باشگاه فوتبال یوونتوس

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
باشگاه فوتبال یوونتوس
Juventus' crest
نام کامل باشگاه فوتبال یوونتوس شرکت سهامی
لقب بانوی پیر (Vecchia Signora)
سیاه‌سفیدها (bianconeri)
گورخرها (Zebre)
بانوی قاتل (Signora Omicidi)
دوست دختر ایتالیا (Fidanzata d'Italia)
نام کوتاه Juve, JFC
تأسیس ۱ نوامبر ۱۸۹۷ (۱۱۹ سال پیش)
ورزشگاه ورزشگاه یوونتوس
گنجایش ۴۱٬۵۰۷
مالک

خانواده آنیلی (از طریق شرکت اکسور)

ISEJUVE
مدیرعامل آندرا آنیلی
سرمربی ماسیمیلیانو آلگری
لیگ سری آ
۲۰۱۶–۱۷ قهرمان
وبگاه وبگاه رسمی
لباس اول
لباس دوم

باشگاه فوتبال یوونتوس (انگلیسی: Juventus Football Club) که با نام‌های یوونتوس و یا یووه نیز شناخته می‌شود، نام یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای است که در شهر تورین، در کشور ایتالیا قرار دارد. باشگاه یوونتوس سومین باشگاه قدیمی ایتالیا محسوب می‌شود بعد از جنوا و اودینزه. به جز فصل ۰۷–۲۰۰۶ در سری بی، همواره در تاریخ خود در بالاترین سطح فوتبال ایتالیا (سری آ) حضور داشته‌است.

این باشگاه در سال ۱۸۹۷ توسط چند دانشجوی تورینی و با نام باشگاه ورزشی یوونتوس بنیانگذاری شد. این باشگاه از سال ۱۹۲۳ توسط خانواده آنیلی اداره می‌شود. یوونتوس موفق‌ترین باشگاه ایتالیایی تاریخ و یکی از پرافتخارترین و مشهورترین باشگاه‌های جهان است.[۱]

باشگاه یوونتوس در ایتالیا موفق شده ۳۳[توضیح ۱] مرتبه سری آ را بالای سر ببرد، ۱۲ بار فاتح جام حذفی ایتالیا و ۷ بار فاتح سوپر جام ایتالیا شود. باشگاه یوونتوس با کسب ۱۱ جام اروپایی-بین‌المللی[۲] و در مجموع با کسب ۶۳ جام معتبر[توضیح ۲] جز پر افتخارترین باشگاه‌های جهان محسوب می‌شود. باشگاه یوونتوس اولین باشگاه تاریخ فوتبال اروپا می‌باشد که توانسته است هر سه جام معتبر اروپایی را فتح کند،[توضیح ۳] باشگاه یوونتوس به انتخاب فدراسیون بین‌المللی تاریخ و آمار فوتبال به عنوان دومین تیم برتر قرن ۲۰ اروپا شناخته می‌شود. باشگاه یوونتوس تنها باشگاه سه ستارهٔ فوتبال ایتالیا محسوب می‌شود.[توضیح ۴] باشگاه یوونتوس به عنوان دومین باشگاه برتر جهان در سال ۲۰۱۵ از سوی فدراسیون بین‌المللی تاریخ و آمار فوتبال معرفی شد.[۳]

باشگاه یوونتوس از اعضای بنیانگذار گروه ۱۴ است که پس از فروپاشی توسط اتحادیه باشگاه‌های فوتبال اروپا جایگزین شد. یوونتوس تنها باشگاه فوتبال در کشور ایتالیا می‌باشد که ورزشگاه اختصاصی دارد. ورزشگاه یوونتوس داری ظرفیت ۴۱٬۵۰۷ نفر می‌باشد، که از سال ۲۰۱۷ تا سال ۲۰۲۳ به نام آلیانتس استادیوم شناخته می‌شود.

در لیست شرکت Deloitte از ثروتمندترین باشگاه‌های فوتبال در جهان که در فصل ۲۰۱۵–۱۶ منتشر شد،[۴] باشگاه یوونتوس دهمین باشگاه فوتبال در کسب درآمد در جهان با درآمد تخمینی ۳۴۱٬۱ میلیون یورو می‌باشد، که از این حیث در صدر باشگاه‌های فوتبال ایتالیا قرار دارد. باشگاه یوونتوس همچنین در لیستی که مجله فوربز از باشگاه‌های ارزشمند فوتبال جهان در تاریخ ۱ ژوئن ۲۰۱۷ منتشر کرد، رتبه نهم را بدست آورد، با ارزش تخمینی ۱٬۲۵۸ میلیون دلار.[۵][۶]

تاریخچه باشگاه یوونتوس[ویرایش]

  • نخستین محل باشگاه و نامگذاری باشگاه (۱۸۹۷/۱۸۹۸) :
تیم یوونتوس در سال ۱۸۹۸

تأسیس باشگاه یوونتوس در اولین روز ماه نوامبر بر روی نیمکتی در خیابان ره اومبرتو توسط گروهی جوان که در دبیرستان ماسیمو لسیوم تحصیل می‌کردند که رؤیای تأسیس یک تیم فوتبال داشتند آغاز شد و به این ترتیب یوونتوس در تاریخ ۱ نوامبر ۱۸۹۷ در تورین متولد شد. باشگاهی که در آینده بخش مهمی از تاریخ فوتبال را رقم می‌زند. اولین دیدار این تیم تازه تأسیس با حضور جوانان و دوستداران در تئاتر ساختمان دارما برگزار شد. انریکو کنفاری در نخستین سخنان خود از خواسته‌های بزرگ باشگاه صحبت می‌کند، وی تأکید دارد با شروع فصل پاییز خواسته و آرزویی که از مدتها پیش داشته‌اند به وقوع پیوست.[۷]

ایوجنیو و انریکو تصمیم مهمی در زندگی خود گرفته بودند و خواستار داشتن یک باشگاه حرفه و بزرگ فوتبال بودند، بنابر این زمانی که با شوق جوانان روبرو شدند با قاطعیت بیشتری برنامه و کار خود را ادامه دادند.

سرانجام برادران کنفاری در دفتر کوچک خود در خیابان ده اومبرتو ۴۲ تشکیل جلسه می‌دهند، جلسه‌ای که با حضور مسئولین ابتدایی و بازیکنان و جوانان عاشق فوتبال برگزار می‌شود و آخرین اندیشه این جوانان که رؤیای داشتن مقر و محلی برای باشگاه‌است مطرح می‌شود، برادران کنفاری می‌دانند که برای داشتن یک تیم بزرگ می‌بایست محلی مناسب تهیه نمایند، این دو جوان خیلی زود ساختمانی با چهار اتاق و یک حیات پیدا می‌کنند که می‌توانست محلی مناسب برای یک تیم جوان و تازه تأسیس باشد.[۸]

با تشکیل یک تیم جوان و مشخص شدن محل استقرار تیم، وظیفه‌ای دیگری نیز بر شانه‌های تأسیس کنندگان سنگینی می‌کرد، این باشگاه می‌بایست نامی برای خود داشته باشد، بار دیگر براداران کنفاری جلسه‌ای تشکیل دادند و سه نام، جامعه‌ای که با قدرت پیش می‌رود، جامعه ورزشی ماسیمو داتزلیو و باشگاه ورزشی یوونتوس مد نظر گرفته شد. با توجه به جوانی باشگاه و جوانانی که با عشق فراوان دراین تیم بازی می‌کردند، گروه تصمیم گرفت نام باشگاه ورزشی یوونتوس را انتخاب نماید و به این ترتیب و با تأیید گروه، باشگاه ورزشی یوونتوس نام گذاری شد.. گفتنی است که کلمه یوونتوس ریشه‌ای لاتین دارد و به معنای جوان و یا جوانان است. ایوجنیو کنفاری نخستین مدیر یوونتوس خیلی زود پست ریاست را رها کرد و برادراش انریکو از سال ۱۸۹۸ به ریاست باشگاه رسید. پس از این تغییر در سطح مدیریت، باشگاه برای نخستین بار محل خود را به ساختمانی سه اتاقه همراه با یک حیاط به نام کروچتا در خیابان پیاتزای ۴ تغییر می‌دهد.[۹]

  • کسب دومین اسکودتو؛ سری آ (۱۹۰۶/۱۹۲۶) :

لحظات خوش و زیبایی در حال سپری شدن نبود و یووه نزدیک به دو دهه زیر سایه تیم‌های میلانی قرار داشت و نتوانست قهرمانی نخست خود را تکرار کند. طی این سالها مدیران و بازیکنان به این نتیجه رسیدن که برای نگاه داری گفتگوها و حوادث، مجله‌ای نیاز است،[۱۰] بنابر این در ۱۰ ژوئن ۱۹۱۵ مجله هورا یوونتوس که امروزه ماهنامه معروف این باشگاه به حساب می‌آید متولد شد. همچنین گفته می‌شود کارادو کورادینی که در فصل ۱۹۲۰–۱۹۱۹ رئیس باشگاه بود سرود یوونتوس را تصنیف کرده‌است. روال ناکامی‌ها ادامه داشت تا سال ۱۹۲۳ که خانواده مطرح آنیلی وارد عرصه حیات باشگاه شدند. در ۲۴ ژوئیه سال ۱۹۲۳ ریاست باشگاه را ادواردو آنیلی (پدر جووانی و اومبرتو آنیلی) به عهده گرفت. او پسر مالک و بنیانگذار کمپانی فیات بود. همراه با مدیریت قدرتمند این مرد بزرگ افتخارات و پیروزی‌های بانوی پیر نیز آغاز شد. بیانکونری‌ها با او در سال ۱۹۲۶ دومین اسکودتوی خود را نیز فتح کردند تا ادواردو نخستین قهرمانی مدیریت خود را تجربه کند. این قهرمانی با مربیگری جینو کارولی به دست آمد و بازیکنانی نظیر جانپیرو کامبی، ویرجینیو روستا ،کارلو بیجاتو، فرنک هیرزر ،لویجی آلماندی، جوزف ویولا و جوزپه توریانی در این تیم قهرمان حضور داشتند.[۱۱]

طی سال‌های ۱۹۳۵–۱۹۳۰ افسانه یوونتوس متولد می‌شود و قدرت برتر و محبوب ایتالیا از راه می‌رسد. ادواردو آنیلی که همچنان تا سال ۱۹۳۵ رهبری باشگاه بزرگ یووه را به عهده داشت در کنار جووانی ماتزونیس نایب رئیس باشگاه توانست در دهه ۳۰ یوونتوس را تبدیل به قدرت بلامنازع ایتالیا نماید. سیاه و سفید پوشان سرزمین چکمه طی سالیان ۳۱ الی ۳۵ توانستند پنج اسکودتوی دیگر را برای باشگاه به ارمغان بیاورند و با کسب پنج عنوان قهرمانی متوالی رکورد جاودانه‌ای را به نام خود به ثبت برسانند. بازیکنان بزرگ آن زمان یوونتوس نمایشی را ارائه کردند که هرگز فراموش شدنی نیست، فلیچ بورل مهاجم بیانکونری‌ها در فصل ۱۹۳۲ باورنکردنی ظاهر شد وی در ۲۸ بازی ۲۹ گل به ثمر رساند و رکوردی فوق‌العاده به نام خود ثبت کرد. در این دوران انیلی در کنار همکارانش تصمیم گرفت ورزشگاهی اختصاصی برای یووه تهیه نماید و سرانجام در فوریه ۱۹۳۴ یووه در ورزشگاه جدیدش به نام کوموناله (المپیکوی فعلی) به میدان رفت، ورزشگاهی که بعدها خاطرات بسیار دیدنی و زیبایی از اسطوره‌هایی مانند بونیپرتی، روبرتو بتجا و میشل پلاتینی در خود زنده نگاه داشته‌است. در مسابقات جام جهانی ۱۹۳۴ و ۱۹۳۸ بازیکنان یوونتوس اسکلت اصلی تیم ملی ایتالیا را تشکیل می‌دادند، اتفاقی که در جام جهانی ۱۹۸۲ نیز تکرار شد. در زمان مربیگری کارلو کارکانو یوونتوس هفت بازیکن ملی پوش به نام‌های جانپیرو کامبی، ویرجینیو روستا، لویس مونتی، جیووانی فرراری، لویجی برتولینی، فلیچ بورل و رایموندو اورسی را در تیم ملی ایتالیا داشت که توانستند قهرمان جام جهانی ۱۹۳۴ شوند، درست زمانی که یووه قدرت برتر و بی نظیر ایتالیا محسوب می‌شد و هفت اسکودتو را در کارنامه حیات خود می‌دید یک حادثه تلخ و ناگوار برای باشگاه رخ داد، در ژوئیه ان سال ادواردو آنیلی مدیر موفق و دوست داشتنی در سانحه هوایی مشهور جنوا درگذشت، بعد از اآن اتفاق سیاه و تلخ، یووه به مدت ۱۲ سال که یک آنیلی دیگر در رأس مدیریت باشگاه آمد به حاشیه رفت.[۱۲]

  • جنگ جهانی دوم و بازگشت یک آنیلی دیگر (۱۹۳۵/۱۹۵۵) :

تکرار افتخارات دهه سی به مدت یک دهه متوقف شد البته طی این سال‌ها قهرمانی در دو جام حذفی ایتالیا به افتخارات باشگاه اضافه شد. نخستین قهرمانی یووه در جام حذفی کشورش به تاریخ ۱۹۳۸ با مربیگری ویرجینیو روستا بازمی‌گردد. در فصل ۳۹–۳۸ یووه با ایستادن در رده هشتم جدول دوران افول خود را می‌گذراند. اما این بار یوونتوس عزم خود را برای بازگشتی قدرتمند جمع می‌کند، پس از مدتها دربی تورینو فرامی‌رسد، ۱۴ اکتبر ۱۹۴۵، تورینو همان تیم قدرتمند گذشته‌است اما یووه نیز بسیار قدرتمند به نظرمی‌رسد و در پایان نیز به پیروزی ۲ بر یک برابر تورینو دست می‌یابد تا برتری خود را به همشهری خود ثابت نماید. طی سال‌های ۳۵ الی ۴۷ مدیرانی نظیر امیلیو ده لا فورست و پیرو دوزیو در راس کار قرار گرفتند و نتوانستند شکوه یووه را نمایان سازند و سرانجام پس از نتایج نه چندان موفق و درخشان؛ پیرو دوزیو جای خود را به جیانی آنیلی داد، فرزند ادواردو آنیلی به باشگاه و خانه خود در تاریخ ۲۲ ژوئیه ۱۹۴۷ بازگشته بود تا پیروزی‌های گذشته و خاطرات زیبای دوران رهبری پدرش را تکرار کند. با آمدن جیانی اسکودتوهای هشتم و نهم در فصل‌های ۵۲–۵۱، ۵۰–۴۹ از راه رسید. اما افسوس که عمر ریاست وی کوتاه بود و خیلی زود از سمت خود استعفا داد. با این حال یووه با بازیکنانی نظیر بونیپرتی، کارلو پارولا و جان هانسن همچنان به افتخارات خود می‌افزود. جیانی آنیلی ۱۸ سپتامبر ۱۹۵۴ پست ریاست را رها می‌کند و از باشگاه جدا می‌شود.[۱۳]

با جدایی جیانی آنیلی، به مدت یک سال باشگاه تحت نظارت سه مسول هدایت شد و یک سال بعد در نوامبر ۱۹۵۶، اومبرتو آنیلی برادر جیانی آنیلی راهی باشگاه شد تا قدرت و نفوذ خانواده آنیلی همراه با قدرت باشگاه یوونتوس ادامه داشته باشد. اومبرتو تا سال ۱۹۶۲ سمت مدیریت یوونتوس را در اختیار داشت که در این سال به دلیل ادامه تحصیل و اخذ مدرک پروفسوری از سمت مدیریت یووه کناره گیری کرد. این تیم در این سال‌ها دو ستاره بزرگ حیات خود را به نام‌های اومار سیووری و جان چارلز خریداری کرد و توانست اسکودتوی دهم را نیز فتح نماید. لیوبیسا بروشتش دهمین قهرمانی بانوی پیر را در فصل ۵۸–۵۷ به دست آورد تا با کسب این عنوان، اولین ستاره یووه نیز از راه برسد. با این قهرمانی بانوی پیر اجازه یافت اولین ستاره طلایی را بر روی پیراهن خود حک کند و به بالای آرم باشگاه نیز اضافه شود. قدرت مدیریت جدید به همراه درخشش بونیپرتی شکوه زیبایی را برای باشگاه به ارمغان آورده بود و یووه توانست با هدایت مربیانی مانند رناتو چسارینی، کارلو پارولا، پائولو آمارال و هریبرتو هرررا در دهه شصت سه عنوان قهرمانی را کسب کند. دهه ۶۰ با کسب سه قهرمانی در سری آ و سه قهرمانی در جام حذفی ایتالیا به نوعی تکرار درخشش دهه ۳۰ بود. طی این سال‌ها ستارگانی برجسته همچون؛ جان هانسن، کارلو پارولا، کارل پرایست، بونیپرتی، جان چارلز و اومار سیووری با پیراهن سیاه و سفید یووه در میادین فوتبال حاضر شدند و در دنیای فوتبال شهرتی کسب کردند. اومار سیووری با درخشش بی نظیر و گلزنی‌های ارزشمند خود تبدیل به مهره‌ای خوش‌نام در دنیای فوتبال شد و در سال ۱۹۶۱ توانست توپ طلای اروپا را از ان خود کند. با پایان فصل ۱۹۶۹ هریبرتو هرررا مربی استثنایی نیمکت بیانکونری‌ها را ترک می‌کند و لویس کارنیلجیا جانشین وی در پست مربیگری یووه می‌شود. گفتنی است که طی سالهای ۱۹۶۲ الی ۱۹۷۱ مدیریت باشگاه به ویتوره کاته لا واگذار شده بود.[۱۴]

  • دوران مدیریت بونیپرتی در یوونتوس (۱۹۷۱/۱۹۹۰):
ترکیب یوونتوس در شروع بازی فینال جام باشگاه‌های اوپا ۱۹۸۵

سرانجام زمان خداحافظی فرامی‌رسد و بونیپرتی پس از چند سال بازی و حضوری استثنایی در سال ۱۹۷۱ از دنیای فوتبال خداحافظی می‌کند و بلافاصله به مدیریت باشگاه منصوب می‌شود. در زمان ریاست وی چهار مربی بزرگ و نامی همچون سیستمیر فیکپالیک، کارلو پارولا، جووانی تراپاتونی و دینو زوف هدایت بانوی پیر را به عهده گرفتند. بونیپرتی نزدیک به بیست سال رهبری بانوی پیر را به عهده گرفت و توانست درخشش دوران بازیگری اش را در این پست نیز تکرار کند، کسب ۹ اسکودتو و رساندن شمار اسکودتوهای یوونتوس به عدد بیست و گرفتن ستاره دوم باشگاه با قهرمانی در سال ۱۹۸۲، دو قهرمانی در جام حذفی به همراه نخستین عنوان قهرمانی بانوی پیر در اروپا و کسب جام لیگ قهرمانان اروپا در سال ۱۹۸۵، قهرمانی در سال ۱۹۷۷ در لیگ اروپا برای نخستین بار؛ رسیدن به قهرمانی رقابت‌های جام در جام اروپا در سال ۱۹۸۴، سوپر جام اروپا که در سال ۱۹۸۴ به دست آمد از افتخارات بسیار ارزنده و بزرگی به شمار می‌رود که در دوران دو دهه مدیریت موفق بونیپرتی به دست آمد. جووانی تراپاتونی که ده سال هدایت یوونتوس را به عهده گرفته بود توانست در سال ۸۲ با قهرمانی یووه در سری آ ستاره دوم را از ان باشگاه نماید تا بانوی پیر تنها تیم ایتالیایی باشد که قهرمانی‌هایش به عدد بیست می‌رسید. در دو دهه ستارگان مشهوری پیراهن سیاه و سفید یوونتوس را برتن کردند؛ ستارگانی مانند: دینو زوف، میشل پلاتینی، مارکو تاردلی، ژبیگنی بونیک، پائولو روسی، کلائودیو جنتیله، پیترو آناستاسی، رومئو بنتی، گائتانو شیره‌آ از جمله بازیکنان بسیار مهم دهه ۷۰–۸۰ این باشگاه بودند. اما این بار نیز یک اتفاق تلخ دیگر برای سیاه و سفیدپوشان یووه، باشگاه را تحت تأثیر قرار می‌دهد، اتفاقی که در دهه ۸۰ برای بانوی پیر ایتالیا به وقوع می‌پیوندد، رویدادی سیاه که به مانند سال ۱۹۳۵ همزمان با شکوه و بزرگی یووه‌است، این حادثه در فینال لیگ قهرمانان در ۲۸ می سال ۱۹۸۵ در ورزشگاه هیسل بلژیک روی داد، در دیدار یوونتوس برابر لیورپول انگلیس به دلیل درگیری هواداران دو تیم ۳۹ هوادار کشته (برخی منابع شمار کشته شدگان را ۴۹ نفر اعلام کردند) و بیش از ۳۰۰ زخمی به جای می‌ماند و لقب فینال خونین را به خود می‌گیرد. در این دیدار یووه با تک گل میشل پلاتینی که از روی نقطه پنالتی به ثمر رسید قهرمان این دیدار خونین می‌شود تا نخستین قهرمانی خود را در اروپا جشن بگیرد البته جشنی که همراه با تلخی و از دست دادن تعدادی هوادار بود. در فصل ۱۹۸۶–۱۹۸۵ روزهای خوش یووه همچنان ادامه دارد و سیاه و سفید پوشان در ۸ دسامبر ۸۶ راهی توکیو می‌شوند تا در جام بین قاره‌ای شرکت کنند و در نهایت نیز با قهرمانی در این جام به کار خود پایان می‌دهند. قدرت یووه پس از این سال چند سالی رو به افول رفت و ستارگانی مانند میشل پلاتینی و گائتانو شیره‌آ مهره‌ای که با ۵۵۲ بازی یکی از ستاره‌های استثنایی حیات یووه محسوب می‌شود از تیم خداحافظی کردند. فصل جدید در راه است و این بار پس از ده سال جووانی تراپاتونی بر روی نیمکت سیاه و سفیدپوشان مشهور ایتالیا حضور ندارد و دوره جدیدی آغاز می‌شود. در دهه ۸۰ پائولو روسی مهاجم سرشناس یووه و ایتالیا نیز در سال ۱۹۸۲ توپ طلای اروپا[۱۵] را به خود اختصاص می‌دهد تا دومین ستاره بیانکونری باشد که این افتخار را کسب می‌کند. این افتخار طی سه سال متوالی ۱۹۸۳ الی ۱۹۸۵ توسط میشل پلاتینی تکرار شد تا ستاره سوم یووه در این زمینه باشد. یوونتوسی‌ها در جام جهانی ۱۹۸۲ شش نماینده در تیم ملی ایتالیا داشتند تا خاطره جام جهانی ۱۹۳۴ تکرار شود؛ دینو زوف، کلائودیو جنتیله، آنتونیو کابرینی، گائتانو شیره‌آ، مارکو تاردلی و پائولو روسی ستاره‌های بیانکونری حاضر در تیم اتزوری‌ها بودند که قهرمانی دیگری را به دست می‌آورند. تمام این افتخارات با مدیریت ستاره سالیان گذشته یووه بونیپرتی رقم خورد. در فصل ۹۰–۱۹۸۹ یوونتوسی‌ها تیمی رؤیایی تشکیل داده بودند، جوانانی نظیر سالواتوره سکیلاچی، پیرلویجی کاسیراگی و مدافعینی همچون داریو بونتی توانسته بودند فرم یک تیم ایده‌آل و دوست داشتنی را به دست بیاورند، یک قهرمانی در جام حذفی ایتالیا نتیجه تلاش و ارزش این بازیکنان بزرگ بود.[۱۶]

  • دوران مربیگری مارچلو لیپی در یوونتوس و موفقیت‌های پیاپی در اروپا (۱۹۹۱/۲۰۰۳) :
ترکیب یوونتوس در شروع بازی فینال لیگ قهرمانان اوپا ۱۹۹۶

سال ۱۹۹۰ ویتوریو کایزوتتی جانشین بونیپرتی شد،[۱۷] او تا سال ۲۰۰۳ درکنار یووه ماند و در طول ریاست خود افتخارات و پیروزی‌های ارزنده دیگری را به مجموعه بیانکونری افزود. با آغاز دهه ۹۰ بار دیگر شکوه یوونتوس شروع شد؛ و ورزشگاه دل آلپی که به تازگی میزبانی رقابت‌های یوونتوس را به عهده گرفته بود شاهد افتخارات زیادی شد. در سال ۱۹۹۰ یک جام حذفی ایتالیا و قهرمانی دوم در لیگ اروپا با مربیگری دینو زوف به کارنامه ورزشی باشگاه افزوده شد و جام سوم لیگ اروپا نیز در سال ۱۹۹۳ با جووانی تراپاتونی راهی ساختمان باشگاه یووه می‌شود. بانوی پیر که از اواسط دهه ۹۰ دوباره به اوج خود رسیده بود در لیست تیم خود بازیکنان خوش‌نام و مطرحی مانند روبرتو باجو (دارنده توپ طلا در سال ۱۹۹۳)، جان لوکا ویالی، فابریزیو راوانلی، الساندرو دل پیرو (بهترین گلزن تاریخ یووه همراه با بیشترین بازی با پیراهن یوونتوس) ،آنجلو پروتزی، دیدیه دشان، آنتونیو کونته، فرارا، ادگار داویدس و زین الدین زیدان (دارنده توپ طلا در سال ۱۹۹۸) را می‌دید که در کنار مدیران و مربیانی برجسته برای بزرگی یووه می‌کوشیدند. در آن دوران سرشناس‌ترین ستارگان ان دهه در سطوح بازیگری و مربیگری و مدیریت دنیای فوتبال در مجموعه بیانکونری گردهم آمده بودند و یووه با این بزرگان توانست قدرت بزرگ اروپا شود و پیروزی‌ها و افتخارات ارزشمندی کسب کند. طی سال‌های ۱۹۹۱ الی ۱۹۹۴ یوونتوس ستاره ارزشمندی به نام روبرتو باجو را در کنار خود می‌دید، مهره‌ای که در سال۱۹۹۳ موفق به دریافت توپ طلا شد تا به بازیکنان یووه در این افتخار اضافه شود. جووانی تراپاتونی که از سال ۱۹۹۱ بار دیگر به تیمشش بازگشته بود پس از اتمام فصل ۱۹۹۴ از تیم جدا می‌شود و راه برای حضور مربی ای مطرح و برجسته هموار می‌شود و در نهایت مارچلو لیپی بر روی نیمکت هدایت سیاه و سفیدپوشان یووه می‌نشیند. در سطوح مدیریت نیز مهره‌هایی نظیر روبرتو بتجا، جیرائدو و لوچیانو موجی وارد عرصه فعالیت می‌شوند. مارچلو لیپی همراه خود سه اسکودتوی متوالی را در فصل‌های ۹۵–۹۴، ۹۷–۹۶ و۹۸ –۹۷ به نام یوونتوس ثبت می‌کند. یک قهرمانی در جام حذفی ایتالیا در فصل ۱۹۹۵، دو سوپر جام ایتالیا در فصول ۱۹۹۵ و ۱۹۹۷ و قهرمانی دوم بانوی پیر در لیگ قهرمانان اروپا که در فصل ۱۹۹۵–۹۶ به دست آمد و جام بین قاره‌ای سال ۱۹۹۶ نیز از افتخارات ارزنده مارچلو لیپی به شمار می‌روند. مارچلو لیپی در کنار جان لوکا ویالی و جوانی به نام الساندرو دل پیرو که بعدها تبدیل به محبوب‌ترین ستاره بیانکونری می‌شود تیمی دوست داشتنی و بزرگی را تشکیل داده بود. تیم این مربی برجسته در رقابت‌های اروپایی نیز می‌درخشید؛ تاریخ روز ۲۲ می ۱۹۹۶ را نشان می‌داد و ورزشگاه المپیک رم منتظر برگزاری دیدار فینال لیگ قهرمانان اروپا میان دو تیم یوونتوس و آژاکس بود، بازیکنان دو تیم ۹۰ دقیقه قانونی را با نتیجه یک بر یک به پایان رساندند تا ضربات پنالتی برنده دیدار را مشخص کند، سیاه و سفیدپوشان شهر تورین با نتیجه ۴ بر ۲ در ضربات پنالتی بر حریف غلبه می‌کنند و قهرمان لیگ قهرمانان اروپا در سال ۱۹۹۶ می‌شوند و به این ترتیب به کسب افتخارات ادامه می‌دهند. در این سال سیاه و سفید پوشان شهر تورین اندره افورچوناتو یکی از بزرگان گذشته خود را از دست داد. یوونتوس در سال‌های ۱۹۹۷ و ۱۹۹۸ نیز به فینال لیگ قهرمانان اروپا راه یافت اما برابر حریفان شکست خورد و در جایگاه دوم ایستاد. یووه ابتدا در فینال برابر دورتموند با نتیجه ۳ بر ۱ شکست خورد تا به دومین قهرمانی متوالی خود در لیگ قهرمانان اروپا دست نیابد و در فصل اتی نیز برابر رئال مادرید با نتیجه یک بر صفر متحمل شکست شد و دومین ناکامی متوالی خود را در فینال لیگ قهرمانان اروپا تجربه می‌کند. در سال‌های ۱۹۹۷ و ۱۹۹۸ یووه صاحب مهاجمانی تیزهوش و فرصت طلب بود، الساندرو دل پیرو و فیلیپو اینزاگی خط حمله‌ای زهردار تشکیل داده بودند و گل‌های حساس و ارزشمندی که یکی پس از دیگری توسط این دو مهاجم بزرگ به ثمر می‌رسید و پیروزی‌های ارزنده‌ای از آن یووه خود می‌شد. در حالی که چهره جوان و دوست داشتنی بیانکونری‌ها الساندرو دل پیرو؛ امید دریافت جوایزی نظیر توپ طلا در سال ۱۹۹۸ بود، شدیداً از ناحیه زانو آسیب می‌بیند، مصدومیتی که او را برای مدتها خارج از میادین می‌فرستد تا تیم و مربیان را تنها گذارد و از دریافت این جوایز نیز محروم شود. با پایان دهه ۹۰ فروغ بیانکونری‌ها نیز کمرنگ شد، رفتن لیپی و آمدن کارلو آنچلوتی چندان موفق آمیز نبود و کارلتو تنها یک قهرمانی در جام اینترتوتو را در کارنامه دو سال مربیگری خود در یووه به جای می‌گذارد. تابستان ۲۰۰۰ یووه یکی از مهمترین خریدهای خود را انجام می‌دهد، یک روز پس از فینال یورو ۲۰۰۰ در دیداری که ایتالیا آخرین دقایق با گل معروف به گل مرگ دیوید ترزگه از فتح جام دور می‌مانند، پیشنهاد سران یووه برای جذب ترزگه در کلیه رسانه‌ها و مطبوعات ورزشی منتشر می‌شود و سرانجام با توافق طرفین این مهاجم بزرگ راهی شهر مه گرفته تورین می‌شود تا دوران گلزنی خود را با پیراهن یووه ادامه دهد با پیوستن به پرافتخارترین تیم ایتالیا دوران تازه‌ای از زندگی ورزشی دیوید ترزگه آغاز می‌شود. یووه که با کارلو آنچلوتی به افتخار بزرگی دست نیافته بود تصمیم به تغییر مربی می‌گیرد و درخشش بیانکونری با بازگشت مرد همیشه پیروز یووه، مارچلو لیپی که از فصل ۲۰۰۲–۲۰۰۱ بار دیگر هدایت یوونتوس را به عهده گرفته بود به تیم روی می‌آورد و قدرت گیری سرشناس‌ترین تیم ایتالیایی با ستارگانی جانلوئیجی بوفون، پاول ندود و مارسلو سالاس از سر گرفته می‌شود. این مربی بار دیگر یوونتوس را به اوج خود بازگرداند وتیم محبوب و دوست داشتنی ای را به جهان معرفی کرد. دو قهرمانی در سوپر جام ایتالیا به همراه شکوه و عظمت عجیب بیانکونری در دنیای فوتبال در کنار ستارگانی دوست داشتنی همچون الساندرو دل پیرو، دیوید ترزگه، ادگار داویدس، زین الدین زیدان و پاول ندود هافبک چک تبار و دارنده توپ طلای اروپا در سال ۲۰۰۳، از یووه تیمی استثنایی ساخته بود. لیپی خود با محبوبیتی که نزد هواداران کسب کرده بود توانست بر ارزش و محبوبیت بانوی پیر بیفزاید و به این ترتیب اسکودتوهای بیست و شش و بیست و هفت در سال‌های ۲۰۰۲–۲۰۰۱ و ۲۰۰۳–۲۰۰۲ نیز با هدایت این مربی ارزنده راهی باشگاه بزرگ یوونتوس شدند. در این سالها اتفاق مهم دیگری در حیات باشگاه روی داد و در تاریخ ۲۰ دسامبر ۲۰۰۱ باشگاه یوونتوس وارد بورس شد تا به اعتبار خود بیفزاید. طی این سال‌ها یوونتوسی‌ها در خرید بازیکنان مطرح و ستارگان نامی فوق‌العاده استثنایی ظاهر شدند و با مدیریت منظم توانستند تیمی قدرتمند و شایسته را راهی میدان نمایند. در تمام این سالها خانواده آنیلی به عنوان مالک اصلی باشگاه حامی تیم و بازیکنان بودند و همواره با حضور در صحنه‌های حساس حمایت خود را از باشگاه ثابت می‌کردند؛ ستارگان و تیفوسی‌های بیانکونری نیز به خوبی و با احترام خاصی از جووانی و اومبرتو انیلی مدیران گذشته و صاحبان ان زمان باشگاه نام می‌بردند. در نخستین ماه سال ۲۰۰۳ حادثه‌ای تلخ، بار دیگر مجموعه بیانکونری را در سوگ نشاند، در حالی که تنها ۲۴ روز از آغاز سال جدید می‌گذشت، جووانی انیلی مدیر اسبق باشگاه که با خود افتخارات ارزشمندی را برای باشگاه به همراه آورده بود درگذشت. تنها یک سال پس از مرگ جووانی انیلی وکیل و صاحب باشگاه بانوی پیر که شخصی محترم و بزرگ برای ورزش ایتالیا محسوب می‌شد، برادرش اومبرتو انیلی نیز درگذشت، اومبرتو در تاریخ ۲۷ می سال ۲۰۰۴ از دنیا رفت تا به یکباره بانوی پیر حامیان اصلی خود را از دست بدهد با فوت این بزرگان خانواده انیلی همچنان حمایت خود را از باشگاه دریغ نکرد و در کنار یوونتوس ماند. مارچلو لیپی همچنان مربی یوونتوس بود اما در پایان فصل ۲۰۰۳ نوبت به رفتن مربی موفق و بزرگ یووه رسید، مارچلو لیپی هواداران و بازیکنان را تنها گذاشت.[۱۸][۱۹]

نوشتار اصلی: کالچو پولی

با رفتن مارچلو لیپی، در تابستان ۲۰۰۴ فابیو کاپلو وارد باشگاه مطرح شهر شمالی و مه گرفته تورین، یوونتوس شد. فابیو کاپلو مربی اسبق آ.اس. رم که پیش از این نزد هواداران یووه یک دشمن محسوب می‌شد در میان تعجب و بهت همگان بر روی نیمکت مربیگری پرافتخارترین تیم سرزمین چکمه‌ای ایتالیا نشست. هم‌زمان با حضور وی، بازیکنانی نظیر زلاتان ابراهیموویچ، فابیو کاناوارو و امرسون نیز یوونتوسی شدند. کاپلو با وجود موفقیت و کسب دو اسکودتویی که بعدها از یووه بازپس گرفته شد، نتوانست در دل و قلب تیفوسی‌های وفادار یووه راه یابد، با رفتار عجیب و ناپسندی که با ستارگانی مانند الساندرو دل پیرو داشت خیلی زود به فراموشی سپرده شد. فابیو کاپلو به هیچ عنوان نتوانست خواسته‌های طرفداران را برآورده نماید و با انتشار مسئله کالچو پولی و بازپس گیری دو قهرمانی که توسط وی به دست آمده بود تبدیل به منفورترین مربی حیاب باشگاه یووه شد. یوونتوس دو سال متوالی ۲۰۰۵–۲۰۰۴ و ۲۰۰۶–۲۰۰۵ به اسکودتوهای بیست هشتم و بیست و نهم خود رسید، قهرمانی‌هایی که این تیم را به ستاره سوم نزدیک و نزدیک تر می‌کرد. در این سالها بی شک یووه قدرت برتر ایتالیا بود و در سطح فوتبال اروپا نیز جز تیم‌های نخست و قدرتمند محسوب می‌شد که ستارگان ارزشمند و دوست داشتنی زیادی در خود می‌دید، قدرت تیزهوشی مدیران بانوی پیر در کنار خرید مهره‌های سرشناس و حفظ ستارگان مطرح دنیای توپ گرد برخی از رقبای این تیم استثنایی را ناخرسند کرده بود، با پایان فصل ۲۰۰۶–۲۰۰۵ که به قهرمانی سیاه و سفید پوشان انجامید خبرهایی در خصوص تبانی مسولین یوونتوس با داوران شنیده شد؛ این مسائل همراه با رقابت‌های جام جهانی ۲۰۰۶ مطرح می‌شد و در حالی که ستارگان بیانکونری در کنار اینتر میلان برای قهرمانی در این جام مبارزه می‌کردند اتفاق تلخ دیگری برای یکی از مهره‌های اسبق یووه رخ داد، جانلوکا پسوتو از ساختمان باشگاه سقوط کرد تا حواشی اطراف یووه بیشتر از قبل شود. با این حال با تدابیر مسولین فوتبال ایتالیا موضوع کالچو پولی و محکومیت‌های باشگاه‌ها تا پایان رقابت‌های جام جهانی اعلام نشد تا تمام بازیکنان حاضر در اردوی اتزوری با تمرکز کامل و بدون مشغله ذهنی، در رقابت‌ها حاضر شوند. این تدبیر مسولین نتیجه بخش بود و ایتالیا با مربیگری مارچلو لیپی جام قهرمانی مسابقات جهانی ۲۰۰۶ المان را فتح کرد. پس از بازگشت ملی پوشان، مسئله معروف به کالچو پولی رسماً اعلام شد و تبانی مسولین باشگاه یوونتوس با کمیته داوران و برخی داوران از جمله پاپاراتی از یک سو و انتشار مکالمات تلفنی لوچیانو موجی با برخی از مسولین و داوران در دادگاه‌های ورزشی ایتالیا مطرح شد و ۲ قهرمانی آخر یوونتوس در سری آ از بانوی پیر گرفته شد و به سری بی تبعید شد.[۲۰][۲۱]

نوشتار‌های اصلی: کالچو پولی و سری بی

با برگزاری جلسات مختلف، در نهایت حکم نهایی دادگاه ورزشی کشور محرومیت‌ها و مجازات‌های باشگاه‌های متخلف را صادر کرد. با حکم اعلام شده بانوی پیر به سری بی تبعید شد، دو اسکودتوهای یووه از این تیم بازپس گرفته شد و به تیم رقیب، اینتر داده شد (اسکودتوهای بیست و هفتم و بیست و هشتم در دو فصل ۲۰۰۴–۰۵، ۲۰۰۵–۰۶ که با فابیو کاپلو به دست آمده بود)، لوچیانو موجی مدیر و نماینده اصلی یووه حکم محرومیت مادام العمر از فعالیت در فوتبال برایش صادر شد. در ابتدا مشخص شد بیانکونری‌ها با ۳۰ امتیاز کسر در رقابت‌های فصل ۲۰۰۶–۰۷ سری بی شرکت خواهند کرد که این رای با اعتراض باشگاه و تجدید نظر به ۱۷ امتیاز کسر تغییر کرد و در نهایت به کسر ۹ امتیاز رسید همچنین یوونتوس با جریمه نقدی £۳۱٬۰۰۰٬۰۰۰ و محرومیت از لیگ قهرمانان اروپا ۰۷–۲۰۰۶ و سه بازی بدون تماشاگر روبرو شد.[توضیح ۵] زمانی که حکم تبعید به سری بی با منفی ۳۰ امتیاز اعلام شد، برخی از بازیکنان سرشناس بانوی پیر راه خروجی باشگاه را در پیش گرفتند و از باشگاه یوونتوس جدا شدند، مربی یوونتوس؛ فابیو کاپلو نیز بلافاصله راهی مادرید و تیم مطرح ان شهر، رئال مادرید شد. برخی از بازیکنانی که هواداران امید زیادی به آنان داشتند نیز به مانند مربی تیم ترجیح دادند برای ادامه دوران بازیگری خود از سیاه و سفید پوشان جدا شوند، فابیو کاناوارو، جیانلوکا زامبروتا، پاتریک ویرا، امرسون، زلاتان ابراهیموویچ و لیلیان تورام که در خود توان حضور در سری بی را نمی‌دیدند در سخت‌ترین شرایط بانوی پیر و تیفوسی‌های بهت زده را تنها گذاشتند. فابیو کاناوارو و امرسون راهی رئال مادرید شدند، زلاتان ابراهیموویچ و پاتریک ویرا به اینتر میلان دشمن اصلی یووه پیوستند و جیانلوکا زامبروتا و لیلیان تورام بارسلونا را برای ادامه فعالیت خود برگزیدند. این شش بازیکن با اخذ این تصمیم نزد هواداران و تیفوسی‌های یوونتوس منفور شدند.[۲۲]

  • دوران مربیگری دیدیه دشان در یوونتوس همراه با ثبت وفاداری ستارگان ارزشمند بانوی پیر (۲۰۰۶/۲۰۰۷) :

حکم صادره در کنار ترک ستارگان و تغییر مدیریت باشگاه که همراه با ورود جووانی کوبولی جیلی به عنوان جانشین فرانتزو گرانده استونس مدیری که سه سال ریاست یووه را به عهده داشت موجب شد تا تابستان ۲۰۰۶ تبدیل به تابستانی سخت و ناخوشایند برای تمام بیانکونری‌های جهان شود. زمانی که لوچیانو موجی از سمت خود برکنار شد، جیرائودو نیز از مسولیت‌هایی که در باشگاه داشت کنارگذاشته شد و بازیکنانی از جمله فابیو کاناوارو، جیانلوکا زامبروتا، پاتریک ویرا، امرسون، زلاتان ابراهیموویچ و لیلیان تورام یوونتوس را ترک کردند؛ و در شرایطی دشوار جان الکان نوه جیانی آنیلی به مانند یک قهرمان راهی یوونتوس شد تا در یکی از سخت‌ترین و حساس‌ترین لحظات حیات یووه، مسولیتی مهم و دشوار را به عهده گیرد، یوونتوس بازیکنانی نظیر الساندرو دل پیرو، جانلوئیجی بوفون، مائورو کامرونزی در تیم ملی کشورش داشت که با این تیم قهرمان جهان شده بودند و بازیکنان بزرگی از جمله دیوید ترزگه و پاول ندود که نگاه داشتن این بازیکنان در شرایط کنونی کار آسانی نبود. دیدیه دشان بازیکن سالیان نه چندان دور یوونتوس که با این تیم قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا در سال ۱۹۹۵–۱۹۹۶ را تجربه کرده بود در تاریخ ۱۰ ژوئیه ۲۰۰۶ به تیم سابقش بازگشت، اما نه به عنوان بازیکن، بلکه این بار دشام مربی یووه شده. یووه بزرگ در سخت‌ترین شرایط و رقابت نزدیک با ناپولی و جنوا و با توجه به کسر ۹ امتیاز بر سکوی نخست رقابت‌ها ایستاد و عنوان قهرمانی مسابقات سری بی را در فصل ۲۰۰۶–۲۰۰۷ از آن خود کرد و الساندرو دل پیرو با به ثمر رساندن ۲۰ گل آقای گل رقابت‌ها شد تا ثابت نمایند که این تیم مطرح و قدرتمند بدون حمایت داوران و در شرایط سخت و متفاوت از سایر رقبا نیز برترین تیم ایتالیا است. قهرمانی یووه در هفته‌های پایانی لیگ با کسب ۸۵ امتیاز تثبیت شد (امتیاز یوونتوس در این فصل به ۹۴ رسید که با کسر ۹ امتیاز به عدد ۸۵ تغییر کرد) در دو هفته به پایان مسابقات دیدیه دشام مربی بیانکونری‌ها که نقش مؤثر و بسیار زیادی در کسب این قهرمانی داشت در چهلمین بازی فصل حاضر به شرکت در کنفرانس خبری نشد و از سمت خود کناره گیری کرد تا کمک مربی وی، کورادینی تیم را دو دیدار انتهایی هدایت نماید، دیدارهای که با شکست یووه به پایان رسید. گفتنی است که اختلاف دشام با مدیر ورزشی یوونتوس السیو سکو یکی از دلایل جدایی دیدیه دشان اعلام شد و در عین حال دیدیه دشان تأکید کرد که در خود توان هدایت یووه را در رقابت‌های سری آ نمی‌دید.[۲۳]

با ساخت استادیوم جدید یوونتوس ورزشگاه یوونتوس در مکان سابق ورزشگاه دل آلپی و آمدن آنتونیو کونته در سال ۲۰۱۱ و خرید بازیکنان جدید از جمله: آندره‌آ پیرلو، کوادوو آساموا، آرتورو ویدال، استفان لیختشتاینر، کارلوس توز، پل پوگبا، مارتین کاسرس، آندره‌آ بارزالی، فرناندو یورنته یوونتوس بعد از چند سال ناکامی دوباره به عرصهٔ تیم‌های بزرگ ایتالیا و اروپا بازگشت. یوونتوس در این دوران به سه قهرمانی متوالی در سری آ ایتالیا (از جمله یک قهرمانی بدون شکست در فصل ۲۰۱۱–۱۲ و کسب ۱۰۲ امتیاز در رقابت‌های سری آ در فصل ۲۰۱۳–۱۴) و دو قهرمانی سوپر جام ایتالیا رسید.[۲۴] در سال ۲۰۱۲ اسطوره باشگاه یوونتوس الساندرو دل پیرو بعد از ۱۹ سال بازی کردن با پیراهن بیانکونری از جمع یوونتوسی‌ها خداحافظی کرد و جای او را در تیم کارلوس توز آرژانتینی گرفت. پس از ۳ سال یوونتوس و کونته به طور دو طرفه از هم جدا شدند و ماسیمیلیانو آلگری مربی سابق آ.ث. میلان به سرمربیگری یوونتوس رسید.[۲۵]

  • دوران مربیگری ماسیمیلیانو آلگری در یوونتوس و بازگشت مجدد به جمع قدرت‌های فوتبال اروپا (تاکنون/۲۰۱۴) :

بعد از ۳ فصل موفقیت آمیز با آنتونیو کونته که منجر به ۳ قهرمانی متوالی در سری آ گشت، البته همراه با ناکامی در رقابت‌های اروپایی،[۲۶] یوونتوس سرمربی اخراج شده آ.ث. میلان یعنی ماسیمیلیانو الگری را به عنوان سرمربی جدید خود معرفی کرد، مربی که خیلی از طرفداران یوونتوس با آمدن او به بیانکونری مخالف بودند. الگری توانست در ۳ فصل اول حضورش در بانوی پیر سه قهرمانی متوای در سری آ را بدست آورد تا یوونتوس به تنها تیم در تاریخ فوتبال ایتالیا تبدیل شود که توانسته است ۶ فصل متوالی جام سری آ را بالا سر ببرد.[۲۷] او همچنین توانست به همرا یوونتوس ۳ قهرمانی متوالی در جام حذفی ایتالیا بدست آورد تا در ۳ فصل اول حضورش در سکوی سرمربیگری یوونتوس توانسته باشد در هر سه سال حضورش دوگانه (سری آ و جام حذفی ایتالیا) را کسب کند. یوونتوس در اروپا هم توانست دوباره، برای اولین بار بعد از کالچو پولی خود را به عنوان تیمی قدرتمند معرفی کند. در فصل اول حضور الگری (۲۰۱۴–۱۵) یوونتوس توانست به فینال لیگ قهرمانان اروپا برسد اما در فینال در برابر بارسلونا، لوییز انریکه متحمل شکست ۳ بر ۱ شد تا به مقام نایب قهرمانی اروپا کفایت کند. الگری و یوونتوس در فصل بعد (۲۰۱۵–۱۶) در مرحله یک هشتم نهایی لیگ قهرمانان اروپا توسط بایرن مونیخ از رقابت‌ها کنار گذاشته شدند، اما یوونتوس توانست در فصل بعد آن (۲۰۱۶–۱۷) دوباره به فینال اروپا برسد اما این بار هم در برابر رئال مادرید، زین الدین زیدان متحمل شکست ۴ بر ۱ شد تا برای پنجمین بار متوالی دستش از کسب جام لیگ قهرمانان اروپا کوتاه بماند. یوونتوس در همین دوران رکورد نقل و انتقالات خود را نیز شکست، با فروش پل پوگبا با قیمت ۱۰۵ میلیون یورو به باشگاه منچستر یونایتد، و با خرید گونسالو ایگواین از باشگاه ناپولی در ازای ۹۰ میلیون یورو.[۸][۲۸]

فاجعه ورزشگاه هِیسِل[ویرایش]

نوشتار اصلی: فاجعه ورزشگاه هیسل

فاجعه ورزشگاه هیسل فاجعه‌ای است که پیش از آغاز فینال لیگ قهرمانان اروپا ۱۹۹۸ که میان تیم‌های یوونتوس و لیورپول در ورزشگاه هیسل بروکسل برگزار می‌شد ۳۹ هوادار یوونتوس کشته شدند.[۲۹]

در آن سال لیورپول می‌بایست از عنوان قهرمانی دوره پیشین دفاع کند. در سال پیش، آن‌ها تیم رم را مغلوب کردند و به قهرمانی رسیدند. در این سال آن‌ها دوباره می‌بایست با یک تیم ایتالیایی دیگر پیکار می‌کردند. از سوی دیگر یوونتوس قهرمان جام در جام اروپا در سال ۱۹۸۴ بود که بیشتر بازیکنان آن را بازیکنانی تشکیل می‌دادند که در سال ۱۹۸۲ به همراه تیم ملی فوتبال ایتالیا قهرمان جام جهانی در اسپانیا شده بودند و نیز در یوونتوس آن زمان، میشل پلاتینی (دارندهٔ جایزهٔ بهترین بازیکنان اروپا در سال‌های ۱۹۸۳٬۱۹۸۴ و ۱۹۸۵) بازی می‌کرد.

پیشتر در ژانویهٔ آن سال یوونتوس و لیورپول در سوپر جام اروپا به مصاف هم رفته بودند که یوونتوس در تورین توانست بازی را با نتیجه ۲–۰ ببرد و بازی برگشت که قرار بود در آنفیلد برگزار شود به‌دلیل اینکه لیورپول در جدول زمان‌بندی برنامه‌های خود زمان مناسبی را برای انجام این بازی پیدا نکرده بود، به تعویق افتاد و پس از فاجعه ورزشگاه هیسل دیگر برگزار نگردید.

یک ساعت پیش از آغاز مسابقه، در فینال لیگ قهرمانان اروپا سال ۱۹۸۵ در ورزشگاه هیسل، تماشاگران لیورپول با شکستن فنس‌هایی که میان آنان و طرفداران یوونتوسی‌ها برای جدایی و جلوگیری از کشمکش و درگیری قرار داده شده‌بود به طرفداران یوونتوس حمله‌ور شده و آن‌ها را مورد ضرب و شتم قرار دادند، یوونتوسی‌ها که انتظار این حرکت را از لیورپولی‌ها نداشتند ناچار با آن‌ها درگیر شده و به ناگاه عقب‌نشینی کردند؛ فشار یوونتوسی‌ها به دیوارهای پیرامون ورزشگاه، منجر به ویرانی آن گشت و باعث شد که روی سر آن‌ها ویران گردد. در پی این حادثه ۳۹ نفر که اکثراً از طرفداران یوونتوس بودند، کشته شدند. این فاجعه را سیاه‌ترین ساعت در تاریخ مسابقات یوفا نام‌گذاری کردند.

دیدار دو تیم یوونتوس و لیورپول، ۲۰ سال یعد از حادثه در ورزشگاه آنفیلد

با این وجود بازی فینال برگزار شد و یوونتوسی‌ها با تک گل میشل پلاتینی قهرمان شدند. پس از این مسابقهٔ لیورپولی‌ها ۶ سال و دیگر باشگاه‌های انگلیسی از حضور در رقابت‌های اروپایی به مدت ۵ سال محروم شدند.

یوونتوس و لیورپول پس از فاجعهٔ هیسل به مدت ۲۰ سال با هم بازی نکردند تا اینکه در سال ۲۰۰۵ که در مسابقات لیگ قهرمانان اروپا دوباره با هم رو در رو شدند. در بازی رفت که در آنفیلد برگزار می‌شد پیش از آغاز مسابقه هواداران لیورپول با در دست داشتن پلاکاردهایی که روی آن‌ها کلمه "amicizia" (که در زبان ایتالیایی معنی دوستی می‌دهد) نوشته شده بود؛ خطاب به هواداران یوونتوس که در سمت روبرو نشسته‌بودند به نحوی از هواداران یوونتوس عذر خواهی کردند. هواداران یوونتوس با دیدن این رفتار به وجد آمده و شادی کردند و با این عمل خواستند به لیورپولی‌ها بفهمانند که آن‌ها را بخشیده‌اند.[۳۰]

حادثه میدان سن کارلو[ویرایش]

در جریان گردهمایی هواداران یوونتوس در میدان سن کارلو شهر تورین در هنگام دیدار دو تیم یوونتوس و رئال مادرید در فینال لیگ قهرمانان اروپا (فصل ۲۰۱۶–۱۷ در شهر کاردیف)، ازدحام مردم به دلیل شنیدن صدایی شبیه به صدای انفجار و احتمال وقوع حمله تروریستی و بمب گذاری باعث آسیب دیدگی حدود ۱۵۰۰ نفر از مردم شد که حال سه نفر از این تعداد وخیم بود و در نهایت اریکا پیولتی، یکی از آسیب دیدگان در تاریخ ۱۵ ژوئن ۲۰۱۷ درگذشت. علت مرگ وی حمله قلبی عنوان شده است. این هوادار یوونتوس ۳۸ ساله بوده است. خانواده وی به پزشکان اجازه دادند که دستگاه‌هایی که وی را زنده نگه داشته بود را خاموش کنند.

تاریخ یوونتوس از دریچه ورزشگاه[ویرایش]

آلیانتس استادیوم
Juventus Stadium inauguration.jpg
رتبه‌بندی ورزشگاه (یوفا) : 4/4 ستاره
مکان کورسو گائتانو شیره آ،
۵۰۱۰۱۵۱ تورین، ایتالیا
مالک یوونتوس
اداره کننده یوونتوس
ظرفیت ۴۱٬۵۰۷ نفر
ساخت‌وساز
بنیان‌نهادن ۱ مارس ۲۰۰۹
تأسیس ۸ سپتامبر ۲۰۱۱
هزینه ساخت ۱۵۵٬۰۰۰٬۰۰۰ یورو[۳۱]
معمار هرناندو سوارز، جینو زاوانلا، جورجتو جوجارو

از سال ۱۹۰۹ تا ۱۹۲۲ یوونتوس بازی‌های خانگی خود را در ورزشگاه کورسو سواستوپولی انجام داد. بعد از آن به ورزشگاه کورسو دی مارسیلیا نقل مکان کرد، که تا سال ۱۹۳۳ در آن ورزشگاه بازی‌های خود را برگذار نمود، و توانست در آن ۴ عنوان قهرمانی سری آ را بدست آورد. در پایان سال ۱۹۳۳، آنها در استادیو موسولینی که برای مسابقات جام جهانی در سال ۱۹۳۴ افتتاح شده بود، شروع به بازی کردند. پس از جنگ جهانی دوم، اسم استادیوم موسولینی به ورزشگاه المپیک تورین تغییر داده شد، به مدت ۵۷ سال (در مجموع ۸۹۰ بازی) ورزشگاه المپیک تورین خانه یوونتوس بود. در ابتدای سال ۱۹۹۰ میلادی و با توجه به اینکه کشور ایتالیا میزبان جام جهانی بود، ورزشگاه دل آلپی در شهر تورین افتتاح شد. از آن زمان باشگاه یوونتوس دیدارهای خود را در این ورزشگاه برگذار نمود. در اوت سال ۲۰۰۶ یوونتوس بعد از بازسازی ورزشگاه دل آلپی برای بازی‌های المپیک زمستانی ۲۰۰۶ دوباره به ورزشگاه المپیک تورین بازگشت.[۳۲]

تا اینکه در ابتدای دههٔ نخست قرن ۲۱، مدیران یوونتوس و در رأس آنها روبرتو بتجا و لوچیانو موجی، ساخت ورزشگاه را در دستور کار خود قرار دادند. یوونتوس اولین تیم در ایتالیا است که ورزشگاه اختصاصی دارد. هیچ‌کدام از تیم‌های ایتالیایی در حال حاضر ورزشگاهی متعلق به خودشان ندارند. یکی از شعارهای ساخت ورزشگاه نیز بر همین مبنی انتخاب شد، اینکه مانند همیشه یوونتوس در ایتالیا «اولین» خواهد بود و یا شعار دیگری که در هنگام ساخت در نظر گرفته شد «استادیومی که فوتبال را تغییر می‌دهد». ساخت ورزشگاه یوونتوس در ۱ مارس ۲۰۰۹ در همان محل ورزشگاه دل آلپی و به سبک ورزشگاه‌های انگلستان آغاز شد، طراحی این ورزشگاه را هرناندو سوارز انجام داده است. بر خلاف دیگر ورزشگاه‌های ایتالیا، فاصلهٔ نزدیک‌ترین هواداران با میدان مسابقه ۷٫۵ متر است، این فاصله در دل آلپی سابق ۵۰ متر بود. سرانجام در تاریخ ۸ سپتامبر ۲۰۱۱ با بازی یوونتوس مقابل نوتس کانتی که با تساوی ۱–۱ خاتمه یافت ورزشگاه یوونتوس افتتاح شد، اولین بازی رسمی در این ورزشگاه نیز مابین دو تیم یوونتوس و پارما، ۱۱ سپتامبر ۲۰۱۱ برگزار شد.[۳۳][۳۴]

  • از اول ژوئیه ۲۰۱۷، ورزشگاه یوونتوس به مدت ۶ فصل تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۳ به عنوان آلیانتس استادیوم شناخته می‌شود.[۳۵]
  • میزبان فینال لیگ اروپا ۲۰۱۴[۳۶]
  • رکورد تماشاچی: ۴۱٬۱۸۲ (یوونتوس vs بورسیا دورتموند، ۵ اسفند ۱۳۹۳)
ورزشگاه تاریخ
والنتینو پارک (۱۸۹۷–۱۸۹۸)
ورزشگاه پیاتزا دارمی (۱۸۹۸–۱۹۰۴)
ورزشگاه اومبرتو (۱۹۰۵–۱۹۰۶)
ورزشگاه پیاتزا دارمی (۱۹۰۷–۱۹۰۸)
ورزشگاه کورسو سواستوپولی (۱۹۰۹–۱۹۲۲)
ورزشگاه کورسو دی مارسیلیا (۱۹۲۲–۱۹۳۳)
ورزشگاه المپیک تورین (۱۹۳۳–۱۹۹۰)
ورزشگاه دل آلپی (۱۹۹۰–۲۰۰۶)
ورزشگاه المپیک تورین (۲۰۰۶–۲۰۱۱)
ورزشگاه یوونتوس (۲۰۱۱-اکنون)

یوونتوس سنتر[ویرایش]

یوونتوس سِنتِر
مکان وینووو
مختصات ۴۴°۵۸′۴۰″ شمالی ۰۷°۳۶′۵۸″ شرقی / ۴۴.۹۷۷۷۸° شمالی ۷.۶۱۶۱۱° شرقی / 44.97778; 7.61611مختصات: ۴۴°۵۸′۴۰″ شمالی ۰۷°۳۶′۵۸″ شرقی / ۴۴.۹۷۷۷۸° شمالی ۷.۶۱۶۱۱° شرقی / 44.97778; 7.61611
مالک یوونتوس
نوع امکانات ورزشی
تأسیس ۲۰۰۶

مرکز یوونتوس (انگلیسی: Juventus Center) (به طور خلاصه به نام "وینووو") زمین تمرین باشگاه یوونتوس است، که در وینووو واقع در ۱۴ کیلومتری جنوب غربی شهر تورین واقع شده است. این زمین تمرین در مساحت ۱۴۰٬۰۰۰ متر مکعب، در اوت ۲۰۰۶ افتتاح شد.[۳۷]

  • امکانات:

در این مرکز محیط‌های آموزشی و پزشکی بسیار پیشرفته وجود دارد. در وینووو ۹ زمین فوتبال وجود دارد که ۲ مورد از آنها دارای چمن مصنوعی و ۱ مورد نیز به صورت سر پوشیده می‌باشد. وینووو مجهز به بخش فیزیوتراپی، بخش اداری، استخر شنا، اتاق کنفرانس مطبوعاتی، اتاق جلسه و… می‌باشد. همچنین ساختمان شبکه تلویزیونی یوونتوس نیز در وینووو وجود دارد. انتظار می‌رود یوونتوس سنتر در آینده به خانه آکادمی باشگاه تبدیل شود.[۳۸]

رسانه‌های یوونتوس[ویرایش]

  • کانال یوونتوس :

کانال یوونتوس یک شبکه تلویزیونی است که به طور انحصاری به باشگاه یوونتوس اختصاص دارد. کانال یوونتوس در ۱ نوامبر ۲۰۰۶ همزمان با جشن ۱۰۹ سالگی تأسیس باشگاه شروع به کار کرد. این شبکه در برنامه‌های خود تمامی مسابقات انجام شده توسط یوونتوس از جمله (سری آ، جام حذفی ایتالیا و لیگ قهرمانان اروپا) نشان می‌دهد. بخش پررنگی از برنامه‌های این شبکه را، مصاحبه با بازیکنان و مربیان و تحلیل عملکرد تیم و بررسی اخبار پیرامون باشگاه تشکیل می‌دهد.[۳۹]

  • نشریه هورا یوونتوس :

هورا یوونتوس، قدیمی‌ترین نشریه از نوع خود در ایتالیا است (تاریخ تأسیس: ۱۹۱۵)، مجله ورزشی هورا به صورت ماهانه در سراسر کشور ایتالیا توزیع می‌شود. محتوای آن همان‌گونه که از نامش پیداست در باب باشگاه یوونتوس و اخبار پیرامون باشگاه، مصاحبه با طرفداران و بررسی و اطلاع‌رسانی در باب بازی‌های باشگاه یوونتوس در عرصه ملی و بین‌المللی می‌باشد.[۴۰]

هواداران[ویرایش]

باشگاه فوتبال یوونتوس بیشترین میزان طرفدار را در ایتالیا، با بیش از ۱۲ میلیون هوادار که نشان دهنده ۲۹٪ از کل طرفدارهای فوتبال در ایتالیا می‌باشد را در اختیار دارد. یوونتوس همچنین با در اختیار داشتن ۱۸۰ میلیون هوادار در کل دنیا (در اروپا ۴۳ میلیون هوادار) جز باشگاه‌های محبوب فوتبال محسوب می‌شود.[۴۱] یوونتوس در خود شهر تورین باشگاه محبوبی به حساب نمی‌آید زیرا رقیب همشهری آنها تورینو در تورین تیم محبوب تری می‌باشد.[۴۲]

اطلاعات مالی یوونتوس[ویرایش]

نوع شرکت سهامی عام
نماد معاملاتی
بنا نهاده تورین، ایتالیا (۲۷ ژوئیه ۱۹۶۷ (۱۹۶۷-07-۲۷))
افراد کلیدی
آندرا آنیلی (رئیس)
پاول ندود (نایب رئیس)
جوزپه ماروتا (CEO و GM)
آلدو مازیا (CEO و CFO)
درآمد
€ ۳۸۷٬۹۰۰٬۷۷۳ (۲۰۱۵–۱۶)
€ ۳۴۸٬۱۹۳٬۸۸۵ (۲۰۱۴–۱۵)
سود ناخالص
€ ۲۰٬۲۱۴٬۳۷۷ (۲۰۱۵–۱۶)
€ ۱۹٬۳۰۳٬۵۰۷ (۲۰۱۴–۱۵)
سود خالص
€ ۴٬۰۶۲٬۳۱۲ (۲۰۱۵–۱۶)
€ ۲٬۲۹۸٬۲۶۳ (۲۰۱۴–۱۵)
مجموع دارایی
€ ۵۷۷٬۵۵۸٬۲۴۶ (۲۰۱۵–۱۶)
€ ۴۷۴٬۲۶۸٬۳۳۹ (۲۰۱۴–۱۵)
  • در تاریخ ۳ دسامبر ۲۰۰۱ باشگاه یوونتوس وارد بورس ایتالیا شد، یوونتوس به همراه آ.اس. رم و لاتزیو تنها باشگاه‌هایی هستند که در بورس ایتالیا حضور دارند.[۴۳]
  • باشگاه یوونتوس یکی از بنیانگذاران اتحادیه باشگاه‌های فوتبال اروپا است که پس از انحلال گروه ۱۴ به وجود آمد، این گروه بین‌المللی از نخبگان فوتبال اروپا تشکیل شده، که یوونتوس نیز یکی از اعضای بنیانگذار آن می‌باشد.
  • در لیست شرکت Deloitte از ثروتمندترین باشگاه‌های فوتبال در جهان که در فصل ۲۰۱۵–۱۶ منتشر شد،[۴۴] باشگاه یوونتوس دهمین باشگاه فوتبال در کسب درآمد در جهان با درآمد تخمینی ۳۴۱٬۱ میلیون یورو می‌باشد، که از این حیث در صدر باشگاه‌های فوتبال ایتالیا قرار دارد. باشگاه یوونتوس همچنین در لیستی که مجله فوربز از باشگاه‌های ارزشمند فوتبال جهان در تاریخ ۱ ژوئن ۲۰۱۷ منتشر کرد، رتبه نهم را بدست آورد، با ارزش تخمینی ۱٬۲۵۸ میلیون دلار.[۴۵][۴۶]
  • ۶۳٫۸٪ سهام باشگاه یوونتوس در دست خانواده آنیلی می‌باشد که از طریق شرکت اکسور اداره می‌شود.[۴۷]
  • درآمد یوونتوس از حق پخش تلویزیونی در فصل ۲۰۱۳–۱۴، ۹۴ میلیون یورو بوده است.[۴۸]
  • تعداد کارکنان یوونتوس تا فصل کاری ۲۰۱۵–۱۶، ۷۸۵ نفر می‌باشد.
  • یوونتوس در فصل ۲۰۱۵–۱۶، درآمدی بالغ بر ۳۸۷٬۹۰۰٬۷۷۳ میلیون یورو بدست آورد و سود خالص باشگاه در همان سال ۴٬۰۶۲٬۳۱۲ میلیون یورو بوده است.

بازی‌های مهم یوونتوس در فصل[ویرایش]

نوشتار اصلی: دربی ایتالیانو
گراتسیانی در محاصره شیره‌آ و بنتی در جریان دربی دلا موله فصل ۱۹۷۶–۷۷
  • دربی دِلا موله :
نوشتار اصلی: دربی دلا موله

دربی دلاموله، بازی میان باشگاه فوتبال یوونتوس و باشگاه فوتبال تورینو که به واسطه بنای تاریخی موله آنتونلیانا در تورین به این نام شهرت پیدا کرده است. دربی دلاموله قدیمی‌ترین دربی در کشور ایتالیا می‌باشد.[۴۹]

بازی تعداد پیروزی یوونتوس پیروزی تورینو تساوی
تمام بازی‌ها ۲۳۴ ۹۸ ۷۳ ۶۳
نوشتار اصلی: دربی ایتالیانو

دربی ایتالیانو بازی فوتبالی است میان دو تیم مطرح فوتبال ایتالیا یعنی باشگاه فوتبال یوونتوس و باشگاه فوتبال اینتر میلان. دربی ایتالیانو، میان یوونتوس و اینتر میلان، بی‌نیاز از قرابت جغرافیایی، بزرگترین دربی سرزمین چکمه به شمار رود. ریشه دربی ایتالیا را به جیانی بررا، با نفوذترین روزنامه‌نگار قرن گذشته ایتالیا نسبت می‌دهند، زمانی که در اواخر دهه شصت و مشخصاً در فصل ۱۹۶۷–۶۸ کلید واژه دربی دی ایتالیا (ایتالیانو) را برای نخستین بار وارد ادبیات ورزشی کشور ایتالیا می‌کند.[۵۰] در اولین فصل جدایی اینتر از میلان در فصل ۱۹۰۹–۱۰ نراتزوری هم داستان قهرمانی‌هایش را کلید می‌زند، بعد از آن پرو ورکالی که این روزها نامی از آن در سطح اول فوتبال ایتالیا نمی‌شود، پنج بار پیاپی قهرمان می‌شود و بازی‌ها به خاطر جنگ جهانی به یک خواب زمستانی پنج ساله می‌رود. رقابت‌های حرفه‌ای سری آ از فصل ۱۹۱۹–۲۰ برپا می‌شود و اینتری‌ها نخستین جام را به خانه می‌برند. رقابت دو تیم در امتداد قرن ادامه میابد. پنج قهرمانی متوالی یووه در دهه ۳۰ و ۸۰ سال بعد پنج قهرمانی متوالی اینتری‌ها در دهه ۲۰۰۰. با این حال یووه فراز و نشیب‌های کمتری را نسبت به رقیبش تجربه می‌کند و استوارتر از نراتزوری پیش می‌رود و به نخستین تیم با دو ستاره در فوتبال ایتالیا تبدیل می‌شود.

ریشه‌های جدال یوونتوس و اینتر از ۱۶ آوریل ۱۹۶۱ کلید خورد. دو تیم در جریان رقابت شانه به شانه برای قهرمانی در بازی فینال گونه فصل رو در روی هم قرار می‌گیرند، امّا شورش تماشاگران بازی را نیمه کاره می‌گذارد. مسئولان بازی‌ها در ابتدا طرف یوونتوسی را گناهکار می‌دانند و بازی ۲–۰ به سود اینتر سند زده می‌شود. امّا دو ماه بعد و زمانی که فصل به مقطع حساس خود می‌رسد، رأی قبلی به واسطه اعتراض باشگاه یوونتوس باطل و دستور به تکرار بازی می‌شود. آنجلو موراتی، پدر ماسیمو موراتی که در آن زمان مالک باشگاه اینتر بود، عنوان می‌کند که نفوذ خانواده آنیلی باعث این تغییر ناگهانی در رأی شده است و او در واکنش و اعتراض به این موضوع، به سرمربی تیمش می‌گوید که تیم آکادمی باشگاه را به مصاف یوونتوس بفرستد. ۱۰ ژوئیه ۱۹۶۱ هم قطعاً در تاریخ دربی‌های دو تیم برای همیشه به یادگار خواهد ماند، یووه با نتیجه ۹–۱ تیم جوانان اینتر را در هم می‌کوبد و ضمن رقم زدن پرگل‌ترین دربی تاریخ دو باشگاه، از عنوان قهرمانی اش دفاع می‌کند. ۲۶ سال بعد در آوریل ۱۹۹۸ جرقه دیگری زده می‌شود. روزهایی که اینتر و یووه شاه ماهی‌های فوتبال را در ترکیبشان دارند. یک طرف رونالدوی برزیلی و طرف مقابل زین‌الدین زیدان فرانسوی. اینتر بازی رفت را با تک گل یوری ژورکائف در خانه برده و حالا در هفته سی و یکم دو تیم در فینال لیگ برابر هم قرار می‌گیرند. گل دقیقه ۲۱ آلساندرو دل‌پیرو نتیجه بازی و بعدها جام قهرمانی را برای یووه رقم می‌زند اما این بازی یک تاریخ نانوشته هم دارد. ضربه آشکار مارک یولیانو به سینه رونالدو در محوطه جریمه یووه از سوی چیکارینی به هیچ انگاشته می‌شود، پنالتی واضحی که بعدها بارها دست مایه کمدین‌های خوش ذوق ایتالیایی قرار می‌گیرد و بغض فروخورده ابدی اینتری‌ها. پیروزی‌های متوالی یووه در سال‌های ابتدایی دهه ۲۰۰۰ ادامه دارد. دو پیروزی ۳–۱ و ۳–۰ در سال‌های ۲۰۰۱ و ۲۰۰۳ برای یوونتوس عملاً نشان می‌دهد که رقیب آبی و مشکی را یارای مقابله با آن‌ها نیست. بلافاصله در همان سال و در نیمه نهایی لیگ قهرمانان اروپا اتفاق جالبی می‌افتد. دو تیم دو طرف نیمه نهایی می‌شوند. در یک سو یوونتوس باید از پس رئال مادرید برآید و در سوی مقابل اینتر، آ.ث. میلان همشهری را در پیش دارد، و سرانجام آتش جنگ که در جریان رسوایی‌های معروف فوتبال ایتالیا موسوم به کالچو پولی شعله‌ور می‌شود. یوونتوس دو قهرمانی سال‌های ۲۰۰۵ و ۲۰۰۶ خود را از دست می‌دهد و راهی سری ب می‌شود و اینتر با تصاحب یکی از این دو قهرمانی، درخشان‌ترین روزهایش را استارت می‌زند.[۵۱]

بازی تعداد پیروزی یوونتوس پیروزی اینتر میلان تساوی
تمام بازی‌ها ۲۳۱ ۱۰۴ ۷۱ ۵۶

ایتالیایی بودن[ویرایش]

باشگاه یوونتوس از ابتدای تاریخ تأسیس به دنبال ترکیب ایتالیایی بوده است. این باشگاه با ۲۲ بازیکن ایتالیایی قهرمان جام جهانی در ۴ دوره‌ای که ایتالیا قهرمان جام جهانی فوتبال شده تأثیر بسیار زیادی در تیم ملی ایتالیا داشته است. همچنین در تیم ایتالیا قهرمان جام ملت‌های اروپا ۱۹۶۸، ۳ بازیکن و تیم ایتالیا قهرمان المپیک ۱۹۳۶، ۲ بازیکن از باشگاه یوونتوس حضور داشت.[۵۲][۵۳]

تاریخ یوونتوس از دریچه پیراهن[ویرایش]

تیم یوونتوس در سال ۱۹۰۳

در ابتدای تأسیس (۱۸۹۷) پیراهن‌های باشگاه صورتی روشن با کراوات بود که بعدها رنگ خود را به راه راه سیاه و صورتی تغییر داد؛[۵۴] ناهماهنگی این رنگ‌ها نارضایتی مدیران آن زمان یووه را به وجود آورده بود و در نهایت صورتی جای خود را به رنگ سیاه و سفید داد این رنگ خیلی زود با کسب اولین افتخار نزد هواداران محبوب شد. البته در اولین دیدار بانوی پیر با پیراهن جدید برابر جنوا شکست خورد و در ادامه چند شکست دیگر بداقبالی این رنگ را نشان داد با این حال مدیران تصمیم گرفتند خود را با رنگ پیراهن‌های جدید تطبیق دهند و سرانجام دو سال بعد یوونتوس با این پیراهن اولین اسکودتوی خود را در سال ۱۹۰۵ فتح کرد، این قهرمانی در زمان مدیریت الفردو دیک به دست آمد، مدیری که سال‌ها بعد به باشگاه رقیب تورینو پیوست.[۵۵]

۱۸۹۷–۱۸۹۹
۱۸۹۹–۱۹۰۳
۱۹۰۳–۱۹۱۴
۱۹۸۴–۱۹۸۵
۱۹۹۵–۱۹۹۶
۲۰۰۱–۲۰۰۲
۲۰۰۲–۲۰۰۳
۲۰۰۳–۲۰۰۴
۲۰۰۴–۲۰۰۵
۲۰۰۵–۲۰۰۶
۲۰۰۶–۲۰۰۷
۲۰۰۷–۲۰۰۸
۲۰۰۸–۲۰۰۹
۲۰۰۹–۲۰۱۰
۲۰۱۰–۲۰۱۱
۲۰۱۱–۲۰۱۲
۲۰۱۲–۲۰۱۳
۲۰۱۳–۲۰۱۴
۲۰۱۴–۲۰۱۵
۲۰۱۵–۲۰۱۶
۲۰۱۶–۲۰۱۷
۲۰۱۷–۲۰۱۸

لوگوهای تاریخ باشگاه یوونتوس[ویرایش]

در ۱۶ ژانویه ۲۰۱۷، در حضور آندرا آنیلی رئیس باشگاه و اعضای آن از لوگوی جدید یوونتوس رونمایی شد. لوگوی جدید نمادی از زندگی به روش یوونتوس است.[۵۵][۵۶]

تولیدکنندگان و حامیان مالی پیراهن باشگاه یوونتوس[ویرایش]

سال تولیدکننده پیراهن باشگاه اسپانسر پیراهن
۱۹۷۹–۱۹۸۹

Kappa LOGO.png

Ariston
۱۹۸۹–۱۹۹۲ UPIM
۱۹۹۲–۱۹۹۵ Danone
۱۹۹۵–۱۹۹۸ Sony
۱۹۹۸–۱۹۹۹ D+Libertà digitale / Tele
۱۹۹۹–۲۰۰۰ CanalSatellite / D+Libertà digitale / Sony
۲۰۰۰–۲۰۰۱

Lotto logo.jpeg

+Sportal.com / Tele
۲۰۰۱–۲۰۰۲ Fastweb / Tu Mobile
۲۰۰۲–۲۰۰۳ Fastweb / Tamoil
۲۰۰۳–۲۰۰۴ Logo NIKE.svg
۲۰۰۴–۲۰۰۵ Sky Sport / Tamoil
۲۰۰۵–۲۰۰۷ Tamoil
۲۰۰۷–۲۰۱۰ Fiat Group
۲۰۱۰–۲۰۱۲ BetClic / Balocco
۲۰۱۲–۲۰۱۵ Jeep
۲۰۱۵- Adidas Logo.svg

مدیران تاریخ یوونتوس[ویرایش]

باشگاه فوتبال یوونتوس رأساً زیادی داشته است که برخی از آنها مالک باشگاه هم بوده‌اند و برخی نیز فقط ریاست افتخاری باشگاه را بر عهده داشته‌اند. از سال ۱۹۲۳ مالکیت باشگاه فوتبال یوونتوس بر عهده خانواده انیلی می‌باشد. جیامپیرو بونیپرتی که ۱۹۴۶ تا ۱۹۶۱ بازیکن یوونتوس بود دارای بیشترین میزان دوران مدیریتی (۱۹ سال) در تاریخ باشگاه یوونتوس نیز می‌باشد.[۵۷]

جیانی آنیلی (۱۹۴۷/۱۹۵۴)
نام ملیت سال
ایوجنیو کنفاری ایتالیا ۱۸۹۷–۱۸۹۸
انریکو کنفاری ایتالیا ۱۸۹۸–۱۹۰۱
کارلو فاواله ایتالیا ۱۹۰۱–۱۹۰۲
جاکومو پارووپاسو ایتالیا ۱۹۰۳–۱۹۰۴
الفردو دیک سوئیس ۱۹۰۵–۱۹۰۶
کارلو ویتوریو وارتی ایتالیا ۱۹۰۷–۱۹۱۰
اتیلیوا برتاللی ایتالیا ۱۹۱۱–۱۹۱۲
جوزپه هس سوئیس ۱۹۱۳–۱۹۱۵
جواکینو آرماتو

فرناندو نیتزا

ساندرو زیمبلی

ایتالیا ۱۹۱۵–۱۹۱۸
کارادو کورادینی ایتالیا ۱۹۱۹–۱۹۲۰
جینو الیوتی ایتالیا ۱۹۲۰–۱۹۲۳
ادواردو آنیلی ایتالیا ۱۹۲۳–۱۹۳۵
جووانی مازونیس ایتالیا ۱۹۳۵–۱۹۳۶
نام ملیت سال
امیلیو ده لا فورست ایتالیا ۱۹۳۶–۱۹۴۱
پیرو دوزیو ایتالیا ۱۹۴۱–۱۹۴۷
جیانی آنیلی ایتالیا ۱۹۴۷–۱۹۵۴
انریکو کراوری

لوئیجی کراورتتو

مارچلو گوستینیانی

ایتالیا ۱۹۵۴–۱۹۵۵
اومبرتو آنیلی ایتالیا ۱۹۵۵–۱۹۶۲
ویتوره کاته لا ایتالیا ۱۹۶۲–۱۹۷۱
جیامپیرو بونیپرتی ایتالیا ۱۹۷۱–۱۹۹۰
ویتوریو کایزوتتی ایتالیا ۱۹۹۰–۲۰۰۳
فرانتزو گرانده استونس ایتالیا ۲۰۰۳–۲۰۰۶
جووانی کوبولی جیلی ایتالیا ۲۰۰۶–۲۰۰۹
ژان کلود بلان فرانسه ۲۰۰۹–۲۰۱۰
آندرا آنیلی ایتالیا ۲۰۱۰–

مربیان تاریخ یوونتوس[ویرایش]

در زیر لیست مربیان تاریخ باشگاه فوتبال یوونتوس از سال ۱۹۲۳ که خانواده آنیلی صاحب باشگاه شدن تا امروز قرار دارد. در میان مربیانی که سکان مربیگری یوونتوس را در اختیار داشتند جووانی تراپاتونی با ۱۳ سال سرمربیگری در باشگاه رکورد دار است و بعد از او نیز مارچلو لیپی با ۸ سال سابقه سرمربیگری در یوونتوس قرار دارد.[۵۸]

نام ملیت سال
جینو کارولی مجارستان ۱۹۲۳–۱۹۲۶
جوزف ویولا مجارستان ۱۹۲۶
جوزف ویولا مجارستان ۱۹۲۶–۱۹۲۸
ویلیام ایتکین اسکاتلند ۱۹۲۸–۱۹۳۰
کارلو کارکانو ایتالیا ۱۹۳۰–۱۹۳۵
کارلو بیجاتو

بینه گولا

ایتالیا

ایتالیا

۱۹۳۵
ویرجینیو روستا ایتالیا ۱۹۳۵–۱۹۳۹
اومبرتو کالیجاریس ایتالیا ۱۹۳۹–۱۹۴۱
فدریکو مونراتی ایتالیا ۱۹۴۱
جیووانی فرراری ایتالیا ۱۹۴۱–۱۹۴۲
لویس مونتی آرژانتین / ایتالیا ۱۹۴۲
فلیچ بورل ایتالیا ۱۹۴۲–۱۹۴۶
رناتو چزارینی ایتالیا ۱۹۴۶–۱۹۴۸
ویلیام چالمرز اسکاتلند ۱۹۴۸–۱۹۴۹
جسی کارور انگلستان ۱۹۴۹–۱۹۵۱
لویجی برتولینی ایتالیا ۱۹۵۱
گئورگی سروسی مجارستان ۱۹۵۱–۱۹۵۳
نام ملیت سال
آلدو اولیویری ایتالیا ۱۹۵۳–۱۹۵۵
ساندرو پوپو ایتالیا ۱۹۵۵–۱۹۵۷
لیوبیسا بروشتش جمهوری فدرال سوسیالیست یوگسلاوی ۱۹۵۷–۱۹۵۹
تئوبالدو دپترینی ایتالیا ۱۹۵۹
رناتو چزارینی ایتالیا ۱۹۵۹–۱۹۶۱
کارلو پارولا ایتالیا ۱۹۶۱
گونار گرن

جولیوس کوروستلیف

سوئد

چکسلواکی

۱۹۶۱
کارلو پارولا ایتالیا ۱۹۶۱–۱۹۶۲
پائولو آمارال برزیل ۱۹۶۲–۱۹۶۴
ارالدو مونزجلیو ایتالیا ۱۹۶۴
هریبرتو هرررا پاراگوئه ۱۹۶۴–۱۹۶۹
لوئیس کارنیگلیا آرژانتین ۱۹۶۹–۱۹۷۰
ارکولی رابیتی ایتالیا ۱۹۷۰
آرماندو پیکی ایتالیا ۱۹۷۰–۱۹۷۱
سیستمیر فیکپالیک چکسلواکی ۱۹۷۱–۱۹۷۴
کارلو پارولا ایتالیا ۱۹۷۴–۱۹۷۶
نام ملیت سال
جووانی تراپاتونی ایتالیا ۱۹۷۶–۱۹۸۶
رینو مارکسی ایتالیا ۱۹۸۶–۱۹۸۸
دینو زوف ایتالیا ۱۹۸۸–۱۹۹۰
لویجی مایفریدی ایتالیا ۱۹۹۰–۱۹۹۱
جووانی تراپاتونی ایتالیا ۱۹۹۱–۱۹۹۴
مارچلو لیپی ایتالیا ۱۹۹۴–۱۹۹۹
کارلو آنچلوتی ایتالیا ۱۹۹۹–۲۰۰۱
مارچلو لیپی ایتالیا ۲۰۰۱–۲۰۰۴
فابیو کاپلو ایتالیا ۲۰۰۴–۲۰۰۶
دیدیه دشان فرانسه ۲۰۰۶–۲۰۰۷
جیانکارلو کورادینی ایتالیا ۲۰۰۷
کلودیو رانیری ایتالیا ۲۰۰۷–۲۰۰۹
چرو فررارا ایتالیا ۲۰۰۹–۲۰۱۰
آلبرتو زاکرونی ایتالیا ۲۰۱۰
لوئیجی دل‌نری ایتالیا ۲۰۱۰–۲۰۱۱
آنتونیو کونته ایتالیا ۲۰۱۱–۲۰۱۴
ماسیمیلیانو آلگری ایتالیا ۲۰۱۴–
لیست مربیان تاریخ باشگاه یووتوس بر پر پایه جام‌های کسب شده[ویرایش]
رتبه نام مربی سری آ جام حذفی سوپر جام ایتالیا سری بی لیگ قهرمانان جام در جام لیگ اروپا سوپر جام اروپا اینترتوتو جام بین قاره‌ای مجموع
۱ جووانی تراپاتونی ۶ ۲ - - ۱ ۱ ۲ ۱ - ۱ ۱۴
۲ مارچلو لیپی ۵ ۱ ۴ - ۱ - - ۱ - ۱ ۱۳
۳ ماسیمیلیانو آلگری ۳ ۳ ۱ - - - - - - - ۷
۴ آنتونیو کونته ۳ - ۲ - - - - - - - ۵
۵ کارلو کارکانو ۴ - - - - - - - - - ۴
۶ رناتو چزارینی ۲ ۱ - - - - - - - - ۳
۷ هریبرتو هرررا ۱ ۱ - - - - - - - - ۲
سیستمیر فیکپالیک ۲ - - - - - - - - - ۲
دینو زوف - ۱ - - - - ۱ - - - ۲
۱۰ کارلو پارولا ۱ - - - - - - - - - ۱
جوزف ویولا ۱ - - - - - - - - - ۱
کارلو بیجاتو ۱ - - - - - - - - - ۱
جسی کارور ۱ - - - - - - - - - ۱
گئورگی سروسی ۱ - - - - - - - - - ۱
لیوبیسا بروشتش ۱ - - - - - - - - - ۱
ویرجینیو روستا - ۱ - - - - - - - - ۱
تئوبالدو دپترینی - ۱ - - - - - - - - ۱
جیووانی فرراری - ۱ - - - - - - - - ۱
کارلو آنچلوتی - - - - - - - - ۱ - ۱
جیانکارلو کورادینی - - - ۱ - - - - - - ۱

کاپیتانان تاریخ یوونتوس[ویرایش]

در لیست زیر اسامی تمام کاپیتانان تاریخ یوونتوس از سال ۱۹۲۳ که خانواده آنیلی مالکیت باشگاه فوتبال یوونتوس را در اختیار گرفتند قرار دارد. تمام کاپیتان‌های تاریخ یوونتوس ایتالیایی می‌باشند. الساندرو دل پیرو با ۱۱ سال کاپیتانی در باشگاه یوونتوس از ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۲ دارای بیشترین زمان کاپیتانی در تاریخ یوونتوس می‌باشد.[۶۱]

الساندرو دل پیرو کاپیتان سابق یوونتوس، به مدت یازده سال از ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۲
نام ملیت سال
کارلو بیجاتو ایتالیا ۱۹۲۲–۱۹۲۹
ویرجینیو روستا ایتالیا ۱۹۲۹–۱۹۳۵
لویس مونتی آرژانتین / ایتالیا ۱۹۳۵–۱۹۳۸
ماریو وارجلین ایتالیا ۱۹۳۸–۱۹۴۲
پیترو راوا ایتالیا ۱۹۴۲–۱۹۴۹
کارلو پارولا ایتالیا ۱۹۴۹–۱۹۵۴
جیامپیرو بونیپرتی ایتالیا ۱۹۵۴–۱۹۶۱
فلاویو امولی ایتالیا ۱۹۶۱–۱۹۶۳
اومار سیووری آرژانتین / ایتالیا ۱۹۶۳–۱۹۶۵
ارنستو کاستانو ایتالیا ۱۹۶۵–۱۹۷۰
ساندرو سالوادور ایتالیا ۱۹۷۰–۱۹۷۴
نام ملیت سال
پیترو آناستاسی ایتالیا ۱۹۷۴–۱۹۷۶
جیوسپه فورینو ایتالیا ۱۹۷۶–۱۹۸۴
گائتانو شیره‌آ ایتالیا ۱۹۸۴–۱۹۸۸
آنتونیو کابرینی ایتالیا ۱۹۸۸–۱۹۸۹
سرجیو بریو ایتالیا ۱۹۸۹–۱۹۹۰
ستفانو تاکونی ایتالیا ۱۹۹۰–۱۹۹۲
روبرتو باجو ایتالیا ۱۹۹۲–۱۹۹۵
جان لوکا ویالی ایتالیا ۱۹۹۵–۱۹۹۶
آنتونیو کونته ایتالیا ۱۹۹۶–۲۰۰۱
آلساندرو دل‌پیرو ایتالیا ۲۰۰۱–۲۰۱۲
جانلوئیجی بوفون ایتالیا ۲۰۱۲–

رکورداران[ویرایش]

لباسی به افتخار پانصدمین بازی آلساندرو دل‌پیرو در باشگاه یوونتوس
  • بهترین گلزنان تاریخ یوونتوس[۶۲]
نام ملیت گل سال
آلساندرو دل‌پیرو ایتالیا ۲۹۰ ۱۹۹۳–۲۰۱۲
جیامپیرو بونیپرتی ایتالیا ۱۸۲ ۱۹۴۶–۱۹۶۱
روبرتو بتجا ایتالیا ۱۷۸ ۱۹۷۰–۱۹۸۳
دیوید ترزگه فرانسه ۱۷۱ ۱۹۹۹–۲۰۱۰
اومار سیووری آرژانتین / ایتالیا ۱۶۷ ۱۹۵۷–۱۹۶۵
فلیچ بورل ایتالیا ۱۶۱ ۱۹۳۲–۱۹۴۱

۱۹۴۲–۱۹۴۶

پیترو آناستاسی ایتالیا ۱۳۱ ۱۹۶۸–۱۹۷۶
جان هانسن دانمارک ۱۲۴ ۱۹۴۸–۱۹۵۴
روبرتو باجو ایتالیا ۱۱۵ ۱۹۹۰–۱۹۹۵
فدریکو مونراتی ایتالیا ۱۱۴ ۱۹۲۲–۱۹۳۳
  • رکورداران بیشترین بازی در تاریخ یوونتوس[۶۳]
نام ملیت بازی سال
آلساندرو دل‌پیرو ایتالیا ۷۰۵ ۱۹۹۳–۲۰۱۲
جیانلوئیجی بوفون ایتالیا ۶۲۲ ۲۰۰۱-اکنون
گائتانو شیره آ ایتالیا ۵۵۲ ۱۹۷۴–۱۹۸۸
جوسپه فورینو ایتالیا ۵۲۸ ۱۹۶۵–۱۹۶۶

۱۹۶۹–۱۹۸۴

روبرتو بتجا ایتالیا ۴۸۱ ۱۹۷۰–۱۹۸۳
دینو زوف ایتالیا ۴۷۶ ۱۹۷۲–۱۹۸۳
جیامپیرو بونیپرتی ایتالیا ۴۶۵ ۱۹۴۶–۱۹۶۱
ساندرو سالوادور ایتالیا ۴۵۰ ۱۹۶۲–۱۹۷۴
فرانکو کاوسیو ایتالیا ۴۴۷ ۱۹۶۷–۱۹۶۸

۱۹۷۰–۱۹۸۱

آنتونیو کابرینی ایتالیا ۴۴۰ ۱۹۷۶–۱۹۸۹

نقل و انتقالات[ویرایش]

  • جیانلوئیجی بوفون در سال ۲۰۰۱ در ازای ۵۲ میلیون یورو از پارما به یوونتوس پیوست، که همچنان گرانقیمت‌ترین دروازه‌بان جهان محسوب می‌شود.
  • گونسالو ایگواین در سال ۲۰۱۶ در ازای ۹۰ میلیون یورو از ناپولی به یوونتوس پیوست، ایگواین گرانقیمت‌ترین خرید تاریخ یوونتوس می‌باشد.
  • زین الدین زیدان در سال ۲۰۰۱ یوونتوس را به مقصد رئال مادرید ترک نمود، که در آن زمان رکورد نقل و انتقالات جهان را را جابه‌جا کرد.
  • پل پوگبا در سال ۲۰۱۶ یوونتوس را به مقصد منچستر یونایتد ترک نمود، پوگبا گرانقیمت‌ترین فروش یوونتوس می‌باشد که گرانقیمت‌ترین بازیکن تاریخ فوتبال جهان نیز می‌باشد.
  • گرانقیمت‌ترین خریدهای تاریخ یوونتوس[۶۴]
نام ملیت سن پست سال مبدأ قیمت
گونسالو ایگواین آرژانتین ۲۸ مهاجم ۱۷–۲۰۱۶ ناپولی ۹۰٬۰۰ میلیون یورو
جیانلوئیجی بوفون ایتالیا ۲۳ دروازه‌بان ۰۲–۲۰۰۱ پارما ۵۲٬۸۸ میلیون یورو
لیلیان تورام فرانسه ۲۹ مدافع ۰۲–۲۰۰۱ پارما ۴۱٬۵۰ میلیون یورو
پاول ندود جمهوری چک ۲۸ هافک ۰۲–۲۰۰۱ لاتزیو ۴۱٬۲۰ میلیون یورو
پائولو دیبالا آرژانتین ۲۱ مهاجم ۱۶–۲۰۱۵ پالرمو ۴۰٬۰۰ میلیون یورو
  • گرانقیمت‌ترین فروش‌های تاریخ یوونتوس[۶۵]
نام ملیت سن پست سال مقصد قیمت
پل پوگبا فرانسه ۲۳ هافک ۱۷–۲۰۱۶ منچستر یونایتد ۱۰۵٬۰۰ میلیون یورو
زین الدین زیدان فرانسه ۲۹ هافک ۰۲–۲۰۰۱ رئال مادرید ۷۳٬۵۰ میلیون یورو
لئوناردو بونوچی ایتالیا ۳۰ مدافع ۲۰۱۷–۱۸ آ.ث. میلان ۴۲٬۰۰ میلیون یورو
آرتورو ویدال شیلی ۲۸ هافک ۱۶–۲۰۱۵ بایرن مونیخ ۳۷٬۰۰ میلیون یورو
فیلیپو اینزاگی ایتالیا ۲۷ مهاجم ۰۲–۲۰۰۱ آ.ث. میلان ۳۷٬۰۰ میلیون یورو

آقای گل‌های تاریخ رقابت‌های سری آ از باشگاه یوونتوس[ویرایش]

نوشتار اصلی: کاپوکانونیره
  • فرنک هیرزر با زدن ۳۵ گل در فصل ۱۹۲۵–۲۶، رکوردار بیشترین گل زده تاریخ باشگاه یوونتوس در یک فصل می‌باشد.
نام ملیت تعداد گل سال
فرنک هیرزر مجارستان ۳۵ ۱۹۲۵–۲۶
فلیچ بورل ایتالیا ۲۹ ۱۹۳۲–۳۳
فلیچ بورل ایتالیا ۳۱ ۱۹۳۳–۳۴
جیامپیرو بونیپرتی ایتالیا ۲۷ ۱۹۴۷–۴۸
جان هانسن دانمارک ۳۰ ۱۹۵۱–۵۲
جان چارلز ولز ۲۸ ۱۹۵۷–۵۸
اومار سیووری آرژانتین / ایتالیا ۲۸ ۱۹۵۹–۶۰
نام ملیت تعداد گل سال
روبرتو بتجا ایتالیا ۱۶ ۱۹۷۹–۸۰
میشل پلاتینی فرانسه ۱۶ ۱۹۸۲–۸۳
میشل پلاتینی فرانسه ۲۰ ۱۹۸۳–۸۴
میشل پلاتینی فرانسه ۱۸ ۱۹۸۴–۸۵
دیوید ترزگه فرانسه ۲۴ ۲۰۰۱–۰۲
الساندرو دل پیرو ایتالیا ۲۱ ۲۰۰۷–۰۸

کادر فنی کنونی یوونتوس[ویرایش]

نام ملیت پست
ماسیمیلیانو الگری ایتالیا سرمربی
مارکو لندوچی ایتالیا کمک مربی
مائوریزیانو ترومبتا ایتالیا مربی تیم اول
کلودیو فیلیپی ایتالیا مربی دروازه‌بان‌ها
سیمونه فلتی ایتالیا مدیر بدنسازی
روبرتو ساسی ایتالیا مدیر تمرین
الساندرو دل کانتو ایتالیا سرمربی تیم جوانان

مدیریت[ویرایش]

نام ملیت پست
خانواده آنیلی (از طریق شرکت اکسور) ایتالیا مالک
آندرا آنیلی ایتالیا رئیس هیئت مدیره
پاول ندود جمهوری چک نایب رئیس باشگاه
جوزپه ماروتا ایتالیا مدیر عامل اجرایی
فابیو پاراتیچی ایتالیا مدیر ورزشی
آلدو مازیا ایتالیا مدیر ارشد مالی
جیامپیرو بونیپرتی

فرانزو گرند استیون

ایتالیا رئیس افتخاری باشگاه
ریکاردو آبراته ایتالیا رئیس املاک باشگاه

بازیکنان کنونی یوونتوس[ویرایش]

  • "هزینه انتقال" که در جدول زیر مشاهده می‌کنید، بر مبنا آمار سایت ترنسفر مارکت می‌باشد.[۶۹]
  • تا ۱۹ ژوئیه ۲۰۱۷
فصل ۲۰۱۶–۱۷
شماره نام ملیت باشگاه سابق هزینه انتقال اطلاعات
دروازه بانان
۱ جانلوئیجی بوفون ایتالیا پارما ۵۲٬۸۸ میلیون یورو Captain sports.svg
۲۳ وویتخ شتزنی لهستان آرسنال ۱۲٬۲۰ میلیون یورو
کارلو پینسوگلیو ایتالیا آکادمی یوونتوس -
مدافعین
۲ ماتیا د شیلیو ایتالیا آ.ث. میلان ۱۲٬۰۰ میلیون یورو
۳ جورجیو کیه‌لینی ایتالیا فیورنتیا ۷٬۷۰ میلیون یورو کاپیتان دوم
۴ مهدی بن‌عطیه مراکش بایرن مونیخ ۱۷٬۰۰ میلیون یورو
۱۲ آلکس ساندرو برزیل پورتو ۲۶٬۰۰ میلیون یورو
۱۵ آندره‌آ بارزالی ایتالیا وولسفبورگ ۳۰۰ هزار یورو
۲۴ دنیله روگانی ایتالیا پالرمو ۵٬۰۰ میلیون یورو
۲۶ استفان لیختشتاینر سوئیس لاتزیو ۹٬۹۳ میلیون یورو
هافبک‌ها
۵ میرالم پیانیچ بوسنی و هرزگوین آ.اس. رم ۳۲٬۰۰ میلیون یورو
۶ سامی خدیرا آلمان رئال مادرید بازیکن آزاد
۸ کلودیو مارکیزیو ایتالیا آکادمی یوونتوس - کاپیتان سوم
۱۱ داگلاس کاستا برزیل بایرن مونیخ ۶٬۰۰ میلیون یورو قرضی
۱۸ ماریو لمینا گابون مارسی ۹٬۸۰ میلیون یورو
۲۲ کوادوو آساموا غنا اودینزه ۱۸٬۰۰ میلیون یورو
۲۷ استفانو استورارو ایتالیا جنوا ۹٬۶۰ میلیون یورو
۲۸ توماس رینکون ونزوئلا جنوا ۸٬۰۰ میلیون یورو
۳۸ رولاندو ماندراگورا ایتالیا جنوا ۶٬۵۰ میلیون یورو
رودریگو بنتنکور اروگوئه بوکا جونیورز ۱۰٬۵۰ میلیون یورو
مهاجمین
۷ خوان کوادرادو کلمبیا چلسی ۲۰٬۰۰ میلیون یورو
۹ گونسالو ایگواین آرژانتین ناپولی ۹۰٬۰۰ میلیون یورو
۱۷ ماریو ماندژوکیچ کرواسی اتلتیکو مادرید ۲۱٬۰۰ میلیون یورو
۲۰ مارکو پیاتسا کرواسی دینامو زاگرب ۲۳٬۰۰ میلیون یورو
۲۱ پائولو دیبالا آرژانتین پالرمو ۴۰٬۰۰ میلیون یورو
۳۴ مویس کین ایتالیا آکادمی یوونتوس -

افتخارات[ویرایش]

موزه یوونتوس
  • یوونتوس پرافتخارترین تیم فوتبال ایتالیا میاشد. باشگاه یوونتوس توانسته است ۳۳ مرتبه قهرمان سری آ ایتالیا شود،[۷۰] بیشتر هر تیم دیگر. (بعد از یوونتوس، آ.ث. میلان و اینتر میلان با ۱۸ قهرمانی حضور دارند)، یوونتوس تنها تیم تاریخ فوتبال ایتالیا می‌باشد که توانسته است ۶ فصل متوالی عنوان قهرمانی سری آ را از فصل ۲۰۱۱–۱۲ الی ۲۰۱۶–۱۷ بدست آورد. همچنین یوونتوس توانسته است ۱۲ مرتبه جام قهرمانی جام حذفی ایتالیا را بالای سر ببرد که در این زمینه هم رکوردار محسوب می‌شود، (رتبه دوم در اختیار آ.اس. رم می‌باشد با ۹ قهرمانی)، یووونتوس تنها باشگاه تاریخ فوتبال ایتالیا می‌باشد که توانسته است ۳ فصل متوالی عنوان قهرمانی جام حذفی ایتالیا را از فصل ۲۰۱۴–۱۵ الی ۲۰۱۶–۱۷ بدست آورد. در سوپر جام ایتالیا نیز یوونتوس به همراه آ.ث. میلان با ۷ قهرمانی رکوردار محسوب می‌شود. یوونتوس از فصل ۲۰۱۴–۱۵ الی ۲۰۱۶–۱۷، توانسته است ۳ فصل متوالی دوگانه داخلی را کسب کند[توضیح ۶]، که از این حیث در تاریخ فوتبال ایتالیا رکورددار محسوب میشود.
  • باشگاه یوونتوس با کسب ۱۱ جام اروپایی-بین‌المللی و در مجموع با کسب ۶۳ جام معتبر[توضیح ۷] جز پر افتخارترین باشگاه‌های جهان محسوب می‌شود. باشگاه یوونتوس جزء پنج باشگاهی می‌باشد که موفق به کسب هر سه جام معتبر اروپایی شده است،[توضیح ۸][۷۱] یوونتوس به عنوان دومین باشگاه موفق قرن بیستم به انتخاب فدراسیون بین‌المللی تاریخ و آمار فوتبال انتخاب شد. همچنین یوونتوس در موفق‌ترین باشگاه‌های قرن بیستم به انتخاب فیفا توانست رتبه هفتم را به نام خود کند. یوونتوس دو مرتبه در سال‌های ۱۹۹۳ و ۱۹۹۶ توانسته است به عنوان بهترین باشگاه فوتبال اروپا در سال از سوی فدراسیون بین‌المللی تاریخ و آمار فوتبال انتخاب شود.[۷۲]
رقابت‌های داخلی رقابت‌های اروپایی و بین‌المللی

Scudetto.svg 'سری آ (۳۳): Record text logo.png

  • قهرمانی: ۳۳

۱۹۰۵; ۱۹۲۵–۲۶; ۱۹۳۰–۳۱; ۱۹۳۱–۳۱; ۱۹۳۲–۳۳; ۱۹۳۳–۳۴; ۱۹۳۴–۳۵; ۱۹۴۹–۵۰; ۱۹۵۱–۵۲; ۱۹۵۷–۵۸;۱۹۵۹–۶۰; ۱۹۶۰–۶۱; ۱۹۶۶–۶۷; ۱۹۷۱–۷۲; ۱۹۷۲–۷۳; ۱۹۷۴–۷۵; ۱۹۷۶–۷۷; ۱۹۷۷–۷۸; ۱۹۸۰–۸۱; ۱۹۸۱–۸۲; ۱۹۸۳–۸۴; ۱۹۸۵–۸۶; ۱۹۹۴–۹۵; ۱۹۹۶–۹۷; ۱۹۹۷–۹۸; ۲۰۰۱–۰۲; ۲۰۰۲–۰۳; ۲۰۱۱–۱۲; ۲۰۱۲–۱۳; ۲۰۱۳–۱۴; ۲۰۱۴–۱۵; ۲۰۱۵–۱۶; ۲۰۱۶–۱۷

  • نایب قهرمانی: ۲۱

۱۹۰۳; ۱۹۰۴; ۱۹۰۶; ۱۹۳۷–۳۸; ۱۹۴۵–۴۶; ۱۹۴۶–۴۷; ۱۹۵۲–۵۳; ۱۹۵۳–۵۴; ۱۹۶۲–۶۳; ۱۹۷۳–۷۴; ۱۹۷۵–۷۶; ۱۹۷۹–۸۰; ۱۹۸۲–۸۳; ۱۹۸۶–۸۷; ۱۹۹۱–۹۲; ۱۹۹۳–۹۴; ۱۹۹۵–۹۶; ۱۹۹۹–۲۰۰۰; ۲۰۰۰–۰۱; ۲۰۰۸–۰۹

  • جایگاه سومی: ۱۲

۱۹۰۹–۱۰; ۱۹۲۶–۲۷; ۱۹۲۷–۲۸; ۱۹۲۹–۳۰; ۱۹۳۹-;۴۰ ۱۹۴۲–۴۳; ۱۹۵۰–۵۱; ۱۹۶۷–۶۸; ۱۹۶۹–۷۰; ۱۹۷۸–۷۹; ۲۰۰۳–۰۴; ۲۰۰۷–۰۸

Coccarda Coppa Italia.svg جام حذفی ایتالیا (۱۲): Record text logo.png

  • قهرمانی: ۱۲

۱۹۳۷–۳۸; ۱۹۴۱–۴۲; ۱۹۵۸–۵۹; ۱۹۵۹–۶۰; ۱۹۶۴–۶۵; ۱۹۷۸–۷۹; ۱۹۸۲–۸۳; ۱۹۸۹–۹۰; ۱۹۹۴–۹۵; ۲۰۱۴–۱۵; ۲۰۱۵–۱۶; ۲۰۱۶–۱۷

  • نایب قهرمانی: ۵

۱۹۷۲–۷۳ ۱۹۹۱–۹۲ ۲۰۰۱–۰۲ ۲۰۰۳–۰۴ ۲۰۱۱–۱۲

Supercoppaitaliana.pngسوپر جام ایتالیا (۷): Record text logo.png

  • قهرمانی: ۷

۱۹۹۵; ۱۹۹۷; ۲۰۰۲; ۲۰۰۳; ۲۰۱۲; ۲۰۱۳; ۲۰۱۵

  • نایب قهرمانی: ۵

۱۹۹۰; ۱۹۹۸; ۲۰۰۵; ۲۰۱۴; ۲۰۱۶

Coppa Ali della Vittoria.pngسری بی (۱):

  • قهرمانی: ۱

۰۷–۲۰۰۶

لیگ جوانان ایتالیا، تورنمنت جاچینتو فاکتی (۴):

  • قهرمانی: ۴

۱۹۶۲–۶۳; ۱۹۷۱–۷۲; ۱۹۹۳–۹۴; ۲۰۰۵–۰۶

جام حذفی جوانان ایتالیا (۴):

  • قهرمانی: ۴

۱۹۹۴–۹۵; ۲۰۰۳–۰۴; ۲۰۰۶–۰۷; ۲۰۱۲–۱۳

سوپر کاپ جوانان ایتالیا (۳):

  • قهرمانی: ۳

۲۰۰۶; ۲۰۰۷; ۲۰۱۳

Coppacampioni.pngلیگ قهرمانان اروپا (۲):

  • قهرمانی: ۲

۱۹۸۴–۸۵; ۱۹۹۵–۹۶

  • نایب قهرمانی: ۷

۱۹۷۲–۷۳; ۱۹۸۲–۸۳; ۱۹۹۶–۹۷; ۱۹۹۷–۹۸; ۲۰۰۲–۰۳; ۲۰۱۴–۱۵; ۲۰۱۶–۱۷

  • نیمه نهایی: ۳

۱۹۶۷–۶۸; ۱۹۷۷–۷۸; ۱۹۹۸–۹۹

  • یک چهارم نهایی: ۵

۱۹۶۰–۶۱; ۱۹۸۵–۸۶; ۲۰۰۴–۰۵; ۲۰۰۵–۰۶; ۲۰۱۲–۱۳

Coppacoppe.pngلیگ اروپا (۳):

  • قهرمانی: ۳

۱۹۷۶–۷۷; ۱۹۸۹–۹۰; ۱۹۹۲–۹۳

  • نایب قهرمانی: ۱

۱۹۹۴–۹۵

  • نیمه نهایی: ۲

۱۹۷۴–۷۵; ۲۰۱۳–۱۴

UEFA Cup (adjusted).pngجام در جام اروپا (۱):

  • قهرمانی: ۱

۱۹۸۳–۸۴

  • نیمه نهایی: ۲

۱۹۷۹–۸۰; ۱۹۹۰–۹۱

UEFA - Super Cup.pngسوپر جام اروپا (۲):

  • قهرمانی: ۲

۱۹۸۴; ۱۹۹۶

جام اینترتوتو (۱):

  • قهرمانی: ۱

۱۹۹۹

اینتر-سیتیز فیرز کاپ (-):

  • نایب قهرمانی: ۲

۱۹۶۵; ۱۹۷۱

Trofeo-mini-copa-intercontinental-2.pngجام بین قاره‌ای (۲):

  • قهرمانی: ۲

۱۹۸۵; ۱۹۹۶

  • نایب قهرمانی: ۱

۱۹۷۳

افتخارات جزئی افتخارات جزئی

جام لوئیجی برلوسکونی (۱۰):

  • قهرمانی: ۱۰

۱۹۹۱; ۱۹۹۵; ۱۹۹۸; ۲۰۰۰; ۲۰۰۱; ۲۰۰۳; ۲۰۰۴; ۲۰۱۰; ۲۰۱۲

  • نایب قهرمانی: ۹

۱۹۹۶; ۱۹۹۷; ۲۰۰۲; ۲۰۰۵; ۲۰۰۶; ۲۰۰۷; ۲۰۰۸; ۲۰۰۹; ۲۰۱۱

جام بیرا مورتی (۶):

  • قهرمانی: ۶

۱۹۹۷; ۲۰۰۰; ۲۰۰۳; ۲۰۰۴; ۲۰۰۶; ۲۰۰۸

جام واله ائوستا (۳):

  • قهرمانی: ۳

۲۰۰۱; ۲۰۰۲; ۲۰۰۳

جام جمهوری سن مارینو (۳):

  • قهرمانی: ۳

۱۹۹۸; ۲۰۰۱; ۲۰۰۲

جام یادبود چزاره بارتی (۲):

  • قهرمانی: ۲

۱۹۹۲; ۱۹۹۳

کوپا دله آلپی (۱):

  • قهرمانی: ۱

۱۹۶۳

  • نایب قهرمانی: ۱

۱۹۶۶

جام خوان گمپر (۱):

  • قهرمانی: ۱

۲۰۰۵

تیم کاپ (۱):

  • قهرمانی: ۱

۲۰۰۹

جام دوستی ایتالیا-اسپانیا (۱):

  • قهرمانی: ۱

۱۹۶۵

موندیال کلوب (۱):

  • قهرمانی: ۱

۱۹۸۳

جام ترزا هررا (-):

  • نایب قهرمانی: ۱

۱۹۹۶

جام صلح (-):

  • نایب قهرمانی: ۱

۲۰۰۹

جام لاتین (-):

  • مقام سومی: ۱

۱۹۵۲

جایزه بهترین یاشگاه فوتبال

بهترین باشگاه فوتبال اروپا در سال به انتخاب فدراسیون بین‌المللی تاریخ و آمار فوتبال (IFFHS) (۲):

  • ۲ دوره رتبه اول:

۱۹۹۳; ۱۹۹۶

موفق‌ترین باشگاه‌های قرن بیستم به انتخاب فدراسیون بین‌المللی تاریخ و آمار فوتبال (IFFHS):

  • رتبه یوونتوس: دوم

موفق‌ترین باشگاه‌های قرن بیستم به انتخاب فیفا:

  • رتبه یوونتوس: هفتم

باشگاه یوونتوس جزء پنج باشگاهی می‌باشد که موفق به کسب هر سه جام معتبر اروپایی شده است: (لیگ قهرمانان اروپا - لیگ اروپا - جام در جام اروپا)

دوگانه‌های تاریخ یوونتوس

۱۹۵۹–۶۰; ۱۹۹۴–۹۵; ۲۰۱۴–۱۵; ۲۰۱۵–۱۶; ۲۰۱۶–۱۷

افتخارات فردی

- بازیکنان یوونتوس تاکنون ۸ مرتبه توانسته‌اند برنده توپ طلا شوند:

آرژانتین / ایتالیا اومار سیووری در سال ۱۹۶۱

ایتالیا پائولو روسی در سال ۱۹۸۲

فرانسه میشل پلاتینی در سال‌های ۱۹۸۳; ۱۹۸۴; ۱۹۸۵

ایتالیا روبرتو باجو در سال ۱۹۹۳

فرانسه زین الدین زیدان در سال ۱۹۹۸

جمهوری چک پاول ندود در سال ۲۰۰۳

- عنوان دومی:

ایتالیا دینو زوف در سال ۱۹۷۳

ایتالیا سالواتوره اسکیلاچی در سال ۱۹۹۰

ایتالیا روبرتو باجو در سال ۱۹۹۴

فرانسه زین الدین زیدان در سال ۲۰۰۰

ایتالیا جانلوئیجی بوفون در سال ۲۰۰۶

- عنوان سومی:

ولز جان چارلز در سال ۱۹۵۹

لهستان ژبیگنی بونیک در سال ۱۹۸۲

فرانسه زین الدین زیدان در سال ۱۹۹۷

بازیکنان یوونتوس تاکنون ۳ مرتبه توانسته‌اند بازیکن سال فوتبال جهان شوند:

ایتالیا روبرتو باجو در سال ۱۹۹۳

فرانسه زین الدین زیدان در سال ۱۹۹۸; ۲۰۰۰

- عنوان سومی:

ایتالیا روبرتو باجو در سال ۱۹۹۴

فرانسه زین الدین زیدان در سال در سال ۱۹۹۷

  • بازیکنانی که موفق به کسب تمامی جام‌های معتبر اروپایی-بین‌المللی در زمان حضورشان در یوونتوس شده‌اند:

- لیگ قهرمانان اروپا، لیگ اروپا، جام در جام اروپا، سوپرجام اروپا، جام بین قاره‌ای

ایتالیا گائتانو شیره‌آ / ایتالیا آنتونیو کابرینی / ایتالیا ستفانو تاکونی / ایتالیا سرجیو بریو

- عنوان اولی:

ایتالیا جانلوئیجی بوفون = ۴ دوره = ۲۰۰۳; ۲۰۰۴; ۲۰۰۶; ۲۰۰۷

- عنوان دومی:

ایتالیا جانلوئیجی بوفون = ۶ دوره = ۲۰۰۸; ۲۰۰۹; ۲۰۱۲; ۲۰۱۳; ۲۰۱۵; ۲۰۱۶

ایتالیا آنجلو پروتزی = ۱ دوره = ۱۹۹۷

  • جایزه پای طلایی:

جمهوری چک پاول ندود در سال ۲۰۰۴

ایتالیا الساندرو دل پیرو در سال ۲۰۰۷

ایتالیا جانلوئیجی بوفون در سال ۲۰۱۶

ایتالیا الساندرو دل پیرو در سال‌های ۱۹۹۸; ۲۰۰۸

ایتالیا فابیو کاناوارو در سال ۲۰۰۶

فرانسه زین الدین زیدان در سال‌های ۱۹۹۷; ۲۰۰۱

فرانسه دیوید ترزگه در سال ۲۰۰۲

جمهوری چک پاول ندود در سال ۲۰۰۳

سوئد زلاتان ابراهیموویچ در سال ۲۰۰۵

فرانسه زین الدین زیدان در سال ۲۰۰۱

فرانسه دیوید ترزگه در سال ۲۰۰۲

جمهوری چک پاول ندود در سال ۲۰۰۳

ایتالیا فابیو کاناوارو در سال ۲۰۰۶

ایتالیا آندره‌آ پیرلو در سال‌های ۲۰۱۲; ۲۰۱۳; ۲۰۱۴

آرژانتین کارلوس توز در سال ۲۰۱۵

ایتالیا لئوناردو بونوچی در سال ۲۰۱۶

  • بازیکن سال فوتبال ایتالیا از تیم یوونتوس: (انتخابی فدراسیون فوتبال ایتالیا - Pallone Azzurro)

ایتالیا آندره‌آ پیرلو در سال ۲۰۱۲

ایتالیا جانلوئیجی بوفون در سال‌های ۲۰۱۳ و ۲۰۱۶

ایتالیا جانلوئیجی بوفون در سال ۲۰۰۲

فرانسه میشل پلاتینی

ایتالیا دینو زوف / ولز جان چارلز / سان مارینو ماسیمو بونینی / بلاروس سرگی آلینیکوف

  • انتخاب بازیکنان یوونتوس به عنوان بهترین فوتبالیست سال جهان از سوی مجله ورلد ساکر:

ایتالیا پائولو روسی در سال ۱۹۸۲

فرانسه میشل پلاتینی در سال‌های ۱۹۸۴; ۱۹۸۵

ایتالیا روبرتو باجو در سال ۱۹۹۳

ایتالیا جان لوکا ویالی در سال ۱۹۹۵

فرانسه زین الدین زیدان در سال ۱۹۹۸

جمهوری چک پاول ندود در سال ۲۰۰۳

ایتالیا فابیو کاناوارو در سال ۲۰۰۶

  • انتخاب بازیکنان یوونتوس به عنوان بهترین ورزشکار سال جهان از سوی مجله اکیپ فرانسه:

ایتالیا پائولو روسی در سال ۱۹۸۲

فرانسه زین الدین زیدان در سال ۱۹۹۸

ایتالیا پائولو روسی در سال ۱۹۸۲

ایتالیا سالواتوره اسکیلاچی در سال ۱۹۹۰

سان مارینو ماسیمو بونینی در سال ۱۹۸۳

ایتالیا الساندرو دل پیرو در سال ۱۹۹۶

فرانسه پل پوگبا در سال ۲۰۱۴

  • جایزه پسر طلایی اروپا:

فرانسه پل پوگبا در سال ۲۰۱۳

فرانسه دیوید ترزگه و فرانسه زین الدین زیدان در سال ۲۰۰۱

ایتالیا جانلوئیجی بوفون و جمهوری چک پاول ندود در سال ۲۰۰۳

ایتالیا جانلوئیجی بوفون و جمهوری چک پاول ندود در سال ۲۰۰۴

جمهوری چک پاول ندود در سال ۲۰۰۵

ایتالیا جانلوئیجی بوفون و ایتالیا جیانلوکا زامبروتا و ایتالیا فابیو کاناوارو در سال ۲۰۰۶

فرانسه پل پوگبا در سال ۲۰۱۵

ایتالیا جانلوئیجی بوفون و ایتالیا لئوناردو بونوچی در سال ۲۰۱۶

ایتالیا جانلوئیجی بوفون و ایتالیا جیانلوکا زامبروتا و ایتالیا فابیو کاناوارو و فرانسه لیلیان تورام در سال ۲۰۰۶

ایتالیا جانلوئیجی بوفون در سال ۲۰۰۷

فرانسه پل پوگبا در سال ۲۰۱۵

برزیل دنی آلوز در سال ۲۰۱۶

ایتالیا کلودیو مارکیزیو در سال ۲۰۱۱

ایتالیا جانلوئیجی بوفون و ایتالیا آندره‌آ بارزالی و ایتالیا کلودیو مارکیزیو و ایتالیا آندره‌آ پیرلو در سال ۲۰۱۲

ایتالیا جورجو کیه‌لینی و ایتالیا آندره‌آ بارزالی و ایتالیا آندره‌آ پیرلو و شیلی آرتورو ویدال در سال ۲۰۱۳

ایتالیا جانلوئیجی بوفون و ایتالیا آندره‌آ بارزالی و غنا کوادوو آساموا و شیلی آرتورو ویدال و ایتالیا آندره‌آ پیرلو و فرانسه پل پوگبا و آرژانتین کارلوس توس در سال ۲۰۱۴

ایتالیا جانلوئیجی بوفون و ایتالیا لئوناردو بونوچی و ایتالیا جورجو کیه‌لینی و ایتالیا آندره‌آ پیرلو و فرانسه پل پوگبا و آرژانتین کارلوس توس در سال ۲۰۱۵

ایتالیا جانلوئیجی بوفون و ایتالیا لئوناردو بونوچی و ایتالیا جورجو کیه‌لینی و ایتالیا آندره‌آ بارزالی و فرانسه پل پوگبا و آرژانتین پائولو دیبالا در سال ۲۰۱۶

فرانسه مارچلو لیپی در سال‌های ۱۹۹۶ و ۱۹۹۸

ایتالیا مارچلو لیپی در سال‌های ۱۹۹۷ و ۱۹۹۸ و ۲۰۰۳

ایتالیا کارلو آنچلوتی در سال ۲۰۰۱

ایتالیا فابیو کاپلو در سال ۲۰۰۵

ایتالیا آنتونیو کونته در سال‌های ۲۰۱۲ و ۲۰۱۳ و ۲۰۱۴

ایتالیا ماسیمیلیانو آلگری در سال‌های ۲۰۱۵ و ۲۰۱۶

ایتالیا الساندرو دل پیرو / ایتالیا جانلوئیجی بوفون / ایتالیا جیامپیرو بونیپرتی / ایتالیا دینو زوف / ایتالیا پائولو روسی / ایتالیا روبرتو باجو / ایتالیا کریستین ویری / فرانسه زین الدین زیدان / فرانسه میشل پلاتینی / فرانسه لیلیان تورام / فرانسه پاتریک ویرا / فرانسه دیدیه دشان / فرانسه تیری هانری / فرانسه دیوید ترزگه / آرژانتین اومار سیووری / جمهوری چک پاول ندود / لهستان ژبیگنی بونیک / هلند ادگار داویدس / دانمارک میشل لادروپ

آمار و ارقام یوونتوس در رقابت‌های اروپایی و بین‌المللی[ویرایش]

  • تا ۱۴ مارس ۲۰۱۷[۷۳]
نام رقابت مجموع بازی‌ها برد مساوی باخت گل زده گل خورده تفاضل گل
لیگ قهرمانان اروپا ۲۵۱ ۱۲۵ ۶۴ ۶۲ ۳۹۹ ۲۴۳ +۱۵۶
جام برندگان جام اروپا ۲۷ ۱۷ ۵ ۵ ۵۳ ۱۹ +۳۴
لیگ اروپا ۱۲۰ ۷۵ ۲۰ ۲۵ ۲۲۹ ۱۰۱ +۱۲۸
سوپرجام اروپا ۳ ۳ ۰ ۰ ۱۱ ۲
جام اینترتوتو ۶ ۳ ۳ ۰ ۱۴ ۴ +۱۰
جام بین قاره‌ای ۳ ۱ ۱ ۱ ۳ ۳
اینتر-سیتیز فیرز کاپ ۴۶ ۲۷ ۱۱ ۸ ۷۸ ۳۷ +۴۱
مجموع ۴۵۵ ۲۵۰ ۱۰۴ ۱۰۱ ۷۸۳ ۴۱۱ +۳۷۷

نتایج فینال‌های اروپایی و بین‌المللی[ویرایش]

فینال لیگ قهرمانان اروپا فصل (۲۰۰۲/۰۳) میان یوونتوس و میلان
دومین قهرمانی یوونتوس در لیگ قهرمانان اروپا - ۱۹۹۶
فینال جام بین قاره‌ای فصل (۱۹۸۵) میان یوونتوس و آرژانتینوس جونیورز
لیگ قهرمانان اروپا
۱۹۷۲–۷۳ یوونتوس ۱–۰ آژاکس
۱۹۸۲–۸۳ یوونتوس ۱–۰ هامبورگ
۱۹۸۴–۸۵ یوونتوس ۰–۱ لیورپول
۱۹۹۵–۹۶ یوونتوس ۱–۱ (۴–۲ P) آژاکس
۱۹۹۶–۹۷ یوونتوس ۱–۳ دورتموند
۱۹۹۷–۹۸ یوونتوس ۰–۱ رئال مادرید
۲۰۰۲–۰۳ یوونتوس ۰–۰ (۲–۳ P) آث میلان
۲۰۱۴–۱۵ یوونتوس ۱–۳ بارسلونا
۲۰۱۶–۱۷ یوونتوس ۱–۴ رئال مادرید
لیگ اروپا
۱۹۷۶–۷۷ یوونتوس ۱–۰، ۱–۲ اتلتیک بیلبائو
۱۹۸۹–۹۰ یوونتوس ۳–۱، ۰–۰ فیورنتینا
۱۹۹۲–۹۳ یوونتوس ۱–۳، ۳–۰ دورتموند
۱۹۹۴–۹۵ یوونتوس ۰–۱، ۱–۱ پارما
جام در جام اروپا
۱۹۸۳–۸۴ یوونتوس ۲–۱ پورتو
سوپر جام اروپا
۱۹۸۴ یوونتوس ۲–۰ لیورپول
۱۹۹۶ یوونتوس ۶–۱، ۳–۱ پاری سن ژرمن
جام اینترتوتو
۱۹۹۹ یوونتوس ۴–۲ اِستاد رن
اینتر-سیتیز فیرز کاپ
۱۹۶۵–۶۶ یوونتوس ۰–۱ فرنس‌واروش
۱۹۷۰–۷۱ یوونتوس ۲–۲، ۱–۱ لیدز یونایتد
جام بین قاره‌ای
۱۹۷۳ یوونتوس ۰–۱ ایندپندینته
۱۹۸۵ یوونتوس ۲–۲ (۴–۲ P) آرژانتینوس
۱۹۹۶ یوونتوس ۱–۰ ریور پلاته

آمار و رکوردها[ویرایش]

تاریخ باشگاه :[۷۳][۷۴]

سری آ :[۷۴]

  • بیشترین قهرمانی متوالی: ۶ قهرمانی (فصل ۲۰۱۱–۱۲ الی ۲۰۱۶–۱۷) Record text logo.png
  • بیشترین امتیاز کسب شده در یک فصل: ۱۰۲ (۲۰۱۳–۱۴) Record text logo.png
  • بیشترین پیروزی متوالی یوونتوس: ۱۵ پیروزی در سال ۲۰۱۵–۱۶
  • بیشترین پیروزی متوالی خانگی یوونتوس: ۳۳ پیروزی در سال ۲۰۱۵–۱۶ الی ۲۰۱۶–۱۷ Record text logo.png
  • بیشترین پیروزی در یک فصل: ۳۳ پیروزی (۲۰۱۳–۱۴) Record text logo.png
  • کمترین پیروزی در یک فصل: ۸ پیروزی (۱۹۵۵–۵۶)
  • بیشترین شکست در یک فصل: ۱۵ شکست (۱۹۶۱–۶۱ ; ۲۰۰۹–۱۰)
  • کمترین شکست در یک فصل: صفر شکست (۲۰۱۱–۱۲) Record text logo.png
  • بیشترین گل زده در یک فصل: ۱۰۳ گل (۱۹۵۰–۵۱)
  • کمترین گل زده در یک فصل: ۲۸ گل (۱۹۳۸–۳۹)
  • بیشترین گل خورده در یک فصل: ۵۶ گل (۱۹۶۱–۶۲)
  • کمترین گل خورده در یک فصل: ۱۴ گل (۱۹۸۱–۸۲)
  • بهترین گلزن در یک فصل: فرنک هیرزر با ۳۵ گل
  • بیشترین زمان بسته نگه داشتن دروازه: ۹۷۳ دقیقه توسط جیانلوئیجی بوفون Record text logo.png
  • بیشترین بازی در سری آ: الساندرو دل پیرو با ۵۱۳ بازی

توضیحات[ویرایش]

  1. باشگاه یوونتوس در واقع ۳۵ دوره قهرمان ایتالیا شده است که دو جام قهرمانی در سال‌های ۲۰۰۵ و ۲۰۰۶ به دلیل مسایل کالچو پولی (پرونده تبانی در فوتبال ایتالیا) از سوی فدراسیون فوتبال ایتالیا و یوفا از باشگاه یوونتوس پس گرفته شد.
  2. ۶۳ (سری آ ۳۳، جام حذفی ایتالیا ۱۲، سوپرجام ایتالیا ۷، لیگ قهرمانان اروپا ۲، لیگ اروپا ۳، جام در جام اروپا ۱، سوپرجام اروپا ۲، جام اینترتوتو ۱، جام بین قاره‌ای ۲)
  3. سه جام معتبر اروپایی عبارت اند از: لیگ قهرمانان اروپا - جام در جام اروپا - لیگ اروپا
  4. سه ستاره روی پیراهن و لوگو، هر ستاره برای ۱۰ قهرمانی در سری آ می‌باشد
  5. مجازات‌های نهایی باشگاه یوونتوس: تبعید به سری بی، کسر ۹ امتیاز، پس گرفته شدن اسکودتوهای ۲۰۰۵ و ۲۰۰۶، محرومیت از لیگ قهرمانان ۲۰۰۶–۰۷، سه بازی بدون تماشاگر
  6. دوگانه داخلی شامل لیگ فوتبال ایتالیا (سری آ) و جام حذفی فوتبال ایتالیا (کوپا ایتالیا) می‌شود
  7. ۶۳ (سری آ ۳۳، جام حذفی ایتالیا ۱۲، سوپرجام ایتالیا ۷، لیگ قهرمانان اروپا ۲، لیگ اروپا ۳، جام در جام اروپا ۱، سوپرجام اروپا ۲، جام اینترتوتو ۱، جام بین قاره‌ای ۲)
  8. سه جام معتبر اروپایی عبارت اند از: لیگ قهرمانان اروپا - جام در جام اروپا - لیگ اروپا
  9. دوگانه داخلی شامل لیگ فوتبال ایتالیا (سری آ) و جام حذفی فوتبال ایتالیا (کوپا ایتالیا) می‌شود

منابع[ویرایش]

  1. http://www.footballhistory.org/club/juventus.html
  2. http://www.uefa.com/uefachampionsleague/season=2003/clubs/club=50139/history/index.html
  3. http://www.juventus.ir/persian/تاریخچه/جام%20های%20کسب%20شده/
  4. https://en.wikipedia.org/wiki/Deloitte_Football_Money_League
  5. https://en.wikipedia.org/wiki/Forbes%27_list_of_the_most_valuable_football_clubs
  6. https://www.forbes.com/teams/juventus/
  7. https://web.archive.org/web/20080121010508/http://www.magicajuventus.com/storia_juventus.php
  8. ۸٫۰ ۸٫۱ https://it.wikipedia.org/wiki/Storia_della_Juventus_Football_Club
  9. http://www.juventus.ir/persian/تاریخچه/تاريخچه/1897/
  10. http://www.juventus.ir/persian/تاریخچه/تاريخچه/1897/
  11. http://www.juventus.ir/persian/تاریخچه/تاريخچه/1906%252D07/
  12. http://www.juventus.ir/persian/تاریخچه/تاريخچه/1930%252D35/
  13. http://www.juventus.ir/persian/تاریخچه/تاريخچه/1935%252D55/
  14. http://www.juventus.ir/persian/تاریخچه/تاريخچه/1955%252D71/
  15. http://www.rsssf.com/miscellaneous/europa-poy.html
  16. http://www.juventus.ir/persian/تاریخچه/تاريخچه/1971%252D90/
  17. https://web.archive.org/web/20090706034620/http://www.juventus.com/site/ita/NEWS_newseventi_E63B2C18BD6A41F5BEDCFEC8BF94195C.asp
  18. https://en.wikipedia.org/wiki/Marcello_Lippi
  19. http://www.juventus.ir/persian/تاریخچه/تاريخچه/1991%252D2003/
  20. https://en.wikipedia.org/wiki/Fabio_Capello
  21. http://www.juventus.ir/persian/تاریخچه/تاريخچه/2004%252D06/
  22. http://www.juventus.ir/persian/تاریخچه/تاريخچه/2006/
  23. http://www.juventus.ir/persian/تاریخچه/تاريخچه/2006%252D07/
  24. http://www.juventus.ir/persian/تاریخچه/تاريخچه/2011%252D12/
  25. https://en.wikipedia.org/wiki/Antonio_Conte
  26. http://www.juventus.ir/persian/تاریخچه/تاريخچه/2011%252D12/
  27. https://en.wikipedia.org/wiki/History_of_Juventus_F.C.
  28. http://www.juventus.ir/persian/تاریخچه/تاريخچه/2012%252D15/
  29. https://ar.wikipedia.org/wiki/كارثة_ملعب_هيسل
  30. https://en.wikipedia.org/wiki/Heysel_Stadium_disaster
  31. "L’immobiliare Juve: dopo lo stadio ecco la Continassa". Gazzetta dello Sport. 7 August 2015. Retrieved 20 August 2016. 
  32. https://it.wikipedia.org/wiki/Stadio_delle_Alpi
  33. https://it.wikipedia.org/wiki/Juventus_Stadium
  34. https://it.wikipedia.org/wiki/Stadio_Olimpico_(Torino)
  35. https://en.wikipedia.org/wiki/Allianz_Stadium
  36. https://en.wikipedia.org/wiki/2013–14_UEFA_Europa_League
  37. https://en.wikipedia.org/wiki/Juventus_Center
  38. https://it.wikipedia.org/wiki/Juventus_Center
  39. https://en.wikipedia.org/wiki/Juventus_TV
  40. https://en.wikipedia.org/wiki/HJ_Magazine
  41. http://www.juventus.ir/persian/باشگاه/اهداف%20و%20برنامه%20ها/
  42. https://en.wikipedia.org/wiki/Juventus_F.C._ultras
  43. https://www.google.com/finance?cid=684936
  44. https://en.wikipedia.org/wiki/Deloitte_Football_Money_League
  45. https://en.wikipedia.org/wiki/Forbes%27_list_of_the_most_valuable_football_clubs
  46. https://www.forbes.com/teams/juventus/
  47. https://www.transfermarkt.com/juventus-turin/startseite/verein/506
  48. https://bitterandblue.sbnation.com/2015/2/20/8063543/television-revenue-and-distribution-in-the-top-european-leagues
  49. https://en.wikipedia.org/wiki/Derby_della_Mole
  50. https://en.wikipedia.org/wiki/Derby_d%27Italia
  51. https://fa.wikipedia.org/wiki/شهرآورد_ایتالیانو
  52. https://it.wikipedia.org/wiki/Juventus_Football_Club_e_Nazionale_di_calcio_dell%27Italia
  53. Juventus F.C. and the Italy national football team
  54. http://www.juventus.ir/persian/تاریخچه/تاريخچه/1897/
  55. ۵۵٫۰ ۵۵٫۱ https://it.wikipedia.org/wiki/Colori_e_simboli_della_Juventus_Football_Club
  56. باشگاه خبرنگاران جوان 28 دیماه1395 http://www.yjc.ir/fa/news/5941065/
  57. https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_Juventus_F.C._chairmen
  58. https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_Juventus_F.C._managers
  59. https://it.wikipedia.org/wiki/Allenatori_della_Juventus_Football_Club
  60. https://en.wikipedia.org/wiki/IFFHS_World%27s_Best_Club_Coach
  61. https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_Juventus_F.C._players
  62. https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_Juventus_F.C._records_and_statistics
  63. https://it.wikipedia.org/wiki/Statistiche_e_record_della_Juventus_Football_Club
  64. https://www.transfermarkt.com/juventus-turin/transferrekorde/verein/506
  65. https://www.transfermarkt.com/juventus-turin/rekordabgaenge/verein/506
  66. ۶۶٫۰ ۶۶٫۱ http://www.juworld.net/stagione-in-corso-societa.asp
  67. http://www.juventus.ir/persian/باشگاه/کادر%20فني/
  68. http://www.juventus.ir/persian/باشگاه/اداره%20کنندگان/
  69. https://www.transfermarkt.com/juventus-turin/transferrekorde/verein/506
  70. https://en.wikipedia.org/wiki/Football_records_in_Italy#Most_championships_won_2
  71. https://en.wikipedia.org/wiki/Juventus_F.C._in_European_football
  72. http://www.juventus.ir/persian/تاریخچه/جام%20های%20کسب%20شده/
  73. ۷۳٫۰ ۷۳٫۱ https://en.wikipedia.org/wiki/Juventus_F.C._in_European_football
  74. ۷۴٫۰ ۷۴٫۱ Statistiche e record della Juventus Football Club

پیوند به بیرون[ویرایش]