های کشوری شکست داد و نامش را به عنوان اولین قهرمان آن ثبت کرد.[۱۶][۱۸] در حالی که باشگاه در رقابت‌های منطقه‌ای، مدعی بلامنازع بود،[یادداشت ۱][۱۵] اما در مسابقات قهرمانی کشوری با رقیبان سرسختی مواجه شد و در یک بازه زمانی شانزده ساله تنها توانست سه بار دیگر و در سال‌های ۱۹۲۵، ۱۹۳۲ و ۱۹۳۷، قهرمانی آن را به دست آورد.[۱۸] در فصل ۳۴–۱۹۳۳، پورتو به دلیل امتناع از در اختیار گذاشتن بازیکنان برای بازی بین تیم‌های منطقه‌ای پورتو و لیسبون، توسط اتحادیه فوتبال از شرکت در کمپیوناتو د پرتغال محروم شد.[۱۹]

در فصل بعد، دومین مسابقات سراسری کشوری به نام کامپیوناتو دا پریمیرا لیگا،[چ] یا به سادگی پریمیرا لیگا [ح]، به طور موقت توسط فدراسیون فوتبال پرتغال شکل گرفت تا تعداد مسابقات در هر فصل افزایش یابد و توان رقابتی باشگاه‌های پرتغالی‌ بهبود پیدا کند.[۲۰] پورتو به عنوان قهرمان رقابت منطقه‌ای، وارد اولین دوره از این رقابت‌های رفت و برگشتی جدید شد و در ۱۴ مسابقه، ۱۰ پیروزی کسب کرد.[۲۱][۲۲] به دنبال موفقیت این فرمت از مسابقات، پریمیرا لیگا یک رقابت رسمی قهرمانی برای فصل ۳۹–۱۹۳۸ شد؛ البته نامش به کامپیوناتو ناسیونال دا پریمیرا دیویزاو[خ] یا به سادگی پریمیرا دیویزاو[د] تغییر یافت و جایگزین کامپیوناتو د پرتغال شد که خود به تاسا د پرتغال،[ذ] به عنوان رقابت اصلی جام حذفی داخلی تبدیل شد.[۱۷][۱۸] پورتو، قهرمان اولین دوره از لیگ جدید شد و در فصل بعد با موفقیت از عنوان قهرمانی‌اش دفاع کرد، اگرچه، تقریباً از حضور در آن جا مانده بود.[یادداشت ۲][۲۳][۲۴] باشگاه نتوانست سومین قهرمانی متوالی لیگ را به دست آورد و در فصل ۴۲–۱۹۴۱، سهمیه لیگ برتر را تقریبا از دست داده بود،[یادداشت ۳][۲۵] اما در فصل ۴۷–۱۹۴۶، کار را در جمع سه تیم برتر تمام کرد. در سال ۱۹۴۸ و در یک بازی دوستانه، پورتو، آرسنال، قهرمان انگلیس را با نتیجه ۳–۲ شکست داد. به پاس این پیروزی، فدراسیون یک جام عظیم ۲۵۰ کیلوگرمی (۵۵۰ پوند) از نقره و چوب به باشگاه تقدیم کرد که جام آرسنال نامیده شد.[۲۶]

پورتو با گذر از یک دوره قحطی جام ۱۶ ساله، در فصل ۵۶–۱۹۵۵ از لیگ با برتری در بازی‌های رو در رو نسبت به بنفیکای نایب قهرمان در جایگاه نخست ایستاد و به مسیر قهرمانی بازگشت. در همان فصل، با غلبه بر تورینسه در فینال، اولین جام حذفی را بالای سر برد و اولین دوگانه باشگاه حاصل شد.[۲۷][۲۸] پورتو به عنوان قهرمان لیگ پرتغال، به جام باشگاه‌های اروپا ۵۷–۱۹۵۶ راه پیدا کرد که اولین حضورشان در یک رقابت اروپایی بود. اگرچه، این اولین حضورشان، دوام کوتاهی داشت و با دو شکست در مرحله مقدماتی مقابل قهرمان اسپانیا، اتلتیک بیلبائو، از رقابت‌ها کنار رفتند.[۲۹][۳۰]

یک سال بعد، بنفیکا را با یک گل در فینال شکست دادند و دومین قهرمانی‌شان را در جام حذفی به دست آوردند.[۲۸] در سال ۱۹۵۸، بلا گاتمن مربیگری پورتو را بر عهده گرفت. با هدایت او، فاصله پنج امتیازیشان با بنفیکا را در آن فصل جبران کردند و فاتح لیگ پرتغال در سال ۱۹۵۹ شدند.[۳۱] دو باشگاه در فینال جام حذفی ۱۹۵۹ به هم رسیدند، اما بنفیکا جام را از آن خود کرد و مانع از آن شد تا پورتو دوگانه دومش را به دست آورد.[۳۲]

اندکی پس از آن، باشگاه وارد دوره رکود دیگری از تاریخ خود شد و بالاترین دستاوردشان، قهرمانی در فینال جام حذفی ۱۹۶۸ بود. در طول این مدت، پورتو بدترین رتبه‌اش را در لیگ داشت و در فصل ۷۰–۱۹۶۹ نهم شد.[۳۳] بهترین عملکرد آنها در لیگ در طی این دوره، شش نایب قهرمانی بود (چهار نایب‌قهرمانی متوالی بین ۶۲–۱۹۶۱ و ۶۵–۱۹۶۴).[۳۴] در رقابت‌های اروپایی، باشگاه برای اولین بار در اینتر-سیتیز فیرز کاپ (و جایگزین آن، جام یوفا) و جام در جام اروپا شرکت کرد، اما در هیچ یک، از دور سوم فراتر نرفت.[۳۵] در ۱۶ دسامبر ۱۹۷۳، غم‌انگیزترین لحظه در تاریخ باشگاه ثبت شد؛ در جریان بازی لیگ مقابل ویتوریا ستوبال، پاوائو، کاپیتان ۲۶ ساله تیم بیهوش بر زمین افتاد و مدتی بعد در بیمارستان درگذشت.[۳۶][۳۷] ماه بعد، پورتو، ملی‌پوش پرو، تئوفیلو کوبیاس را به باشگاه آورد که با زدن ۶۵ گل در ۱۰۸ بازی، یکی از موفق‌ترین بازیکنان باشگاه شد.[۳۸]

موفقیت‌های اروپایی (۱۹۸۸–۱۹۷۷)[ویرایش]

رابح ماجر، ۱۹۸۲. او بازیکن کلیدی پورتو در مسیر قهرمانی فینال جام باشگاه‌های اروپا ۱۹۸۷ بود.

ژوزه ماریا پدروتو، بازیکن سابق و سرمربی پورتو در اواخر دهه ۱۹۶۰، برای فصل ۷۷–۱۹۷۶ به تیم بازگشت و دوران جدیدی در تاریخ باشگاه آغاز شد. او که هدایتگر پورتو در راه قهرمانی سال ۱۹۶۸ در جام حذفی بود، در اولین فصل بازگشتش، چهارمین جام حذفی را به تالار افتخارات باشگاه اضافه کرد.[۳۹] فصل بعد و ۱۹ سال پس از قهرمانی با پیراهن پورتو به عنوان بازیکن، در قامت مربی قهرمانی لیگ را برای باشگاه به ارمغان آورد.[۴۰] در سطح اروپایی، پورتو به یک‌چهارم نهایی جام در جام اروپا ۷۸–۱۹۷۷ رسید و در این راه، منچستر یونایتد را شکست داد،[۴۱] اما در فصل بعد و در بازی مرحله ۱/۱۶ از جام باشگاه‌های اروپا، ۶–۱ نتیجه را به آئک آتن واگذار کردند که سنگین‌ترین شکست آنها در رقابتی اروپایی است.[۲] عملکرد ضعیف تیم در انتهای فصل، فرصت قهرمانی در لیگ و جام حذفی را از آنها ربود و منجر به درگیری بین کادر فنی و رئیس باشگاه، آمریکو دی شا شد که نهایتا با استعفای پدروتو و جایگزینی او با هرمان اشتسل خاتمه یافت.[۴۲] در دسامبر ۱۹۸۱، پورتو بر بنفیکا غلبه کرد و قهرمان اولین دوره از سوپرجام پرتغال شد.[۴۳]

در آوریل ۱۹۸۲، ژورژ نونو پینتو دا کوشتا که دو سال قبل در همراهی با پدروتو از سمتش به عنوان مدیر فوتبال استعفا داده بود، رئیس جدید باشگاه شد و پدروتو را به صندلی مربیگری تیم بازگرداند.[۴۴] یک ماه قبل، پورتو در مرحله یک‌چهارم نهایی از جام در جام اروپا، هر دو بازی رفت و برگشت را به نایب‌قهرمان رقابت‌ها واگذار کرد،[۴۵] اما تنها دو سال بعد، فینالیست مسابقات شد. در ۱۶ مه ۱۹۸۴، پورتو در اولین فینال اروپایی مهم خود با میزبانی سنت یاکوب بازل، به مصاف یوونتوس میشل پلاتینی رفت، اگرچه با شکست ۲–۱، فرصت کسب جام را از دست داد.[۴۶] مدتی بعد، پدروتو به دلیل بیماری کناره‌گیری کرد. بدون او، پورتو جام حذفی و سوپرجام را به دست آورد، اما قهرمانی در لیگ را به بنفیکا باخت.[۴۷] تحت هدایت شاگرد پدروتو، آرتور ژورژ، عنوان قهرمانی لیگ در فصل بعد به نام پورتو نوشته شد و فرناندو گومش، مهاجم پرورش‌یافته باشگاه، برای دومین بار پس از سال ۱۹۸۳، در صدر گلزنان اروپا قرار گرفت.[۴۸][۴۹]

در سال ۱۹۸۶، پورتو از عنوان قهرمانی‌اش در لیگ دفاع کرد و سهمیه حضور در جام باشگاه‌های اروپا ۸۷–۱۹۸۶ را به دست آورد. در اولین بازی، بزرگترین پیروزی باشگاه در رقابت‌های اروپایی ثبت شد و ۹–۰ تیم مالتی ربات آژاکس را مغلوب کردند.[۲] ویتکوویس از چکسلواکی، بروندبی از دانمارک و دیناموکیف از اتحاد جماهیر شوروی، یک به یک به دست پورتو کنار رفتند تا این باشگاه به اولین فینال خود در جام باشگاه‌های اروپا صعود کند. بایرن مونیخ سوی دیگر فینال بود. پورتو تا دقیقه ۷۹ با یک گل از حریف آلمانی عقب بود، اما در فاصله دو دقیقه، شکست را به پیروزی تبدیل کرد. گل اول را ملی‌پوش الجزایر، رابح ماجر، با ضربه پشت پای معروفش به ثمر رساند[۵۰] و با پاس گلش، ژوئری را زننده گل قهرمانی پورتو کرد.[۵۱] فصل بعد، زیر نظر مربی جدیدشان، تومیسلاو ایویچ، آژاکس را در سوپرجام اروپا ۱۹۸۷ و پنیارول اروگوئه را در جام بین‌قاره‌ای ۱۹۸۷ شکست دادند و به یک سه‌گانه در جام‌های بین‌المللی رسیدند.[۵۲][۵۳] فصل ۸۸–۱۹۸۷ از موفق‌ترین فصل‌های باشگاه بود؛ جام حذفی را برای بار ششم بالای سر بردند و در لیگ ۲۰ تیمی با رکورد ۸۸ گل زده و در فاصله ۱۵ امتیازی با تیم دوم، قهرمان شدند.[یادداشت ۴][۵۴]

تری، تترا، پنتا (۲۰۰۱–۱۹۸۸)[ویرایش]

پنج جام پورتو پس از پنج قهرمانی متوالی در لیگ در فاصله سال‌های ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۹، موسوم به پنتاکامپیوناتو[ر]

برخلاف موفقیت‌های سال قبل، پورتو فصل ۸۹–۱۹۸۸ را بدون جام پشت سر گذاشت، چراکه بسیاری از بازیکنانش از جمله ماجر و گومش مصدوم شدند.[۵۵] در انتهای فصل، گومش پانزده سال پس از آنکه برای اولین بار پیراهن تیم اول پورتو را به تن کرد، آخرین بازیش را برای این تیم انجام داد و با آمار ۳۵۲ گل در ۴۵۵ بازی، بهترین گلزن تاریخ باشگاه شد.[۵۶] فصل بعد، آرتور ژورژ بار دیگر هدایتگر پورتو شد و قهرمان لیگشان کرد و در سال ۱۹۹۱، جام حذفی و سوپرجام را به کارنامه مربیگری‌اش در پورتو اضافه کرد.[۵۷] در فصل ۱۹۹۱، کارلوس آلبرتو سیلوای برزیلی جانشین او شد و با هدایت او، پورتو دو فصل پیاپی لیگ را تصاحب کرد و به اولین دوره از لیگ قهرمانان اروپا راه یافت.[۵۸][۵۹]

بابی رابسون؛ در قهرمانی پنج ساله پورتو در لیگ، دو قهرمانی نخست، در سال‌های مربیگری او به دست آمد.

در اواسط فصل ۹۴–۱۹۹۳، پورتو، بابی رابسون، سرمربی سابق تیم ملی انگلیس را به خدمت گرفت که از اسپورتینگ اخراج شده بود. باشگاه فاصله‌اش را با بنفیکا، قهرمان نهایی لیگ کاهش داد و در فاصله دو امتیازی با آنها، نایب قهرمان شد، به نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان اروپا ۹۴–۱۹۹۳ رسید و فصل را با غلبه بر اسپورتینگ در فینال جام حذفی به پایان رساند.[۶۰] در اولین فصل از حضور کامل رابسون به عنوان سرمربی با پیروزی در خانه اسپورتینگ، لیگ را در فصل ۹۵–۱۹۹۴ فتح کردند و در سال‌های ۱۹۹۳ و ۱۹۹۴، با شکست بنفیکا، سوپرجام را به خانه بردند.[۶۱][۴۳] با مرگ روی فیلیپ، هافبک ۲۶ ساله تیم که اولین گل فصل را برای باشگاه به ثمر رسانده بود، روزهای آغازین فصل تیره و تار شد.[۶۱] مشکلات سلامتی فزاینده رابسون، او را از هدایت پورتو در ماه‌های اول از فصل ۹۶–۱۹۹۵ منع کرد، اما به موقع بازگشت تا بار دیگر قهرمانی لیگ را برای پورتو به ارمغان بیاورد. مهاجم تیم، دومینگوش پاسینسیا برای دومین فصل متوالی برترین گلزن باشگاه و برنده بولا د پراتا شد.[۶۲]

با انتقال رابسون به بارسلونا، آنتونیو اولیویرا، کاپیتان سابق باشگاه و سرمربی تیم ملی پرتغال، خلاء سرمربی را پر کرد. تحت فرمان او، پورتو با فاصله ۱۳ امتیازی نسبت به تیم دوم، برای اولین بار به رکورد سه قهرمانی متوالی در لیگ (تری[ز]) دست یافت و تاریخ‌ساز شد. در سوپرجام، بنفیکا را با پنج گل در دا لوژ شکست دادند و هشتمین قهرمانی‌شان را در این رقابت‌ها ثبت کردند.[۴۳][۶۳] آرتور و ماریو ژاردل، خریدهای برزیلی آن فصل بودند که با گلزنی‌های سازنده‌شان، پورتو بدون شکست صدرنشین گروهش در لیگ قهرمانان اروپا ۹۷–۱۹۹۶ شد.[۶۴] علاوه بر این، ژاردل اولین جایزه از چهار جایزه متوالی بولا د پراتا را که در زمان حضورش در پورتو به دست آورد، کسب کرد.[۶۳] در دومین و آخرین فصل از حضور اولیویرا در باشگاه، پورتو برای چهارمین فصل متوالی(تترا[ژ]) قهرمان لیگ شد و با دستاورد اسپورتینگ در اوایل دهه ۱۹۵۰ برابری کرد. همچنین، پس از غلبه بر براگا در فینال جام حذفی ۱۹۹۸، سومین دوگانه را به دست آورد.[۲۸][۶۵]

برای فصل ۹۹–۱۹۹۸، مربیگری پورتو به فرناندو سانتوش پرتغالی سپرده شد. او پنجمین قهرمانی پیاپی را در لیگ (پنتا[س]) به افتخاراتشان افزود که رکوردی در فوتبال پرتغال شد. با کسب این افتخار، سانتوش، «مهندس پنتا» لقب داده شد که کنایه از مدرک دانشگاهی اوست.[۶۶] همچنین، ژاردل با ثبت ۳۶ گل، کفش طلای اروپا را به دست آورد.[۶۷][۴۹] در فصل ۲۰۰۰–۱۹۹۹، پورتو شانس کسب ششمین قهرمانی متوالی را با چهار امتیاز کمتر از اسپورتینگ قهرمان از دست داد، اما با غلبه بر آنها توانست دهمین جام حذفی را بالای سر ببرد.[۶۸][۲۸] با وجود فتح جام حذفی، برای دومین سال متوالی دستشان از جام لیگ کوتاه ماند که منجر به استعفای سانتوش در پایان فصل ۰۱–۲۰۰۰ شد.[۶۹]

سال‌های طلایی با مورینیو (۲۰۰۴–۲۰۰۱)[ویرایش]

ژوزه مورینیو، پورتو را به قهرمانی‌های متوالی در لیگ اروپا و لیگ قهرمانان رساند.

اکتاویو ماچادو، بازیکن سابق باشگاه و دستیار مربی، برای فصل ۰۱–۲۰۰۰ سرمربی شد. پورتو فصل را با پیروزی مقابل بواویشتا در سوپرجام آغاز کرد.[۴۳] به نظر می‌رسید انتصاب ماچادو، پورتو را به مسیر قهرمانی در لیگ بازمی‌گرداند، اما همین پیروزی در سوپرجام، تنها دستاورد بزرگشان در یک فصل بی‌درخشش بود و لیگ را در جایگاه سوم پایان دادند که کمترین دستاوردشان در ۲۰ سال اخیر بود. با حذف از جام حذفی در فصل ۰۲–۲۰۰۱، چهار روز پس از یک باخت خارج از خانه در لیگ، ماچادو پس از ۳۶ بازی اخراج شد.[۷۰]

دو روز بعد، ژوزه مورینیو، سرمربی یونیائو ده لیریا که قبلا به عنوان کمک مربی در کنار رابسون کار کرده بود، به خدمت گرفته شد.[۷۱] در جلسه معرفی، مورینیو به سرعت شخصیت خود را به نمایش گذاشت و به صراحت گفت این باشگاه، قهرمان فصل آینده لیگ خواهد شد.[۷۰] او به وعده‌اش وفا کرد و تحت نظارتش، یکی از موفق‌ترین فصل‌های باشگاه ثبت شد. پورتو با بازیکنانی چون دکو، ریکاردو کاروالیو، مانیش و بازیکنان کمتر شناخته‌شده‌ای چون پائولو فریرا، پدرو امانوئل، نونو والنته و درلی که از دیگر باشگاه‌های پرتغالی خریداری شدند، پورتو با آسودگی نسبی و با ۱۱ امتیاز جلوتر از بنفیکای رده دومی، قهرمان پریمیرا لیگا در فصل ۰۳–۲۰۰۲ شد.[۷۲] در کنار آن به فینال جام یوفا رسیدند و در یک بازی دراماتیک، سلتیک را در وقت‌های اضافه شکست دادند تا دومین عنوان بزرگ اروپایی‌شان به دست آید.[۷۳] یک ماه بعد، مورینیو با پیروزی در فینال جام حذفی مقابل تیم سابقش، یک سه‌گانه بی‌سابقه را برای پورتو به دست آورد.[۲۸]

فصل ۰۴–۲۰۰۳ با پیروزی ۱–۰ مقابل یونیائو د لیریا آغاز شد و سیزدهمین سوپرجام را به باشگاه داد.[۴۳] اگرچه، چند هفته بعد با همین نتیجه، سوپرجام اروپا ۲۰۰۳ را به میلان واگذار کردند.[۷۴] خروج الدر پشتیگای مهاجم با خرید بنی مک‌کارتی از آفریقای جنوبی جبران شد. با ۲۰ گل او در لیگ، پورتو از عنوان قهرمانی‌اش دفاع کرد و خود، بهترین گلزن لیگ شد.[۷۵]

پورتو، مستقیماً وارد مرحله گروهی از فصل ۰۴–۲۰۰۳ لیگ قهرمانان اروپا شد. در گروهشان، تنها یک بار مغلوب رئال مادرید شدند و با قرار گرفتن در رده دوم به مرحله یک‌هشتم نهایی رسیدند و حریف منچستر یونایتد شدند. بازی رفت را در خانه با پیروزی خفیف ۲–۱ پشت سر گذاشتند. در بازی برگشت به میزبانی اولدترافورد تا آخرین دقیقه با یک گل عقب بودند و در آستانه حذف قرار داشتند، اما گل تساوی‌بخش کوشتینیا در دقیقه ۹۰، مجموعا ۳–۲ پیروزشان کرد و به مرحله یک‌چهارم نهایی رسیدند. با غلبه بر لیون و دپورتیوو لاکرونیا در مراحل بعد، فینالیست لیگ قهرمانان اروپا شدند. در فینال، موناکو را با سه گل شکست دادند و دومین جامشان را در لیگ قهرمانان اروپا بالای سر بردند.[۷۶] ۱۰ روز پیش از این، فینال جام حذفی را با نتیجه ۲–۱ به بنفیکا باختند که مانع از یک سه‌گانه دیگر برای پورتو شد.[۲۸]

دوران پس از مورینیو (۲۰۱۰–۲۰۰۴)[ویرایش]

عملکرد موفق پورتو در بازی‌های اروپایی با هدایت مورینیو، شهرت سرمربی و بازیکنانی چون کاروالیو، فریرا و دکو را افزایش داد و همگی پس از قهرمانی در اروپا، پورتو را به مقصد باشگاه‌های بزرگ ترک کردند.[۷۷][۷۸][۷۹][۸۰] فصل بعد، اما فصلی غیرمعمول بود، چراکه باشگاه سه مربی داشت: لوئیجی دلنری،[یادداشت ۵] ویکتور فرناندث و ژوزه کوسیرو. با هدایت فرناندث در سال ۲۰۰۴ قهرمان سوپرجام پرتغال و جام بین‌قاره‌ای شدند، اما سوپرجام اروپا را به والنسیا باختند و در جام حذفی ۰۵–۲۰۰۴، حذف زودهنگامی داشتند. پورتو با ثبت تنها ۱۷ پیروزی در ۳۴ بازی، قهرمانی در لیگ را با سه امتیاز اختلاف به بنفیکا باخت.[۸۲] در این دوره، پورتو مستقیماً درگیر رسوایی فساد در فوتبال پرتغال موسوم به آپیتو دورادو[ش] بود.[۸۳]

برای فصل ۰۶–۲۰۰۵، مربی هلندی، کو آدریانس انتخاب شد تا تیم را مجددا سازماندهی کند و باشگاه را به صدر فوتبال پرتغال بازگرداند. نظم تاکتیکی او و خریدهای جدیدی چون لوچو گونزالس و لیساندرو لوپز کمک کرد تا نه تنها عنوان قهرمانی در لیگ را پس بگیرند بلکه پنجمین دوگانه داخلی را با غلبه بر ویتوریا ستوبال در فینال جام حذفی ثبت کنند.[۸۴] موفقیت‌های داخلی آدریانس به لیگ قهرمانان کشیده نشد و پورتو قعرنشین گروهش شد.[۸۵]

پورتو فصل ۰۷–۲۰۰۶ را با مربی جدیدی آغاز کرد و ژوزوالدو فریرا را از همشهری‌اش، بواویشتا، به خدمت گرفت. پیش از آنکه فریرا کار را در دست بگیرد، با هدایت موقت بازیکن سابق باشگاه، روی باروش، سوپرجام ابتدای فصل را بالای سر بردند.[۸۶] فریرای باتجربه، هرگز موفقیت بزرگی در سطح باشگاهی کسب نکرده بود، اما در اولین فصل حضورش در پورتو، برای اولین بار قهرمان لیگ شد.[۸۷] عنوان قهرمانی لیگ در فصل ۰۷–۲۰۰۶ در آخرین هفته به دست آمد و پورتو تنها با یک امتیاز بالاتر از اسپورتینگ و دو امتیاز بالاتر از بنفیکا، کار را به نفع خود پایان داد.[۸۸] فصل بعد، باشگاه برای دومین بار در تاریخ خود به تری[ز] (سه قهرمانی متوالی در لیگ) دست یافت و لوپز بهترین گلزن لیگ شد، اما دو فینال‌ حذفی و سوپرجام را به اسپورتینگ باخت.[۸۹] در نتیجه تحقیقات قضائی در مورد تبانی در فوتبال پرتغال، پورتو با از دست دادن شش امتیاز مجازات شد که البته در رده‌بندی نهایی لیگ تأثیری نداشت.[۹۰]

جشن بازیکنان پورتو پس از چهارمین قهرمانی متوالی و ۲۴امین قهرمانی لیگ، فصل ۰۹–۲۰۰۸.

فصل ۰۹–۲۰۰۸ با کسب ششمین دوگانه لیگ و جام حذفی بسته شد.[۹۱] پورتو در مسیر تکرار پنتاکامپیوناتوی[ر] اواخر دهه ۱۹۹۰ بود، اما روند قهرمانی‌های متوالی آنها در فصل بعد و به دست بنفیکا شکسته شد.[۹۲] اگرچه، فریرا اولین سوپرجام را در کارنامه مربیگری‌اش ثبت کرد و از عنوان قهرمانی تیم در جام حذفی دفاع کرد، اما پورتو با نشستن در خانه سوم جدول، در کسب پنجمین قهرمانی متوالی لیگ ناکام ماند و سهمیه حضور در دور مقدماتی لیگ قهرمانان اروپا را از دست داد. با شکست ۳–۰ مقابل بنفیکا در فینال جام اتحادیه، فریرا در پایان فصل استعفا داد. در این فصل، پیروزی خانگی‌شان مقابل بنفیکا مانع از آن شد که رقیب، قهرمانی لیگ را در ورزشگاه دراگائو جشن بگیرد.[۹۲] تحت هدایت فریرا، پورتو همیشه خود را به مرحله حذفی لیگ قهرمانان رساند و در فصل ۰۹–۲۰۰۸ تا مرحله یک‌چهارم نهایی رسید، اما به دست منچستر یونایتد حذف شد.[۹۳]

ویلاژ-بواش، پریرا و سال‌های پس از آن (۲۰۱۷–۲۰۱۰)[ویرایش]

مراسم ابتدایی فینال لیگ اروپا ۲۰۱۱، ورزشگاه آویوای دوبلین

در بهار ۲۰۱۰، دستیار سابق مورینیو، آندره ویلاژ-بواش به تیم آمد و زمینه برای یک فصل بسیار موفق فراهم شد. فصل ۱۱–۲۰۱۰، با پیروزی ۲–۰ مقابل بنفیکا در سوپرجام آغاز شد.[۴۳] با رهبری ژوآئو موتینیو، سیلوستره وارلا، فالکائو و هالک (برنده بولا د پراتا)، پورتو عملکرد قدرتمندی در لیگ داشت و پس از شکست دادن بنفیکا در خانه‌اش، بیست و پنجمین قهرمانی لیگ را با پنج بازی باقی مانده به پایان فصل به خود اختصاص داد.[۹۴] علاوه بر این، پورتو تعدادی از رکوردها را جابجا کرد: بیشترین فاصله بین دو تیم قهرمان و نایب قهرمان (۲۱ امتیاز)، بیشترین برد متوالی در لیگ (۱۶ برد)، بالاترین درصد امتیازگیری در یک فصل با ۳۰ بازی (۹۳.۳۳٪)، از دست دادن تنها شش امتیاز و تمام کردن فصل بدون شکست، برای اولین بار در تاریخ لیگ.[۹۵] هشت سال پس از قهرمانی در سال ۲۰۰۳، پورتو به جام یوفا که اکنون به لیگ اروپا تغییر نام داده بود، بازگشت و خود را به فینال با میزبانی آویوا دوبلین رساند. در یک بازی کاملاً پرتغالی، پورتو با گل فالکائو، بهترین گلزن رقابت‌ها، براگا را شکست داد و برای دومین بار قهرمان لیگ اروپا شد[۹۶] و ویلاژ-بواش جوانترین مربی برنده این جام.[۹۷] چهار روز بعد، با نتیجه قاطع ۶–۲ ویتوریا گیماریش را شکست دادند و سومین جام حذفی متوالی[۲۸] و چهارمین جامشان را در آن فصل به خانه بردند.[۹۴]

آندره ویلاژ-بواش در یک کنفرانس خبری به عنوان سرمربی پورتو.
آندره ویلاژ-بواش، چهار جام را در یک فصل برای پورتو به ارمغان آورد؛ از جمله لیگ اروپا.

ویلاژ-بواش به چلسی رفت و دستیارش ویتور پریرا سرمربی شد. برای سومین سال متوالی، پورتو فصل را با یک قهرمانی دیگر در سوپرجام آغاز کرد،[۴۳] اما سوپرجام اروپا ۲۰۱۱ را با نتیجه ۲–۰ به بارسلونا باخت.[۹۸] فالکائو به اتلتیکو مادرید فروخته شد و پورتو، اگرچه از مهارت گلزنی‌اش بی‌بهره ماند، اما قهرمانی در لیگ را مجدداً به دست آورد،[۹۹] ولی حذف زودهنگامی از جام حذفی و لیگ قهرمانان اروپا داشت. پورتو به لیگ اروپا شد، اما با حذف توسط منچستر سیتی، نتوانست از عنوان قهرمانی‌اش دفاع کند.[۱۰۰] فصل بعد، در رقابت‌های جام داخلی و لیگ قهرمانان یک مرحله فراتر رفتند، اما مالاگا در مرحله یک‌شانزدهم، مانع از صعودشان به مراحل بالاتر شد.[۱۰۱] در فصل ۱۳–۲۰۱۲، پورتو فاصله‌اش را با بنفیکای صدرنشین به دو امتیاز کاهش داد، درست قبل از آنکه در هفته ماقبل آخر، میزبان آنها شود. در این بازی دراماتیک، پورتو با یک گل در وقت‌های تلف شده پیروز شد و جای بنفیکا را در صدر گرفت.[۱۰۲] با یک پیروزی خارج از خانه در هفته آخر، سومین قهرمانی متوالی و بیست و هفتمین قهرمانی پورتو در لیگ به دست آمد که دومین قهرمانی بدون شکست آنها بود.[۱۰۳]

باشگاه، هدایت تیم را به پائولو فونسکا سپرد که همراه با پاسوژ د فریرا به مقام سوم در فصل ۱۳–۲۰۱۲ لیگ رسیده بود و پورتو با سرمربی جدید وارد فصل ۱۴–۲۰۱۳ شد.[۱۰۴] همانند چهار فصل قبل، فاتح سوپرجام شدند[۴۳] که این قهرمانی، بزرگترین دستاورد آن فصل شد، چراکه در دیگر رقابت‌ها، عملکرد ضعیفی داشتند. در لیگ با پنج امتیاز نسبت به تعقیب‌کنندگانشان پیشتاز بودند، اما یک سری نتایج ضعیف، باشگاه را تا جایگاه سوم پایین کشید و متعاقبا، فونسکا اخراج شد.[۱۰۵] در مرحله گروهی از لیگ قهرمانان اروپا سوم شدند و به لیگ اروپا رسیدند که شکست ۴–۱ مقابل سویا، قهرمان نهایی رقابت‌ها، مانع از آن شد تا از مرحله یک‌چهارم نهایی بالاتر بروند.[۱۰۶] در هفته‌های بعد، دو شکست مقابل بنفیکا در نیمه‌نهایی جام حذفی و جام اتحادیه، دروازه‌های ورودشان را به فینال این دو رقابت بست.[۲۸][۱۰۷]

پورتو با بزرگترین بودجه تاریخ خود، وارد فصل ۱۵–۲۰۱۴ شد،[۱۰۸] و یولن لوپه‌تگی اسپانیایی را سرمربی کرد. علیرغم عقد قرارداد با بسیاری از بازیکنان جدید، نتوانستند هیچ جامی به دست آورند که بزرگترین رکود باشگاه در دوران ریاست پینتو دا کوشتا شد.[۱۰۹] بزرگترین شکست آنها در رقابت‌های اروپایی (۶–۱ مقابل آئک آتن) تکرار شد و ۶–۱ مقابل بایرن مونیخ شکست خوردند که پس از باخت ۵–۰ مقابل آرسنال در سال ۲۰۱۰، بزرگترین شکست آنها در لیگ قهرمانان اروپا بود.[۱۱۰][۱۱۱] روند باخت پورتو در فصل ۱۶–۲۰۱۵ ادامه پیدا کرد. در ژانویه ۲۰۱۶، ژوزه پسیرو جایگزین یولن لوپه‌تگی شد، اما برای دومین سال متوالی، فصل بدون جام سپری شد. با اتمام فصل، نونو اسپریتو سانتو به جای پسیرو نشست.

دوران کونسیسائو (حال–۲۰۱۷)[ویرایش]

در فصل ۱۸–۲۰۱۷، پس از تقریباً پنج سال بدون جام، بیست و هشتمین قهرمانی لیگ با مربیگری سرژیو کونسیسائو، بازیکن سابق باشگاه، حاصل شد.[۱۱۲] سال بعد در لیگ قهرمانان اروپا ۱۹–۲۰۱۸، پورتو موفق شد به مرحله یک‌چهارم نهایی مسابقات برسد، اما در مجموع با نتیجه ۶–۱ مقابل قهرمان نهایی، لیورپول، شکست خورد.[۱۱۳]

در فصل ۲۰–۲۰۱۹، پورتو بیست و نهمین قهرمانی‌اش را در لیگ به دست آورد و برای اولین بار در یازده سال گذشته، جام اتحادیه را به این قهرمانی اضافه کرد. علیرغم موفقیت‌های داخلی، به مرحله گروهی لیگ قهرمانان اروپا نرسید و در رقابت‌های لیگ اروپا، عملکرد ضعیفی داشت.

در مرحله یک‌هشتم نهایی از لیگ قهرمانان اروپا ۲۱–۲۰۲۰، پس از تساوی ۴–۴ در مجموع دو بازی رفت و برگشت مقابل یوونتوس، به کمک قانون گل‌های خارج از خانه به یک‌چهارم نهایی رسیدند و حتی با گل ارزشمند مهدی طارمی و پیروزی در بازی برگشت نتوانستد از سد چلسی عبور کنند..[۱۱۴]

لباس و آرم[ویرایش]

لباس[ویرایش]

از اولین لباس‌های پورتو.
اولین لباس پورتو، ۱۹۰۶
لباس خانگی پورتو، ۱۹۰۷
لباس خانگی پورتو، ۱۹۲۱

در سال ۱۹۰۶، اولین تیم رسمی باشگاه، لباس‌هایی با رنگ‌ها و طرح‌های مختلف می‌پوشید؛ پیراهن‌های سفید با یقه‌های قرمز یا پیراهن‌هایی با راه‌راه‌های عمودی آبی رنگ و حتی پیراهن‌های قرمز.[۱۱۵] این بی‌هویتی در تجهیزات باشگاه در سال ۱۹۰۹ حل شد و با ابتکار مونتیرو دا کوشتا در اولین اساسنامه باشگاه تصریح شد که بازیکنان باید از «پیراهنی با خطوط عمودی آبی، شورت سیاه و کفش شخصی» در هر تمرین و مسابقه به عنوان لباس باشگاه استفاده کنند.[۱۱۶] برخی استدلال کردند که لباس باشگاه باید مطابق با رنگ‌های شهر، سبز و سفید باشد.[۱۱۵] با این حال، مونتیرو دا کوشتا از ترکیب آبی و سفید دفاع کرد و معتقد بود رنگ‌های باشگاه «باید مطابق با آنچه در پرچم کشور است باشد و نه پرچم شهر»، با این امید که باشگاه «نه تنها از نام نیک شهر دفاع کند، بلکه نماینده پرتغال در رقابت‌های ورزشی با تیم‌های خارجی باشد».[۱۱۷]

در سال ۱۹۷۵، آدیداس اولین تولید‌کننده پوشاک ورزشی بود که لباس‌های باشگاه را تهیه کرد.[۱۱۸] هشت سال بعد، قراردادی به ارزش ۱۰ میلیون اسکودو در سال با رِویگرش[ص] امضا کردند و پورتو اولین تیم پرتغالی شد که یک حامی مالی برای پیراهن داشت.[۱۱۹] این قرارداد به مدت ۲۰ سال با اصلاحات متعدد ادامه داشت و پس از آن شرکت ملی ارتباطات پرتغال تلکام حامی مالی جدید شد. با این حال، رِویگرش به عنوان یکی از همکاران اصلی و طولانی‌مدت باشگاه باقی مانده است.[۱۲۰]

تولیدکنندگان و حامیان مالی[یادداشت ۶][ویرایش]

دوره تولیدکننده لباس حامی مالی
۱۹۷۵–۱۹۸۳ آلمان آدیداس[۱۲۱] ---
۱۹۸۳–۱۹۹۷ Revigrés[۱۲۲]
۱۹۹۷–۲۰۰۰ ایتالیا کاپا[۱۲۱]
۲۰۰۰–۲۰۰۳ ایالات متحده آمریکا نایکی[۱۲۱]
۲۰۰۳–۲۰۰۸ PT
۲۰۰۸–۲۰۱۱ TMN[۱۲۳]
۲۰۱۱–۲۰۱۴ MEO
۲۰۱۴–۲۰۱۵ ایالات متحده آمریکا واریور[۱۲۴]
۲۰۱۵–۲۰۱۶ ایالات متحده آمریکا نیو بالانس[۱۲۵] ---
۲۰۱۶–۲۰۱۸ MEO
۲۰۱۸–۲۰۱۹ Altice
۲۰۱۹– MEO

آرم[ویرایش]

لوگوی پورتو در فاصله سال‌های ۱۸۹۳ تا ۱۹۱۰

اولین نشان باشگاه در سال ۱۹۱۰ ساخته شد و شامل یک توپ فوتبال قدیمی آبی رنگ با درزهای سفید بود که حروف اول نام باشگاه به رنگ سفید روی آن نقش بسته بود. در ۲۶ اکتبر ۱۹۲۲، طرحی از آگوستو باپتیستا فریرا (ملقب به «سیمپلیسیو»[ض]) که هنرمند گرافیک و یکی از بازیکنان تیم بود، به تایید باشگاه رسید و نشان پورتو به شکل امروزی خود تغییر یافت.[۱۲۶] طرح پیشنهادی او، نشان شهر را شامل می‌شد که در آن زمان یک سپر چهار قسمتی بود (ربع اول و چهارم: نشان‌های ملی؛ ربع دوم و سوم:تصویر بانوی ما که نوزاد مسیح را در آغوش گرفته است و دو برج در کنارش قرار دارد که پرچمی با کلمات لاتین «Civitas Virginis» در بالای آنهاست) که توسط نشان برج و شمشیر احاطه شده است. در بالای نشان، تاجی با یک اژدهای سبز قرار دارد که بنری قرمز با کلمه «Invicta» (شکست‌ناپذیر [شهر]) روی آن حک شده است. در پایین این نشان، حروف اول باشگاه با رنگ سفید نوشته شده است.[۱۲۷]

عملکرد فصل به فصل[ویرایش]

جدول زیر، عملکرد ده فصل اخیر پورتو را نمایش می‌دهد.

فصل رتبه بازی پ. ت. ش. گ.ز. گ.خ. امتیاز گلزن لیگ گل(ها) گلزن مجموع گل(ها) ج.ح. ج.ا. س.ج. ل.ق. ل.ا. سایر رقابت‌ها
۱۲–۲۰۱۱ ق. ۳۰ ۲۳ ۶ ۱ ۶۹ ۱۹ ۷۵ هالک ۱۶ هالک ۲۱ ۱/۱۶ ن. ن.ن. ق. م.گ. ۱/۱۶ ن. سوپر جام اروپا ن.ق.
۱۳–۲۰۱۲ ق. ۳۰ ۲۴ ۶ ۰ ۷۰ ۱۴ ۷۸ ژاکسوم مارتینس ۲۶ ژاکسوم مارتینس ۳۱ ۱/۸ ن. ن.ق. ق. ۱/۸ ن.
۱۴–۲۰۱۳ سوم ۳۰ ۱۹ ۴ ۷ ۵۷ ۲۵ ۶۱ ژاکسوم مارتینس ۲۰ ژاکسوم مارتینس ۲۹ ن.ن. ن.ن. ق. م.گ. ۱/۴ ن.
۱۵–۲۰۱۴ دوم ۳۴ ۲۵ ۷ ۲ ۷۴ ۱۳ ۸۲ ژاکسوم مارتینس ۲۱ ژاکسوم مارتینس ۳۲ ۱/۳۲ ن. ن.ن. ۱/۴ ن.
۱۶–۲۰۱۵ سوم ۳۴ ۲۳ ۴ ۷ ۶۷ ۳۰ ۷۳ وینسنت ابوباکار ۱۳ وینسنت ابوباکار ۱۸ ن.ق. دور ۳ م.گ. ۱/۱۶ ن.
۱۷–۲۰۱۶ دوم ۳۴ ۲۲ ۱۰ ۲ ۷۱ ۱۹ ۷۶ آندره سیلوا ۱۶ آندره سیلوا ۲۱ دور ۴ دور ۳ ۱/۸ ن.
۱۸–۲۰۱۷ ق. ۳۴ ۲۸ ۴ ۲ ۸۲ ۱۸ ۸۸ موسی مارگا ۲۲ وینسنت ابوباکار ۲۶ ن.ن. ن.ن. ۱/۸ ن.
۱۹–۲۰۱۸ دوم ۳۴ ۲۷ ۴ ۳ ۷۴ ۲۰ ۸۵ فرانسیسکو سوارس ۱۵ فرانسیسکو سوارس ۲۲ ن.ق. ن.ق. ق. ۱/۴ ن.
۲۰–۲۰۱۹ ق. ۳۴ ۲۶ ۴ ۴ ۷۴ ۲۲ ۸۲ موسی مارگا ۱۲ فرانسیسکو سوارس ۱۹ ق. ن.ق. پ.آ. ۱/۱۶ ن.
۲۱–۲۰۲۰ دوم ۳۴ ۲۴ ۸ ۲ ۷۴ ۲۹ ۸۰ مهدی طارمی ۱۶ مهدی طارمی ۲۳ ن.ن. ن.ن. ق. ۱/۴ ن.

افتخارات[ویرایش]

افتخارات
رقابت قهرمانی نائب‌قهرمانی
رقابت‌های داخلی
پریمیرا لیگا

(۳۰): ۳۵–۱۹۳۴، ۳۹–۱۹۳۸، ۴۰–۱۹۳۹، ۵۶–۱۹۵۵، ۵۹–۱۹۵۸، ۷۸–۱۹۷۷، ۷۹–۱۹۷۸، ۸۵–۱۹۸۴، ۸۶–۱۹۸۵، ۸۸–۱۹۸۷، ۹۰–۱۹۸۹، ۹۲–۱۹۹۱، ۹۳–۱۹۹۲، ۹۵–۱۹۹۴، ۹۶–۱۹۹۵، ۹۷–۱۹۹۶، ۷۷–۱۹۷۶، ۹۹–۱۹۹۸، ۰۳–۲۰۰۲، ۰۴–۲۰۰۳، ۰۶–۲۰۰۵، ۰۷–۲۰۰۶، ۰۸–۲۰۰۷، ۰۹–۲۰۰۸، ۱۱–۲۰۱۰، ۱۲–۲۰۱۱، ۱۳–۲۰۱۲، ۱۸–۲۰۱۷، ۲۰–۲۰۱۹، ۲۰۲۱-۲۰۲۲

(۲۷): ۳۶–۱۹۳۵، ۳۸–۱۹۳۷، ۴۱–۱۹۴۰، ۵۴–۱۹۵۳، ۵۷–۱۹۵۶، ۵۸–۱۹۵۷، ۶۲–۱۹۶۱، ۶۳–۱۹۶۲، ۶۴–۱۹۶۳، ۶۵–۱۹۶۴، ۶۹–۱۹۶۸، ۷۴–۱۹۷۳، ۷۵–۱۹۷۴، ۸۰–۱۹۷۹، ۸۱–۱۹۸۰، ۸۳–۱۹۸۲، ۸۴–۱۹۸۳، ۸۷–۱۹۸۶، ۸۹–۱۹۸۸، ۹۱–۱۹۹۰، ۹۴–۱۹۹۳، ۲۰۰۰–۱۹۹۹، ۰۱–۲۰۰۰، ۰۵–۲۰۰۴، ۱۵–۲۰۱۴، ۱۷–۲۰۱۶، ۱۹–۲۰۱۸

کامپیوناتو د پرتغال (۴): ۱۹۲۲، ۱۹۲۵، ۱۹۳۲، ۱۹۳۷ (۲): ۱۹۲۴، ۱۹۳۱
تاسا د پرتغال (۱۷): ۵۶–۱۹۵۵، ۵۸–۱۹۵۷، ۶۸–۱۹۶۷، ۷۷–۱۹۷۶، ۸۴–۱۹۸۳، ۸۸–۱۹۸۷، ۹۱–۱۹۹۰، ۹۴–۱۹۹۳، ۹۸–۱۹۹۷، ۲۰۰۰–۱۹۹۹، ۰۱–۲۰۰۰، ۰۳–۲۰۰۲، ۰۶–۲۰۰۵، ۰۹–۲۰۰۸، ۱۰–۲۰۰۹، ۱۱–۲۰۱۰، ۲۰–۲۰۱۹ (۱۵): ۵۳–۱۹۵۲، ۵۹–۱۹۵۸، ۶۱–۱۹۶۰، ۶۲–۱۹۶۱، ۶۴–۱۹۶۳، ۷۸–۱۹۷۷، ۸۰–۱۹۷۹، ۸۱–۱۹۸۰، ۸۳–۱۹۸۲، ۸۵–۱۹۸۴، ۹۲–۱۹۹۱، ۰۴–۲۰۰۳، ۰۸–۲۰۰۷، ۱۶–۲۰۱۵، ۱۹–۲۰۱۸. (رکورددار)
سوپرتاسا (۲۲): ۱۹۸۱، ۱۹۸۳، ۱۹۸۴، ۱۹۸۶، ۱۹۹۰، ۱۹۹۱، ۱۹۹۳، ۱۹۹۴، ۱۹۹۶، ۱۹۹۸، ۱۹۹۹، ۲۰۰۱، ۲۰۰۳، ۲۰۰۴، ۲۰۰۶، ۲۰۰۹، ۲۰۱۰، ۲۰۱۱، ۲۰۱۲، ۲۰۱۳، ۲۰۱۸، ۲۰۲۰ (رکورددار) (۹): ۱۹۷۹، ۱۹۸۵، ۱۹۸۸، ۱۹۹۲، ۱۹۹۵، ۱۹۹۷، ۲۰۰۰، ۲۰۰۷، ۲۰۰۸
تاسا دا لیگا --- (۴): ۲۰۱۰، ۲۰۱۳، ۲۰۱۹، ۲۰۲۰ (رکورددار)
رقابت‌های اروپایی و بین‌المللی
لیگ قهرمانان اروپا / جام باشگاه‌های اروپا (۲): ۸۷–۱۹۸۶، ۰۴–۲۰۰۳ ---
لیگ اروپا/جام یوفا (۲): ۰۳–۲۰۰۲، ۱۱–۲۰۱۰ ---
سوپرجام اروپا (۱): ۱۹۸۷ (۳): ۲۰۰۳، ۲۰۰۴، ۲۰۱۱
جام در جام --- (۱): ۸۴–۱۹۸۳
جام بین قاره‌ای (۲): ۱۹۸۷، ۲۰۰۴ ---

فهرست کامل دستآوردهای پورتو

بازیکنان[ویرایش]

ترکیب فعلی[ویرایش]

تا تاریخ ۱ فوریه ۲۰۲۲[۱۲۸][۱۲۹]

شماره پست بازیکن
۱ آرژانتین دروازه‌بان آگوستین مارچسین
۲ پرتغال مدافع فابیو کاردوزو
۳ پرتغال مدافع پپه کاپیتان
۵ اسپانیا مدافع مارکانو
۸ کلمبیا هافبک متئوس اوریبه
۹ ایران مهاجم مهدی طارمی
۱۰ پرتغال مهاجم فرانسیسکو کونسیسائو
۱۱ برزیل مهاجم پپه
۱۲ نیجریه مدافع زایدو سانوسی
۱۳ برزیل مهاجم گالنو
۱۴ پرتغال دروازه‌بان کلودیو راموس
۱۶ صربستان هافبک مارکو گروییچ
۱۸ پرتغال مدافع ویلسون مانافا
شماره پست بازیکن
۱۹ جمهوری دموکراتیک کنگو مدافع کانسل امبمبا
۲۰ پرتغال هافبک ویتینیا
۲۲ برزیل مدافع وندل
۲۳ پرتغال هافبک ژوائو ماریو
۲۵ پرتغال هافبک اوتاویو (کاپیتان دوم)
۲۸ پرتغال هافبک برونو کاستا
۲۹ اسپانیا مهاجم تونی مارتینز
۳۰ برزیل مهاجم اوانیلسون
۳۵ پرتغال مدافع روبن سمدو (قرضی از المپیاکوس)
۴۶ کانادا هافبک استفن اوستاکیو (قرضی از پاسوژ د فریرا)
۵۰ پرتغال هافبک فابیو وییرا
۷۱ پرتغال دروازه‌بان فرانسیسکو میکسدو
۹۹ پرتغال دروازه‌بان دیوگو کاستا


قرض داده‌شده[ویرایش]

شماره پست بازیکن
پرتغال مدافع دیوگو لیته (در براگا تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۲)
گینه بیسائو مدافع نانو (در دالاس تا ۳۱ دسامبر ۲۰۲۲)
برزیل مدافع ژوائو پدرو (در کورینچیانس تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۲)
پرتغال هافبک کاراسا (در بلننسش تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۲)
سنگال هافبک مامادو لوم (در آلاوس تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۲)
شماره پست بازیکن
پرتغال هافبک روماریو بارو (در اشتوریل تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۲)
ژاپن هافبک شویا ناکاجیما (در پورتیموننس تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۲)
پرتغال هافبک سرژیو الیویرا (در رم تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۲)
پرتغال مهاجم رودریگو کونسیسائو (در موریرنس تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۲)


رسانه[ویرایش]

لوگوی کانال پورتو

کانال پورتو، یک کانال تلویزیونی متعلق به پورتو است که توسط این باشگاه اداره می‌شود و محتوای عمومی، منطقه‌ای و مرتبط با باشگاه را از طریق کابل، ماهواره و آی‌پی تی‌وی پخش می‌کند. برنامه‌های این کانال شامل پخش زنده مسابقات خانگی تیم‌های فوتبال ذخیره و جوانان و همچنین تیم‌های بسکتبال، هندبال و هاکی بزرگسالان است. این کانال در سال ۲۰۰۶ تأسیس شد و در سال ۲۰۱۱ یک همکاری مدیریتی با پورتو آغاز کرد،[۱۳۰] و در ۱۷ ژوئیه ۲۰۱۵ به طور کامل خریداری و در باشگاه ادغام شد.[۱۳۱][۱۳۲]

پورتو همچنین دراگوییش[ط] را منتشر می‌کند که مجله رسمی باشگاه است و مقالات و مصاحبه‌های تیم‌ها، بازیکنان و سایر مطالب مرتبط با باشگاه، محتوای آن را شکل می‌دهد. یک خبرنامه روزانه به نام دراگوییش دیاریو[ظ] نیز از انتشارات باشگاه است.[۱۳۳][۱۳۴]

سایر ورزش‌ها[ویرایش]

بخش‌های فعال
ورزش‌ها Basketball pictogram.svg بسکتبال Cue sports pictogram.svg بیلیارد Boxing pictogram.svg بوکس Cycling (road) pictogram.svg دوچرخه‌سواری Handball pictogram.svg هندبال Roller hockey pictogram.svg هاکی با چرخ Swimming pictogram.svg شنا
ورزش‌های معلولین
[یادداشت ۷]
Wheelchair basketball pictogram (Paralympics).svg بسکتبال Boccia pictogram (Paralympics).svg بوچیا Football 5-a-side pictogram (Paralympics).svg فوتبال ۵ Football 7-a-side pictogram (Paralympics).svg فوتبال ۷ Goalball pictogram (Paralympics).svg گل‌بال Swimming pictogram (Paralympics).svg شنا Table tennis pictogram (Paralympics).svg پینگ-پنگ
بخش‌های غیرفعال
Artistic roller skating pictogram.svg رول‌اسکیت هنری Athletics pictogram.svg دومیدانی Beach soccer pictogram.svg فوتبال ساحلی Superleague Formula logo.svg اتومبیل‌رانی Chess (game) pictogram.svg شطرنج Field hockey pictogram.svg هاکی چمن Gymnastics (aerobic) pictogram.svg ژیمناستیک Karate pictogram.svg کاراته
Rugby union pictogram.svg راگبی Shooting pictogram.svg تیراندازی Angling pictogram.svg ماهی‌گیری Table tennis pictogram.svg پینگ-پنگ Tennis pictogram.svg تنیس Volleyball (indoor) pictogram.svg والیبال Water polo pictogram.svg واترپولو Weightlifting pictogram.svg وزنه‌برداری

یادداشت[ویرایش]

  1. پورتو در فاصله سال‌های ۱۹۱۸ تا ۱۹۳۹، قهرمان بی‌رقیب رقابت‌های منطقه‌ای بود.
  2. پس از برگزاری یک بازی میان دو تیم پورتو و آکادمیکو از رقابت‌های قهرمانی منطقه‌ای در فصل ۴۰–۱۹۳۹ که به دلیل قلت عددی تیم پورتو نیمه‌کاره پایان یافت، یک نزاع حقوقی میان این دو باشگاه شکل گرفت، با تصمیم فدراسیون فوتبال پورتو این بازی تکرار و پورتو پیروز آن شد. برای حل این نزاع، فدراسیون فوتبال پرتغال، نتیجه بازی تکراری را باطل کرد. به دنبال تغییر نتیجه، پورتو قهرمانی منطقه را به لیشوییش باخت و پس از آکادمیکو در رده سوم قرار گرفت. با این حال، فدراسیون همچنان تصمیم داشت تا پریمیرا دیویسائو را از هشت تیم به ده تیم افزایش دهد و یک تیم دیگر را از اتحادیه فوتبال پورتو و ستوبال بپذیرد، بنابراین سه تیم برتر از رقابت‌های قهرمانی منطقه‌ای پورتو برای مسابقات پریمیرا دیویسائو ۴۰–۱۹۳۹ برگزیده شدند.
  3. قبل از فصل ۴۲–۱۹۴۱، فدراسیون تصمیم گرفت پریمیرا دیویسائو را به ۱۰ تیم گسترش دهد تا برای اولین بار قهرمان اتحادیه فوتبال براگا و اتحادیه فوتبال آلگاروه را بپذیرد. در آن فصل، پورتو در منطقه سوم شد و سهمیه ورود به پریمیرا دیویسائو را از دست داد. با این حال، پس از مشورت با اتحادیه‌های فوتبال منطقه و عدم مخالفت با این ایده، فدراسیون تصمیم گرفت لیگ را به دوازده تیم گسترش دهد و در نتیجه پورتو قادر به شرکت در لیگ شد.
  4. تا فصل ۹۶–۱۹۹۵، هر پیروزی در لیگ با دو امتیاز پاداش داده می‌شد.
  5. دلنری هرگز در یک بازی رسمی هدایت تیم را بر عهده نداشت؛ پیش از آغاز فصل و تنها دو ماه پس از عقد قرارداد با پورتو، او اخراج شد.[۸۱]
  6. تنها حامی مالی لباس اول نمایش داده شده‌است.
  7. ورزش‌های معلولین در این قسمت، در یک بخش ادغام شده‌اند.

واژه‌نامه[ویرایش]

  1. Dragões (Dragons)
  2. Azuis e brancos (Blue and whites)
  3. Foot-Ball Club do Porto
  4. José Monteiro da Costa
  5. Adolphe Cassaigne
  6. Campeonato de Portugal
  7. Campeonato da Primeira Liga (به انگلیسی: Premier League Championship)
  8. Primeira Liga
  9. Campeonato Nacional da Primeira Divisão (به انگلیسی: First Division National Championship)
  10. Primeira Divisão
  11. Taça de Portugal
  12. ۱۲٫۰ ۱۲٫۱ Pentacampeonato
  13. ۱۳٫۰ ۱۳٫۱ Tri
  14. Tetra
  15. Penta
  16. (به پرتغالی: Apito Dourado) (به انگلیسی: Golden Whistle) (به فارسی: سوت طلایی)
  17. Revigrés
  18. Simplício
  19. Dragões
  20. Dragões Diário

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ Tovar 2011, pp. 9–10.
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ "FC Porto". UEFA.com. Union of European Football Associations. Retrieved 28 June 2014.
  3. "Clubs – FC Porto". FIFA.com. Fédération Internationale de Football Association. Archived from the original on 30 November 2013. Retrieved 28 June 2014.
  4. Simões, António; Serpa, Homero; do Carmo Francisco, José (1995). Glória e Vida de Três Gigantes (به پرتغالی). 1. A Bola. Archived from the original on 4 November 2005.
  5. Martins, Paulo (15 September 2004). "Taça D. Carlos I 1894". RSSSF.com. Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation. Retrieved 21 June 2014.
  6. Tovar 2011, pp. 9–10.
  7. Tovar 2011, p. 11.
  8. Pereira da Silva, Joaquim (1 March 1926). "O Tripeiro" (به پرتغالی) (5). p. 113.
  9. Bandeira 2012, pp. 40, 81.
  10. Bandeira 2012, p. 164.
  11. Bandeira 2012, p. 73.
  12. ۱۲٫۰ ۱۲٫۱ Martins, Paulo; Nunes, João (26 June 2004). "Taça José Monteiro da Costa". RSSSF.com. Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation. Retrieved 21 June 2014.
  13. Bandeira 2012, p. 70.
  14. Tovar 2011, p. 37.
  15. ۱۵٫۰ ۱۵٫۱ Martins, Paulo; Nunes, João (26 June 2004). "Campeonato do Porto (Oporto Championship)". RSSSF.com. Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation. Retrieved 21 June 2014.
  16. ۱۶٫۰ ۱۶٫۱ Tovar 2011, pp. 49–50.
  17. ۱۷٫۰ ۱۷٫۱ "História". FPF.pt (به پرتغالی). Portuguese Football Federation. Archived from the original on 15 July 2014. Retrieved 22 June 2014.
  18. ۱۸٫۰ ۱۸٫۱ ۱۸٫۲ Claro, Paulo (15 May 2004). "Campeonato de Portugal 1921–1938". RSSSF.com. Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation. Retrieved 22 June 2014.
  19. Tovar 2011, p. 89.
  20. Tovar 2011, p. 92.
  21. Teixeira, Jorge Miguel (11 August 1999). "Portugal 1934–35". RSSSF.com. Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation. Retrieved 23 June 2014.
  22. Tovar 2011, p. 96.
  23. Stadium Newspaper, 10 January 1940
  24. Tovar 2011, p. 121.
  25. Tovar 2011, p. 136.
  26. Bandeira 2012, p. 22.
  27. Tovar 2011, pp. 219–222.
  28. ۲۸٫۰ ۲۸٫۱ ۲۸٫۲ ۲۸٫۳ ۲۸٫۴ ۲۸٫۵ ۲۸٫۶ ۲۸٫۷ Claro, Paulo (22 May 2014). "Portugal – List of Cup Winners". RSSSF.com. Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation. Retrieved 5 July 2014.
  29. Tovar 2011, p. 224.
  30. "UEFA Champions League 1956–57". UEFA.com. Union of European Football Associations. Retrieved 24 June 2014.
  31. "Revolutionary coach who survived Nazi labour camp to become world's first superstar manager". Sportal - World Sports News.
  32. Tovar 2011, p. 236.
  33. Tovar 2011, p. 304.
  34. Claro, Paulo (15 May 2014). "Portugal – List of champions". RSSSF.com. Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation. Retrieved 25 June 2014.
  35. "FC Porto – History". UEFA.com. Union of European Football Associations. Retrieved 25 June 2014.
  36. Tovar 2011, p. 330.
  37. Marques Simões, Rui (13 September 2009). "FC Porto–Setúbal à jornada 13: é dia de lembrar Pavão" [FC Porto–Setúbal on matchday 13: a day to remember Pavão]. dn.pt (به پرتغالی). Diário de Notícias. Archived from the original on 27 April 2014. Retrieved 26 June 2014.
  38. Tovar 2011, p. 655.
  39. Tovar 2011, p. 349.
  40. Tovar 2011, p. 355.
  41. "1977/78: Two out of three for Anderlecht". UEFA.com. Union of European Football Associations. Archived from the original on 3 May 2010. Retrieved 26 June 2014.
  42. Tovar 2011, pp. 368, 377.
  43. ۴۳٫۰ ۴۳٫۱ ۴۳٫۲ ۴۳٫۳ ۴۳٫۴ ۴۳٫۵ ۴۳٫۶ ۴۳٫۷ Claro, Paulo (15 August 2013). "Portugal – List of Super Cup winners". RSSSF.com. Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation. Retrieved 26 June 2014.
  44. Tovar 2011, p. 391.
  45. "1981/82: Home sweet home for Barcelona". UEFA.com. Union of European Football Associations. Archived from the original on 3 May 2010. Retrieved 26 June 2014.
  46. "1983/84: Star-studded Juventus make their mark". UEFA.com. Union European Football Associations. Archived from the original on 3 May 2010. Retrieved 26 June 2014.
  47. Tovar 2011, p. 398.
  48. Tovar 2011, pp. 391, 406.
  49. ۴۹٫۰ ۴۹٫۱ "Golden Shoe". European Sports Media. Retrieved 27 June 2014.
  50. "Classic Players – Madjer the magnificent". FIFA.com. Fédération Internationale de Football Association. Archived from the original on 12 May 2014. Retrieved 27 June 2014.
  51. "1986/87: Madjer inspires Porto triumph". UEFA.com. Union of European Football Associations. Retrieved 27 June 2014.
  52. "1987: Sousa makes sure for Porto". UEFA.com. Union of European Football Associations. Retrieved 27 June 2014.
  53. "Madjer lobs Porto to glory in the snow". FIFA.com. Fédération Internationale de Football Association. 13 December 2012. Archived from the original on 25 December 2013. Retrieved 27 June 2014.
  54. Tovar 2011, p. 428.
  55. Tovar 2011, p. 436.
  56. Bandeira 2012, pp. 21, 176.
  57. Tovar 2011, pp. 444, 453.
  58. Tovar 2011, pp. 462, 470.
  59. "UEFA Champions League 1992/93". UEFA.com. Union of European Football Associations. Retrieved 29 June 2014.
  60. Tovar 2011, p. 478.
  61. ۶۱٫۰ ۶۱٫۱ Tovar 2011, p. 486.
  62. Tovar 2011, pp. 494, 501–502.
  63. ۶۳٫۰ ۶۳٫۱ Tovar 2011, pp. 503, 510.
  64. "UEFA Champions League 1996/97 – History – Standings". UEFA.com. Union of European Football Associations. Retrieved 29 June 2014.
  65. Tovar 2011, p. 511.
  66. "Fernando Santos deixa selecção da Grécia após o Mundial do Brasil" [Fernando Santos leaves the Greek national football team after the World Cup in Brazil] (به پرتغالی). Público. 27 February 2014. Retrieved 29 June 2014.
  67. Tovar 2011, p. 519.
  68. Tovar 2011, p. 527.
  69. Tovar 2011, p. 539.
  70. ۷۰٫۰ ۷۰٫۱ Tovar 2011, pp. 548–556.
  71. "Mourinho ready for Porto challenge". UEFA.com. Union of European Football Associations. 23 January 2002. Retrieved 30 June 2014.
  72. Tovar 2011, p. 557.
  73. "2002/03: Mourinho makes his mark". UEFA.com. Union of European Football Associations. 1 June 2003. Retrieved 1 July 2014.
  74. "2003: Shevchenko steals the show". UEFA.com. Union of European Football Associations. Retrieved 2 July 2014.
  75. Tovar 2011, p. 561.
  76. "UEFA Champions League 2003/04 – History". UEFA.com. Union of European Football Associations. Retrieved 2 July 2014.
  77. "Mourinho checks in at Chelsea". UEFA.com. Union of European Football Associations. 3 June 2004. Retrieved 2 July 2014.
  78. Burt, Jason (28 July 2004). "Chelsea sign Carvalho from Porto in £20m deal". The Independent. Archived from the original on 8 July 2013. Retrieved 2 July 2014.
  79. "Chelsea to sign Ferreira". BBC . British Broadcasting Corporation. 23 June 2004. Retrieved 2 July 2014.
  80. "Chelsea sign Barca playmaker Deco". BBC Sport. British Broadcasting Corporation. 30 June 2008. Retrieved 2 July 2014.
  81. "Porto dump coach Del Neri". BBC Sport. British Broadcasting Corporation. 7 August 2004. Retrieved 3 July 2014.
  82. Tovar 2011, pp. 575–582.
  83. Gonçalves, Eduardo; Campbell, Denis (26 December 2004). "Portuguese football champions shaken by corruption charges". The Guardian. Retrieved 29 September 2015.
  84. Tovar 2011, p. 583.
  85. "UEFA Champions League 2005/06 – History – Standings". UEFA.com. Union of European Football Associations. Retrieved 2 July 2014.
  86. Tovar 2011, p. 591.
  87. "Jesualdo Ferreira". UEFA.com. Union of European Football Associations. 1 June 2010. Retrieved 3 July 2014.
  88. Tovar 2011, p. 597.
  89. Tovar 2011, p. 598.
  90. "Apito Final – FC Porto perde seis pontos, Pinto da Costa suspenso por dois anos, Boavista despromovido" [Final Whistle – FC Porto lose six points, Pinto da Costa suspended for two years, Boavista relegated]. SAPO Notícias (به پرتغالی). SAPO. 9 May 2008. Archived from the original on 16 September 2017. Retrieved 4 July 2014.
  91. Tovar 2011, p. 606.
  92. ۹۲٫۰ ۹۲٫۱ Tovar 2011, pp. 615–623.
  93. "UEFA Champions League 2008/09 – History". UEFA.com. Union of European Football Associations. Retrieved 5 July 2014.
  94. ۹۴٫۰ ۹۴٫۱ Tovar 2011, p. 627.
  95. Assunção, Manuel (14 May 2011). "FC Porto invicto confirmou na Madeira o seu lugar na história do campeonato" [Undefeated FC Porto confirmed in Madeira its place in Portuguese league history] (به پرتغالی). Público. Retrieved 6 July 2014.
  96. Fifield, Dominic (18 May 2011). "Falcao strikes to bring Europa League glory to Porto". The Guardian. Retrieved 6 July 2014.
  97. Atkin, John (22 June 2011). "The rise of new Chelsea manager Villas-Boas". UEFA.com. Union of European Football Associations. Retrieved 6 July 2014.
  98. "2011: Number four for Barcelona". UEFA.com. Union of European Football Associations. Retrieved 6 July 2014.
  99. "Classificação Liga ZON Sagres 2011–2012" (به پرتغالی). Portuguese League for Professional Football. Retrieved 6 July 2014.
  100. Hart, Simon (22 February 2012). "Slick City end Porto's UEFA Europa League defence". UEFA.com. Union of European Football Associations. Retrieved 6 July 2014.
  101. Smith, Jonathan (13 March 2013). "Malaga 2–0 FC Porto (agg 2–1)". BBC Sport. British Broadcasting Corporation. Retrieved 6 July 2014.
  102. "Primeira Liga: Porto stun Benfica with late goal to go top of table". BBC Sport. British Broadcasting Corporation. 11 May 2013. Retrieved 6 July 2014.
  103. Sousa, Hugo Daniel (19 May 2013). "FC Porto é o terceiro campeão sem derrotas" (به پرتغالی). Público. Retrieved 6 July 2014.
  104. "Porto appoint Fonseca". FIFA.com. Fédération Internationale de Football Association. 10 June 2013. Archived from the original on 16 July 2014. Retrieved 6 July 2014.
  105. "Porto sack coach Paulo Fonseca after nine months in charge". BBC Sport. British Broadcasting Corporation. 5 March 2014. Retrieved 6 July 2014.
  106. Aitken, Nick (10 April 2014). "Sevilla surge past Porto and into semis". UEFA.com. Union of European Football Associations. Retrieved 6 July 2014.
  107. Assunção, Manuel (27 April 2014). "Benfica aguentou com menos um e teve prémio nos penáltis" (به پرتغالی). Público. Retrieved 6 July 2014.
  108. "O maior teste do "formador" Lopetegui" [The biggest test of "former" Lopetegui] (به پرتغالی). Diário de Notícias. 26 April 2015. Archived from the original on 20 May 2015. Retrieved 19 May 2015.
  109. "O maior jejum da era Pinto da Costa" [The biggest fasting in Pinto da Costa era] (به پرتغالی). Record (newspaper). 17 May 2015. Archived from the original on 13 July 2015. Retrieved 17 July 2015.
  110. "FC Porto iguala a pior derrota europeia da sua história" [FC Porto equals worst European defeat in its history] (به پرتغالی). SAPO. 21 April 2015. Archived from the original on 20 May 2015. Retrieved 19 May 2015.
  111. "Síntese: FC Porto sofre a sua derrota mais pesada na Champions e é afastado" [Porto suffer their biggest defeat in the Champions League and are eliminated] (به پرتغالی). futebol365. 30 July 2015. Retrieved 30 July 2015.
  112. Bernardino, Augusto (6 May 2018). "E o "penta" vai para Sérgio Conceição" [And the "penta" goes to Sérgio Conceição] (به پرتغالی). Público. Retrieved 28 May 2018.
  113. "Porto 1–4 Liverpool". UEFA. 17 April 2019.
  114. "Juventus 3–2 FC Porto". BBC Sport. 9 March 2021.
  115. ۱۱۵٫۰ ۱۱۵٫۱ Bandeira 2012, p. 138.
  116. Bandeira 2012, p. 202.
  117. Tovar 2011, p. 11.
  118. Bandeira 2012, p. 39.
  119. Bandeira 2012, p. 102.
  120. "Main Partners" (به پرتغالی). FC Porto. Retrieved 30 April 2014.
  121. ۱۲۱٫۰ ۱۲۱٫۱ ۱۲۱٫۲ Bandeira 2012, p. 39.
  122. Bandeira 2012, p. 102.
  123. "PT patrocina camisolas dos "três grandes"". SAPO Notícias (به پرتغالی). SAPO. 8 July 2008. Archived from the original on 2 May 2014. Retrieved 30 April 2014.
  124. Ruela, João (29 May 2014). "FC Porto confirma Warrior como sucessora da Nike" [FC Porto confirms Warrior as the successor of Nike] (به پرتغالی). Diário de Notícias. Retrieved 30 May 2014.
  125. "New Balance vai vestir FC Porto" [New Balance will equip FC Porto] (به پرتغالی). Diário de Notícias. 4 February 2015. Retrieved 5 February 2015.
  126. Bandeira 2012, p. 14.
  127. "História" (به پرتغالی). FC Porto. Retrieved 27 April 2014.
  128. "Plantel" (به پرتغالی). FC Porto.
  129. "Futebol Clube do Porto, Futebol, SAD". Liga Portugal. Retrieved 19 September 2020.
  130. Margato, Dina (30 June 2011). "FC Porto assume gestão do Porto Canal em Agosto". Jornal de Notícias. Retrieved 26 August 2014.
  131. "FC Porto vai comprar o Porto Canal" [FC Porto will buy Porto Canal] (به پرتغالی). SAPO. 27 March 2015. Retrieved 28 March 2015.
  132. "FC Porto conclui compra do Porto Canal" [FC Porto completes purchase of Porto Canal] (به پرتغالی). FC Porto. 17 July 2015. Retrieved 18 July 2015.
  133. "Revista Dragões" [Dragões Magazine] (به پرتغالی). FC Porto. Retrieved 28 March 2015.
  134. "Dragões Diário" [Daily Dragons] (به پرتغالی). FC Porto. Retrieved 13 March 2015.

پیوند به بیرون[ویرایش]