باشگاه فوتبال یوونتوس

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
باشگاه فوتبال یوونتوس Football pictogram.svg
Juventus Turin.svg
نام کامل باشگاه فوتبال یوونتوس
لقب بانوی پیر ( Vecchia Signora )
سیاه‌سفیدها ( bianconeri )
گورخرها ( Zebre )
قاتل بانو ( Signora Omicidi )
دوست دختر ایتالیا ( Fidanzata d'Italia )
تأسیس ۱ نوامبر ۱۸۹۷ ( ۱۱۷ سال پیش )
ورزشگاه ورزشگاه یوونتوس
گنجایش ۴۱٬۲۵۴
مالک خانواده آنیلی
مدیرعامل آندرا آنیلی
سرمربی ماسیمیلیانو آلگری
لیگ سری آ
۱۵–۲۰۱۴ قهرمان
وبگاه وبگاه رسمی
لباس اول
لباس دوم
لباس سوم

باشگاه فوتبال یوونتوس ( انگلیسی : Juventus Football Club ) که با نام‌های یوونتوس و یا یووه نیز شناخته می‌شود، نام باشگاه فوتبال حرفه‌ای است که در شهر تورین، در کشور ایتالیا قرار دارد. باشگاه یوونتوس سومین باشگاه قدیمی ایتالیا محسوب می‌شود بعد از جنوا و اودینزه. به جز فصل ۰۷–۲۰۰۶ در سری بی، همواره در تاریخ خود در بالاترین سطح فوتبال ایتالیا (سری آ) حضور داشته‌است. یوونتوس تنها باشگاه ایتالیایی میباشد که ورزشگاه اختصاصی دارد.

این باشگاه در سال ۱۸۹۷ توسط چند دانشجوی تورینی و با نام باشگاه ورزشی یوونتوس بنیانگذاری شد. این باشگاه از سال ۱۹۲۳ توسط خانواده آنیلی اداره می‌شود. یوونتوس موفق‌ترین باشگاه ایتالیایی تاریخ و یکی از پرافتخارترین و مشهورترین باشگاه‌های جهان است. باشگاه یوونتوس در ایتالیا موفق شده ۳۱ [توضیح ۱] بار سری آ را بالای سر ببرد،۱۰ بار فاتح جام حذفی ایتالیا و ۶ بار فاتح سوپرکاپ ایتالیا شود. باشگاه یوونتوس با کسب ۱۱ جام اروپایی و بین المللی جز پر افتخارترین باشگاه های جهان محسوب میشود. باشگاه یوونتوس به انتخاب فدراسیون بین‌المللی تاریخ و آمار فوتبال به عنوان دومین تیم برتر قرن ۲۰ اروپا شناخته می‌شود. باشگاه یوونتوس تنها باشگاه سه ستارهٔ فوتبال ایتالیا محسوب می‌شود.باشگاه یوونتوس به عنوان ششمین باشگاه برتر جهان در سال ۲۰۱۴ از سوی فدراسیون بین‌المللی تاریخ و آمار فوتبال معرفی شد.

تاریخچه باشگاه یوونتوس[ویرایش]

  • نخستین محل باشگاه و نامگذاری باشگاه ( ۱۸۹۷/۱۸۹۸ ) :
تیم یوونتوس در سال ۱۸۹۸

تاسیس یوونتوس در اولین روز ماه نوامبر بر روی نیمکتی در خیابان ره اومبرتو توسط گروهی جوان که در دبیرستان ماسیمو داتزلیو تحصیل می‌کردند که رویای تاسیس یک تیم فوتبال داشتند آغاز شد و به این ترتیب یوونتوس در تاریخ ۱ نوامبر ۱۸۹۷ در تورین متولد شد. مجموعه‌ای که برای بازی فوتبال، تفریح و لذت بردن از فوتبال و خواسته‌ها و ایده‌های نو توسط شاگردان مدرسه ماسیمو داتزلیو تاسیس شد. برادران کنفاری سرانجام در اولین روز ماه نوامبر تصمیمی که از مدتها پیش در نظر گرفته بودند را عملی ساختند تا حیات باشگاهی به عظمت یوونتوس آغاز شود.

اولین دیدار این تیم تازه تاسیس با حضور جوانان و دوستداران در تئاتر ساختمان دارما برگزار شد. انریکو کنفاری در نخستین سخنان خود از خواسته‌های بزرگ باشگاه صحبت می‌کند، وی تاکید دارد با شروع فصل پاییز خواسته و آرزویی که از مدتها پیش داشته‌اند به وقوع پیوست.

ایوجنیو و انریکو تصمیم مهمی در زندگی خود گرفته بودند و خواستار داشتن یک باشگاه حرفه و بزرگ فوتبال بودند، بنابر این زمانی که با شوق جوانان روبرو شدند با قاطعیت بیشتری برنامه و کار خود را ادامه دادند.

سرانجام برادران کنفاری در دفتر کوچک خود در خیابان ده اومبرتو ۴۲ تشکیل جلسه می‌دهند، جلسه‌ای که با حضور مسئولین ابتدایی و بازیکنان و جوانان عاشق فوتبال برگزار می‌شود و اخرین اندیشه این جوانان که رویای داشتن مقر و محلی برای باشگاه‌است مطرح می‌شود، برادران کنفاری می‌دانند که برای داشتن یک تیم بزرگ می‌بایست محلی مناسب تهیه نمایند، این دو جوان خیلی زود ساختمانی با چهار اتاق و یک حیات پیدا می‌کنند که می‌توانست محلی مناسب برای یک تیم جوان و تازه تاسیس باشد.

با تشکیل یک تیم جوان و مشخص شدن محل استقرار تیم، وظیفه‌ای دیگری نیز بر شانه‌های تاسیس کنندگان سنگینی می‌کرد، این باشگاه می‌بایست نامی برای خود داشته باشد، بار دیگر براداران کنفاری جلسه‌ای تشکیل دادند و سه نام، جامعه‌ای که با قدرت پیش می‌رود، جامعه ورزشی ماسیمو داتزلیو و باشگاه ورزشی یوونتوس مد نظر گرفته شد. با توجه به جوانی باشگاه و جوانانی که با عشق فراوان دراین تیم بازی می‌کردند، گروه تصمیم گرفت نام باشگاه ورزشی یوونتوس را انتخاب نماید و به این ترتیب و با تایید گروه، باشگاه ورزشی یوونتوس نام گذاری شد.. گفتنی است که کلمه یوونتوس ریشه‌ای لاتین دارد و به معنای جوان و یا جوانان است. ایوجنیو کنفاری نخستین مدیر یوونتوس خیلی زود پست ریاست را رها کرد و برادراش انریکو از سال ۱۸۹۸ به ریاست باشگاه رسید. پس از این تغییر در سطح مدیریت، باشگاه برای نخستین بار محل خود را به ساختمانی سه اتاقه همراه با یک حیاط به نام کروچتا در خیابان پیاتزای ۴ تغییر می‌دهد.[۱]


  • کسب دومین اسکودتو ( سری آ ) ( ۱۹۰۶/۱۹۲۶ ) :

لحظات خوش و زیبایی در حال سپری شدن نبود و یووه نزدیک به دو دهه زیر سایه تیم‌های میلانی قرار داشت و نتوانست قهرمانی نخست خود را تکرار کند. طی این سالها مدیران و بازیکنان به این نتیجه رسیدن که برای نگاه داری گفتگوها و حوادث، مجله‌ای نیاز است، بنابر این در ۱۰ ژوئن ۱۹۱۵ مجله هورا یوونتوس که امروزه ماهنامه معروف این باشگاه به حساب می‌اید متولد شد. همچنین گفته می‌شود کارادو کورادینی که در فصل ۱۹۲۰ - ۱۹۱۹ رئیس باشگاه بود سرود یوونتوس را تصنیف کرده‌است. روال ناکامی‌ها ادامه داشت تا سال ۱۹۲۳ که خانواده مطرح انیلی وارد عرصه حیات باشگاه شدند. در ۲۴ ژوئیه سال ۱۹۲۳ ریاست باشگاه را ادواردو آنیلی (پدر جووانی و اومبرتو انیلی) به عهده گرفت. او پسر مالک و بنیانگذار کمپانی فیات بود. همراه با مدیریت قدرتمند این مرد بزرگ افتخارات و پیروزی‌های بانوی پیر نیز اغاز شد. بیانکونری‌ها با او در سال ۱۹۲۶ دومین اسکودتوی خود را نیز فتح کردند تا ادواردو نخستین قهرمانی مدیریت خود را تجربه کند. این قهرمانی با مربیگری جینو کارولی به دست امد و بازیکنانی نظیر جانپیرو کامبی، ویرجینیو روستا ،کارلو بیجاتو، لویجی آلماندی، جوزف ویولا، فرنک هیرزر و جوزپه توریانی در این تیم قهرمان حضور داشتند.[۲]


طی سال‌های ۱۹۳۵ - ۱۹۳۰ افسانه یوونتوس متولد می‌شود و قدرت برتر و محبوب ایتالیا از راه می‌رسد. ادواردو آنیلی که همچنان تا سال ۱۹۳۵ رهبری باشگاه بزرگ یووه را به عهده داشت در کنار جووانی ماتزونیس نایب رئیس باشگاه توانست در دهه سی یوونتوس را تبدیل به قدرت بلامنازع ایتالیا نماید. سیاه و سفید پوشان سرزمین چکمه طی سالیان ۳۱ الی ۳۵ توانستند پنج اسکودتوی دیگر را برای باشگاه به ارمغان بیاورند و با کسب پنج عنوان قهرمانی متوالی رکورد جاودانه‌ای را به نام خود به ثبت برسانند. بازیکنان بزرگ ان زمان نمایشی را ارائه کردند که هرگز فراموش شدنی نیست، فلیچ بورل مهاجم بیانکونری‌ها در فصل ۱۹۳۲ باورنکردنی ظاهر شد وی در ۲۸ بازی ۲۹ گل به ثمر رساند و رکوردی فوق العاده به نام خود ثبت کرد. در این دوران انیلی در کنار همکارانش تصمیم گرفت ورزشگاهی اختصاصی برای یووه تهیه نماید و سرانجام در فوریه ۱۹۳۴ یووه در ورزشگاه جدیدش به نام کوموناله (المپیکوی فعلی) به میدان رفت، ورزشگاهی که بعدها خاطرات بسیار دیدنی و زیبایی از اسطوره‌هایی مانند بونیپرتی، روبرتو بتجا و میشل پلاتینی در خود زنده نگاه داشته‌است. در مسابقات جام جهانی ۱۹۳۴ و ۱۹۳۸ بازیکنان یوونتوس اسکلت اصلی تیم ملی ایتالیا را تشکیل می‌دادند، اتفاقی که در جام جهانی ۱۹۸۲ نیز تکرار شد. در زمان مربیگری کارلو کارکانو یوونتوس هفت بازیکن ملی پوش به نام‌های جانپیرو کامبی، ویرجینیو روستا، لویس مونتی، جیووانی فرراری، لویجی برتولینی، فلیچ بورل و رایموندو اورسی را در تیم ملی ایتالیا داشت که توانستند قهرمان جام جهانی ۱۹۳۴ شوند، درست زمانی که یووه قدرت برتر و بی نظیر ایتالیا محسوب می‌شد و هفت اسکودتو را در کارنامه حیات خود می‌دید یک حادثه تلخ و ناگوار برای باشگاه رخ داد، در ژوئیه ان سال ادواردو آنیلی مدیر موفق و دوست داشتنی در سانحه هوایی مشهور جنوا درگذشت و از ان اتفاق سیاه و تلخ، یووه به مدت ۱۲ سال که یک انیلی دیگر در راس مدیریت باشگاه امد به حاشیه رفت.[۳]


  • جنگ جهانی دوم و بازگشت یک آنیلی دیگر ( ۱۹۳۵/۱۹۵۵ ) :

تکرار افتخارات دهه سی به مدت یک دهه متوقف شد البته طی این سال‌ها قهرمانی در دو جام حذفی ایتالیا به افتخارات باشگاه اضافه شد. نخستین قهرمانی یووه در جام حذفی کشورش به تاریخ ۱۹۳۸ با مربیگری ویرجینیو روستا باز می‌گردد. در فصل ۳۹ - ۳۸ یووه با ایستادن در رده هشتم جدول دوران افول خود را می‌گذراند. اما این بار یوونتوس عزم خود را برای بازگشتی قدرتمند جمع می‌کند، پس از مدتها دربی تورینو فرامی‌رسد، ۱۴ اکتبر ۱۹۴۵، تورینو همان تیم قدرتمند گذشته‌است اما یووه نیز بسیار قدرتمند به نظرمی‌رسد و در پایان نیز به پیروزی ۲ بر یک برابر تورینو دست می‌یابد تا برتری خود را به همشهری خود ثابت نماید. طی سال‌های ۳۵ الی ۴۷ مدیرانی نظیر امیلیو ده لا فورست و پیرو دوزیو در راس کار قرار گرفتند و نتواستند شکوه یووه را نمایان سازند و سرانجام پس از نتایج نه چندان موفق و درخشان؛ پیرو دوزیو جای خود را به جیانی آنیلی داد، فرزند ادواردو آنیلی به باشگاه و خانه خود در تاریخ ۲۲ ژوئیه ۱۹۴۷ بازگشته بود تا پیروزی‌های گذشته و خاطرات زیبای دوران رهبری پدرش را تکرار کند. با امدن جیانی اسکودتوهای هشتم و نهم در فصل‌های ۵۲-۵۱ ، ۵۰ - ۴۹ از راه رسید. اما افسوس که عمر ریاست وی کوتاه بود و خیلی زود از سمت خود استعفا داد. با این حال یووه با بازیکنانی نظیر بونیپرتی، کارلو پارولا و جان هانسن همچنان به افتخارات خود می‌افزود.جیانی آنیلی ۱۸ سمپتامبر ۱۹۵۴ پست ریاست را رها می‌کند و از باشگاه جدا می‌شود.[۴]


با جدایی جیانی آنیلی، به مدت یک سال باشگاه تحت نظارت سه مسول هدایت شد و یک سال بعد در نووامبر ۵۶ اومبرتو آنیلی برادر جیانی آنیلی راهی باشگاه شد تا قدرت و نفوذ خانواده آنیلی همراه با قدرت باشگاه یوونتوس ادامه داشته باشد. اومبرتو تا سال ۱۹۶۲ سمت مدیریت یوونتوس را در اختیار داشت که در این سال به دلیل ادامه تحصیل و اخذ مدرک پروفسوری از سمت مدیریت یووه کناره گیری کرد. این تیم در این سال‌ها دو ستاره بزرگ حیات خود را به نام‌های اومار سیووری و جان چارلز خریداری کرد و توانست اسکودتوی دهم را نیز فتح نماید. لیوبیسا بروشتش دهمین قهرمانی بانوی پیر را در فصل ۵۸ - ۵۷ به دست اورد تا با کسب این عنوان، اولین ستاره یووه نیز از راه برسد. با این قهرمانی بانوی پیر اجازه یافت ستاره طلایی را بر روی پیراهن خود حک کند و به بالای آرم باشگاه نیز اضافه شود. قدرت مدیریت جدید به همراه درخشش بونیپرتی شکوه زیبایی را برای باشگاه به ارمغان اورده بود و یووه توانست با هدایت مربیانی مانند رناتو چسارینی، کارلو پارولا، پائولو آمارال و هریبرتو هرررا در دهه شصت سه عنوان قهرمانی را کسب کند. دهه ۶۰ با کسب سه قهرمانی در سری آ و سه قهرمانی در جام حذفی ایتالیا به نوعی تکرار درخشش دهه ۳۰ بود. طی این سال‌ها ستارگانی برجسته همچون؛ جان هانسن،کارلو پارولا، کارل پرایست،بونیپرتی، جان چارلز و اومار سیووری با پیراهن سیاه و سفید یووه در میادین فوتبال حاضر شدند و در دنیای فوتبال شهرتی کسب کردند. اومار سیووری با درخشش بی نظیر و گلزنی‌های ارزشمند خود تبدیل به مهره‌ای خوش نام در دنیای فوتبال شد و در سال ۱۹۶۱ توانست توپ طلا را از ان خود کند. با پایان فصل ۶۹ هریبرتو هرررا مربی استثنایی نیمکت بیانکونری‌ها را ترک می‌کند و لویس کارنیلجیا جانشین وی در پست مربیگری یووه می‌شود. گفتنی است که طی سالهای ۶۲ الی ۷۱ هدایت باشگاه به ویتوره کاته لا واگذار شده بود.[۵]


  • دوران مدیریت بونیپرتی در یوونتوس ( ۱۹۷۱/۱۹۹۰ ) :

سرانجام زمان خداحافظی فرامی‌رسد و بونیپرتی پس از چند سال بازی و حضوری استثنایی در سال ۷۱ از دنیای فوتبال خداحافظی می‌کند و بلافاصله به مدیریت باشگاه منصوب می‌شود. در زمان ریاست وی چهار مربی بزرگ و نامی همچون ویکپالک، پارولا، تراپاتونی و زوف هدایت بانوی پیر را به عهده گرفتند. بونیپرتی نزدیک به بیست سال رهبری بانوی پیر را به عهده گرفت و توانست درخشش دوران بازیگری اش را در این پست نیز تکرار کند؛ کسب نه اسکودتو و رساندن شمار اسکودتوهای یوونتوس به عدد بیست و دو و گرفتن ستاره دوم باشگاه با قهرمانی در سال ۸۲، دو قهرمانی در جام حذفی به همراه نخستین عنوان قهرمانی بانوی پیر در اروپا و کسب جام لیگ قهرمانان اروپا در سال ۸۵ ، قهرمانی در سال ۷۷ در لیگ اروپا برای نخستین بار؛ رسیدن به قهرمانی رقابت‌های جام در جام اروپا در سال ۸۴، یک سوپر جام اروپا که در سال ۸۵ به دست امد از افتخارات بسیار ارزنده و بزرگی به شمار می‌رود که در دوران دو دهه مدیریت موفق بونیپرتی به دست امد. جووانی تراپاتونی که ده سال هدایت یوونتوس را به عهده گرفته بود توانست در سال ۸۲ با قهرمانی یووه در سری آ ستاره دوم را از ان باشگاه نماید تا بانوی پیر تنها تیم ایتالیایی باشد که قهرمانی‌هایش به عدد بیست می‌رسید.در دو دهه ستارگان مشهوری پیراهن سیاه وسفید یوونتوس را برتن کردند؛ ستارگانی مانند : دینو زوف ، میشل پلاتینی، مارکو تاردلی، ژبیگنی بونیک، پائولو روسی، کلائودیو جنتیله، پیترو آناستاسی، رومئو بنتی، گائتانو شیره‌آ از جمله بازیکنان بسیار مهم دهه ۷۰- ۸۰ این باشگاه بودند. اما این بار نیز یک اتفاق تلخ دیگر برای سیاه و سفیدپوشان یووه، باشگاه را تحت تاثیر قرار می‌دهد، اتفاقی که در دهه ۸۰ برای بانوی پیر ایتالیا به وقوع می‌پیوندد، رویدادی سیاه که به مانند سال ۳۵ همزمان با شکوه و بزرگی یووه‌است، این حادثه در فینال لیگ قهرمانان در۲۸ می سال ۱۹۸۵ در ورزشگاه هیسل بلژیک روی داد، در دیدار یوونتوس برابر لیورپول انگلیس به دلیل درگیری هواداران دو تیم ۳۹ هوادار کشته (برخی منابع شمار کشته شدگان را ۴۹ نفر اعلام کردند) و بیش از ۳۰۰ زخمی به جای می‌ماند و لقب فینال خونین را به خود می‌گیرد. در این دیدار یووه با تک گل میشل پلاتینی که از روی نقطه پنالتی به ثمر رسید قهرمان این دیدار خونین می‌شود تا نخستین قهرمانی خود را در اروپا جشن بگیرد البته جشنی که همراه با تلخی و از دست دادن تعدادی هوادار بود. در فصل ۱۹۸۶ - ۱۹۸۵ روزهای خوش یووه همچنان ادامه دارد و سیاه و سفید پوشان در ۸ دسامبر ۸۶ راهی توکیو می‌شوند تا در جام بین قاره‌ای شرکت کنند و در نهایت نیز با قهرمانی در این جام به کار خود پایان می‌دهند. قدرت یووه پس از این سال چند سالی رو به افول رفت و ستارگانی مانند میشل پلاتینی و گائتانو شیره‌آ مهره‌ای که با ۵۵۲ بازی یکی از ستاره‌های استثنایی حیات یووه محسوب می‌شود از تیم خداحافظی کردند. فصل جدید در راه است و این بار پس از ده سال جووانی تراپاتونی بر روی نیمکت سیاه و سفیدپوشان مشهور ایتالیا حضور ندارد و دوره جدیدی اغاز می‌شود. در دهه ۸۰ پائولو روسی مهاجم سرشناس یووه و ایتالیا نیز در سال ۸۲ توپ طلا را به خود اختصاص می‌دهد تا دومین ستاره بیانکونری باشد که این افتخار را کسب می‌کند. این افتخار طی سه سال متوالی ۸۳ الی ۸۵ توسط میشل پلاتینی تکرار شد تا ستاره سوم یووه در این زمینه باشد. یوونتوسی‌ها در جام جهانی ۸۲ شش نماینده در تیم ملی ایتالیا داشتند تا خاطره جام جهانی ۳۴ تکرار شود؛ دینو زوف، کلائودیو جنتیله، آنتونیو کابرینی، گائتانو شیره‌آ، مارکو تاردلی و پائولو روسی ستاره‌های بیانکونری حاضر در تیم اتزوری‌ها بودند که قهرمانی دیگری را به دست می‌اورند. تمام این افتخارات با مدیریت ستاره سالیان گذشته یووه بونیپرتی رقم خورد. در فصل ۹۰ - ۸۹ یوونتوسی‌ها تیمی رویایی تشکیل داده بودند، جوانانی نظیر سالواتوره سکیلاچی، پیرلویجی کاسیراگی و مدافعینی همچون داریو بونتی توانسته بودند فرم یک تیم ایده‌آل و دوست داشتنی را به دست بیاورند، یک قهرملنی در جام حذفی ایتالیا نتیجه تلاش و ارزش این بازیکنان بزرگ بود.[۶]


  • دوران مربیگری مارچلو لیپی در یوونتوس و موفقیت های پیاپی در اروپا ( ۱۹۹۱/۲۰۰۳ ) :
دومین قهرمانی یوونتوس در لیگ قهرمانان اروپا - ۱۹۹۶
پاول ندود (۲۰۰۱/۲۰۰۹)

سال ۱۹۹۰ ویتوریو کایزوتتی جانشین بونیپرتی شد، او تا سال ۲۰۰۳ درکنار یووه ماند و در طول ریاست خود افتخارات و پیروزی‌های ارزنده دیگری را به مجموعه بیانکونری افزود. با اغاز دهه ۹۰ بار دیگر شکوه یوونتوس شروع شد؛ و ورزشگاه دل آلپی که به تازگی میزبانی رقابت‌های یوونتوس را به عهده گرفته بود شاهد افتخارات زیادی شد. در سال ۹۰ یک جام حذفی ایتالیا و قهرمانی دوم در لیگ اروپا با مربیگری دینو زوف به کارنامه ورزشی باشگاه افزوده شد و جام سوم لیگ اروپا نیز در سال ۹۳ با جووانی تراپاتونی راهی ساختمان باشگاه یووه می‌شود. بانوی پیر که از اواسط دهه ۹۰ دوباره به اوج بزرگی خود رسیده بود در لیست تیم خود بازیکنان خوش نام و مطرحی مانند روبرتو باجو، جان لوکا ویالی، فابریزیو راوانلی، الساندرو دل پیرو(بهترین گلزن تاریخ یووه همراه با بیشترین بازی با پیراهن یوونتوس) ،آنجلو پروتزی، دیدیه دشان، آنتونیو کونته، فرارا، ادگار داویدس و زین الدین زیدان (دارنده توپ طلا در سال ۹۸) را می‌دید که در کنار مدیران و مربیانی برجسته برای بزرگی یووه می‌کوشیدند. در ان دوران سرشناش ترین ستارگان ان دهه در سطوح بازیگری و مربیگری و مدیریت دنیای فوتبال در مجموعه بیانکونری گردهم امده بودند و یووه با این بزرگان توانست قدرت بزرگ اروپا شود و پیروزی‌ها و افتخارات ارزشمندی کسب کند. طی سال‌های ۹۱ الی ۹۴ یوونتوس ستاره ارزشمندی به نام روبرتو باجو را در کنار خود می‌دید، مهره‌ای که در سال ۹۳ موفق به دریافت توپ طلا شد تا به بازیکنان یووه در این افتخار اضافه شود. جووانی تراپاتونی که از سال ۹۱ بار دیگر به تیمشش بازگشته بود پس از اتمام فصل ۹۴ از تیم جدا می‌شود و راه برای حضور مربی ای مطرح و برجسته هموار می‌شود و در نهایت مارچلو لیپی بر روی نیمکت هدایت سیاه و سفیدپوشان یووه می‌نشیند.. در سطوح مدیریت نیز مهره‌هایی نظیر روبرتو بتجا، جیرائدو و موجی وارد عرصه فعالیت می‌شوند. مارچلو لیپی همراه خود سه اسکودتوی متوالی را در فصل‌های ۹۵- ۹۴، ۹۷ - ۹۶ و۹۸ - ۹۷ به نام یوونتوس ثبت می‌کند. یک قهرمانی در جام حذفی ایتالیا در فصل ۱۹۹۵، دو سوپر جام ایتالیا در فصول ۹۵ و ۹۷ و قهرمانی دوم بانوی پیر در لیگ قهرمانان اروپا که در فصل ۹۶ - ۹۵ به دست امد و جام بین قاره‌ای سال ۹۶ نیز از افتخارات ارزنده مارچلو لیپی به شمار می‌روند. یوونتوس دهه نوه فوق العاده با عظمت و باشکوه بود، مارچلو لیپی در کنار جان لوکا ویالی و جوانی خوش چهره به نام الساندرو دل پیرو که بعدها تبدیل به محبوب ترین ستاره بیانکونری می‌شود تیمی دوست داشتنی و بزرگی را تشکیل داده بود. تیم این مربی برجسته در رقابت‌های اروپایی نیز می‌درخشید؛ تاریخ روز ۲۲ می۹۶ را نشان می‌داد و ورزشگاه المپیک رم منتظر برگزاری دیدار فینال لیگ قهرمانان اروپا میان دو تیم یوونتوس و آژاکس بود، بازیکنان دو تیم ۹۰ دقیقه قانونی را با نتیجه یک بر یک به پایان رساندند تا ضربات پنالتی برنده دیدار را مشخص کند، سیاه و سفیدپوشان شهر تورین با نتیجه ۴ بر ۲ در ضربات پنالتی بر حریف غلبه می‌کنند و قهرمان لیگ قهرمانان اروپا در سال ۹۶ می‌شوند و به این ترتیب به کسب افتخارات ادامه می‌دهند. در این سال سیاه و سفید پوشان شهر تورین اندره افورچوناتو یکی از بزرگان گذشته خود را از دست داد. یوونتوس در سال‌های ۹۷ - ۹۶ و ۹۸ - ۹۷ نیز به فینال لیگ قهرمانان اروپا راه یافت اما برابر حریفان شکست خورد و در جایگاه دوم ایستاد. یووه ابتدا در فینال برابر دورتموند با نتیجه ۳ بر ۱ شکست خورد تا به دومین قهرمانی متوالی خود در لیگ قهرمانان اروپا دست نیابد و در فصل اتی نیز برابر رئال مادرید با نتیجه یک بر صفر متحمل شکست شد و دومین ناکامی متوالی خود را در فینال لیگ قهرمانان اروپا تجربه می‌کند. در سال‌های ۹۷ و ۹۸ یووه صاحب مهاجمانی تیزهوش و فرصت طلب بود، الساندرو دل پیرو و فیلیپو اینزاگی اینزاگی خط حمله‌ای زهردار و فوق العاده‌ای تشکیل داده بودند و گل‌های حساس و ارزشمندی که یکی پس از دیگری توسط این دو مهاجم بزرگ به ثمر می‌رسید و پیروزی‌های ارزنده‌ای از ان یووه خود می‌شد. در حالی که چهره جوان و دوست داشتنی بیانکونری‌ها الساندرو دل پیرو؛ امید دریافت جوایزی نظیر توپ طلا در سال ۹۸ بود، شدیداً از ناحیه زانو اسیب می‌بیند، مصدومیتی که او را برای مدتها خارج از میادین می‌فرستد تا تیم و مربیان را تنها گذارد و از دریافت این جوایز نیز محروم شود. با پایان دهه ۹۰ فروغ بیانکونری‌ها نیز کمرنگ شد، رفتن لیپی و امدن کارلو آنچلوتی چندان موفق امیز نبود و کارلتو تنها یک قهرمانی در جام اینترتوتو را در کارنامه دو سال مربیگری خود در یووه به جای می‌گذارد. تابستان ۲۰۰۰ یووه یکی از مهمترین خریدهای خود را انجام می‌دهد، یک روز پس از فینال یورو ۲۰۰۰ در دیداری که ایتالیا اخرین دقایق با گل معروف به گل مرگ دیوید ترزگه از فتح جام دور می‌مانند، پیشنهاد سران یووه برای جذب ترزگه در کلیه رسانه‌ها و مطبوعات ورزشی منتشر می‌شود و سرانجام با توافق طرفین این مهاجم بزرگ راهی شهر مه گرفته تورین می‌شود تا دوران گلزنی خود را با پیراهن یووه ادامه دهد با پیوستن به پرافتخارترین تیم ایتالیا دوران تازه‌ای از زندگی ورزشی دیوید ترزگه اغاز می‌شود. یووه که با کارلو آنچلوتی به افتخار بزرگی دست نیافته بود تصمیم به تغییر مربی می‌گیرد و درخشش بیانکونری با بازگشت مرد همیشه پیروز یووه، مارچلو لیپی که از فصل ۲۰۰۲ - ۲۰۰۱ بار دیگر هدایت یوونتوس را به عهده گرفته بود به تیم روی می‌اورد و قدرت گیری سرشناس ترین تیم ایتالیایی با ستارگانی جانلوئیجی بوفون، پاول ندود و مارسلو سالاس از سر گرفته می‌شود. این مربی بار دیگر یوونتوس را به اوج خود بازگرداند وتیم محبوب و دوست داشتنی ای را به جهان معرفی کرد. دو قهرمانی در سوپر جام ایتالیا به همراه شکوه و عظمت عجیب بیانکونری در دنیای فوتبال در کنار ستارگانی دوست داشتنی همچون الساندرو دل پیرو، دیوید ترزگه، ادگار داویدس، زین الدین زیدان و پاول ندود هافبک چک تبار و دارنده توپ طلا در سال ۲۰۰۳، از یووه تیمی استثنایی ساخته بود. لیپی خود با محبوبیتی که نزد هواداران کسب کرده بود توانست بر ارزش و محبوبیت بانوی پیر بیفزاید و به این ترتیب اسکودتوهای بیست و شش و بیست و هفت در سال‌های ۲۰۰۲ - ۲۰۰۱ و ۲۰۰۳ - ۲۰۰۲ نیز ما هدایت این مربی ارزنده راهی باشگاه بزرگ یوونتوس شدند. در این سالها اتفاق مهم دیگری در حیات باشگاه روی داد و در تاریخ ۲۰ دسامبر ۲۰۰۱ باشگاه یوونتوس وارد بورس شد تا به اعتبار خود بیفزاید. طی این سال‌ها یوونتوسی‌ها در خرید بازیکنان مطرح و ستارگان نامی فوق العاده استثنایی ظاهر شدند و با مدیریت منظم توانستند تیمی قدرتمند و شایسته را راهی میدان نمایند. در تمام این سالها خانواده بزرگ و قابل احترام انیلی به عنوان مالک اصلی باشگاه حامی تیم و بازیکنان بودند و همواره با حضور در صحنه‌های حساس حمایت خود را از باشگاه ثابت می‌کردند؛ ستارگان و تیفوسی‌های بیانکونری نیز به خوبی و با احترام خاصی از جووانی و اومبرتو انیلی مدیران گذشته و صاحبان ان زمان باشگاه نام می‌بردند. در نخستین ماه سال ۲۰۰۳ حادثه‌ای تلخ، بار دیگر مجموعه بیانکونری را در سوگ نشاند، در حالی که تنها ۲۴ روز از اغاز سال جدید می‌گذشت، جووانی انیلی مدیر اسبق باشگاه که با خود افتخارات ارزشمندی را برای باشگاه به همراه اورده بود درگذشت. تنها یک سال پس از مرگ جووانی انیلی وکیل و صاحب باشگاه بانوی پیر که شخصی محترم و بزرگ برای ورزش ایتالیا محسوب می‌شد، برادرش اومبرتو انیلی نیز درگذشت، اومبرتو در تاریخ ۲۷ می‌سال ۲۰۰۴ از دنیا رفت تا به یکباره بانوی پیر حامیان اصلی خود را از دست بدهد با فوت این بزرگان خانواده انیلی همچنان حمایت خود را از باشگاه دریغ نکرد و در کنار یوونتوس ماند. مارچلو لیپی همچنان مربی یوونتوس بود اما در پایان فصل ۲۰۰۳ نوبت به رفتن مربی موفق و بزرگ یووه رسید، مارچلو لیپی هواداران و بازیکنان را تنها گذاشت.[۷]


نوشتار اصلی: کالچو پولی

با رفتن مارچلو لیپی، در تابستان ۲۰۰۴ فابیو کاپلو وارد باشگاه مطرح شهر شمالی و مه گرفته تورین، یوونتوس شد. فابیو کاپلو مربی اسبق آ. اس. رم که پیش از این نزد هواداران یووه یک دشمن محسوب می‌شد در میان تعجب و بهت همگان بر روی نیمکت مربیگری پرافتخارترین تیم سرزمین چکمه‌ای ایتالیا نشست. هم زمان با حضور وی، بازیکنانی نظیر زلاتان ابراهیموویچ، فابیو کاناوارو و امرسون نیز یوونتوسی شدند. کاپلو با وجود موفقیت و کسب دو اسکودتویی که بعدها از یووه بازپس گرفته شد، نتوانست در دل و قلب تیفوسی‌های وفادار یووه راه یابد، با رفتار عجیب و ناپسندی که با ستارگانی مانند الساندرو دل پیرو داشت خیلی زود به فراموشی سپرده شد. فابیو کاپلو به هیچ عنوان نتوانست خواسته‌های طرفداران را براورده نماید و با انتشار مسئله کالچو پولی و بازپس گیری دو قهرمانی که توسط وی به دست امده بود تبدیل به منفورترین مربی حیاب باشگاه یووه شد. یوونتوس دو سال متوالی ۲۰۰۵- ۲۰۰۴ و ۲۰۰۶ - ۲۰۰۵ به اسکودتوهای بیست هشتم و بیست و نهم خود رسید، قهرمانی‌هایی که این تیم را به ستاره سوم نزدیک و نزدیک تر می‌کرد. در این سالها بی شک یووه قدرت برتر ایتالیا بود و در سطح فوتبال اروپا نیز جز تیم‌های نخست و قدرتمند محسوب می‌شد که ستارگان ارزشمند و دوست داشتنی زیادی در خود می‌دید، قدرت تیزهوشی مدیران بانوی پیر در کنار خرید مهره‌های سرشناس و حفظ ستارگان مطرح دنیای توپ گرد برخی از رقبای این تیم استثنایی را ناخرسند کرده بود، با پایان فصل ۲۰۰۶ - ۲۰۰۵ که به قهرمانی سیاه و سفید پوشان انجامید خبرهایی در خصوص تبانی مسولین یوونتوس با داوران شنیده شد؛ این مسائل همراه با رقابت‌های جام جهانی ۲۰۰۶ مطرح می‌شد و در حالی که ستارگان بیانکونری در کنار اینتر میلان برای قهرمانی در این جام مبارزه می‌کردند اتفاق تلخ دیگری برای یکی از مهره‌های اسبق یووه رخ داد، جانلوکا پسوتو از ساختمان باشگاه سقوط کرد تا حواشی اطراف یووه بیشتر از قبل شود. با این حال با تدابیر مسولین فوتبال ایتالیا موضوع کالچو پولی و محکومیت‌های باشگاه‌ها تا پایان رقابت‌های جام جهانی اعلام نشد تا تمام بازیکنان حاضر در اردوی اتزوری با تمرکز کامل و بدون مشغله ذهنی، در رقابت‌ها حاضر شوند. این تدبیر مسولین نتیجه بخش بود و ایتالیا با مربیگری مارچلو لیپی جام قهرمانی مسبقات جهانی ۲۰۰۶ المان را فتح کرد. پس از بازگشت ملی پوشان، مسئله معروف به کالچو پولی رسماً اعلام شد و تبانی مسولین باشگاه یوونتوس با کمیته داوران و برخی داواران از جمله پاپاراتی از یک سو و انتشار مکالمات تلفنی لوچانو موجی با برخی از مسولین و داوران در دادگاه‌های ورزشی ایتالیا مطرح شد و ۲ قهرمانی آخر یوونتوس در سری آ از بانوی پیر گرفته شد و به سری بی فرستاده شد.[۸][۹]


نوشتار‌های اصلی: کالچو پولی و سری بی

با برگزاری جلسات مختلف، در نهایت حکم نهایی دادگاه ورزشی کشور محرومیت ها و مجازات های باشگاه‌های متخلف را صادر کرد. با حکم اعلام شده بانوی پیر به سری بی تبعید شد، دو اسکودتوهای یووه از این تیم بازپس گرفته شد و به تیم رقیب، اینتر داده شد ( اسکودتوهای بیست و هفتم و بیست و هشتم در دو فصل ۲۰۰۴-۰۵، ۲۰۰۵-۰۶ که با فابیو کاپلو به دست امده بود)، لوچیانو موجی مدیر و نماینده اصلی یووه حکم محرومیت مادام العمر از فعالیت در فوتبال برایش صادر شد. در ابتدا مشخص شد بیانکونری ها با ۳۰ امتیاز کسر در رقابت های فصل ۲۰۰۶-۰۷ سری بی شرکت خواهند کرد که این رای با اعتراض باشگاه و تجدید نظر به ۱۷ امتیاز کسر تغییر کرد و در نهایت به کسر ۹ امتیاز رسید همچنین یوونتوس با جریمه نقدی £۳۱،۰۰۰٬۰۰۰ و محرومیت از لیگ قهرمانان اروپا ۰۷-۲۰۰۶ و سه بازی بدون تماشاگر روبرو شد. زمانی که حکم تبعید به سری بی با منفی ۳۰ امتیاز اعلام شد، برخی از بازیکنان سرشناس بانوی پیر راه خروجی باشگاه را در پیش گرفتند و از باشگاه یوونتوس جدا شدند، مربی یوونتوس؛ فابیو کاپلو نیز بلافاصله راهی مادرید و تیم مطرح ان شهر، رئال مادرید شد. برخی از بازیکنانی که هواداران امید زیادی به آنان داشتند نیز به مانند مربی تیم ترجیح دادند برای ادامه دوران بازیگری خود از سیاه و سفید پوشان جدا شوند، فابیو کاناوارو، جیانلوکا زامبروتا، پاتریک ویرا، امرسون، زلاتان ابراهیموویچ و لیلیان تورام که در خود توان حضور در سری بی را نمی دیدند در سخت ترین شرایط بانوی پیر و تیفوسی های بهت زده را تنها گذاشتند.فابیو کاناوارو و امرسون راهی رئال مادرید شدند، زلاتان ابراهیموویچ و پاتریک ویرا به اینتر میلان دشمن اصلی یووه پیوستند و جیانلوکا زامبروتاو لیلیان تورام بارسلونا را برای ادامه فعالیت خود برگزیدند. این شش بازیکن با اخذ این تصمیم نزد هواداران و تیفوسی های یوونتوس منفور شدند.


  • دوران مربیگری دیدیه دشان در یوونتوس همراه با ثبت وفاداری ستارگان ارزشمند بانوی پیر ( ۲۰۰۶/۲۰۰۷ ) :

حکم صادره در کنار ترک ستارگان و تغییر مدیریت باشگاه که همراه با ورود جووانی کوبولی جیلی به عنوان جانشین فرانتزو گرانده استونس مدیری که سه سال ریاست یووه را به عهده داشت موجب شد تا تابستان ۲۰۰۶ تبدیل به تابستانی سخت و ناخوشایند برای تمام بیانکونری های جهان شود. زمانی که لوچیانو موجی از سمت خود برکنار شد، جیرائودو نیز از مسولیت هایی که در باشگاه داشت کنارگذاشته شد و بازیکنانی از جمله فابیو کاناوارو، جیانلوکا زامبروتا، پاتریک ویرا، امرسون، زلاتان ابراهیموویچ و لیلیان تورام یوونتوس را ترک کردند. و در شرایطی دشوار جان الکان نوه جیانی آنیلی به مانند یک قهرمان راهی یوونتوس شد تا در یکی از سخت ترین و حساس ترین لحظات حیات یووه، مسولیتی مهم و دشوار را به عهده گیرد، یوونتوس بازیکنانی نظیر الساندرو دل پیرو، جانلوئیجی بوفون، مائورو کامرونزی در تیم ملی کشورش داشت که با این تیم قهرمان جهان شده بودند و بازیکنان بزرگی از جمله دیوید ترزگه و پاول ندود که نگاه داشتن این بازیکنان در شرایط کنونی کار آسانی نبود.دیدیه دشان بازیکن سالیان نه چندان دور یوونتوس که با این تیم قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا در سال ۱۹۹۵ - ۱۹۹۶ را تجربه کرده بود در تاریخ ۱۰ ژوئیه ۲۰۰۶ به تیم سابقش بازگشت، اما نه به عنوان بازیکن، بلکه این بار دشام مربی یووه شده. یووه بزرگ در سخت ترین شرایط و رقابت نزدیک با ناپولی و جنوا و با توجه به کسر ۹ امتیاز بر سکوی نخست رقابت ها ایستاد و عنوان قهرمانی مسبقات سری بی را در فصل ۲۰۰۶ - ۲۰۰۷ از آن خود کرد و الساندرو دل پیرو با به ثمر رساندن ۲۰ گل اقای گل رقابت ها شد تا ثابت نمایند که این تیم مطرح و قدرتمند بدون حمایت داوران و در شرایط سخت و متفاوت از سایر رقبا نیز برترین تیم ایتالیا است. قهرمانی یووه در هفته های پایانی لیگ با کسب ۸۵ امتیاز تثبیت شد( امتیاز یوونتوس در این فصل به ۹۴ رسید که با کسر ۹ امتیاز به عدد ۸۵ تغییر کرد) در دو هفته به پایان مسابقات دیدیه دشام مربی بیانکونری ها که نقش موثر و بسیار زیادی در کسب این قهرمانی داشت در چهلمین بازی فصل حاضر به شرکت در کنفرانس خبری نشد و از سمت خود کناره گیری کرد تا کمک مربی وی، کورادینی تیم را دو دیدار انتهایی هدایت نماید، دیدارهای که با شکست یووه به پایان رسید. گفتنی است که اختلاف دشام با مدیر ورزشی یوونتوس السیو سکو یکی از دلایل جدایی دیدیه دشان اعلام شد و در عین حال دیدیه دشان تاکید کرد که در خود توان هدایت یووه را در رقابت های سری آ نمی دید.[۱۰]


با ساخت استادیوم جدید یوونتوس ورزشگاه یوونتوس در مکان سابق ورزشگاه دل آلپی و آمدن آنتونیو کونته در سال ۲۰۱۱ و خرید بازیکنان جدید از جمله: آندره‌آ پیرلو، کوادوو آساموا، آرتورو ویدال، استفان لیختشتاینر، کارلوس توز، پل پوگبا، مارتین کاسرس، آندره‌آ بارزالی، فرناندو یورنته یوونتوس بعد از چند سال ناکامی دوباره به عرصهٔ تیم‌های بزرگ ایتالیا و اروپا بازگشت . یوونتوس در این دوران به سه قهرمانی متوالی در سری آ ایتالیا ( از جمله یک قهرمانی بدون شکست و کسب ۱۰۲ امتیاز در یک فصل سری آ ) و دو قهرمانی سوپر جام ایتالیا رسید. در سال ۲۰۱۲ اسطوره باشگاه یوونتوس الساندرو دل پیرو بعد از ۱۹ سال بازی کردن با پیراهن بیانکونری از جمع یوونتوسی ها خداحافظی کرد و جای او را در تیم کارلوس توز آرژانتینی گرفت. پس از ۳ سال یوونتوس و کونته به طور دو طرفه از هم جدا شدند و ماسیمیلیانو آلگری مربی سابق آ.ث. میلان به سرمربیگری یوونتوس رسید.[۱۱]


فاجعه ورزشگاه هیسل[ویرایش]

نوشتار اصلی: فاجعه ورزشگاه هیسل

فاجعه ورزشگاه هیسل فاجعه‌ای است که پیش از آغاز مسابقهٔ پایانی لیگ قهرمانان اروپا ۱۹۸۵ که میان تیم‌های یوونتوس و لیورپول در ورزشگاه هیسل بروکسل برگزار می‌شد ۳۹ هوادار یوونتوس کشته‌ شدند.

در آن سال لیورپول می‌بایست از عنوان قهرمانی دوره پیشین دفاع کند. در سال پیش، آن‌ها تیم رم را مغلوب کردند و به قهرمانی رسیدند. در این سال آن‌ها دوباره می‌بایست با یک تیم ایتالیایی دیگر پیکار می‌کردند. از سوی دیگر یوونتوس قهرمان جام در جام اروپا در سال ۱۹۸۴ بود که بیشتر بازیکنان آن را بازیکنانی تشکیل می‌دادند که در سال ۱۹۸۲ به همراه تیم ملی فوتبال ایتالیا قهرمان جام جهانی در اسپانیا شده بودند و نیز در یوونتوس آن زمان، میشل پلاتینی (دارندهٔ جایزهٔ بهترین بازیکنان اروپا در سال‌های ۱۹۸۳،۱۹۸۴ و ۱۹۸۵) بازی می‌کرد.

پیشتر در ژانویهٔ آن سال یوونتوس و لیورپول در سوپر جام اروپا به مصاف هم رفته‌ بودند که یوونتوس در تورین توانست بازی را با نتیجه ۲-۰ ببرد و بازی برگشت که قرار بود در آنفیلد برگزار شود به‌دلیل اینکه لیورپول در جدول زمان‌بندی برنامه‌های خود زمان مناسبی را برای انجام این بازی پیدا نکرده‌ بود، به تعویق افتاد و پس از فاجعه ورزشگاه هیسل دیگر برگزار نگردید.

یک ساعت پیش از آغاز مسابقه، در فینال لیگ قهرمانان اروپا سال ۱۹۸۵ در ورزشگاه هیسل، تماشاگران لیورپول با شکستن فنس‌هایی که میان آنان و طرفداران یوونتوسی‌ها برای جدایی و جلوگیری از کشمکش و درگیری قرار داده شده‌بود به طرفداران یووونتوس حمله‌ور شده و آن‌ها را مورد ضرب و شتم قرار دادند، یوونتوسی‌ها که انتظار این حرکت را از لیورپولی‌ها نداشتند ناچار با آن‌ها درگیر شده و به ناگاه عقب‌نشینی کردند؛ فشار یوونتوسی‌ها به دیوارهای پیرامون ورزشگاه، منجر به ویرانی آن گشت و باعث شد که روی سر آن‌ها ویران گردد. در پی این حادثه ۳۹ نفر که اکثراً از طرفداران یوونتوس بودند، کشته شدند. این فاجعه را سیاه‌ترین ساعت در تاریخ مسابقات یوفا نام‌گذاری کردند.

با این وجود بازی فینال برگزار شد و یوونتوسی‌ها با تک گل میشل پلاتینی قهرمان شدند. پس از این مسابقهٔ لیورپولی‌ها ۶ سال و دیگر باشگاه‌های انگلیسی از حضور در رقابت‌های اروپایی به مدت ۵ سال محروم شدند.

یوونتوس و لیورپول پس از فاجعهٔ هیسل به مدت ۲۰ سال با هم بازی نکردند تا اینکه در سال ۲۰۰۵ که در مسابقات لیگ قهرمانان اروپا دوباره با هم رو در رو شدند. در بازی رفت که در آنفیلد برگزار می‌شد پیش از آغاز مسابقه هواداران لیورپول با در دست داشتن پلاکاردهایی که روی آن‌ها کلمه "amicizia" (که در زبان ایتالیایی معنی دوستی می‌دهد) نوشته شده‌ بود؛ خطاب به هواداران یوونتوس که در سمت روبرو نشسته‌بودند به نحوی از هواداران یوونتوس عذر خواهی کردند. هواداران یوونتوس با دیدن این رفتار به وجد آمده و شادی کردند و با این عمل خواستند به لیورپولی‌ها بفهمانند که آن‌ها را بخشیده‌اند.[۱۲]

ورزشگاه یوونتوس[ویرایش]

ورزشگاه یوونتوس ( به انگلیسی : Juventus Stadium ) ورزشگاهی در شهر تورین در کشور ایتالیا است.

ابتدای سال ۱۹۹۰ میلادی و با توجه به اینکه کشور ایتالیا میزبان جام جهانی بود، ورزشگاه دل آلپی در شهر تورین بازسازی و افتتاح شد. از آن زمان تیم یوونتوس دیدارهای خود را در دل آلپی برگزار می کرد تا اینکه در ابتدای دهه ی نخست قرن ۲۱، مدیران یوونتوس و در راس آنها روبرتو بتجا و لوجیانو موجی، ساخت ورزشگاه را در دستور کار خود قرار دادند. یوونتوس اولین تیم در ایتالیا است که ورزشگاه اختصاصی دارد. هیچکدام از تیم های ایتالیایی در حال حاضر ورزشگاهی متعلق به خودشان ندارند. یکی از شعارهای ساخت ورزشگاه نیز بر همین مبنی انتخاب شد، اینکه مانند همیشه یوونتوس در ایتالیا “اولین” خواهد بود و یا شعار دیگری که در هنگام ساخت در نظر گرفته شد “استادیومی که فوتبال را تغییر می دهد”[۱۳]

ساخت ورزشگاه یوونتوس در ۱ مارس ۲۰۰۹ و به سبک ورزشگاه های انگلستان آغاز شد، طراحی این ورزشگاه را هرناندز سوارز انجام داده است. بر خلاف دیگر ورزشگاه های ایتالیا، فاصله ی نزدیک ترین هواداران با میدان مسابقه ۷٫۵ متر است. این فاصله در دل آلپی سابق ۵۰ متر بود و در تاریخ ۸ سپتامبر ۲۰۱۱ با بازی یوونتوس مقابل نوتس کانتی که با تساوی ۱-۱ خاتمه یافت انجام شد. اولین بازی رسمی در این ورزشگاه نیز مابین دو تیم باشگاه فوتبال یوونتوس و پارما ۱۱ سپتامبر ۲۰۱۱ برگزار شد.

A panorama overview of the Juventus Stadium during its opening ceremony with a Italian banner choreography.

از لحاظ معماری این ورزشگاه فوق العاده مدرن و منحصر به فردی خواهد بود که با نگاهی به آینده ساخته شده به طوری که ورزشگاه با انرژی های طبیعی سازگار است. به طور مثال پنل های خورشیدی قابلیت استفاده از انرژی خورشیدی در سیستم های گرمایشی را دارد و از گازکشی های سنتی استفاده نمی‌شود. در این ورزشگاه سیستم استفاده از آب باران و ذخیره آب باران نیز تعبیه شده که ۵۰ درصد مصرف آب استادیوم را کاهش می دهد. همچنین به نوعی ساخته شده که آلودگی صوتی، شیمیایی و گرمایی برای محیط نداشته باشد.در طراحی ورزشگاه به راحتی بازیکنان اهمیت زیادی داده شده به طوری که فاصله رختکن تا زمین مناسب است و برای ورود بازیکنان به زمین ۴ ورودی در ۴ سمت زمین در نظر گرفته شده.معماری سکوها و سقف با ایده برداری از تونل های باد و بال هواپیما ساخته شده اند که نهایت سبکی و زاویه مناسب با زمین حفظ شود تا در روز با نور طبیعی و در شب با نورافکن های ورزشگاه بهترین دید به زمین وجود داشته باشد و در عین حال مانع از رسیدن نور طبیعی خورشید برای رشد و سالم ماندن چمن ورزشگاه نشود. در ضمن نوردهی ورزشگاه نیز بسیار مدرن است و به صورت پیوسته و بدون فاصله نور یکپارچه به زمین داده میشود.ورزشگاه جدید از لحاظ امنیتی نیز مشکلی نخواهد داشت چرا که در حالت وقوع حادثه ای خطرناک و با توجه به وجود ۱۶ مسیر خروجی می توان تمام حاضران در ورزشگاه را ظرف ۴ دقیقه به بیرون از ورزشگاه هدایت کرد، البته ورزشگاه به جایگاه ویژه ی معلولان نیز مجهز خواهد بود و برای اینکه هواداران بتوانند در تمامی روزهای هفته وقت خود را در آنجا سپری کنند، ۳۰۰۰۰۰ متر مربع فضای سبز نیز در اطراف ورزشگاه پدید خواهد آمد.ورزشگاه یوونتوس گنجایش ۴۱٬۲۵۴ تماشاگر را دارد و فضا برای پروژه های آینده و افزایش ظرفیت ۱۵ هزار نفری نیز وجود دارد. دور ورزشگاه حلقه امن تعبیه شده، این حلقه در فضایی ایجاد شده که بلیط ها قبل از ورود به محوطه ورزشگاه چک میشود. میان فاصله حلقه و ورزشگاه هم خدمات رفاهی و اورژانس و امنیتی وجود خواهد داشت. ورودی/خروجی ها اصلی و اضطراری ورزشگاه نیز طوری طراحی شده که در هنگام خطر و حالت اضطراری ظرف مدت تنها ۴ دقیقه کل حاضرین در ورزشگاه تخلیه می شوند. همچنین مسیر و جایگاهی برای عبور ولیچر و رفت‌وآمد معلولین در نظر گرفته شده است. ۱۶ خروجی در نظر گرفته شده و در عرض ۴ دقیقه ورزشگاه خالی از تماشاگر خواهد شد. ورزشگاه خاص فوتبال است، بدون هیچ کاربردی دیگر، بنابر این خبری از پیست دو و میدانی و فضاهای اضافی دیگر نیست. بین زمین بازی و تماشاگران هیچ مانع معماری وجود ندارد. حاضرین در استادیوم حداقل فاصله ممکن با زمین بازی را خواهند داشت، یعنی فاصله ردیف اول تماشاگران با زمین بازی ۸ متر خواهد بود. این در حالی است که در دل آلپی این فاصله ۲۸ متر بود. فاصله انحناهای ورزشگاه با زمین هم ۸٫۸۵ متر است،این فاصله در دل آلپی ۵۰ متر بود. این به این معناست که دور تا دور زمین اصلی ورزشگاه تماشاگران حاضر خواهند بود. فاصله سکوهای فیلم برداری و تلویزیونی که در دل آلپی ۶۰ متر بود نیز به ۳۳ متر کاهش یافته. ورزشگاه جدید از لحاظ امنیتی نیز مشکلی نخواهد داشت با توجه به وجود ۱۶ مسیر خروجی حاضرین در صورت وقوع حادثه می توانند استادیوم را ظرف ۴ دقیقه ترک کنند.[۱۴] [۱۵]

- احداث این ورزشگاه با هزینه ای بالغ بر ۱۲۰ میلیون یورو انجام گرفته است.

- ابعاد = ۱۰۵ × ۶۸

- میزبان فینال لیگ اروپا ۲۰۱۴

- رکورد تماشاچی = ۴۱٬۱۸۲ (یوونتوس vs بورسیا دورتموند، ۵ اسفند ۱۳۹۳)

ورزشگاه تاریخ
والنتینو پارک (۱۸۹۷-۱۸۹۸)
ورزشگاه پیاتزا دارمی (۱۸۹۸-۱۹۰۴)
ورزشگاه اومبرتو (۱۹۰۵-۱۹۰۶)
ورزشگاه پیاتزا دارمی (۱۹۰۷-۱۹۰۸)
ورزشگاه کورسو سواستوپولی (۱۹۰۹-۱۹۲۲)
ورزشگاه کورسو دی مارسیلیا (۱۹۲۲-۱۹۳۳)
ورزشگاه المپیک تورین (۱۹۳۳-۱۹۹۰)
ورزشگاه دل آلپی (۱۹۹۰-۲۰۰۶)
ورزشگاه المپیک تورین (۲۰۰۶-۲۰۱۱)
ورزشگاه یوونتوس (۲۰۱۱-تاکنون)

رسانه های یوونتوس[ویرایش]

  • کانال یوونتوس :

کانال یوونتوس یک کانال تلویزیونی است که به طور انحصاری به باشگاه یوونتوس اختصاص دارد. کانال یوونتوس در ۱ نوامبر ۲۰۰۶ همزمان با جشن ۱۰۹ سالگی تاسیس باشگاه شروع به کار کرد. این شبکه در برنامه های خود تمامی مسابقات انجام شده توسط یوونتوس از جمله (از جمله سری آ، جام ایتالیا و لیگ قهرمانان اروپا) نشان میدهد. بخش مهمی از کار این شبکه مصاحبه با بازیکنانان و مربیان و تحیلی عملکرد تیم و بررسی اخبار پیرامون باشگاهمیباشد.


  • نشریه هوورا یوونتوس :

هوورا یوونتوس، قدیمی ترین نشریه از نوع خود در ایتالیا است، ۱۴۳ است که مجله ورزشی هوورا به صورت ماهانه در سراسر کشور ایتالیا توزیع میشود. محتوای آن همانطور که از اسمش پیداست در باب باشگاه یوونتوس و اخبار پیرامون باشگاه، مصاحبه با طرفداران و بررسی و اطلاع رسانی در باب بازی های باشگاه یوونتوس در عرصه ملی و بین المللی میاشد میباشد.

بازی های مهم یوونتوس در فصل[ویرایش]

نوشتار اصلی: دربی ایتالیانو
دربی دلاموله فصل ۱۹۷۶-۷۷
دربی ایتالیانو فصل ۱۹۲۹-۳۰


  • دربی دلاموله :

دربی دلاموله، بازی میان باشگاه فوتبال یوونتوس و باشگاه فوتبال تورینو که به واسطه بنای تاریخی موله آنتونلیانا در تورین به این نام شهرت پیدا کرده است.دربی دلاموله قدیمی ترین دربی در کشور ایتالیا میباشد.

 
بازی تعداد پیروزی یوونتوس پیروزی تورینو تساوی
تمام بازی ها ۲۳۱ ۹۶ ۷۳ ۶۲


دربی ایتالیانو بازی فوتبالی است میان دو تیم مطرح فوتبال ایتالیا یعنی باشگاه فوتبال یوونتوس و باشگاه فوتبال اینتر میلان. دربی ایتالیانو، میان یوونتوس و اینتر میلان، بی نیاز از قرابت جغرافیایی، بزرگترین دربی سرزمین چکمه به شمار رود.ریشه دربی ایتالیا را به جیانی بررا، با نفوذترین روزنامه نگار قرن گذشته ایتالیا نسبت می‌دهند، زمانی که در اواخر دهه شصت و مشخصاً در فصل ۱۹۶۷-۶۸ کلید واژه دربی دی ایتالیا (ایتالیانو) را برای نخستین بار وارد ادبیات ورزشی کشور ایتالیا می کند. در اولین فصل جدایی اینتر از میلان در فصل ۱۹۰۹-۱۰ نراتزوری هم داستان قهرمانی هایش را کلید می زند، بعد از آن پرو ورکالی که این روزها نامی از آن در سطح اول فوتبال ایتالیا نمی شود، پنج بار پیاپی قهرمان می شود و بازی ها به خاطر جنگ جهانی به یک خواب زمستانی پنج ساله می رود. رقابت های حرفه ای سری‌آ از فصل ۱۹۱۹-۲۰ برپا می شود و اینتری ها نخستین جام را به خانه می برند. رقابت دو تیم در امتداد قرن ادامه میابد. پنج قهرمانی متوالی یووه در دهه ۳۰ و ۸۰ سال بعد پنج قهرمانی متوالی اینتری ها در دهه ۲۰۰۰. با این حال یووه فراز و نشیب های کمتری را نسبت به رقیبش تجربه می کند و استوارتر از نراتزوری پیش می رود و به نخستین تیم با دو ستاره در فوتبال ایتالیا تبدیل می شود.

ریشه های جدال یوونتوس و اینتر از ۱۶ آوریل ۱۹۶۱ کلید خورد. دو تیم در جریان رقابت شانه به شانه برای قهرمانی در بازی فینال گونه فصل رو در روی هم قرار می گیرند، امّا شورش تماشاگران بازی را نیمه کاره می گذارد. مسئولان بازی‌ها در ابتدا طرف یوونتوسی را گناهکار می دانند و بازی ۲-۰ به سود اینتر سند زده میشود. امّا دو ماه بعد و زمانی که فصل به مقطع حساس خود می رسد، رأی قبلی به واسطه اعتراض باشگاه یوونتوس باطل و دستور به تکرار بازی می شود. آنجلو موراتی، پدر ماسیمو موراتی که در آن زمان مالک باشگاه اینتر بود، عنوان می کند که نفوذ خانواده آنیلی باعث این تغییر ناگهانی در رأی شده است و او در واکنش و اعتراض به این موضوع، به سرمربی تیمش می گوید که تیم آکادمی باشگاه را به مصاف یوونتوس بفرستد. ۱۰ جولای ۱۹۶۱ هم قطعاً در تاریخ دربی‌های دو تیم برای همیشه به یادگار خواهد ماند، یووه با نتیجه ۹-۱ تیم جوانان اینتر را در هم می کوبد و ضمن رقم زدن پرگل ترین دربی تاریخ دو باشگاه، از عنوان قهرمانی اش دفاع می کند.۲۶ سال بعد در آوریل ۱۹۹۸ جرقه دیگری زده می شود. روزهایی که اینتر و یووه شاه ماهی های فوتبال را در ترکیبشان دارند. یک طرف رونالدوی برزیلی و طرف مقابل زین‌الدین زیدان فرانسوی. اینتر بازی رفت را با تک گل یوری ژورکائف در خانه برده و حالا در هفته سی و یکم دو تیم در فینال لیگ برابر هم قرار می گیرند. گل دقیقه ۲۱ آلساندرو دل‌پیرو نتیجه بازی و بعدها جام قهرمانی را برای یووه رقم می زند اما این بازی یک تاریخ نانوشته هم دارد. ضربه آشکار مارک یولیانو به سینه رونالدو در محوطه جریمه یووه از سوی چیکارینی به هیچ انگاشته می شود، پنالتی واضحی که بعدها بارها دست مایه کمدین های خوش ذوق ایتالیایی قرار می گیرد و بغض فروخورده ابدی اینتری ها. پیروزی های متوالی یووه در سال های ابتدایی دهه ۲۰۰۰ ادامه دارد. دو پیروزی ۳-۱ و ۳-۰ در سال های ۲۰۰۱ و ۲۰۰۳ برای یوونتوس عملا نشان می دهد که رقیب آبی و مشکی را یارای مقابله با آن ها نیست. بلافاصله در همان سال و در نیمه نهایی لیگ قهرمانان اروپا اتفاق جالبی می افتد. دو تیم دو طرف نیمه نهایی می شوند. در یک سو یوونتوس باید از پس رئال مادرید برآید و در سوی مقابل اینتر، آ.ث. میلان همشهری را در پیش دارد،و سرانجام آتش جنگ که در جریان رسوایی های معروف فوتبال ایتالیا موسوم به کالچو پولی شعله ور می شود. یوونتوس دو قهرمانی سال های ۲۰۰۵ و ۲۰۰۶ خود را از دست می دهد و راهی سری ب می شود و اینتر با تصاحب یکی از این دو قهرمانی، درخشان ترین روزهایش را استارت می زند.

 
بازی تعداد پیروزی یوونتوس پیروزی اینتر میلان تساوی
تمام بازی ها ۲۲۴ ۹۹ ۶۹ ۵۶

ایتالیایی بودن[ویرایش]

باشگاه یوونتوس از ابتدای تاریخ تاسیس به دنبال ترکیب ایتالیایی بوده است. این باشگاه با ۲۲ بازیکن ایتالیایی قهرمان جام جهانی در ۴ دوره‌ای که ایتالیا قهرمان جام جهانی فوتبال شده تاثیر بسیار زیادی در تیم ملی ایتالیا داشته است.[۱۶]


تاریخچه باشگاه یوونتوس از دریچه پیراهن[ویرایش]

تیم یوونتوس در سال ۱۹۰۳


در ابتدای تاسیس (۱۸۹۷) پیراهن های باشگاه صورتی روشن با کراوات بود که بعدها رنگ خود را به راه راه سیاه و صورتی تغییر داد؛ ناهماهنگی این رنگ‌ها نارضایتی مدیران آن زمان یووه را به وجود آورده بود و در نهایت صورتی جای خود را به رنگ سیاه وسفید داد این رنگ خیلی زود با کسب اولین افتخار نزد هواداران محبوب شد. البته در اولین دیدار بانوی پیر با پیراهن جدید برابر جنوا شکست خورد و در ادامه چند شکست دیگر بداقبالی این رنگ را نشان داد با این حال مدیران تصمیم گرفتند خود را با رنگ پیراهن‌های جدید تطبیق دهند و سرانجام دو سال بعد یوونتوس با این پیراهن اولین اسکودتوی خود را در سال ۱۹۰۵ فتح کرد، این قهرمانی در زمان مدیریت الفردو دیک به دست آمد، مدیری که سال‌ها بعد به باشگاه رقیب تورینو پیوست.[۱۷]

۱۸۹۷–۱۹۰۰
۱۹۰۰–۱۹۰۳
۱۹۰۳–۱۹۱۴
۱۹۸۴–۱۹۸۵
۱۹۹۵–۱۹۹۶
۱۹۹۹–۲۰۰۰
۲۰۰۰–۲۰۰۱
۲۰۰۱–۲۰۰۲
۲۰۰۲–۲۰۰۳
۲۰۰۳–۲۰۰۴
۲۰۰۴–۲۰۰۵
۲۰۰۵–۲۰۰۶
۲۰۰۶–۲۰۰۷
۲۰۰۷–۲۰۰۸
۲۰۰۸–۲۰۰۹
۲۰۰۹–۲۰۱۰
۲۰۱۰–۲۰۱۱
۲۰۱۱–۲۰۱۲
۲۰۱۲–۲۰۱۳
۲۰۱۳–۲۰۱۴
۲۰۱۴–۲۰۱۵
۲۰۱۵–۲۰۱۶

تولیدکنندگان و حامیان مالی پیراهن باشگاه یوونتوس[ویرایش]

لوگو باشگاه یوونتوس بر روی پیراهن تیم
سال تولیدکننده پیراهن باشگاه اسپانسر پیراهن
۱۹۷۹-۱۹۸۹ کاپا Ariston
۱۹۸۹-۱۹۹۲ UPIM
۱۹۹۲-۱۹۹۵ Danone
۱۹۹۵-۱۹۹۸ Sony
۱۹۹۸-۱۹۹۹ D+Libertà digitale / Tele
۱۹۹۹-۲۰۰۰ CanalSatellite / D+Libertà digitale / Sony
۲۰۰۰-۲۰۰۱ لوتو +Sportal.com / Tele
۲۰۰۱-۲۰۰۲ Fastweb / Tu Mobile
۲۰۰۲-۲۰۰۳ Fastweb / Tamoil
۲۰۰۳-۲۰۰۴ نایکی
۲۰۰۴-۲۰۰۵ Sky Sport / Tamoil
۲۰۰۵-۲۰۰۷ Tamoil
۲۰۰۷-۲۰۱۰ Fiat Group
۲۰۱۰-۲۰۱۲ BetClic / Balocco
۲۰۱۲-۲۰۱۵ Jeep
۲۰۱۵- آدیداس

مدیران تاریخ یوونتوس[ویرایش]

باشگاه فوتبال یوونتوس رأساً زیادی داشته است که برخی از آنها مالک باشگاه هم بوده اند و برخی نیز فقط ریاست افتخاری باشگاه را بر عهده داشته اند. از سال 1923 مالکیت باشگاه فوتبال یوونتوس بر عهده خانواده انیلی میباشد.جیامپیرو بونیپرتی که ۱۹۴۶ تا ۱۹۶۱ بازیکن یوونتوس بود دارای بیشتر میزان دوران مدریتی رو در تاریخ باشگاه یوونتوس نیز هست.

جیانی آنیلی (۱۹۴۷/۱۹۵۴)
 
نام ملیت سال
ایوجنیو کنفاری ایتالیا ۱۸۹۷-۱۸۹۸
انریکو کنفاری ایتالیا ۱۸۹۸-۱۹۰۱
کارلو فاواله ایتالیا ۱۹۰۱-۱۹۰۲
جاکومو پارووپاسو ایتالیا ۱۹۰۳-۱۹۰۴
الفردو دیک سوئیس ۱۹۰۵-۱۹۰۶
کارلو ویتوریو وارتی ایتالیا ۱۹۰۷-۱۹۱۰
اتیلیوا برتاللی ایتالیا ۱۹۱۱-۱۹۱۲
جوزپه هس سوئیس ۱۹۱۳-۱۹۱۵
جواکینو آرماتو

فرناندو نیتزا

ساندرو زیمبلی

ایتالیا ۱۹۱۵-۱۹۱۸
کارادو کورادینی ایتالیا ۱۹۱۹-۱۹۲۰
جینو الیوتی ایتالیا ۱۹۲۰-۱۹۲۳
ادواردو آنیلی ایتالیا ۱۹۲۳-۱۹۳۵
جووانی مازونیس ایتالیا ۱۹۳۵-۱۹۳۶
 
نام ملیت سال
امیلیو ده لا فورست ایتالیا ۱۹۳۶-۱۹۴۱
پیرو دوزیو ایتالیا ۱۹۴۱-۱۹۴۷
جیانی آنیلی ایتالیا ۱۹۴۷-۱۹۵۴
انریکو کراوری

لوئیجی کراورتتو

مارچلو گوستینیانی

ایتالیا ۱۹۵۴-۱۹۵۵
اومبرتو آنیلی ایتالیا ۱۹۵۵-۱۹۶۲
ویتوره کاته لا ایتالیا ۱۹۶۲-۱۹۷۱
جیامپیرو بونیپرتی ایتالیا ۱۹۷۱-۱۹۹۰
ویتوریو کایزوتتی ایتالیا ۱۹۹۰-۲۰۰۳
فرانتزو گرانده استونس ایتالیا ۲۰۰۳-۲۰۰۶
جووانی کوبولی جیلی ایتالیا ۲۰۰۶-۲۰۰۹
ژان کلود بلان فرانسه ۲۰۰۹-۲۰۱۰
آندرا آنیلی ایتالیا ۲۰۱۰–

مربیان تاریخ یوونتوس[ویرایش]

در زیر لیست مربیان تاریخ باشگاه فوتبال یوونتوس از سال ۱۹۲۳ که خانواده آنیلی صاحب باشگاه شدن تا امروز قرار دارد. در میان مربیانی که سکان مربی گری یوونتوس را در اختیار داشتند جووانی تراپاتونی با ۱۳ سال سرمربیگری در باشگاه رکورد دار است و بعد از او نیز مارچلو لیپی با ۸ سال سابقه سرمربیگری در یوونتوس قرار دارد.

 
نام ملیت سال
جینو کارولی مجارستان ۱۹۲۳-۱۹۲۶
جوزف ویولا مجارستان ۱۹۲۶
جوزف ویولا مجارستان ۱۹۲۶-۱۹۲۸
ویلیام ایتکین اسکاتلند ۱۹۲۸-۱۹۳۰
کارلو کارکانو ایتالیا ۱۹۳۰-۱۹۳۵
کارلو بیجاتو ایتالیا ۱۹۳۵
بینه گولا ایتالیا ۱۹۳۵
ویرجینیو روستا ایتالیا ۱۹۳۵-۱۹۳۹
اومبرتو کالیجاریس ایتالیا ۱۹۳۹-۱۹۴۱
فدریکو مونراتی ایتالیا ۱۹۴۱
جیووانی فرراری ایتالیا ۱۹۴۱-۱۹۴۲
لویس مونتی آرژانتین / ایتالیا ۱۹۴۲
فلیچ بورل ایتالیا ۱۹۴۲-۱۹۴۶
رناتو چسارینی ایتالیا ۱۹۴۶-۱۹۴۸

ویلیام چالمرز

اسکاتلند ۱۹۴۸-۱۹۴۹
جسی کارور انگلستان ۱۹۴۹-۱۹۵۱
لویجی برتولینی ایتالیا ۱۹۵۱
گئورگی سروسی مجارستان ۱۹۵۱-۱۹۵۳
 
نام ملیت سال
آلدو اولیویری ایتالیا ۱۹۵۳-۱۹۵۵
ساندرو پوپو ایتالیا ۱۹۵۵-۱۹۵۷
لیوبیسا بروشتش جمهوری فدرال سوسیالیست یوگسلاوی ۱۹۵۷-۱۹۵۹
تئوبالدو دپترینی ایتالیا ۱۹۵۹
رناتو چسارینی ایتالیا ۱۹۵۹-۱۹۶۱
کارلو پارولا ایتالیا ۱۹۶۱
جولیوس کوروستلیف چکسلواکی ۱۹۶۱
گونار گرن سوئد ۱۹۶۱
کارلو پارولا ایتالیا ۱۹۶۱-۱۹۶۲
پائولو آمارال برزیل ۱۹۶۲-۱۹۶۴
ارالدو مونزجلیو ایتالیا ۱۹۶۴
هریبرتو هرررا پاراگوئه ۱۹۶۴-۱۹۶۹
لویس کارنیلجیا آرژانتین ۱۹۶۹-۱۹۷۰
ارکولی رابیتی ایتالیا ۱۹۷۰
آرماندو پیکی ایتالیا ۱۹۷۰-۱۹۷۱
سیستمیر فیکپالیک چکسلواکی ۱۹۷۱-۱۹۷۴
کارلو پارولا ایتالیا ۱۹۷۴-۱۹۷۶
جووانی تراپاتونی ایتالیا ۱۹۷۶-۱۹۸۶
 
نام ملیت سال
رینو مارکسی ایتالیا ۱۹۸۶-۱۹۸۸
دینو زوف ایتالیا ۱۹۸۸-۱۹۹۰
لویجی مایفریدی ایتالیا ۱۹۹۰-۱۹۹۱
جووانی تراپاتونی ایتالیا ۱۹۹۱-۱۹۹۴
مارچلو لیپی ایتالیا ۱۹۹۴-۱۹۹۹
کارلو آنچلوتی ایتالیا ۱۹۹۹-۲۰۰۱
مارچلو لیپی ایتالیا ۲۰۰۱-۲۰۰۴
فابیو کاپلو ایتالیا ۲۰۰۴-۲۰۰۶
دیدیه دشان فرانسه ۲۰۰۶-۲۰۰۷
جیانکارلو کورادینی ایتالیا ۲۰۰۷
کلودیو رانیری ایتالیا ۲۰۰۷-۲۰۰۹
چرو فررارا ایتالیا ۲۰۰۹-۲۰۱۰
آلبرتو زاکرونی ایتالیا ۲۰۱۰
لوئیجی دل‌نری ایتالیا ۲۰۱۰-۲۰۱۱
آنتونیو کونته ایتالیا ۲۰۱۱-۲۰۱۴
ماسیمیلیانو آلگری ایتالیا ۲۰۱۴–

کاپیتانان تاریخ یوونتوس[ویرایش]

در لیست زیر اسامی تمام کاپیتانان تاریخ یوونتوس از سال ۱۹۲۳ که خانواده آنیلی مالکیت باشگاه فوتبال یوونتوس را در اختیار گرفتند قرار دارد. تمام کاپیتان های تاریخ یوونتوس ایتالیایی بودند. الساندرو دل پیرو با 11 سال کاپیتانی در باشگاه یوونتوس از ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۲ دارای بیشترین زمان کاپیتانی در تاریخ یوونتوس میباشد.

الساندرو دل پیرو کاپیتان سابق تیم یوونتوس، به مدت یازده سال از ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۲
 
نام ملیت سال
کارلو بیجاتو ایتالیا ۱۹۲۲-۱۹۲۹
ویرجینیو روستا ایتالیا ۱۹۲۹-۱۹۳۵
لویس مونتی آرژانتین / ایتالیا ۱۹۳۵-۱۹۳۸
ماریو وارجلین ایتالیا ۱۹۳۸-۱۹۴۲
پیترو راوا ایتالیا ۱۹۴۲-۱۹۵۰
کارلو پارولا ایتالیا ۱۹۵۰-۱۹۵۴
جیامپیرو بونیپرتی ایتالیا ۱۹۵۴-۱۹۶۱
فلاویو امولی ایتالیا ۱۹۶۱-۱۹۶۳
اومار سیووری آرژانتین / ایتالیا ۱۹۶۳-۱۹۶۵
ارنستو کاستانو ایتالیا ۱۹۶۵-۱۹۷۰
ساندرو سالوادور ایتالیا ۱۹۷۰-۱۹۷۴
 
نام ملیت سال
پیترو آناستاسی ایتالیا ۱۹۷۴-۱۹۷۶
جیوسپه فورینو ایتالیا ۱۹۷۶-۱۹۸۴
گائتانو شیره‌آ ایتالیا ۱۹۸۴-۱۹۸۸
آنتونیو کابرینی ایتالیا ۱۹۸۸-۱۹۸۹
سرجیو بریو ایتالیا ۱۹۸۹-۱۹۹۰
ستفانو تاکونی ایتالیا ۱۹۹۰-۱۹۹۲
روبرتو باجو ایتالیا ۱۹۹۲-۱۹۹۵
جان لوکا ویالی ایتالیا ۱۹۹۵-۱۹۹۶
آنتونیو کونته ایتالیا ۱۹۹۶-۲۰۰۱
آلساندرو دل‌پیرو ایتالیا ۲۰۰۱-۲۰۱۲
جانلوئیجی بوفون ایتالیا ۲۰۱۲–

رکورداران[ویرایش]

لباسی به افتخار پانصدمین بازی آلساندرو دل‌پیرو در باشگاه یوونتوس
 
  • بهترین گلزنان تاریخ یوونتوس
نام ملیت گل سال
آلساندرو دل‌پیرو ایتالیا ۲۹۰ ۱۹۹۳-۲۰۱۲
جیامپیرو بونیپرتی ایتالیا ۱۸۲ ۱۹۴۶-۱۹۶۱
روبرتو بتجا ایتالیا ۱۷۸ ۱۹۷۰-۱۹۸۳
دیوید ترزگه فرانسه ۱۷۱ ۱۹۹۹-۲۰۱۰
اومار سیووری آرژانتین / ایتالیا ۱۶۷ ۱۹۵۷-۱۹۶۵
فلیچ بورل ایتالیا ۱۵۷ ۱۹۳۲-۱۹۴۱

۱۹۴۲-۱۹۴۶

پیترو آناستاسی ایتالیا ۱۳۱ ۱۹۶۸-۱۹۷۶
جان هانسن دانمارک ۱۲۴ ۱۹۴۸-۱۹۵۴
روبرتو باجو ایتالیا ۱۱۵ ۱۹۹۰-۱۹۹۵
فدریکو مونراتی ایتالیا ۱۱۴ ۱۹۲۲-۱۹۳۳
 
  • رکورداران بیشترین بازی در تاریخ یوونتوس
نام ملیت بازی سال
آلساندرو دل‌پیرو ایتالیا ۷۰۵ ۱۹۹۳-۲۰۱۲
گائتانو شیره آ ایتالیا ۵۵۴ ۱۹۷۴-۱۹۸۸
جوسپه فورینو ایتالیا ۵۳۴ ۱۹۶۵-۱۹۶۶

۱۹۶۹-۱۹۸۴

جیانلوئیجی بوفون ایتالیا ۵۲۵ ۲۰۰۱-تاکنون
روبرتو بتجا ایتالیا ۴۹۰ ۱۹۷۰-۱۹۸۳
دینو زوف ایتالیا ۴۷۹ ۱۹۷۲-۱۹۸۳
جیامپیرو بونیپرتی ایتالیا ۴۶۵ ۱۹۴۶-۱۹۶۱
ساندرو سالوادور ایتالیا ۴۶۰ ۱۹۶۲-۱۹۷۴
فرانکو کاوسیو ایتالیا ۴۵۲ ۱۹۶۷-۱۹۶۸

۱۹۷۰-۱۹۸۱

آنتونیو کابرینی ایتالیا ۴۴۲ ۱۹۷۶-۱۹۸۹

بازیکنان کنونی یوونتوس[ویرایش]

  • تا ۱۹ آگوست ۲۰۱۵
شماره نام ملیت پست باشگاه سابق اطلاعات
دروازه بانان
۱ جانلوئیجی بوفون ایتالیا دروازه بان پارما Captain sports.svg
۲۵ نوزبیرتو مائورو نیتو برزیل دروازه بان فیورنتیا
۳۴ روبینیو برزیل دروازه بان پالرمو
۳۸ امیل آئودرو ایتالیا دروازه بان آکادمی یوونتوس
مدافعین
۲ ماوریسیو ایسلا شیلی دفاع اودینزه
۳ جورجیو کیه‌لینی ایتالیا دفاع فیورنتیا کاپیتان دوم
۴ مارتین کاسرس اروگوئه دفاع بارسلونا
۱۲ آلکس ساندرو برزیل دفاع پورتو
۱۵ آندره‌آ بارزالی ایتالیا دفاع وولسفبورگ
۱۹ لئوناردو بونوچی ایتالیا دفاع باری
۲۴ دنیل روگانی ایتالیا دفاع پالرمو
۲۶ استفان لیختشتاینر سوئیس دفاع لاتزیو
۳۳ پاتریس اورا فرانسه دفاع منچستر یونایتد
۴۲ جیلیو پارودی ایتالیا دفاع آکادمی یوونتوس
هافک ها
۶ سامی خدیرا آلمان هافک بازیکن آزاد
۸ کلودیو مارکیزیو ایتالیا هافک آکادمی یوونتوس کاپیتان سوم
۱۰ پل پوگبا فرانسه هافک منچستر یونایتد
۲۰ سیمونه پادوین ایتالیا هافک آتالانتا
۲۲ کوادوو آساموا غنا هافک اودینزه
۲۷ استفانو استورارو ایتالیا هافک جنوا
۳۷ روبرتو پریرا آرژانتین هافک اودینزه
۴۰ ماتیا ویتاله ایتالیا هافک آکادمی یوونتوس
۴۳ آندرس تلو کلمبیا هافک انویگادو
مهاجمین
۷ سیمونه زازا ایتالیا مهاجم ساسوئولو
۹ آلوارو موراتا اسپانیا مهاجم رئال مادرید
۱۱ کینزلی کومان فرانسه مهاجم پاری سن ژرمن
۱۴ فرناندو یورنته اسپانیا مهاجم بازیکن آزاد
۱۷ ماریو ماندژوکیچ کرواسی مهاجم اتلتیکو مادرید
۲۱ پائولو دیبالا آرژانتین مهاجم پالرمو
۴۵ وادالا آرژانتین مهاجم بوکا جونیورز قرضی

کادرفنی کنونی یوونتوس[ویرایش]

نام ملیت پست
ماسیمیلیانو الگری ایتالیا سرمربی
مارکو لندوچی ایتالیا کمک مربی
مائوریزیانو ترومبتا ایتالیا مربی تیم اول
کلودیو فیلیپی ایتالیا مربی دروازبان‌ها
متئو فابریس ایتالیا مدیر تیم
استفانو گرانی ایتالیا فیزیوتراپیست
سیمونه فلتی ایتالیا مدیر بدنسازی
روبرتو ساسی ایتالیا مدیر تمرین



مدیریت[ویرایش]

مدیر کل کنونی باشگاه آندرا آنیلی می‌باشد. با همکاری جوزپه ماروتا و پاول ندود در مجموعهٔ مدیرتی باشگاه.

  • مدیر کل:
  • مدیر ورزشی:
    • ایتالیا جوزپه ماروتا .
  • مدیر امور مالی:
    • ایتالیا آلدو مازیا.
 
  • مدیران:
    • ایتالیا مواریتزو ریوبینه.
    • ایتالیا جولیا بونجورنو.
    • ایتالیا پایولو گاریمبرتی.
    • ایتالیا اسیا گرازیولی وینیر.
    • جمهوری چک پاول ندود.
    • ایتالیا انریکو ولانو.
    • ایتالیا کامیلو ونیزیو.

افتخارات[ویرایش]

داخلی[ویرایش]

جانلوئیجی بوفون (۲۰۰۱/تاکنون)
آندره‌آ پیرلو (۲۰۱۱/۲۰۱۵)
دیوید ترزگه (۱۹۹۹/۲۰۱۰)
زین الدین زیدان (۱۹۹۶/۲۰۰۱)
روبرتو باجو (۱۹۹۰/۱۹۹۵)
مارکو تاردلی (۱۹۷۵/۱۹۸۵)
گائتانو شیره‌آ (۱۹۷۴/۱۹۸۸)
کلائودیو جنتیله (۱۹۷۳/۱۹۸۴)
میشل پلاتینی (۱۹۸۲/۱۹۸۷)
پائولو روسی (۱۹۷۳/۱۹۷۵ - ۱۹۸۱/۱۹۸۵)
دینو زوف (۱۹۷۲/۱۹۸۳)
روبرتو بتجا (۱۹۶۹/۱۹۸۳)
جان چارلز (۱۹۵۷/۱۹۶۲)
اومار سیووری (۱۹۵۷/۱۹۶۵)
جانپیرو کامبی - چپ (۱۹۲۱/۱۹۳۴)


Scudetto.svg سری آ (۳۱ دوره) : Star*.svg Star*.svg Star*.svg [توضیح ۲]

- قهرمانی :

  • ۱۹۰۵; ۱۹۲۵-۲۶; ۱۹۳۰-۳۱; ۱۹۳۱-۳۱; ۱۹۳۲-۳۳; ۱۹۳۳-۳۴; ۱۹۳۴-۳۵; ۱۹۴۹-۵۰; ۱۹۵۱-۵۲; ۱۹۵۷-۵۸ Star*.svg
  • ۱۹۵۹-۶۰; ۱۹۶۰-۶۱; ۱۹۶۶-۶۷; ۱۹۷۱-۷۲; ۱۹۷۲-۷۳; ۱۹۷۴-۷۵; ۱۹۷۶-۷۷; ۱۹۷۷-۷۸; ۱۹۸۰-۸۱; ۱۹۸۱-۸۲ Star*.svg Star*.svg
  • ۱۹۸۳-۸۴; ۱۹۸۵-۸۶; ۱۹۹۴-۹۵; ۱۹۹۶-۹۷; ۱۹۹۷-۹۸; ۲۰۰۱-۰۲; ۲۰۰۲-۰۳; ۲۰۱۱-۱۲; ۲۰۱۲-۱۳; ۲۰۱۳-۱۴ Star*.svg Star*.svg Star*.svg
  • ۲۰۱۴-۱۵

- نائب قهرمانی (۲۱ دوره) : ۱۹۰۳; ۱۹۰۴; ۱۹۰۶; ۱۹۳۷-۳۸; ۱۹۴۵-۴۶; ۱۹۴۶-۴۷; ۱۹۵۲-۵۳; ۱۹۵۳-۵۴; ۱۹۶۲-۶۳; ۱۹۷۳-۷۴; ۱۹۷۵-۷۶; ۱۹۷۹-۸۰; ۱۹۸۲-۸۳; ۱۹۸۶-۸۷; ۱۹۹۱-۹۲; ۱۹۹۳-۹۴; ۱۹۹۵-۹۶; ۱۹۹۹-۲۰۰۰; ۲۰۰۰-۰۱; ۲۰۰۸-۰۹

- مقام سومی (۱۳ دوره)


Coccarda Coppa Italia.svg جام حذفی ایتالیا (۱۰ دوره) :

- قهرمانی : ۱۹۳۷-۳۸; ۱۹۴۱-۴۲ ۱۹۵۸-۵۹; ۱۹۵۹-۶۰; ۱۹۶۴-۶۵; ۱۹۷۸-۷۹; ۱۹۸۲-۸۳; ۱۹۸۹-۹۰; ۱۹۹۴-۹۵; ۲۰۱۴-۱۵

- نائب قهرمانی (۵ دوره) : ۱۹۷۲-۷۳ ۱۹۹۱-۹۲ ۲۰۰۱-۰۲ ۲۰۰۳-۰۴ ۲۰۱۱-۱۲


Supercoppaitaliana.png سوپر جام ایتالیا (۷ دوره) :

- قهرمانی : ۱۹۹۵; ۱۹۹۷; ۲۰۰۲; ۲۰۰۳; ۲۰۱۲; ۲۰۱۳; ۲۰۱۵

- نائب قهرمانی (۴ دوره) : ۱۹۹۰; ۱۹۹۸; ۲۰۰۵; ۲۰۱۴


Coppa Ali della Vittoria.png سری بی (۱ دوره) :

- قهرمانی : ۲۰۰۶-۰۷


اروپایی[ویرایش]

Coppacampioni.png لیگ قهرمانان اروپا (۲ دوره) : Star*.svg Star*.svg

- قهرمانی : ۱۹۸۴-۸۵; ۱۹۹۵-۹۶

- نائب قهرمانی (۶ دوره) : ۱۹۷۲-۷۳; ۱۹۸۲-۸۳; ۱۹۹۶-۹۷; ۱۹۹۷-۹۸; ۲۰۰۲-۰۳; ۲۰۱۴-۱۵

- نیمه نهایی (۳ دوره) : ۱۹۶۷-۶۸; ۱۹۷۷-۷۸; ۱۹۹۸-۹۹

- یک چهارم نهایی (۵ دوره) : ۱۹۶۰-۶۱; ۱۹۸۵-۸۶; ۲۰۰۴-۰۵; ۲۰۰۵-۰۶; ۲۰۱۲-۱۳


Coppacoppe.png لیگ اروپا (۳ دوره) :

- قهرمانی : ۱۹۷۶-۷۷; ۱۹۸۹-۹۰; ۱۹۹۲-۹۳

- نائب قهرمانی (۱ دوره) : ۱۹۹۴-۹۵

- نیمه نهایی (۲ دوره) : ۱۹۷۵; ۲۰۱۴


UEFA Cup (adjusted).png جام در جام اروپا (۱ دوره) :

- قهرمانی : ۱۹۸۳-۸۴


UEFA - Super Cup.png سوپر جام اروپا (۲ دوره) :

- قهرمانی : ۱۹۸۴; ۱۹۹۶


- قهرمانی : ۱۹۹۹


- نایب قهرمانی (۲ دوره ) : ۱۹۶۵; ۱۹۷۱


جهانی[ویرایش]

Coppaintercontinentale.png جام بین قاره‌ای (۲ دوره) :

- قهرمانی : ۱۹۸۵; ۱۹۹۶

- نائب قهرمانی (۱ دوره) : ۱۹۷۳


عناوین جزئی[ویرایش]

- قهرمانی : ۱۹۹۱; ۱۹۹۵; ۱۹۹۸; ۲۰۰۰; ۲۰۰۱; ۲۰۰۳; ۲۰۰۴; ۲۰۱۰; ۲۰۱۲

- نائب قهرمانی (۹ دوره) : ۱۹۹۶; ۱۹۹۷; ۲۰۰۲; ۲۰۰۵; ۲۰۰۶; ۲۰۰۷; ۲۰۰۸; ۲۰۰۹; ۲۰۱۱


- قهرمانی : ۱۹۹۷; ۲۰۰۰; ۲۰۰۳; ۲۰۰۴; ۲۰۰۶; ۲۰۰۸


- قهرمانی : ۲۰۰۱; ۲۰۰۲; ۲۰۰۳


- قهرمانی : ۱۹۹۸; ۲۰۰۱; ۲۰۰۲


- قهرمانی : ۱۹۹۲; ۱۹۹۳


- قهرمانی : ۲۰۰۵


- قهرمانی : ۱۹۶۳

- نائب قهرمانی : ۱۹۶۶


- قهرمانی : ۲۰۰۹


- قهرمانی : ۱۹۶۵


- قهرمانی : ۱۹۸۳


- نائب قهرمانی (۱ دوره) : ۱۹۹۶


- نائب قهرمانی (۱ دوره) : ۲۰۰۹


- مقام سومی (۱ دوره) : ۱۹۵۲


- (۲ دوره) : ۱۹۹۳; ۱۹۹۶


- یوونتوس رتبه = ۲


  • موفق ترین باشگاه های قرن بیستم به انتخاب فیفا :

- یوونتوس رتبه = ۷


  • باشگاه یوونتوس جزء چهار باشگاهی میباشد که موفق به کسب هر سه جام معتبر اروپایی شده است

(لیگ قهرمانان اروپا - لیگ اروپا - جام در جام اروپا)


افتخارات فردی بازیکنان یوونتوس[ویرایش]

  • بازیکنان یوونتوس برنده توپ طلا :
آرژانتین / ایتالیا اومار سیووری در سال ۱۹۶۱
ایتالیا پائولو روسی در سال ۱۹۸۲
فرانسه میشل پلاتینی در سال‌های ۱۹۸۳; ۱۹۸۴; ۱۹۸۵
ایتالیا روبرتو باجو در سال ۱۹۹۳
فرانسه زین الدین زیدان در سال ۱۹۹۸
جمهوری چک پاول ندود در سال ۲۰۰۳
  • عنوان دومی :
ایتالیا دینو زوف در سال ۱۹۷۳
ایتالیا روبرتو باجو در سال ۱۹۹۴
فرانسه زین الدین زیدان در سال ۱۹۹۷
ایتالیا جانلوئیجی بوفون در سال ۲۰۰۶
  • عنوان سومی :
ولز جان چارلز در سال ۱۹۵۹
لهستان ژبیگنی بونیک در سال ۱۹۸۲
ایتالیا سالواتوره سکیلاچی در سال ۱۹۹۰
فرانسه زین الدین زیدان در سال ۲۰۰۰


  • عنوان اولی :
ایتالیا روبرتو باجو در سال ۱۹۹۳
فرانسه زین الدین زیدان در سال ۱۹۹۸; ۲۰۰۰
ایتالیا فابیو کاناوارو در سال ۲۰۰۶
  • عنوان سومی :
ایتالیا روبرتو باجو در سال ۱۹۹۴
فرانسه زین الدین زیدان در سال در سال ۱۹۹۷


  • جایزه پای طلایی :
جمهوری چک پاول ندود در سال ۲۰۰۴
ایتالیا الساندرو دل پیرو در سال ۲۰۰۷


ایتالیا الساندرو دل پیرو در سال های ۱۹۹۸; ۲۰۰۸
ایتالیا فابیو کاناوارو در سال ۲۰۰۶
ایتالیا آندره‌آ پیرلو در سال ۲۰۱۲


فرانسه زین الدین زیدان در سال ۲۰۰۱
فرانسه دیوید ترزگه در سال ۲۰۰۲
جمهوری چک پاول ندود در سال ۲۰۰۳
ایتالیا فابیو کاناوارو در سال ۲۰۰۶
ایتالیا آندره‌آ پیرلو در سال های ۲۰۱۲; ۲۰۱۳; ۲۰۱۴


  • بهترین دروازه بان جهان :
ایتالیا جانلوئیجی بوفون = ۴ دوره = ۲۰۰۳; ۲۰۰۴; ۲۰۰۶; ۲۰۰۷


ایتالیا جانلوئیجی بوفون در سال ۲۰۰۲


  • بازیکن حاضر در تیم منتخب فوتبال سده ۲۰ :
فرانسه میشل پلاتینی


ایتالیا دینو زوف ولز جان چارلز سن مارینو ماسیمو بونینی بلاروس سرگی آلینیکوف


  • انتخاب بازیکنان یوونتوس به عنوان بهترین فوتبالسیت سال جهان از سوی مجله ورلد ساکر :
ایتالیا پائولو روسی در سال ۱۹۸۲
فرانسه میشل پلاتینی در سال‌های ۱۹۸۴; ۱۹۸۵
ایتالیا روبرتو باجو در سال ۱۹۹۳
ایتالیا جان لوکا ویالی در سال ۱۹۹۵
فرانسه زین الدین زیدان در سال ۱۹۹۸
جمهوری چک پاول ندود در سال ۲۰۰۳
ایتالیا فابیو کاناوارو در سال ۲۰۰۶


  • انتخاب بازیکنان یوونتوس به عنوتن بهترین ورزشکار سال جهان از سوی مجله اکیپ فرانسه :
ایتالیا پائولو روسی در سال ۱۹۸۲
فرانسه زین الدین زیدان در سال ۱۹۹۸


  • جایزه براوو :
سن مارینو ماسیمو بونینی در سال ۱۹۸۳
ایتالیا الساندرو دل پیرو در سال ۱۹۹۶
فرانسه پل پوگبا در سال ۲۰۱۴


فرانسه دیوید ترزگه و فرانسه زین الدین زیدان در سال ۲۰۰۱
ایتالیا جانلوئیجی بوفون و جمهوری چک پاول ندود در سال ۲۰۰۳
ایتالیا جانلوئیجی بوفون و جمهوری چک پاول ندود در سال ۲۰۰۴
جمهوری چک پاول ندود در سال ۲۰۰۵
ایتالیا جانلوئیجی بوفون و ایتالیا جیانلوکا زامبروتا و ایتالیا فابیو کاناوارو در سال ۲۰۰۶


ایتالیا الساندرو دل پیرو ایتالیا جانلوئیجی بوفون ایتالیا جیامپیرو بونیپرتی ایتالیا دینو زوف ایتالیا پائولو روسی ایتالیا روبرتو باجو
ایتالیا کریستین ویری فرانسه زین الدین زیدان فرانسه میشل پلاتینی فرانسه لیلیان تورام فرانسه پاتریک ویرا فرانسه دیدیه دشان
فرانسه تیری هانری فرانسه دیوید ترزگه آرژانتین اومار سیووری جمهوری چک پاول ندود لهستان ژبیگنی بونیک هلند ادگار داویدس
دانمارک میشل لادروپ

نتایج فینال های اروپایی و جهانی[ویرایش]

موزه یوونتوس
فینال لیگ قهرمانان اروپا فصل (۲۰۰۲/۰۳) میان یوونتوس و میلان
جام قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا در دستان الساندرو دل پیرو فصل (۱۹۹۵/۹۶)
فینال جام بین قاره‌ای فصل (۱۹۸۵) میان یوونتوس و آرژانتینوس جونیورز


لیگ قهرمانان اروپا

۱۹۷۲-۷۳ یوونتوس ۱-۰ آژاکس آمستردام
۱۹۸۴-۸۵ یوونتوس ۱-۰ هامبورگ
۱۹۸۴-۸۵ یوونتوس ۰-۱ لیورپول
۱۹۹۵-۹۶ یوونتوس ۱-۱ ( ۲-۴ پنالتی ) آژاکس آمستردام
۱۹۹۶-۹۷ یوونتوس ۳-۱ بورسیا دورتموند
۱۹۹۷-۹۸ یوونتوس ۱-۰ رئال مادرید
۲۰۰۲-۰۳ یوونتوس ۰-۰ ( ۳-۲ پنالتی ) آ.ث. میلان
۲۰۱۴-۱۵ یوونتوس ۳-۱ بارسلونا


لیگ اروپا

۱۹۷۶-۷۷ یوونتوس ۰-۱, ۲-۱ اتلتیک بیلبائو
۱۹۸۹-۹۰ یوونتوس ۱-۳, ۰-۰ فیورنتینا
۱۹۹۲-۹۳ یوونتوس ۱-۳, ۰-۳ بورسیا دورتموند
۱۹۹۴-۹۵ یوونتوس ۱-۰, ۱-۱ پارما


سوپرجام اروپا

۱۹۸۴ یوونتوس ۰-۲ لیورپول
۱۹۹۶ یوونتوس ۱-۶, ۱-۳ پاری سن ژرمن


جام برندگان جام اروپا

۱۹۸۳-۸۴ یوونتوس ۱-۲ پورتو


جام اینترتوتو

۱۹۹۹ یوونتوس ۲-۴ اِستاد رن


اینتر-سیتیز فیرز کاپ

۱۹۶۵-۶۶ یوونتوس ۱-۰ فرنس‌ واروش
۱۹۷۰-۷۱ یوونتوس ۲-۲, ۱-۱ لیدز یونایتد


جام بین قاره‌ای

۱۹۷۳ یوونتوس ۱-۰ اتلتیکو ایندپندینته
۱۹۸۵ یوونتوس ۲-۲ ( ۲-۴ پنالتی ) آرژانتینوس جونیورز
۱۹۹۶ یوونتوس ۰-۱ ریور پلاته

آمار و رکوردها[ویرایش]

الساندرو دل پیرو(۱۹۹۳/۲۰۱۲)


تاریخ باشگاه :


سری آ :

  • بیشترین پیروزی در یک فصل : ۳۳ پیروزی
  • کمترین پیروزی در یک فصل : ۸ پیروزی
  • بیشترین شکست در یک فصل : ۱۵ شکست
  • کمترین شکست در یک فصل : صفر شکست
  • بیشترین گل زده در یک فصل : ۱۰۳ گل
  • کمترین گل زده در یک فصل : ۲۸ گل
  • بیشترین گل خورده در یک فصل : ۵۶ گل
  • کمترین گل خورده در یک فصل : ۱۴ گل
  • بیشترین امتیاز در یک فصل : ۱۰۲ امتیاز
  • بهترین پیروزی خانگی : ۹-۱ مقابل اینتر میلان
  • بدترین شکست خانگی : ۷-۱ مقابل آ.ث. میلان
  • بهترین پیروزی خارج خانه : ۷-۰ مقابل آ.ث. میلان
  • بدترین شکست خارج خانه : ۶-۰ مقابل اینتر میلان
  • بیشترین بازی در سری آ : الساندرو دل پیرو با ۴۷۶ بازی


توضیحات[ویرایش]

  1. باشگاه یوونتوس در واقع ۳۳ بار قهرمان ایتالیا شده است که دو بار آن در سال های ۲۰۰۵ و ۲۰۰۶ به دلیل مسایل کالچوپولی ( پرونده تبانی در فوتبال ایتالیا ) از سوی فدراسیون فوتبال ایتالیا و یوفا از باشگاه یوونتوس گرفته شد.
  2. باشگاه یوونتوس در واقع ۳۳ بار قهرمان ایتالیا شده است که دو بار آن در سال های ۲۰۰۵ و ۲۰۰۶ به دلیل مسایل کالچوپولی ( پرونده تبانی در فوتبال ایتالیا ) از سوی فدراسیون فوتبال ایتالیا و یوفا از باشگاه یوونتوس گرفته شد.


منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]