باشگاه فوتبال یوونتوس

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
باشگاه فوتبال یوونتوس
Juventus Turin.png
نام کامل باشگاه فوتبال یوونتوس
لقب بانوی پیر (Vecchia Signora)
سیاه‌سفیدها (bianconeri)
گورخرها (Zebre)
بانوی قاتل (Signora Omicidi)
دوست دختر ایتالیا (Fidanzata d'Italia)
تأسیس ۱ نوامبر ۱۸۹۷ (۱۱۸ سال پیش)
ورزشگاه ورزشگاه یوونتوس
گنجایش ۴۱٬۴۷۵
مالک خانواده آنیلی
مدیرعامل آندرا آنیلی
سرمربی ماسیمیلیانو آلگری
لیگ سری آ
۱۶–۲۰۱۵ قهرمان
وبگاه وبگاه رسمی
لباس اول
لباس دوم
لباس سوم

باشگاه فوتبال یوونتوس (انگلیسی: Juventus Football Club) که با نام‌های یوونتوس و یا یووه نیز شناخته می‌شود، نام یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای است که در شهر تورین، در کشور ایتالیا قرار دارد. باشگاه یوونتوس سومین باشگاه قدیمی ایتالیا محسوب می‌شود بعد از جنوا و اودینزه. به جز فصل ۰۷–۲۰۰۶ در سری بی، همواره در تاریخ خود در بالاترین سطح فوتبال ایتالیا (سری آ) حضور داشته‌است.

این باشگاه در سال ۱۸۹۷ توسط چند دانشجوی تورینی و با نام باشگاه ورزشی یوونتوس بنیانگذاری شد. این باشگاه از سال ۱۹۲۳ توسط خانواده آنیلی اداره می‌شود. یوونتوس موفق‌ترین باشگاه ایتالیایی تاریخ و یکی از پرافتخارترین و مشهورترین باشگاه‌های جهان است. باشگاه یوونتوس در ایتالیا موفق شده ۳۲[توضیح ۱] بار سری آ را بالای سر ببرد، ۱۱ بار فاتح جام حذفی ایتالیا و ۷ بار فاتح سوپرکاپ ایتالیا شود. باشگاه یوونتوس با کسب ۱۱ جام اروپایی و بین‌المللی جز پر افتخارترین باشگاه‌های جهان محسوب می‌شود. باشگاه یوونتوس به انتخاب فدراسیون بین‌المللی تاریخ و آمار فوتبال به عنوان دومین تیم برتر قرن ۲۰ اروپا شناخته می‌شود. باشگاه یوونتوس تنها باشگاه سه ستارهٔ فوتبال ایتالیا محسوب می‌شود. باشگاه یوونتوس به عنوان دومین باشگاه برتر جهان در سال ۲۰۱۵ از سوی فدراسیون بین‌المللی تاریخ و آمار فوتبال معرفی شد.

تاریخچه باشگاه یوونتوس[ویرایش]

  • نخستین محل باشگاه و نامگذاری باشگاه (۱۸۹۷/۱۸۹۸) :
تیم یوونتوس در سال ۱۸۹۸

تأسیس یوونتوس در اولین روز ماه نوامبر بر روی نیمکتی در خیابان ره اومبرتو توسط گروهی جوان که در دبیرستان ماسیمو لسیوم تحصیل می‌کردند که رؤیای تأسیس یک تیم فوتبال داشتند آغاز شد و به این ترتیب یوونتوس در تاریخ ۱ نوامبر ۱۸۹۷ در تورین متولد شد. مجموعه‌ای که برای بازی فوتبال، تفریح و لذت بردن از فوتبال و خواسته‌ها و ایده‌های نو توسط شاگردان مدرسه ماسیمو لسیوم تأسیس شد. برادران کنفاری سرانجام در اولین روز ماه نوامبر تصمیمی که از مدتها پیش در نظر گرفته بودند را عملی ساختند تا حیات باشگاهی به عظمت یوونتوس آغاز شود.

اولین دیدار این تیم تازه تأسیس با حضور جوانان و دوستداران در تئاتر ساختمان دارما برگزار شد. انریکو کنفاری در نخستین سخنان خود از خواسته‌های بزرگ باشگاه صحبت می‌کند، وی تأکید دارد با شروع فصل پاییز خواسته و آرزویی که از مدتها پیش داشته‌اند به وقوع پیوست.

ایوجنیو و انریکو تصمیم مهمی در زندگی خود گرفته بودند و خواستار داشتن یک باشگاه حرفه و بزرگ فوتبال بودند، بنابر این زمانی که با شوق جوانان روبرو شدند با قاطعیت بیشتری برنامه و کار خود را ادامه دادند.

سرانجام برادران کنفاری در دفتر کوچک خود در خیابان ده اومبرتو ۴۲ تشکیل جلسه می‌دهند، جلسه‌ای که با حضور مسئولین ابتدایی و بازیکنان و جوانان عاشق فوتبال برگزار می‌شود و آخرین اندیشه این جوانان که رؤیای داشتن مقر و محلی برای باشگاه‌است مطرح می‌شود، برادران کنفاری می‌دانند که برای داشتن یک تیم بزرگ می‌بایست محلی مناسب تهیه نمایند، این دو جوان خیلی زود ساختمانی با چهار اتاق و یک حیات پیدا می‌کنند که می‌توانست محلی مناسب برای یک تیم جوان و تازه تأسیس باشد.

با تشکیل یک تیم جوان و مشخص شدن محل استقرار تیم، وظیفه‌ای دیگری نیز بر شانه‌های تأسیس کنندگان سنگینی می‌کرد، این باشگاه می‌بایست نامی برای خود داشته باشد، بار دیگر براداران کنفاری جلسه‌ای تشکیل دادند و سه نام، جامعه‌ای که با قدرت پیش می‌رود، جامعه ورزشی ماسیمو داتزلیو و باشگاه ورزشی یوونتوس مد نظر گرفته شد. با توجه به جوانی باشگاه و جوانانی که با عشق فراوان دراین تیم بازی می‌کردند، گروه تصمیم گرفت نام باشگاه ورزشی یوونتوس را انتخاب نماید و به این ترتیب و با تأیید گروه، باشگاه ورزشی یوونتوس نام گذاری شد.. گفتنی است که کلمه یوونتوس ریشه‌ای لاتین دارد و به معنای جوان و یا جوانان است. ایوجنیو کنفاری نخستین مدیر یوونتوس خیلی زود پست ریاست را رها کرد و برادراش انریکو از سال ۱۸۹۸ به ریاست باشگاه رسید. پس از این تغییر در سطح مدیریت، باشگاه برای نخستین بار محل خود را به ساختمانی سه اتاقه همراه با یک حیاط به نام کروچتا در خیابان پیاتزای ۴ تغییر می‌دهد.[۱]

  • کسب دومین اسکودتو (سری آ) (۱۹۰۶/۱۹۲۶) :

لحظات خوش و زیبایی در حال سپری شدن نبود و یووه نزدیک به دو دهه زیر سایه تیم‌های میلانی قرار داشت و نتوانست قهرمانی نخست خود را تکرار کند. طی این سالها مدیران و بازیکنان به این نتیجه رسیدن که برای نگاه داری گفتگوها و حوادث، مجله‌ای نیاز است، بنابر این در ۱۰ ژوئن ۱۹۱۵ مجله هورا یوونتوس که امروزه ماهنامه معروف این باشگاه به حساب می‌آید متولد شد. همچنین گفته می‌شود کارادو کورادینی که در فصل ۱۹۲۰–۱۹۱۹ رئیس باشگاه بود سرود یوونتوس را تصنیف کرده‌است. روال ناکامی‌ها ادامه داشت تا سال ۱۹۲۳ که خانواده مطرح انیلی وارد عرصه حیات باشگاه شدند. در ۲۴ ژوئیه سال ۱۹۲۳ ریاست باشگاه را ادواردو آنیلی (پدر جووانی و اومبرتو انیلی) به عهده گرفت. او پسر مالک و بنیانگذار کمپانی فیات بود. همراه با مدیریت قدرتمند این مرد بزرگ افتخارات و پیروزی‌های بانوی پیر نیز آغاز شد. بیانکونری‌ها با او در سال ۱۹۲۶ دومین اسکودتوی خود را نیز فتح کردند تا ادواردو نخستین قهرمانی مدیریت خود را تجربه کند. این قهرمانی با مربیگری جینو کارولی به دست آمد و بازیکنانی نظیر جانپیرو کامبی، ویرجینیو روستا ،کارلو بیجاتو، لویجی آلماندی، جوزف ویولا، فرنک هیرزر و جوزپه توریانی در این تیم قهرمان حضور داشتند.[۲]

طی سال‌های ۱۹۳۵–۱۹۳۰ افسانه یوونتوس متولد می‌شود و قدرت برتر و محبوب ایتالیا از راه می‌رسد. ادواردو آنیلی که همچنان تا سال ۱۹۳۵ رهبری باشگاه بزرگ یووه را به عهده داشت در کنار جووانی ماتزونیس نایب رئیس باشگاه توانست در دهه سی یوونتوس را تبدیل به قدرت بلامنازع ایتالیا نماید. سیاه و سفید پوشان سرزمین چکمه طی سالیان ۳۱ الی ۳۵ توانستند پنج اسکودتوی دیگر را برای باشگاه به ارمغان بیاورند و با کسب پنج عنوان قهرمانی متوالی رکورد جاودانه‌ای را به نام خود به ثبت برسانند. بازیکنان بزرگ ان زمان نمایشی را ارائه کردند که هرگز فراموش شدنی نیست، فلیچ بورل مهاجم بیانکونری‌ها در فصل ۱۹۳۲ باورنکردنی ظاهر شد وی در ۲۸ بازی ۲۹ گل به ثمر رساند و رکوردی فوق‌العاده به نام خود ثبت کرد. در این دوران انیلی در کنار همکارانش تصمیم گرفت ورزشگاهی اختصاصی برای یووه تهیه نماید و سرانجام در فوریه ۱۹۳۴ یووه در ورزشگاه جدیدش به نام کوموناله (المپیکوی فعلی) به میدان رفت، ورزشگاهی که بعدها خاطرات بسیار دیدنی و زیبایی از اسطوره‌هایی مانند بونیپرتی، روبرتو بتجا و میشل پلاتینی در خود زنده نگاه داشته‌است. در مسابقات جام جهانی ۱۹۳۴ و ۱۹۳۸ بازیکنان یوونتوس اسکلت اصلی تیم ملی ایتالیا را تشکیل می‌دادند، اتفاقی که در جام جهانی ۱۹۸۲ نیز تکرار شد. در زمان مربیگری کارلو کارکانو یوونتوس هفت بازیکن ملی پوش به نام‌های جانپیرو کامبی، ویرجینیو روستا، لویس مونتی، جیووانی فرراری، لویجی برتولینی، فلیچ بورل و رایموندو اورسی را در تیم ملی ایتالیا داشت که توانستند قهرمان جام جهانی ۱۹۳۴ شوند، درست زمانی که یووه قدرت برتر و بی نظیر ایتالیا محسوب می‌شد و هفت اسکودتو را در کارنامه حیات خود می‌دید یک حادثه تلخ و ناگوار برای باشگاه رخ داد، در ژوئیه ان سال ادواردو آنیلی مدیر موفق و دوست داشتنی در سانحه هوایی مشهور جنوا درگذشت و از ان اتفاق سیاه و تلخ، یووه به مدت ۱۲ سال که یک انیلی دیگر در راس مدیریت باشگاه آمد به حاشیه رفت.[۳]

  • جنگ جهانی دوم و بازگشت یک آنیلی دیگر (۱۹۳۵/۱۹۵۵) :

تکرار افتخارات دهه سی به مدت یک دهه متوقف شد البته طی این سال‌ها قهرمانی در دو جام حذفی ایتالیا به افتخارات باشگاه اضافه شد. نخستین قهرمانی یووه در جام حذفی کشورش به تاریخ ۱۹۳۸ با مربیگری ویرجینیو روستا بازمی‌گردد. در فصل ۳۹–۳۸ یووه با ایستادن در رده هشتم جدول دوران افول خود را می‌گذراند. اما این بار یوونتوس عزم خود را برای بازگشتی قدرتمند جمع می‌کند، پس از مدتها دربی تورینو فرامی‌رسد، ۱۴ اکتبر ۱۹۴۵، تورینو همان تیم قدرتمند گذشته‌است اما یووه نیز بسیار قدرتمند به نظرمی‌رسد و در پایان نیز به پیروزی ۲ بر یک برابر تورینو دست می‌یابد تا برتری خود را به همشهری خود ثابت نماید. طی سال‌های ۳۵ الی ۴۷ مدیرانی نظیر امیلیو ده لا فورست و پیرو دوزیو در راس کار قرار گرفتند و نتوانستند شکوه یووه را نمایان سازند و سرانجام پس از نتایج نه چندان موفق و درخشان؛ پیرو دوزیو جای خود را به جیانی آنیلی داد، فرزند ادواردو آنیلی به باشگاه و خانه خود در تاریخ ۲۲ ژوئیه ۱۹۴۷ بازگشته بود تا پیروزی‌های گذشته و خاطرات زیبای دوران رهبری پدرش را تکرار کند. با آمدن جیانی اسکودتوهای هشتم و نهم در فصل‌های ۵۲–۵۱، ۵۰–۴۹ از راه رسید. اما افسوس که عمر ریاست وی کوتاه بود و خیلی زود از سمت خود استعفا داد. با این حال یووه با بازیکنانی نظیر بونیپرتی، کارلو پارولا و جان هانسن همچنان به افتخارات خود می‌افزود. جیانی آنیلی ۱۸ سپتامبر ۱۹۵۴ پست ریاست را رها می‌کند و از باشگاه جدا می‌شود.[۴]

با جدایی جیانی آنیلی، به مدت یک سال باشگاه تحت نظارت سه مسول هدایت شد و یک سال بعد در نوامبر ۵۶ اومبرتو آنیلی برادر جیانی آنیلی راهی باشگاه شد تا قدرت و نفوذ خانواده آنیلی همراه با قدرت باشگاه یوونتوس ادامه داشته باشد. اومبرتو تا سال ۱۹۶۲ سمت مدیریت یوونتوس را در اختیار داشت که در این سال به دلیل ادامه تحصیل و اخذ مدرک پروفسوری از سمت مدیریت یووه کناره گیری کرد. این تیم در این سال‌ها دو ستاره بزرگ حیات خود را به نام‌های اومار سیووری و جان چارلز خریداری کرد و توانست اسکودتوی دهم را نیز فتح نماید. لیوبیسا بروشتش دهمین قهرمانی بانوی پیر را در فصل ۵۸–۵۷ به دست آورد تا با کسب این عنوان، اولین ستاره یووه نیز از راه برسد. با این قهرمانی بانوی پیر اجازه یافت ستاره طلایی را بر روی پیراهن خود حک کند و به بالای آرم باشگاه نیز اضافه شود. قدرت مدیریت جدید به همراه درخشش بونیپرتی شکوه زیبایی را برای باشگاه به ارمغان آورده بود و یووه توانست با هدایت مربیانی مانند رناتو چسارینی، کارلو پارولا، پائولو آمارال و هریبرتو هرررا در دهه شصت سه عنوان قهرمانی را کسب کند. دهه ۶۰ با کسب سه قهرمانی در سری آ و سه قهرمانی در جام حذفی ایتالیا به نوعی تکرار درخشش دهه ۳۰ بود. طی این سال‌ها ستارگانی برجسته همچون؛ جان هانسن، کارلو پارولا، کارل پرایست، بونیپرتی، جان چارلز و اومار سیووری با پیراهن سیاه و سفید یووه در میادین فوتبال حاضر شدند و در دنیای فوتبال شهرتی کسب کردند. اومار سیووری با درخشش بی نظیر و گلزنی‌های ارزشمند خود تبدیل به مهره‌ای خوش‌نام در دنیای فوتبال شد و در سال ۱۹۶۱ توانست توپ طلا را از ان خود کند. با پایان فصل ۶۹ هریبرتو هرررا مربی استثنایی نیمکت بیانکونری‌ها را ترک می‌کند و لویس کارنیلجیا جانشین وی در پست مربیگری یووه می‌شود. گفتنی است که طی سالهای ۶۲ الی ۷۱ هدایت باشگاه به ویتوره کاته لا واگذار شده بود.[۱]

  • دوران مدیریت بونیپرتی در یوونتوس (۱۹۷۱/۱۹۹۰):

سرانجام زمان خداحافظی فرامی‌رسد و بونیپرتی پس از چند سال بازی و حضوری استثنایی در سال ۷۱ از دنیای فوتبال خداحافظی می‌کند و بلافاصله به مدیریت باشگاه منصوب می‌شود. در زمان ریاست وی چهار مربی بزرگ و نامی همچون ویکپالک، پارولا، تراپاتونی و زوف هدایت بانوی پیر را به عهده گرفتند. بونیپرتی نزدیک به بیست سال رهبری بانوی پیر را به عهده گرفت و توانست درخشش دوران بازیگری اش را در این پست نیز تکرار کند؛ کسب نه اسکودتو و رساندن شمار اسکودتوهای یوونتوس به عدد بیست و دو و گرفتن ستاره دوم باشگاه با قهرمانی در سال ۸۲، دو قهرمانی در جام حذفی به همراه نخستین عنوان قهرمانی بانوی پیر در اروپا و کسب جام لیگ قهرمانان اروپا در سال ۸۵، قهرمانی در سال ۷۷ در لیگ اروپا برای نخستین بار؛ رسیدن به قهرمانی رقابت‌های جام در جام اروپا در سال ۸۴، یک سوپر جام اروپا که در سال ۸۵ به دست آمد از افتخارات بسیار ارزنده و بزرگی به شمار می‌رود که در دوران دو دهه مدیریت موفق بونیپرتی به دست آمد. جووانی تراپاتونی که ده سال هدایت یوونتوس را به عهده گرفته بود توانست در سال ۸۲ با قهرمانی یووه در سری آ ستاره دوم را از ان باشگاه نماید تا بانوی پیر تنها تیم ایتالیایی باشد که قهرمانی‌هایش به عدد بیست می‌رسید. در دو دهه ستارگان مشهوری پیراهن سیاه و سفید یوونتوس را برتن کردند؛ ستارگانی مانند: دینو زوف، میشل پلاتینی، مارکو تاردلی، ژبیگنی بونیک، پائولو روسی، کلائودیو جنتیله، پیترو آناستاسی، رومئو بنتی، گائتانو شیره‌آ از جمله بازیکنان بسیار مهم دهه ۷۰–۸۰ این باشگاه بودند. اما این بار نیز یک اتفاق تلخ دیگر برای سیاه و سفیدپوشان یووه، باشگاه را تحت تأثیر قرار می‌دهد، اتفاقی که در دهه ۸۰ برای بانوی پیر ایتالیا به وقوع می‌پیوندد، رویدادی سیاه که به مانند سال ۳۵ همزمان با شکوه و بزرگی یووه‌است، این حادثه در فینال لیگ قهرمانان در۲۸ می سال ۱۹۸۵ در ورزشگاه هیسل بلژیک روی داد، در دیدار یوونتوس برابر لیورپول انگلیس به دلیل درگیری هواداران دو تیم ۳۹ هوادار کشته (برخی منابع شمار کشته شدگان را ۴۹ نفر اعلام کردند) و بیش از ۳۰۰ زخمی به جای می‌ماند و لقب فینال خونین را به خود می‌گیرد. در این دیدار یووه با تک گل میشل پلاتینی که از روی نقطه پنالتی به ثمر رسید قهرمان این دیدار خونین می‌شود تا نخستین قهرمانی خود را در اروپا جشن بگیرد البته جشنی که همراه با تلخی و از دست دادن تعدادی هوادار بود. در فصل ۱۹۸۶–۱۹۸۵ روزهای خوش یووه همچنان ادامه دارد و سیاه و سفید پوشان در ۸ دسامبر ۸۶ راهی توکیو می‌شوند تا در جام بین قاره‌ای شرکت کنند و در نهایت نیز با قهرمانی در این جام به کار خود پایان می‌دهند. قدرت یووه پس از این سال چند سالی رو به افول رفت و ستارگانی مانند میشل پلاتینی و گائتانو شیره‌آ مهره‌ای که با ۵۵۲ بازی یکی از ستاره‌های استثنایی حیات یووه محسوب می‌شود از تیم خداحافظی کردند. فصل جدید در راه است و این بار پس از ده سال جووانی تراپاتونی بر روی نیمکت سیاه و سفیدپوشان مشهور ایتالیا حضور ندارد و دوره جدیدی آغاز می‌شود. در دهه ۸۰ پائولو روسی مهاجم سرشناس یووه و ایتالیا نیز در سال ۸۲ توپ طلا را به خود اختصاص می‌دهد تا دومین ستاره بیانکونری باشد که این افتخار را کسب می‌کند. این افتخار طی سه سال متوالی ۸۳ الی ۸۵ توسط میشل پلاتینی تکرار شد تا ستاره سوم یووه در این زمینه باشد. یوونتوسی‌ها در جام جهانی ۸۲ شش نماینده در تیم ملی ایتالیا داشتند تا خاطره جام جهانی ۳۴ تکرار شود؛ دینو زوف، کلائودیو جنتیله، آنتونیو کابرینی، گائتانو شیره‌آ، مارکو تاردلی و پائولو روسی ستاره‌های بیانکونری حاضر در تیم اتزوری‌ها بودند که قهرمانی دیگری را به دست می‌آورند. تمام این افتخارات با مدیریت ستاره سالیان گذشته یووه بونیپرتی رقم خورد. در فصل ۹۰–۸۹ یوونتوسی‌ها تیمی رؤیایی تشکیل داده بودند، جوانانی نظیر سالواتوره سکیلاچی، پیرلویجی کاسیراگی و مدافعینی همچون داریو بونتی توانسته بودند فرم یک تیم ایده‌آل و دوست داشتنی را به دست بیاورند، یک قهرمانی در جام حذفی ایتالیا نتیجه تلاش و ارزش این بازیکنان بزرگ بود.[۵]

  • دوران مربیگری مارچلو لیپی در یوونتوس و موفقیت‌های پیاپی در اروپا (۱۹۹۱/۲۰۰۳) :
دومین قهرمانی یوونتوس در لیگ قهرمانان اروپا - ۱۹۹۶

سال ۱۹۹۰ ویتوریو کایزوتتی جانشین بونیپرتی شد، او تا سال ۲۰۰۳ درکنار یووه ماند و در طول ریاست خود افتخارات و پیروزی‌های ارزنده دیگری را به مجموعه بیانکونری افزود. با آغاز دهه ۹۰ بار دیگر شکوه یوونتوس شروع شد؛ و ورزشگاه دل آلپی که به تازگی میزبانی رقابت‌های یوونتوس را به عهده گرفته بود شاهد افتخارات زیادی شد. در سال ۹۰ یک جام حذفی ایتالیا و قهرمانی دوم در لیگ اروپا با مربیگری دینو زوف به کارنامه ورزشی باشگاه افزوده شد و جام سوم لیگ اروپا نیز در سال ۹۳ با جووانی تراپاتونی راهی ساختمان باشگاه یووه می‌شود. بانوی پیر که از اواسط دهه ۹۰ دوباره به اوج خود رسیده بود در لیست تیم خود بازیکنان خوش‌نام و مطرحی مانند روبرتو باجو، جان لوکا ویالی، فابریزیو راوانلی، الساندرو دل پیرو (بهترین گلزن تاریخ یووه همراه با بیشترین بازی با پیراهن یوونتوس) ،آنجلو پروتزی، دیدیه دشان، آنتونیو کونته، فرارا، ادگار داویدس و زین الدین زیدان (دارنده توپ طلا در سال ۹۸) را می‌دید که در کنار مدیران و مربیانی برجسته برای بزرگی یووه می‌کوشیدند. در ان دوران سرشناس‌ترین ستارگان ان دهه در سطوح بازیگری و مربیگری و مدیریت دنیای فوتبال در مجموعه بیانکونری گردهم آمده بودند و یووه با این بزرگان توانست قدرت بزرگ اروپا شود و پیروزی‌ها و افتخارات ارزشمندی کسب کند. طی سال‌های ۹۱ الی ۹۴ یوونتوس ستاره ارزشمندی به نام روبرتو باجو را در کنار خود می‌دید، مهره‌ای که در سال ۹۳ موفق به دریافت توپ طلا شد تا به بازیکنان یووه در این افتخار اضافه شود. جووانی تراپاتونی که از سال ۹۱ بار دیگر به تیمشش بازگشته بود پس از اتمام فصل ۹۴ از تیم جدا می‌شود و راه برای حضور مربی ای مطرح و برجسته هموار می‌شود و در نهایت مارچلو لیپی بر روی نیمکت هدایت سیاه و سفیدپوشان یووه می‌نشیند.. در سطوح مدیریت نیز مهره‌هایی نظیر روبرتو بتجا، جیرائدو و موجی وارد عرصه فعالیت می‌شوند. مارچلو لیپی همراه خود سه اسکودتوی متوالی را در فصل‌های ۹۵–۹۴، ۹۷–۹۶ و۹۸–۹۷ به نام یوونتوس ثبت می‌کند. یک قهرمانی در جام حذفی ایتالیا در فصل ۱۹۹۵، دو سوپر جام ایتالیا در فصول ۹۵ و ۹۷ و قهرمانی دوم بانوی پیر در لیگ قهرمانان اروپا که در فصل ۹۶–۹۵ به دست آمد و جام بین قاره‌ای سال ۹۶ نیز از افتخارات ارزنده مارچلو لیپی به شمار می‌روند. مارچلو لیپی در کنار جان لوکا ویالی و جوانی خوش چهره به نام الساندرو دل پیرو که بعدها تبدیل به محبوب‌ترین ستاره بیانکونری می‌شود تیمی دوست داشتنی و بزرگی را تشکیل داده بود. تیم این مربی برجسته در رقابت‌های اروپایی نیز می‌درخشید؛ تاریخ روز ۲۲ می ۹۶ را نشان می‌داد و ورزشگاه المپیک رم منتظر برگزاری دیدار فینال لیگ قهرمانان اروپا میان دو تیم یوونتوس و آژاکس بود، بازیکنان دو تیم ۹۰ دقیقه قانونی را با نتیجه یک بر یک به پایان رساندند تا ضربات پنالتی برنده دیدار را مشخص کند، سیاه و سفیدپوشان شهر تورین با نتیجه ۴ بر ۲ در ضربات پنالتی بر حریف غلبه می‌کنند و قهرمان لیگ قهرمانان اروپا در سال ۹۶ می‌شوند و به این ترتیب به کسب افتخارات ادامه می‌دهند. در این سال سیاه و سفید پوشان شهر تورین اندره افورچوناتو یکی از بزرگان گذشته خود را از دست داد. یوونتوس در سال‌های ۹۷–۹۶ و ۹۸–۹۷ نیز به فینال لیگ قهرمانان اروپا راه یافت اما برابر حریفان شکست خورد و در جایگاه دوم ایستاد. یووه ابتدا در فینال برابر دورتموند با نتیجه ۳ بر ۱ شکست خورد تا به دومین قهرمانی متوالی خود در لیگ قهرمانان اروپا دست نیابد و در فصل اتی نیز برابر رئال مادرید با نتیجه یک بر صفر متحمل شکست شد و دومین ناکامی متوالی خود را در فینال لیگ قهرمانان اروپا تجربه می‌کند. در سال‌های ۹۷ و ۹۸ یووه صاحب مهاجمانی تیزهوش و فرصت طلب بود، الساندرو دل پیرو و فیلیپو اینزاگی خط حمله‌ای زهردار تشکیل داده بودند و گل‌های حساس و ارزشمندی که یکی پس از دیگری توسط این دو مهاجم بزرگ به ثمر می‌رسید و پیروزی‌های ارزنده‌ای از آن یووه خود می‌شد. در حالی که چهره جوان و دوست داشتنی بیانکونری‌ها الساندرو دل پیرو؛ امید دریافت جوایزی نظیر توپ طلا در سال ۹۸ بود، شدیداً از ناحیه زانو آسیب می‌بیند، مصدومیتی که او را برای مدتها خارج از میادین می‌فرستد تا تیم و مربیان را تنها گذارد و از دریافت این جوایز نیز محروم شود. با پایان دهه ۹۰ فروغ بیانکونری‌ها نیز کمرنگ شد، رفتن لیپی و آمدن کارلو آنچلوتی چندان موفق آمیز نبود و کارلتو تنها یک قهرمانی در جام اینترتوتو را در کارنامه دو سال مربیگری خود در یووه به جای می‌گذارد. تابستان ۲۰۰۰ یووه یکی از مهمترین خریدهای خود را انجام می‌دهد، یک روز پس از فینال یورو ۲۰۰۰ در دیداری که ایتالیا آخرین دقایق با گل معروف به گل مرگ دیوید ترزگه از فتح جام دور می‌مانند، پیشنهاد سران یووه برای جذب ترزگه در کلیه رسانه‌ها و مطبوعات ورزشی منتشر می‌شود و سرانجام با توافق طرفین این مهاجم بزرگ راهی شهر مه گرفته تورین می‌شود تا دوران گلزنی خود را با پیراهن یووه ادامه دهد با پیوستن به پرافتخارترین تیم ایتالیا دوران تازه‌ای از زندگی ورزشی دیوید ترزگه آغاز می‌شود. یووه که با کارلو آنچلوتی به افتخار بزرگی دست نیافته بود تصمیم به تغییر مربی می‌گیرد و درخشش بیانکونری با بازگشت مرد همیشه پیروز یووه، مارچلو لیپی که از فصل ۲۰۰۲–۲۰۰۱ بار دیگر هدایت یوونتوس را به عهده گرفته بود به تیم روی می‌آورد و قدرت گیری سرشناس‌ترین تیم ایتالیایی با ستارگانی جانلوئیجی بوفون، پاول ندود و مارسلو سالاس از سر گرفته می‌شود. این مربی بار دیگر یوونتوس را به اوج خود بازگرداند وتیم محبوب و دوست داشتنی ای را به جهان معرفی کرد. دو قهرمانی در سوپر جام ایتالیا به همراه شکوه و عظمت عجیب بیانکونری در دنیای فوتبال در کنار ستارگانی دوست داشتنی همچون الساندرو دل پیرو، دیوید ترزگه، ادگار داویدس، زین الدین زیدان و پاول ندود هافبک چک تبار و دارنده توپ طلا در سال ۲۰۰۳، از یووه تیمی استثنایی ساخته بود. لیپی خود با محبوبیتی که نزد هواداران کسب کرده بود توانست بر ارزش و محبوبیت بانوی پیر بیفزاید و به این ترتیب اسکودتوهای بیست و شش و بیست و هفت در سال‌های ۲۰۰۲–۲۰۰۱ و ۲۰۰۳–۲۰۰۲ نیز با هدایت این مربی ارزنده راهی باشگاه بزرگ یوونتوس شدند. در این سالها اتفاق مهم دیگری در حیات باشگاه روی داد و در تاریخ ۲۰ دسامبر ۲۰۰۱ باشگاه یوونتوس وارد بورس شد تا به اعتبار خود بیفزاید. طی این سال‌ها یوونتوسی‌ها در خرید بازیکنان مطرح و ستارگان نامی فوق‌العاده استثنایی ظاهر شدند و با مدیریت منظم توانستند تیمی قدرتمند و شایسته را راهی میدان نمایند. در تمام این سالها خانواده آنیلی به عنوان مالک اصلی باشگاه حامی تیم و بازیکنان بودند و همواره با حضور در صحنه‌های حساس حمایت خود را از باشگاه ثابت می‌کردند؛ ستارگان و تیفوسی‌های بیانکونری نیز به خوبی و با احترام خاصی از جووانی و اومبرتو انیلی مدیران گذشته و صاحبان ان زمان باشگاه نام می‌بردند. در نخستین ماه سال ۲۰۰۳ حادثه‌ای تلخ، بار دیگر مجموعه بیانکونری را در سوگ نشاند، در حالی که تنها ۲۴ روز از آغاز سال جدید می‌گذشت، جووانی انیلی مدیر اسبق باشگاه که با خود افتخارات ارزشمندی را برای باشگاه به همراه آورده بود درگذشت. تنها یک سال پس از مرگ جووانی انیلی وکیل و صاحب باشگاه بانوی پیر که شخصی محترم و بزرگ برای ورزش ایتالیا محسوب می‌شد، برادرش اومبرتو انیلی نیز درگذشت، اومبرتو در تاریخ ۲۷ می سال ۲۰۰۴ از دنیا رفت تا به یکباره بانوی پیر حامیان اصلی خود را از دست بدهد با فوت این بزرگان خانواده انیلی همچنان حمایت خود را از باشگاه دریغ نکرد و در کنار یوونتوس ماند. مارچلو لیپی همچنان مربی یوونتوس بود اما در پایان فصل ۲۰۰۳ نوبت به رفتن مربی موفق و بزرگ یووه رسید، مارچلو لیپی هواداران و بازیکنان را تنها گذاشت.[۶]

نوشتار اصلی: کالچو پولی

با رفتن مارچلو لیپی، در تابستان ۲۰۰۴ فابیو کاپلو وارد باشگاه مطرح شهر شمالی و مه گرفته تورین، یوونتوس شد. فابیو کاپلو مربی اسبق آ.اس. رم که پیش از این نزد هواداران یووه یک دشمن محسوب می‌شد در میان تعجب و بهت همگان بر روی نیمکت مربیگری پرافتخارترین تیم سرزمین چکمه‌ای ایتالیا نشست. هم‌زمان با حضور وی، بازیکنانی نظیر زلاتان ابراهیموویچ، فابیو کاناوارو و امرسون نیز یوونتوسی شدند. کاپلو با وجود موفقیت و کسب دو اسکودتویی که بعدها از یووه بازپس گرفته شد، نتوانست در دل و قلب تیفوسی‌های وفادار یووه راه یابد، با رفتار عجیب و ناپسندی که با ستارگانی مانند الساندرو دل پیرو داشت خیلی زود به فراموشی سپرده شد. فابیو کاپلو به هیچ عنوان نتوانست خواسته‌های طرفداران را برآورده نماید و با انتشار مسئله کالچو پولی و بازپس گیری دو قهرمانی که توسط وی به دست آمده بود تبدیل به منفورترین مربی حیاب باشگاه یووه شد. یوونتوس دو سال متوالی ۲۰۰۵–۲۰۰۴ و ۲۰۰۶–۲۰۰۵ به اسکودتوهای بیست هشتم و بیست و نهم خود رسید، قهرمانی‌هایی که این تیم را به ستاره سوم نزدیک و نزدیک تر می‌کرد. در این سالها بی شک یووه قدرت برتر ایتالیا بود و در سطح فوتبال اروپا نیز جز تیم‌های نخست و قدرتمند محسوب می‌شد که ستارگان ارزشمند و دوست داشتنی زیادی در خود می‌دید، قدرت تیزهوشی مدیران بانوی پیر در کنار خرید مهره‌های سرشناس و حفظ ستارگان مطرح دنیای توپ گرد برخی از رقبای این تیم استثنایی را ناخرسند کرده بود، با پایان فصل ۲۰۰۶–۲۰۰۵ که به قهرمانی سیاه و سفید پوشان انجامید خبرهایی در خصوص تبانی مسولین یوونتوس با داوران شنیده شد؛ این مسائل همراه با رقابت‌های جام جهانی ۲۰۰۶ مطرح می‌شد و در حالی که ستارگان بیانکونری در کنار اینتر میلان برای قهرمانی در این جام مبارزه می‌کردند اتفاق تلخ دیگری برای یکی از مهره‌های اسبق یووه رخ داد، جانلوکا پسوتو از ساختمان باشگاه سقوط کرد تا حواشی اطراف یووه بیشتر از قبل شود. با این حال با تدابیر مسولین فوتبال ایتالیا موضوع کالچو پولی و محکومیت‌های باشگاه‌ها تا پایان رقابت‌های جام جهانی اعلام نشد تا تمام بازیکنان حاضر در اردوی اتزوری با تمرکز کامل و بدون مشغله ذهنی، در رقابت‌ها حاضر شوند. این تدبیر مسولین نتیجه بخش بود و ایتالیا با مربیگری مارچلو لیپی جام قهرمانی مسابقات جهانی ۲۰۰۶ المان را فتح کرد. پس از بازگشت ملی پوشان، مسئله معروف به کالچو پولی رسماً اعلام شد و تبانی مسولین باشگاه یوونتوس با کمیته داوران و برخی داوران از جمله پاپاراتی از یک سو و انتشار مکالمات تلفنی لوچانو موجی با برخی از مسولین و داوران در دادگاه‌های ورزشی ایتالیا مطرح شد و ۲ قهرمانی آخر یوونتوس در سری آ از بانوی پیر گرفته شد و به سری بی فرستاده شد.[۷][۸]

نوشتار‌های اصلی: کالچو پولی و سری بی

با برگزاری جلسات مختلف، در نهایت حکم نهایی دادگاه ورزشی کشور محرومیت‌ها و مجازات‌های باشگاه‌های متخلف را صادر کرد. با حکم اعلام شده بانوی پیر به سری بی تبعید شد، دو اسکودتوهای یووه از این تیم بازپس گرفته شد و به تیم رقیب، اینتر داده شد (اسکودتوهای بیست و هفتم و بیست و هشتم در دو فصل ۲۰۰۴–۰۵، ۲۰۰۵–۰۶ که با فابیو کاپلو به دست آمده بود)، لوچیانو موجی مدیر و نماینده اصلی یووه حکم محرومیت مادام العمر از فعالیت در فوتبال برایش صادر شد. در ابتدا مشخص شد بیانکونری‌ها با ۳۰ امتیاز کسر در رقابت‌های فصل ۲۰۰۶–۰۷ سری بی شرکت خواهند کرد که این رای با اعتراض باشگاه و تجدید نظر به ۱۷ امتیاز کسر تغییر کرد و در نهایت به کسر ۹ امتیاز رسید همچنین یوونتوس با جریمه نقدی £۳۱٬۰۰۰٬۰۰۰ و محرومیت از لیگ قهرمانان اروپا ۰۷–۲۰۰۶ و سه بازی بدون تماشاگر روبرو شد. زمانی که حکم تبعید به سری بی با منفی ۳۰ امتیاز اعلام شد، برخی از بازیکنان سرشناس بانوی پیر راه خروجی باشگاه را در پیش گرفتند و از باشگاه یوونتوس جدا شدند، مربی یوونتوس؛ فابیو کاپلو نیز بلافاصله راهی مادرید و تیم مطرح ان شهر، رئال مادرید شد. برخی از بازیکنانی که هواداران امید زیادی به آنان داشتند نیز به مانند مربی تیم ترجیح دادند برای ادامه دوران بازیگری خود از سیاه و سفید پوشان جدا شوند، فابیو کاناوارو، جیانلوکا زامبروتا، پاتریک ویرا، امرسون، زلاتان ابراهیموویچ و لیلیان تورام که در خود توان حضور در سری بی را نمی‌دیدند در سخت‌ترین شرایط بانوی پیر و تیفوسی‌های بهت زده را تنها گذاشتند. فابیو کاناوارو و امرسون راهی رئال مادرید شدند، زلاتان ابراهیموویچ و پاتریک ویرا به اینتر میلان دشمن اصلی یووه پیوستند و جیانلوکا زامبروتا و لیلیان تورام بارسلونا را برای ادامه فعالیت خود برگزیدند. این شش بازیکن با اخذ این تصمیم نزد هواداران و تیفوسی‌های یوونتوس منفور شدند.

  • دوران مربیگری دیدیه دشان در یوونتوس همراه با ثبت وفاداری ستارگان ارزشمند بانوی پیر (۲۰۰۶/۲۰۰۷) :

حکم صادره در کنار ترک ستارگان و تغییر مدیریت باشگاه که همراه با ورود جووانی کوبولی جیلی به عنوان جانشین فرانتزو گرانده استونس مدیری که سه سال ریاست یووه را به عهده داشت موجب شد تا تابستان ۲۰۰۶ تبدیل به تابستانی سخت و ناخوشایند برای تمام بیانکونری‌های جهان شود. زمانی که لوچیانو موجی از سمت خود برکنار شد، جیرائودو نیز از مسولیت‌هایی که در باشگاه داشت کنارگذاشته شد و بازیکنانی از جمله فابیو کاناوارو، جیانلوکا زامبروتا، پاتریک ویرا، امرسون، زلاتان ابراهیموویچ و لیلیان تورام یوونتوس را ترک کردند؛ و در شرایطی دشوار جان الکان نوه جیانی آنیلی به مانند یک قهرمان راهی یوونتوس شد تا در یکی از سخت‌ترین و حساس‌ترین لحظات حیات یووه، مسولیتی مهم و دشوار را به عهده گیرد، یوونتوس بازیکنانی نظیر الساندرو دل پیرو، جانلوئیجی بوفون، مائورو کامرونزی در تیم ملی کشورش داشت که با این تیم قهرمان جهان شده بودند و بازیکنان بزرگی از جمله دیوید ترزگه و پاول ندود که نگاه داشتن این بازیکنان در شرایط کنونی کار آسانی نبود. دیدیه دشان بازیکن سالیان نه چندان دور یوونتوس که با این تیم قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا در سال ۱۹۹۵–۱۹۹۶ را تجربه کرده بود در تاریخ ۱۰ ژوئیه ۲۰۰۶ به تیم سابقش بازگشت، اما نه به عنوان بازیکن، بلکه این بار دشام مربی یووه شده. یووه بزرگ در سخت‌ترین شرایط و رقابت نزدیک با ناپولی و جنوا و با توجه به کسر ۹ امتیاز بر سکوی نخست رقابت‌ها ایستاد و عنوان قهرمانی مسابقات سری بی را در فصل ۲۰۰۶–۲۰۰۷ از آن خود کرد و الساندرو دل پیرو با به ثمر رساندن ۲۰ گل آقای گل رقابت‌ها شد تا ثابت نمایند که این تیم مطرح و قدرتمند بدون حمایت داوران و در شرایط سخت و متفاوت از سایر رقبا نیز برترین تیم ایتالیا است. قهرمانی یووه در هفته‌های پایانی لیگ با کسب ۸۵ امتیاز تثبیت شد (امتیاز یوونتوس در این فصل به ۹۴ رسید که با کسر ۹ امتیاز به عدد ۸۵ تغییر کرد) در دو هفته به پایان مسابقات دیدیه دشام مربی بیانکونری‌ها که نقش مؤثر و بسیار زیادی در کسب این قهرمانی داشت در چهلمین بازی فصل حاضر به شرکت در کنفرانس خبری نشد و از سمت خود کناره گیری کرد تا کمک مربی وی، کورادینی تیم را دو دیدار انتهایی هدایت نماید، دیدارهای که با شکست یووه به پایان رسید. گفتنی است که اختلاف دشام با مدیر ورزشی یوونتوس السیو سکو یکی از دلایل جدایی دیدیه دشان اعلام شد و در عین حال دیدیه دشان تأکید کرد که در خود توان هدایت یووه را در رقابت‌های سری آ نمی‌دید.[۹]

با ساخت استادیوم جدید یوونتوس ورزشگاه یوونتوس در مکان سابق ورزشگاه دل آلپی و آمدن آنتونیو کونته در سال ۲۰۱۱ و خرید بازیکنان جدید از جمله: آندره‌آ پیرلو، کوادوو آساموا، آرتورو ویدال، استفان لیختشتاینر، کارلوس توز، پل پوگبا، مارتین کاسرس، آندره‌آ بارزالی، فرناندو یورنته یوونتوس بعد از چند سال ناکامی دوباره به عرصهٔ تیم‌های بزرگ ایتالیا و اروپا بازگشت. یوونتوس در این دوران به سه قهرمانی متوالی در سری آ ایتالیا (از جمله یک قهرمانی بدون شکست در فصل ۲۰۱۱–۱۲ و کسب ۱۰۲ امتیاز در رقابت‌های سری آ در فصل ۲۰۱۳–۱۴) و دو قهرمانی سوپر جام ایتالیا رسید. در سال ۲۰۱۲ اسطوره باشگاه یوونتوس الساندرو دل پیرو بعد از ۱۹ سال بازی کردن با پیراهن بیانکونری از جمع یوونتوسی‌ها خداحافظی کرد و جای او را در تیم کارلوس توز آرژانتینی گرفت. پس از ۳ سال یوونتوس و کونته به طور دو طرفه از هم جدا شدند و ماسیمیلیانو آلگری مربی سابق آ.ث. میلان به سرمربیگری یوونتوس رسید.[۱۰]

فاجعه ورزشگاه هیسل[ویرایش]

نوشتار اصلی: فاجعه ورزشگاه هیسل

فاجعه ورزشگاه هیسل فاجعه‌ای است که پیش از آغاز مسابقهٔ پایانی لیگ قهرمانان اروپا ۱۹۸۵ که میان تیم‌های یوونتوس و لیورپول در ورزشگاه هیسل بروکسل برگزار می‌شد ۳۹ هوادار یوونتوس کشته شدند.

در آن سال لیورپول می‌بایست از عنوان قهرمانی دوره پیشین دفاع کند. در سال پیش، آن‌ها تیم رم را مغلوب کردند و به قهرمانی رسیدند. در این سال آن‌ها دوباره می‌بایست با یک تیم ایتالیایی دیگر پیکار می‌کردند. از سوی دیگر یوونتوس قهرمان جام در جام اروپا در سال ۱۹۸۴ بود که بیشتر بازیکنان آن را بازیکنانی تشکیل می‌دادند که در سال ۱۹۸۲ به همراه تیم ملی فوتبال ایتالیا قهرمان جام جهانی در اسپانیا شده بودند و نیز در یوونتوس آن زمان، میشل پلاتینی (دارندهٔ جایزهٔ بهترین بازیکنان اروپا در سال‌های ۱۹۸۳٬۱۹۸۴ و ۱۹۸۵) بازی می‌کرد.

پیشتر در ژانویهٔ آن سال یوونتوس و لیورپول در سوپر جام اروپا به مصاف هم رفته بودند که یوونتوس در تورین توانست بازی را با نتیجه ۲–۰ ببرد و بازی برگشت که قرار بود در آنفیلد برگزار شود به‌دلیل اینکه لیورپول در جدول زمان‌بندی برنامه‌های خود زمان مناسبی را برای انجام این بازی پیدا نکرده بود، به تعویق افتاد و پس از فاجعه ورزشگاه هیسل دیگر برگزار نگردید.

یک ساعت پیش از آغاز مسابقه، در فینال لیگ قهرمانان اروپا سال ۱۹۸۵ در ورزشگاه هیسل، تماشاگران لیورپول با شکستن فنس‌هایی که میان آنان و طرفداران یوونتوسی‌ها برای جدایی و جلوگیری از کشمکش و درگیری قرار داده شده‌بود به طرفداران یوونتوس حمله‌ور شده و آن‌ها را مورد ضرب و شتم قرار دادند، یوونتوسی‌ها که انتظار این حرکت را از لیورپولی‌ها نداشتند ناچار با آن‌ها درگیر شده و به ناگاه عقب‌نشینی کردند؛ فشار یوونتوسی‌ها به دیوارهای پیرامون ورزشگاه، منجر به ویرانی آن گشت و باعث شد که روی سر آن‌ها ویران گردد. در پی این حادثه ۳۹ نفر که اکثراً از طرفداران یوونتوس بودند، کشته شدند. این فاجعه را سیاه‌ترین ساعت در تاریخ مسابقات یوفا نام‌گذاری کردند.

با این وجود بازی فینال برگزار شد و یوونتوسی‌ها با تک گل میشل پلاتینی قهرمان شدند. پس از این مسابقهٔ لیورپولی‌ها ۶ سال و دیگر باشگاه‌های انگلیسی از حضور در رقابت‌های اروپایی به مدت ۵ سال محروم شدند.

یوونتوس و لیورپول پس از فاجعهٔ هیسل به مدت ۲۰ سال با هم بازی نکردند تا اینکه در سال ۲۰۰۵ که در مسابقات لیگ قهرمانان اروپا دوباره با هم رو در رو شدند. در بازی رفت که در آنفیلد برگزار می‌شد پیش از آغاز مسابقه هواداران لیورپول با در دست داشتن پلاکاردهایی که روی آن‌ها کلمه "amicizia" (که در زبان ایتالیایی معنی دوستی می‌دهد) نوشته شده بود؛ خطاب به هواداران یوونتوس که در سمت روبرو نشسته‌بودند به نحوی از هواداران یوونتوس عذر خواهی کردند. هواداران یوونتوس با دیدن این رفتار به وجد آمده و شادی کردند و با این عمل خواستند به لیورپولی‌ها بفهمانند که آن‌ها را بخشیده‌اند.[۱۱]

ورزشگاه یوونتوس[ویرایش]

ورزشگاه یوونتوس (به انگلیسی: Juventus Stadium) ورزشگاهی در شهر تورین در کشور ایتالیا است.

ابتدای سال ۱۹۹۰ میلادی و با توجه به اینکه کشور ایتالیا میزبان جام جهانی بود، ورزشگاه دل آلپی در شهر تورین بازسازی و افتتاح شد. از آن زمان تیم یوونتوس دیدارهای خود را در دل آلپی برگزار می‌کرد تا اینکه در ابتدای دههٔ نخست قرن ۲۱، مدیران یوونتوس و در راس آنها روبرتو بتجا و لوجیانو موجی، ساخت ورزشگاه را در دستور کار خود قرار دادند. یوونتوس اولین تیم در ایتالیا است که ورزشگاه اختصاصی دارد. هیچ‌کدام از تیم‌های ایتالیایی در حال حاضر ورزشگاهی متعلق به خودشان ندارند. یکی از شعارهای ساخت ورزشگاه نیز بر همین مبنی انتخاب شد، اینکه مانند همیشه یوونتوس در ایتالیا «اولین» خواهد بود و یا شعار دیگری که در هنگام ساخت در نظر گرفته شد «استادیومی که فوتبال را تغییر می‌دهد»[۱۲]

ساخت ورزشگاه یوونتوس در ۱ مارس ۲۰۰۹ و به سبک ورزشگاه‌های انگلستان آغاز شد، طراحی این ورزشگاه را هرناندز سوارز انجام داده است. بر خلاف دیگر ورزشگاه‌های ایتالیا، فاصلهٔ نزدیک‌ترین هواداران با میدان مسابقه ۷٫۵ متر است. این فاصله در دل آلپی سابق ۵۰ متر بود و در تاریخ ۸ سپتامبر ۲۰۱۱ با بازی یوونتوس مقابل نوتس کانتی که با تساوی ۱–۱ خاتمه یافت انجام شد. اولین بازی رسمی در این ورزشگاه نیز مابین دو تیم باشگاه فوتبال یوونتوس و پارما ۱۱ سپتامبر ۲۰۱۱ برگزار شد.

A panorama overview of the Juventus Stadium during its opening ceremony with a Italian banner choreography.

از لحاظ معماری این ورزشگاه فوق‌العاده مدرن و منحصر به فردی خواهد بود که با نگاهی به آینده ساخته شده به طوری که ورزشگاه با انرژی‌های طبیعی سازگار است. به طور مثال پنل‌های خورشیدی قابلیت استفاده از انرژی خورشیدی در سیستم‌های گرمایشی را دارد و از گازکشی‌های سنتی استفاده نمی‌شود. در این ورزشگاه سیستم استفاده از آب باران و ذخیره آب باران نیز تعبیه شده که ۵۰ درصد مصرف آب استادیوم را کاهش می‌دهد. همچنین به نوعی ساخته شده که آلودگی صوتی، شیمیایی و گرمایی برای محیط نداشته باشد. در طراحی ورزشگاه به راحتی بازیکنان اهمیت زیادی داده شده به طوری که فاصله رختکن تا زمین مناسب است و برای ورود بازیکنان به زمین ۴ ورودی در ۴ سمت زمین در نظر گرفته شده. معماری سکوها و سقف با ایده برداری از تونل‌های باد و بال هواپیما ساخته شده‌اند که نهایت سبکی و زاویه مناسب با زمین حفظ شود تا در روز با نور طبیعی و در شب با نورافکن‌های ورزشگاه بهترین دید به زمین وجود داشته باشد و در عین حال مانع از رسیدن نور طبیعی خورشید برای رشد و سالم ماندن چمن ورزشگاه نشود. در ضمن نوردهی ورزشگاه نیز بسیار مدرن است و به صورت پیوسته و بدون فاصله نور یکپارچه به زمین داده می‌شود. ورزشگاه جدید از لحاظ امنیتی نیز مشکلی نخواهد داشت چرا که در حالت وقوع حادثه‌ای خطرناک و با توجه به وجود ۱۶ مسیر خروجی می‌توان تمام حاضران در ورزشگاه را ظرف ۴ دقیقه به بیرون از ورزشگاه هدایت کرد، البته ورزشگاه به جایگاه ویژهٔ معلولان نیز مجهز خواهد بود و برای اینکه هواداران بتوانند در تمامی روزهای هفته وقت خود را در آنجا سپری کنند، ۳۰۰۰۰۰ متر مربع فضای سبز نیز در اطراف ورزشگاه پدید خواهد آمد. ورزشگاه یوونتوس گنجایش ۴۱٬۲۵۴ تماشاگر را دارد و فضا برای پروژه‌های آینده و افزایش ظرفیت ۱۵ هزار نفری نیز وجود دارد. دور ورزشگاه حلقه امن تعبیه شده، این حلقه در فضایی ایجاد شده که بلیط‌ها قبل از ورود به محوطه ورزشگاه چک می‌شود. میان فاصله حلقه و ورزشگاه هم خدمات رفاهی و اورژانس و امنیتی وجود خواهد داشت. ورودی/خروجی‌ها اصلی و اضطراری ورزشگاه نیز طوری طراحی شده که در هنگام خطر و حالت اضطراری ظرف مدت تنها ۴ دقیقه کل حاضرین در ورزشگاه تخلیه می‌شوند. همچنین مسیر و جایگاهی برای عبور ویلچر و رفت‌وآمد معلولین در نظر گرفته شده است. ۱۶ خروجی در نظر گرفته شده و در عرض ۴ دقیقه ورزشگاه خالی از تماشاگر خواهد شد. ورزشگاه خاص فوتبال است، بدون هیچ کاربردی دیگر، بنابر این خبری از پیست دو و میدانی و فضاهای اضافی دیگر نیست. بین زمین بازی و تماشاگران هیچ مانع معماری وجود ندارد. حاضرین در استادیوم حداقل فاصله ممکن با زمین بازی را خواهند داشت، یعنی فاصله ردیف اول تماشاگران با زمین بازی ۸ متر خواهد بود. این در حالی است که در دل آلپی این فاصله ۲۸ متر بود. فاصله انحناهای ورزشگاه با زمین هم ۸٫۸۵ متر است، این فاصله در دل آلپی ۵۰ متر بود. این به این معناست که دور تا دور زمین اصلی ورزشگاه تماشاگران حاضر خواهند بود. فاصله سکوهای فیلم برداری و تلویزیونی که در دل آلپی ۶۰ متر بود نیز به ۳۳ متر کاهش یافته. ورزشگاه جدید از لحاظ امنیتی نیز مشکلی نخواهد داشت با توجه به وجود ۱۶ مسیر خروجی حاضرین در صورت وقوع حادثه می‌توانند استادیوم را ظرف ۴ دقیقه ترک کنند.[۱۳][۱۴]

- احداث این ورزشگاه با هزینه‌ای بالغ بر ۱۲۰ میلیون یورو انجام گرفته است.

- ابعاد = ۱۰۵ × ۶۸

- میزبان فینال لیگ اروپا ۲۰۱۴

- رکورد تماشاچی = ۴۱٬۱۸۲ (یوونتوس vs بورسیا دورتموند، ۵ اسفند ۱۳۹۳)

ورزشگاه تاریخ
والنتینو پارک (۱۸۹۷–۱۸۹۸)
ورزشگاه پیاتزا دارمی (۱۸۹۸–۱۹۰۴)
ورزشگاه اومبرتو (۱۹۰۵–۱۹۰۶)
ورزشگاه پیاتزا دارمی (۱۹۰۷–۱۹۰۸)
ورزشگاه کورسو سواستوپولی (۱۹۰۹–۱۹۲۲)
ورزشگاه کورسو دی مارسیلیا (۱۹۲۲–۱۹۳۳)
ورزشگاه المپیک تورین (۱۹۳۳–۱۹۹۰)
ورزشگاه دل آلپی (۱۹۹۰–۲۰۰۶)
ورزشگاه المپیک تورین (۲۰۰۶–۲۰۱۱)
ورزشگاه یوونتوس (۲۰۱۱-اکنون)

رسانه‌های یوونتوس[ویرایش]

  • کانال یوونتوس :

کانال یوونتوس یک کانال تلویزیونی است که به طور انحصاری به باشگاه یوونتوس اختصاص دارد. کانال یوونتوس در ۱ نوامبر ۲۰۰۶ همزمان با جشن ۱۰۹ سالگی تأسیس باشگاه شروع به کار کرد. این شبکه در برنامه‌های خود تمامی مسابقات انجام شده توسط یوونتوس از جمله (سری آ، جام ایتالیا و لیگ قهرمانان اروپا) نشان می‌دهد. بخش مهمی از کار این شبکه مصاحبه با بازیکنان و مربیان و تحلیل عملکرد تیم و بررسی اخبار پیرامون باشگاه می‌باشد.

  • نشریه هورا یوونتوس :

هورا یوونتوس، قدیمی‌ترین نشریه از نوع خود در ایتالیا است، مجله ورزشی هورا به صورت ماهانه در سراسر کشور ایتالیا توزیع می‌شود. محتوای آن همان‌طور که از اسمش پیداست در باب باشگاه یوونتوس و اخبار پیرامون باشگاه، مصاحبه با طرفداران و بررسی و اطلاع‌رسانی در باب بازی‌های باشگاه یوونتوس در عرصه ملی و بین‌المللی می‌باشد.

بازی‌های مهم یوونتوس در فصل[ویرایش]

نوشتار اصلی: دربی ایتالیانو
گراتسیانی در محاصره شیره‌آ و بنتی در جریان دربی دلا موله فصل ۱۹۷۶–۷۷
دربی ایتالیانو فصل ۱۹۲۹–۳۰
  • دربی دلا موله :
نوشتار اصلی: دربی دلا موله

دربی دلاموله، بازی میان باشگاه فوتبال یوونتوس و باشگاه فوتبال تورینو که به واسطه بنای تاریخی موله آنتونلیانا در تورین به این نام شهرت پیدا کرده است. دربی دلاموله قدیمی‌ترین دربی در کشور ایتالیا می‌باشد.

 
بازی تعداد پیروزی یوونتوس پیروزی تورینو تساوی
تمام بازی‌ها ۲۳۴ ۹۹ ۷۳ ۶۲
نوشتار اصلی: دربی ایتالیانو

دربی ایتالیانو بازی فوتبالی است میان دو تیم مطرح فوتبال ایتالیا یعنی باشگاه فوتبال یوونتوس و باشگاه فوتبال اینتر میلان. دربی ایتالیانو، میان یوونتوس و اینتر میلان، بی‌نیاز از قرابت جغرافیایی، بزرگترین دربی سرزمین چکمه به شمار رود. ریشه دربی ایتالیا را به جیانی بررا، با نفوذترین روزنامه‌نگار قرن گذشته ایتالیا نسبت می‌دهند، زمانی که در اواخر دهه شصت و مشخصاً در فصل ۱۹۶۷–۶۸ کلید واژه دربی دی ایتالیا (ایتالیانو) را برای نخستین بار وارد ادبیات ورزشی کشور ایتالیا می‌کند. در اولین فصل جدایی اینتر از میلان در فصل ۱۹۰۹–۱۰ نراتزوری هم داستان قهرمانی‌هایش را کلید می‌زند، بعد از آن پرو ورکالی که این روزها نامی از آن در سطح اول فوتبال ایتالیا نمی‌شود، پنج بار پیاپی قهرمان می‌شود و بازی‌ها به خاطر جنگ جهانی به یک خواب زمستانی پنج ساله می‌رود. رقابت‌های حرفه‌ای سری آ از فصل ۱۹۱۹–۲۰ برپا می‌شود و اینتری‌ها نخستین جام را به خانه می‌برند. رقابت دو تیم در امتداد قرن ادامه میابد. پنج قهرمانی متوالی یووه در دهه ۳۰ و ۸۰ سال بعد پنج قهرمانی متوالی اینتری‌ها در دهه ۲۰۰۰. با این حال یووه فراز و نشیب‌های کمتری را نسبت به رقیبش تجربه می‌کند و استوارتر از نراتزوری پیش می‌رود و به نخستین تیم با دو ستاره در فوتبال ایتالیا تبدیل می‌شود.

ریشه‌های جدال یوونتوس و اینتر از ۱۶ آوریل ۱۹۶۱ کلید خورد. دو تیم در جریان رقابت شانه به شانه برای قهرمانی در بازی فینال گونه فصل رو در روی هم قرار می‌گیرند، امّا شورش تماشاگران بازی را نیمه کاره می‌گذارد. مسئولان بازی‌ها در ابتدا طرف یوونتوسی را گناهکار می‌دانند و بازی ۲–۰ به سود اینتر سند زده می‌شود. امّا دو ماه بعد و زمانی که فصل به مقطع حساس خود می‌رسد، رأی قبلی به واسطه اعتراض باشگاه یوونتوس باطل و دستور به تکرار بازی می‌شود. آنجلو موراتی، پدر ماسیمو موراتی که در آن زمان مالک باشگاه اینتر بود، عنوان می‌کند که نفوذ خانواده آنیلی باعث این تغییر ناگهانی در رأی شده است و او در واکنش و اعتراض به این موضوع، به سرمربی تیمش می‌گوید که تیم آکادمی باشگاه را به مصاف یوونتوس بفرستد. ۱۰ ژوئیه ۱۹۶۱ هم قطعاً در تاریخ دربی‌های دو تیم برای همیشه به یادگار خواهد ماند، یووه با نتیجه ۹–۱ تیم جوانان اینتر را در هم می‌کوبد و ضمن رقم زدن پرگل‌ترین دربی تاریخ دو باشگاه، از عنوان قهرمانی اش دفاع می‌کند. ۲۶ سال بعد در آوریل ۱۹۹۸ جرقه دیگری زده می‌شود. روزهایی که اینتر و یووه شاه ماهی‌های فوتبال را در ترکیبشان دارند. یک طرف رونالدوی برزیلی و طرف مقابل زین‌الدین زیدان فرانسوی. اینتر بازی رفت را با تک گل یوری ژورکائف در خانه برده و حالا در هفته سی و یکم دو تیم در فینال لیگ برابر هم قرار می‌گیرند. گل دقیقه ۲۱ آلساندرو دل‌پیرو نتیجه بازی و بعدها جام قهرمانی را برای یووه رقم می‌زند اما این بازی یک تاریخ نانوشته هم دارد. ضربه آشکار مارک یولیانو به سینه رونالدو در محوطه جریمه یووه از سوی چیکارینی به هیچ انگاشته می‌شود، پنالتی واضحی که بعدها بارها دست مایه کمدین‌های خوش ذوق ایتالیایی قرار می‌گیرد و بغض فروخورده ابدی اینتری‌ها. پیروزی‌های متوالی یووه در سال‌های ابتدایی دهه ۲۰۰۰ ادامه دارد. دو پیروزی ۳–۱ و ۳–۰ در سال‌های ۲۰۰۱ و ۲۰۰۳ برای یوونتوس عملاً نشان می‌دهد که رقیب آبی و مشکی را یارای مقابله با آن‌ها نیست. بلافاصله در همان سال و در نیمه نهایی لیگ قهرمانان اروپا اتفاق جالبی می‌افتد. دو تیم دو طرف نیمه نهایی می‌شوند. در یک سو یوونتوس باید از پس رئال مادرید برآید و در سوی مقابل اینتر، آ.ث. میلان همشهری را در پیش دارد، و سرانجام آتش جنگ که در جریان رسوایی‌های معروف فوتبال ایتالیا موسوم به کالچو پولی شعله‌ور می‌شود. یوونتوس دو قهرمانی سال‌های ۲۰۰۵ و ۲۰۰۶ خود را از دست می‌دهد و راهی سری ب می‌شود و اینتر با تصاحب یکی از این دو قهرمانی، درخشان‌ترین روزهایش را استارت می‌زند.

 
بازی تعداد پیروزی یوونتوس پیروزی اینتر میلان تساوی
تمام بازی‌ها ۲۲۹ ۱۰۳ ۷۰ ۵۶

ایتالیایی بودن[ویرایش]

باشگاه یوونتوس از ابتدای تاریخ تأسیس به دنبال ترکیب ایتالیایی بوده است. این باشگاه با ۲۲ بازیکن ایتالیایی قهرمان جام جهانی در ۴ دوره‌ای که ایتالیا قهرمان جام جهانی فوتبال شده تأثیر بسیار زیادی در تیم ملی ایتالیا داشته است. همچنین در تیم ایتالیا قهرمان جام ملت‌های اروپا ۱۹۶۸، ۳ بازیکن و تیم ایتالیا قهرمان المپیک ۱۹۳۶، ۲ بازیکن از باشگاه یوونتوس حضور داشت.[۱۵]

تاریخچه باشگاه یوونتوس از دریچه پیراهن[ویرایش]

تیم یوونتوس در سال ۱۹۰۳

در ابتدای تأسیس (۱۸۹۷) پیراهن‌های باشگاه صورتی روشن با کراوات بود که بعدها رنگ خود را به راه راه سیاه و صورتی تغییر داد؛ ناهماهنگی این رنگ‌ها نارضایتی مدیران آن زمان یووه را به وجود آورده بود و در نهایت صورتی جای خود را به رنگ سیاه و سفید داد این رنگ خیلی زود با کسب اولین افتخار نزد هواداران محبوب شد. البته در اولین دیدار بانوی پیر با پیراهن جدید برابر جنوا شکست خورد و در ادامه چند شکست دیگر بداقبالی این رنگ را نشان داد با این حال مدیران تصمیم گرفتند خود را با رنگ پیراهن‌های جدید تطبیق دهند و سرانجام دو سال بعد یوونتوس با این پیراهن اولین اسکودتوی خود را در سال ۱۹۰۵ فتح کرد، این قهرمانی در زمان مدیریت الفردو دیک به دست آمد، مدیری که سال‌ها بعد به باشگاه رقیب تورینو پیوست.[۱۶]

۱۸۹۷–۱۹۰۰
۱۹۰۰–۱۹۰۳
۱۹۰۳–۱۹۱۴
۱۹۸۴–۱۹۸۵
۱۹۹۵–۱۹۹۶
۱۹۹۹–۲۰۰۰
۲۰۰۰–۲۰۰۱
۲۰۰۱–۲۰۰۲
۲۰۰۲–۲۰۰۳
۲۰۰۳–۲۰۰۴
۲۰۰۴–۲۰۰۵
۲۰۰۵–۲۰۰۶
۲۰۰۶–۲۰۰۷
۲۰۰۷–۲۰۰۸
۲۰۰۸–۲۰۰۹
۲۰۰۹–۲۰۱۰
۲۰۱۰–۲۰۱۱
۲۰۱۱–۲۰۱۲
۲۰۱۲–۲۰۱۳
۲۰۱۳–۲۰۱۴
۲۰۱۴–۲۰۱۵
۲۰۱۵–۲۰۱۶
۲۰۱۶–۲۰۱۷

تولیدکنندگان و حامیان مالی پیراهن باشگاه یوونتوس[ویرایش]

لوگو باشگاه یوونتوس بر روی پیراهن تیم
سال تولیدکننده پیراهن باشگاه اسپانسر پیراهن
۱۹۷۹–۱۹۸۹ کاپا Ariston
۱۹۸۹–۱۹۹۲ UPIM
۱۹۹۲–۱۹۹۵ Danone
۱۹۹۵–۱۹۹۸ Sony
۱۹۹۸–۱۹۹۹ D+Libertà digitale / Tele
۱۹۹۹–۲۰۰۰ CanalSatellite / D+Libertà digitale / Sony
۲۰۰۰–۲۰۰۱ لوتو +Sportal.com / Tele
۲۰۰۱–۲۰۰۲ Fastweb / Tu Mobile
۲۰۰۲–۲۰۰۳ Fastweb / Tamoil
۲۰۰۳–۲۰۰۴ نایکی
۲۰۰۴–۲۰۰۵ Sky Sport / Tamoil
۲۰۰۵–۲۰۰۷ Tamoil
۲۰۰۷–۲۰۱۰ Fiat Group
۲۰۱۰–۲۰۱۲ BetClic / Balocco
۲۰۱۲–۲۰۱۵ Jeep
۲۰۱۵- آدیداس

مدیران تاریخ یوونتوس[ویرایش]

باشگاه فوتبال یوونتوس رأساً زیادی داشته است که برخی از آنها مالک باشگاه هم بوده‌اند و برخی نیز فقط ریاست افتخاری باشگاه را بر عهده داشته‌اند. از سال ۱۹۲۳ مالکیت باشگاه فوتبال یوونتوس بر عهده خانواده انیلی می‌باشد. جیامپیرو بونیپرتی که ۱۹۴۶ تا ۱۹۶۱ بازیکن یوونتوس بود دارای بیشترین میزان دوران مدیریتی (۱۹ سال) در تاریخ باشگاه یوونتوس نیز می‌باشد.

جیانی آنیلی (۱۹۴۷/۱۹۵۴)
 
نام ملیت سال
ایوجنیو کنفاری ایتالیا ۱۸۹۷–۱۸۹۸
انریکو کنفاری ایتالیا ۱۸۹۸–۱۹۰۱
کارلو فاواله ایتالیا ۱۹۰۱–۱۹۰۲
جاکومو پارووپاسو ایتالیا ۱۹۰۳–۱۹۰۴
الفردو دیک سوئیس ۱۹۰۵–۱۹۰۶
کارلو ویتوریو وارتی ایتالیا ۱۹۰۷–۱۹۱۰
اتیلیوا برتاللی ایتالیا ۱۹۱۱–۱۹۱۲
جوزپه هس سوئیس ۱۹۱۳–۱۹۱۵
جواکینو آرماتو

فرناندو نیتزا

ساندرو زیمبلی

ایتالیا ۱۹۱۵–۱۹۱۸
کارادو کورادینی ایتالیا ۱۹۱۹–۱۹۲۰
جینو الیوتی ایتالیا ۱۹۲۰–۱۹۲۳
ادواردو آنیلی ایتالیا ۱۹۲۳–۱۹۳۵
جووانی مازونیس ایتالیا ۱۹۳۵–۱۹۳۶
 
نام ملیت سال
امیلیو ده لا فورست ایتالیا ۱۹۳۶–۱۹۴۱
پیرو دوزیو ایتالیا ۱۹۴۱–۱۹۴۷
جیانی آنیلی ایتالیا ۱۹۴۷–۱۹۵۴
انریکو کراوری

لوئیجی کراورتتو

مارچلو گوستینیانی

ایتالیا ۱۹۵۴–۱۹۵۵
اومبرتو آنیلی ایتالیا ۱۹۵۵–۱۹۶۲
ویتوره کاته لا ایتالیا ۱۹۶۲–۱۹۷۱
جیامپیرو بونیپرتی ایتالیا ۱۹۷۱–۱۹۹۰
ویتوریو کایزوتتی ایتالیا ۱۹۹۰–۲۰۰۳
فرانتزو گرانده استونس ایتالیا ۲۰۰۳–۲۰۰۶
جووانی کوبولی جیلی ایتالیا ۲۰۰۶–۲۰۰۹
ژان کلود بلان فرانسه ۲۰۰۹–۲۰۱۰
آندرا آنیلی ایتالیا ۲۰۱۰–

مربیان تاریخ یوونتوس[ویرایش]

در زیر لیست مربیان تاریخ باشگاه فوتبال یوونتوس از سال ۱۹۲۳ که خانواده آنیلی صاحب باشگاه شدن تا امروز قرار دارد. در میان مربیانی که سکان مربیگری یوونتوس را در اختیار داشتند جووانی تراپاتونی با ۱۳ سال سرمربیگری در باشگاه رکورد دار است و بعد از او نیز مارچلو لیپی با ۸ سال سابقه سرمربیگری در یوونتوس قرار دارد. پر افتخارترین مربیان تاریخ باشگاه هم به ترتیب جووانی تراپاتونی با ۱۴ جام، مارچلو لیپی با ۱۳ جام، آنتونیو کونته با ۵ جام می‌باشد.

 
نام ملیت سال
جینو کارولی مجارستان ۱۹۲۳–۱۹۲۶
جوزف ویولا مجارستان ۱۹۲۶
جوزف ویولا مجارستان ۱۹۲۶–۱۹۲۸
ویلیام ایتکین اسکاتلند ۱۹۲۸–۱۹۳۰
کارلو کارکانو ایتالیا ۱۹۳۰–۱۹۳۵
کارلو بیجاتو ایتالیا ۱۹۳۵
بینه گولا ایتالیا ۱۹۳۵
ویرجینیو روستا ایتالیا ۱۹۳۵–۱۹۳۹
اومبرتو کالیجاریس ایتالیا ۱۹۳۹–۱۹۴۱
فدریکو مونراتی ایتالیا ۱۹۴۱
جیووانی فرراری ایتالیا ۱۹۴۱–۱۹۴۲
لویس مونتی آرژانتین / ایتالیا ۱۹۴۲
فلیچ بورل ایتالیا ۱۹۴۲–۱۹۴۶
رناتو چسارینی ایتالیا ۱۹۴۶–۱۹۴۸
ویلیام چالمرز اسکاتلند ۱۹۴۸–۱۹۴۹
جسی کارور انگلستان ۱۹۴۹–۱۹۵۱
لویجی برتولینی ایتالیا ۱۹۵۱
گئورگی سروسی مجارستان ۱۹۵۱–۱۹۵۳
 
نام ملیت سال
آلدو اولیویری ایتالیا ۱۹۵۳–۱۹۵۵
ساندرو پوپو ایتالیا ۱۹۵۵–۱۹۵۷
لیوبیسا بروشتش جمهوری فدرال سوسیالیست یوگسلاوی ۱۹۵۷–۱۹۵۹
تئوبالدو دپترینی ایتالیا ۱۹۵۹
رناتو چسارینی ایتالیا ۱۹۵۹–۱۹۶۱
کارلو پارولا ایتالیا ۱۹۶۱
جولیوس کوروستلیف چکسلواکی ۱۹۶۱
گونار گرن سوئد ۱۹۶۱
کارلو پارولا ایتالیا ۱۹۶۱–۱۹۶۲
پائولو آمارال برزیل ۱۹۶۲–۱۹۶۴
ارالدو مونزجلیو ایتالیا ۱۹۶۴
هریبرتو هرررا پاراگوئه ۱۹۶۴–۱۹۶۹
لویس کارنیلجیا آرژانتین ۱۹۶۹–۱۹۷۰
ارکولی رابیتی ایتالیا ۱۹۷۰
آرماندو پیکی ایتالیا ۱۹۷۰–۱۹۷۱
سیستمیر فیکپالیک چکسلواکی ۱۹۷۱–۱۹۷۴
کارلو پارولا ایتالیا ۱۹۷۴–۱۹۷۶
جووانی تراپاتونی ایتالیا ۱۹۷۶–۱۹۸۶
 
نام ملیت سال
رینو مارکسی ایتالیا ۱۹۸۶–۱۹۸۸
دینو زوف ایتالیا ۱۹۸۸–۱۹۹۰
لویجی مایفریدی ایتالیا ۱۹۹۰–۱۹۹۱
جووانی تراپاتونی ایتالیا ۱۹۹۱–۱۹۹۴
مارچلو لیپی ایتالیا ۱۹۹۴–۱۹۹۹
کارلو آنچلوتی ایتالیا ۱۹۹۹–۲۰۰۱
مارچلو لیپی ایتالیا ۲۰۰۱–۲۰۰۴
فابیو کاپلو ایتالیا ۲۰۰۴–۲۰۰۶
دیدیه دشان فرانسه ۲۰۰۶–۲۰۰۷
جیانکارلو کورادینی ایتالیا ۲۰۰۷
کلودیو رانیری ایتالیا ۲۰۰۷–۲۰۰۹
چرو فررارا ایتالیا ۲۰۰۹–۲۰۱۰
آلبرتو زاکرونی ایتالیا ۲۰۱۰
لوئیجی دل‌نری ایتالیا ۲۰۱۰–۲۰۱۱
آنتونیو کونته ایتالیا ۲۰۱۱–۲۰۱۴
ماسیمیلیانو آلگری ایتالیا ۲۰۱۴–

کاپیتانان تاریخ یوونتوس[ویرایش]

در لیست زیر اسامی تمام کاپیتانان تاریخ یوونتوس از سال ۱۹۲۳ که خانواده آنیلی مالکیت باشگاه فوتبال یوونتوس را در اختیار گرفتند قرار دارد. تمام کاپیتان‌های تاریخ یوونتوس ایتالیایی بودند. الساندرو دل پیرو با ۱۱ سال کاپیتانی در باشگاه یوونتوس از ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۲ دارای بیشترین زمان کاپیتانی در تاریخ یوونتوس می‌باشد.

الساندرو دل پیرو کاپیتان سابق تیم یوونتوس، به مدت یازده سال از ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۲
 
نام ملیت سال
کارلو بیجاتو ایتالیا ۱۹۲۲–۱۹۲۹
ویرجینیو روستا ایتالیا ۱۹۲۹–۱۹۳۵
لویس مونتی آرژانتین / ایتالیا ۱۹۳۵–۱۹۳۸
ماریو وارجلین ایتالیا ۱۹۳۸–۱۹۴۲
پیترو راوا ایتالیا ۱۹۴۲–۱۹۵۰
کارلو پارولا ایتالیا ۱۹۵۰–۱۹۵۴
جیامپیرو بونیپرتی ایتالیا ۱۹۵۴–۱۹۶۱
فلاویو امولی ایتالیا ۱۹۶۱–۱۹۶۳
اومار سیووری آرژانتین / ایتالیا ۱۹۶۳–۱۹۶۵
ارنستو کاستانو ایتالیا ۱۹۶۵–۱۹۷۰
ساندرو سالوادور ایتالیا ۱۹۷۰–۱۹۷۴
 
نام ملیت سال
پیترو آناستاسی ایتالیا ۱۹۷۴–۱۹۷۶
جیوسپه فورینو ایتالیا ۱۹۷۶–۱۹۸۴
گائتانو شیره‌آ ایتالیا ۱۹۸۴–۱۹۸۸
آنتونیو کابرینی ایتالیا ۱۹۸۸–۱۹۸۹
سرجیو بریو ایتالیا ۱۹۸۹–۱۹۹۰
ستفانو تاکونی ایتالیا ۱۹۹۰–۱۹۹۲
روبرتو باجو ایتالیا ۱۹۹۲–۱۹۹۵
جان لوکا ویالی ایتالیا ۱۹۹۵–۱۹۹۶
آنتونیو کونته ایتالیا ۱۹۹۶–۲۰۰۱
آلساندرو دل‌پیرو ایتالیا ۲۰۰۱–۲۰۱۲
جانلوئیجی بوفون ایتالیا ۲۰۱۲–

رکورداران[ویرایش]

لباسی به افتخار پانصدمین بازی آلساندرو دل‌پیرو در باشگاه یوونتوس
 
  • بهترین گلزنان تاریخ یوونتوس
نام ملیت گل سال
آلساندرو دل‌پیرو ایتالیا ۲۹۰ ۱۹۹۳–۲۰۱۲
جیامپیرو بونیپرتی ایتالیا ۱۸۳ ۱۹۴۶–۱۹۶۱
روبرتو بتجا ایتالیا ۱۷۸ ۱۹۷۰–۱۹۸۳
دیوید ترزگه فرانسه ۱۷۱ ۱۹۹۹–۲۰۱۰
اومار سیووری آرژانتین / ایتالیا ۱۶۷ ۱۹۵۷–۱۹۶۵
فلیچ بورل ایتالیا ۱۶۱ ۱۹۳۲–۱۹۴۱

۱۹۴۲–۱۹۴۶

پیترو آناستاسی ایتالیا ۱۳۱ ۱۹۶۸–۱۹۷۶
جان هانسن دانمارک ۱۲۴ ۱۹۴۸–۱۹۵۴
روبرتو باجو ایتالیا ۱۱۵ ۱۹۹۰–۱۹۹۵
فدریکو مونراتی ایتالیا ۱۱۴ ۱۹۲۲–۱۹۳۳
 
  • رکورداران بیشترین بازی در تاریخ یوونتوس
نام ملیت بازی سال
آلساندرو دل‌پیرو ایتالیا ۷۰۵ ۱۹۹۳–۲۰۱۲
جیانلوئیجی بوفون ایتالیا ۵۷۸ ۲۰۰۱-اکنون
گائتانو شیره آ ایتالیا ۵۵۲ ۱۹۷۴–۱۹۸۸
جوسپه فورینو ایتالیا ۵۲۸ ۱۹۶۵–۱۹۶۶

۱۹۶۹–۱۹۸۴

روبرتو بتجا ایتالیا ۴۸۱ ۱۹۷۰–۱۹۸۳
دینو زوف ایتالیا ۴۷۶ ۱۹۷۲–۱۹۸۳
جیامپیرو بونیپرتی ایتالیا ۴۶۶ ۱۹۴۶–۱۹۶۱
ساندرو سالوادور ایتالیا ۴۵۰ ۱۹۶۲–۱۹۷۴
فرانکو کاوسیو ایتالیا ۴۴۷ ۱۹۶۷–۱۹۶۸

۱۹۷۰–۱۹۸۱

آنتونیو کابرینی ایتالیا ۴۴۰ ۱۹۷۶–۱۹۸۹

آقای گل های تاریخ رقابت های سری آ از باشگاه یوونتوس[ویرایش]

 
نام ملیت تعداد گل سال
فرانک هیزر مجارستان ۳۵ ۱۹۲۵-۲۶
فلیچ بورل ایتالیا ۲۹ ۱۹۳۲-۳۳
فلیچ بورل ایتالیا ۳۱ ۱۹۳۳-۳۴
جیامپیرو بونیپرتی ایتالیا ۲۷ ۱۹۴۷-۴۸
جان هانسن دانمارک ۳۰ ۱۹۵۱-۵۲
جان چارلز ولز ۲۸ ۱۹۵۷-۵۸
اومار سیووری آرژانتین / ایتالیا ۲۸ ۱۹۵۹-۶۰
 
نام ملیت تعداد گل سال
روبرتو بتجا ایتالیا ۱۶ ۱۹۷۹-۸۰
میشل پلاتینی فرانسه ۱۶ ۱۹۸۲-۸۳
میشل پلاتینی فرانسه ۲۰ ۱۹۸۳-۸۴
میشل پلاتینی فرانسه ۱۸ ۱۹۸۴-۸۵
دیوید ترزگه فرانسه ۲۴ ۲۰۰۱-۰۲
الساندرو دل پیرو ایتالیا ۲۱ ۲۰۰۷-۰۸

بازیکنان کنونی یوونتوس[ویرایش]

  • تا ۱ سپتامبر ۲۰۱۶
شماره نام ملیت پست باشگاه سابق اطلاعات
دروازه بانان
۱ جانلوئیجی بوفون ایتالیا دروازه‌بان پارما Captain sports.svg
۲۵ نتو برزیل دروازه‌بان فیورنتیا
۳۲ امیل آئودرو ایتالیا دروازه‌بان آکادمی یوونتوس
مدافعین
۳ جورجیو کیه‌لینی ایتالیا دفاع فیورنتیا کاپیتان دوم
۴ مهدی بن‌عطیه مراکش دفاع بایرن مونیخ
۱۲ آلکس ساندرو برزیل دفاع پورتو
۱۵ آندره‌آ بارزالی ایتالیا دفاع وولسفبورگ
۱۹ لئوناردو بونوچی ایتالیا دفاع باری
۲۳ دنی آلوز برزیل دفاع بارسلونا
۲۴ دنیله روگانی ایتالیا دفاع پالرمو
۲۶ استفان لیختشتاینر سوئیس دفاع لاتزیو
۳۳ پاتریس اورا فرانسه دفاع منچستر یونایتد
هافبک‌ها
۵ میرالم پیانیچ بوسنی و هرزگوین هافبک آ.اس. رم
۶ سامی خدیرا آلمان هافبک بازیکن آزاد
۷ خوان کوادرادو کلمبیا هافبک چلسی قرضی
۸ کلودیو مارکیزیو ایتالیا هافبک آکادمی یوونتوس کاپیتان سوم
۱۱ هرنانس برزیل هافبک اینتر میلان
۱۸ ماریو لمینا گابون هافبک مارسی
۲۲ کوادوو آساموا غنا هافبک اودینزه
۲۷ استفانو استورارو ایتالیا هافبک جنوا
مهاجمین
۹ گونسالو ایگواین آرژانتین مهاجم ناپولی
۱۷ ماریو ماندژوکیچ کرواسی مهاجم اتلتیکو مادرید
۲۰ مارکو پیاتسا کرواسی مهاجم دینامو زاگرب
۲۱ پائولو دیبالا آرژانتین مهاجم پالرمو

کادر فنی کنونی یوونتوس[ویرایش]

نام ملیت پست
ماسیمیلیانو الگری ایتالیا سرمربی
مارکو لندوچی ایتالیا کمک مربی
مائوریزیانو ترومبتا ایتالیا مربی تیم اول
کلودیو فیلیپی ایتالیا مربی دروازه‌بان‌ها
متئو فابریس ایتالیا مدیر تیم
لوکا استفانینی ایتالیا پزشک تیم اول
استفانو گرانی ایتالیا فیزیوتراپیست
سیمونه فلتی ایتالیا مدیر بدنسازی
روبرتو ساسی ایتالیا مدیر تمرین

مدیریت[ویرایش]

 
  • مدیران:
    • ایتالیا مواریتزو ریوبینه
    • ایتالیا جولیا بونجورنو
    • ایتالیا پایولو گاریمبرتی
    • ایتالیا آسیا گرازیولی وینیر
    • ایتالیا انریکو ولانو
    • ایتالیا کامیلو ونیزیو

افتخارات[ویرایش]

داخلی[ویرایش]

جانلوئیجی بوفون (۲۰۰۱/تاکنون)
آندره‌آ پیرلو (۲۰۱۱/۲۰۱۵)
دیوید ترزگه (۱۹۹۹/۲۰۱۰)
زین الدین زیدان (۱۹۹۶/۲۰۰۱)
روبرتو باجو (۱۹۹۰/۱۹۹۵)
مارکو تاردلی (۱۹۷۵/۱۹۸۵)
گائتانو شیره‌آ (۱۹۷۴/۱۹۸۸)
کلائودیو جنتیله (۱۹۷۳/۱۹۸۴)
میشل پلاتینی (۱۹۸۲/۱۹۸۷)
پائولو روسی (۱۹۷۳/۱۹۷۵–۱۹۸۱/۱۹۸۵)
دینو زوف (۱۹۷۲/۱۹۸۳)
روبرتو بتجا (۱۹۶۹/۱۹۸۳)
جان چارلز (۱۹۵۷/۱۹۶۲)
اومار سیووری (۱۹۵۷/۱۹۶۵)
جانپیرو کامبی - چپ (۱۹۲۱/۱۹۳۴)

Scudetto.svg سری آ (۳۲ دوره) : Star*.svg Star*.svg Star*.svg[توضیح ۲]

- قهرمانی:

  • ۱۹۰۵; ۱۹۲۵–۲۶; ۱۹۳۰–۳۱; ۱۹۳۱–۳۱; ۱۹۳۲–۳۳; ۱۹۳۳–۳۴; ۱۹۳۴–۳۵; ۱۹۴۹–۵۰; ۱۹۵۱–۵۲; ۱۹۵۷–۵۸ Star*.svg
  • ۱۹۵۹–۶۰; ۱۹۶۰–۶۱; ۱۹۶۶–۶۷; ۱۹۷۱–۷۲; ۱۹۷۲–۷۳; ۱۹۷۴–۷۵; ۱۹۷۶–۷۷; ۱۹۷۷–۷۸; ۱۹۸۰–۸۱; ۱۹۸۱–۸۲ Star*.svg Star*.svg
  • ۱۹۸۳–۸۴; ۱۹۸۵–۸۶; ۱۹۹۴–۹۵; ۱۹۹۶–۹۷; ۱۹۹۷–۹۸; ۲۰۰۱–۰۲; ۲۰۰۲–۰۳; ۲۰۱۱–۱۲; ۲۰۱۲–۱۳; ۲۰۱۳–۱۴ Star*.svg Star*.svg Star*.svg
  • ۲۰۱۴–۱۵; ۲۰۱۵–۱۶

- نائب قهرمانی (۲۱ دوره): ۱۹۰۳; ۱۹۰۴; ۱۹۰۶; ۱۹۳۷–۳۸; ۱۹۴۵–۴۶; ۱۹۴۶–۴۷; ۱۹۵۲–۵۳; ۱۹۵۳–۵۴; ۱۹۶۲–۶۳; ۱۹۷۳–۷۴; ۱۹۷۵–۷۶; ۱۹۷۹–۸۰; ۱۹۸۲–۸۳; ۱۹۸۶–۸۷; ۱۹۹۱–۹۲; ۱۹۹۳–۹۴; ۱۹۹۵–۹۶; ۱۹۹۹–۲۰۰۰; ۲۰۰۰–۰۱; ۲۰۰۸–۰۹

- مقام سومی (۱۲ دوره): ۱۹۰۹–۱۰; ۱۹۲۶–۲۷; ۱۹۲۷-;۲۸ ۱۹۲۹–۳۰; ۱۹۳۹-;۴۰ ۱۹۴۲–۴۳; ۱۹۵۰–۵۱; ۱۹۶۷–۶۸; ۱۹۶۹–۷۰; ۱۹۷۸–۷۹; ۲۰۰۳–۰۴; ۲۰۰۷–۰۸

Coccarda Coppa Italia.svg جام حذفی ایتالیا (۱۱ دوره) :

- قهرمانی: ۱۹۳۷–۳۸; ۱۹۴۱–۴۲ ۱۹۵۸–۵۹; ۱۹۵۹–۶۰; ۱۹۶۴–۶۵; ۱۹۷۸–۷۹; ۱۹۸۲–۸۳; ۱۹۸۹–۹۰; ۱۹۹۴–۹۵; ۲۰۱۴–۱۵; ۲۰۱۵–۱۶

- نائب قهرمانی (۵ دوره): ۱۹۷۲–۷۳ ۱۹۹۱–۹۲ ۲۰۰۱–۰۲ ۲۰۰۳–۰۴ ۲۰۱۱–۱۲

Supercoppaitaliana.png سوپر جام ایتالیا (۷ دوره) :

- قهرمانی: ۱۹۹۵; ۱۹۹۷; ۲۰۰۲; ۲۰۰۳; ۲۰۱۲; ۲۰۱۳; ۲۰۱۵

- نائب قهرمانی (۴ دوره): ۱۹۹۰; ۱۹۹۸; ۲۰۰۵; ۲۰۱۴

Coppa Ali della Vittoria.png سری بی (۱ دوره) :

- قهرمانی: ۲۰۰۶–۰۷

اروپایی[ویرایش]

Coppacampioni.png لیگ قهرمانان اروپا (۲ دوره) : Star*.svg Star*.svg

- قهرمانی: ۱۹۸۴–۸۵; ۱۹۹۵–۹۶

- نائب قهرمانی (۶ دوره): ۱۹۷۲–۷۳; ۱۹۸۲–۸۳; ۱۹۹۶–۹۷; ۱۹۹۷–۹۸; ۲۰۰۲–۰۳; ۲۰۱۴–۱۵

- نیمه نهایی (۳ دوره): ۱۹۶۷–۶۸; ۱۹۷۷–۷۸; ۱۹۹۸–۹۹

- یک چهارم نهایی (۵ دوره): ۱۹۶۰–۶۱; ۱۹۸۵–۸۶; ۲۰۰۴–۰۵; ۲۰۰۵–۰۶; ۲۰۱۲–۱۳

Coppacoppe.png لیگ اروپا (۳ دوره) :

- قهرمانی: ۱۹۷۶–۷۷; ۱۹۸۹–۹۰; ۱۹۹۲–۹۳

- نائب قهرمانی (۱ دوره): ۱۹۹۴–۹۵

- نیمه نهایی (۲ دوره): ۱۹۷۵; ۲۰۱۴

UEFA Cup (adjusted).png جام در جام اروپا (۱ دوره) :

- قهرمانی: ۱۹۸۳–۸۴

UEFA - Super Cup.png سوپر جام اروپا (۲ دوره) :

- قهرمانی: ۱۹۸۴; ۱۹۹۶

- قهرمانی: ۱۹۹۹

- نایب قهرمانی (۲ دوره): ۱۹۶۵; ۱۹۷۱

جهانی[ویرایش]

جام بین قاره‌ای (۲ دوره)[ویرایش]

- قهرمانی: ۱۹۸۵; ۱۹۹۶

- نائب قهرمانی (۱ دوره): ۱۹۷۳

عناوین جزئی[ویرایش]

- قهرمانی: ۱۹۹۱; ۱۹۹۵; ۱۹۹۸; ۲۰۰۰; ۲۰۰۱; ۲۰۰۳; ۲۰۰۴; ۲۰۱۰; ۲۰۱۲

- نائب قهرمانی (۹ دوره): ۱۹۹۶; ۱۹۹۷; ۲۰۰۲; ۲۰۰۵; ۲۰۰۶; ۲۰۰۷; ۲۰۰۸; ۲۰۰۹; ۲۰۱۱

- قهرمانی: ۱۹۹۷; ۲۰۰۰; ۲۰۰۳; ۲۰۰۴; ۲۰۰۶; ۲۰۰۸

- قهرمانی: ۲۰۰۱; ۲۰۰۲; ۲۰۰۳

- قهرمانی: ۱۹۹۸; ۲۰۰۱; ۲۰۰۲

- قهرمانی: ۱۹۹۲; ۱۹۹۳

- قهرمانی: ۲۰۰۵

- قهرمانی: ۱۹۶۳

- نائب قهرمانی: ۱۹۶۶

- قهرمانی: ۲۰۰۹

- قهرمانی: ۱۹۶۵

- قهرمانی: ۱۹۸۳

- نائب قهرمانی (۱ دوره): ۱۹۹۶

- نائب قهرمانی (۱ دوره): ۲۰۰۹

- مقام سومی (۱ دوره): ۱۹۵۲

- (۲ دوره): ۱۹۹۳; ۱۹۹۶

- یوونتوس رتبه = ۲

  • موفق‌ترین باشگاه‌های قرن بیستم به انتخاب فیفا :

- یوونتوس رتبه = ۷

  • باشگاه یوونتوس جزء چهار باشگاهی می‌باشد که موفق به کسب هر سه جام معتبر اروپایی شده است

(لیگ قهرمانان اروپا - لیگ اروپا - جام در جام اروپا)

عناوین قهرمانی تیم جوانان[ویرایش]

- قهرمانی: ۱۹۶۲–۶۳; ۱۹۷۱–۷۲; ۱۹۹۳–۹۴; ۲۰۰۵–۰۶

- قهرمانی: ۱۹۹۴–۹۵; ۲۰۰۳–۰۴; ۲۰۰۶–۰۷; ۲۰۱۲–۱۳

- قهرمانی: ۲۰۰۶; ۲۰۰۷; ۲۰۱۳

افتخارات فردی بازیکنان یوونتوس[ویرایش]

آرژانتین / ایتالیا اومار سیووری در سال ۱۹۶۱
ایتالیا پائولو روسی در سال ۱۹۸۲
فرانسه میشل پلاتینی در سال‌های ۱۹۸۳; ۱۹۸۴; ۱۹۸۵
ایتالیا روبرتو باجو در سال ۱۹۹۳
فرانسه زین الدین زیدان در سال ۱۹۹۸
جمهوری چک پاول ندود در سال ۲۰۰۳
  • عنوان دومی:
ایتالیا دینو زوف در سال ۱۹۷۳
ایتالیا سالواتوره سکیلاچی در سال ۱۹۹۰
ایتالیا روبرتو باجو در سال ۱۹۹۴
فرانسه زین الدین زیدان در سال ۲۰۰۰
ایتالیا جانلوئیجی بوفون در سال ۲۰۰۶
  • عنوان سومی:
ولز جان چارلز در سال ۱۹۵۹
لهستان ژبیگنی بونیک در سال ۱۹۸۲
فرانسه زین الدین زیدان در سال ۱۹۹۷
ایتالیا روبرتو باجو در سال ۱۹۹۳
فرانسه زین الدین زیدان در سال ۱۹۹۸; ۲۰۰۰
  • عنوان سومی:
ایتالیا روبرتو باجو در سال ۱۹۹۴
فرانسه زین الدین زیدان در سال در سال ۱۹۹۷
  • جایزه پای طلایی :
جمهوری چک پاول ندود در سال ۲۰۰۴
ایتالیا الساندرو دل پیرو در سال ۲۰۰۷
ایتالیا الساندرو دل پیرو در سال‌های ۱۹۹۸; ۲۰۰۸
ایتالیا فابیو کاناوارو در سال ۲۰۰۶
ایتالیا آندره‌آ پیرلو در سال ۲۰۱۲
فرانسه زین الدین زیدان در سال ۲۰۰۱
فرانسه دیوید ترزگه در سال ۲۰۰۲
جمهوری چک پاول ندود در سال ۲۰۰۳
ایتالیا فابیو کاناوارو در سال ۲۰۰۶
ایتالیا آندره‌آ پیرلو در سال‌های ۲۰۱۲; ۲۰۱۳; ۲۰۱۴
آرژانتین کارلوس توز در سال ۲۰۱۵
  • بهترین دروازه‌بان جهان :
ایتالیا جانلوئیجی بوفون = ۴ دوره = ۲۰۰۳; ۲۰۰۴; ۲۰۰۶; ۲۰۰۷
ایتالیا جانلوئیجی بوفون در سال ۲۰۰۲
  • بازیکن حاضر در تیم منتخب فوتبال سده ۲۰ :
فرانسه میشل پلاتینی
ایتالیا دینو زوف ولز جان چارلز سن مارینو ماسیمو بونینی بلاروس سرگی آلینیکوف
  • انتخاب بازیکنان یوونتوس به عنوان بهترین فوتبالیست سال جهان از سوی مجله ورلد ساکر :
ایتالیا پائولو روسی در سال ۱۹۸۲
فرانسه میشل پلاتینی در سال‌های ۱۹۸۴; ۱۹۸۵
ایتالیا روبرتو باجو در سال ۱۹۹۳
ایتالیا جان لوکا ویالی در سال ۱۹۹۵
فرانسه زین الدین زیدان در سال ۱۹۹۸
جمهوری چک پاول ندود در سال ۲۰۰۳
ایتالیا فابیو کاناوارو در سال ۲۰۰۶
  • انتخاب بازیکنان یوونتوس به عنوان بهترین ورزشکار سال جهان از سوی مجله اکیپ فرانسه :
ایتالیا پائولو روسی در سال ۱۹۸۲
فرانسه زین الدین زیدان در سال ۱۹۹۸
سن مارینو ماسیمو بونینی در سال ۱۹۸۳
ایتالیا الساندرو دل پیرو در سال ۱۹۹۶
فرانسه پل پوگبا در سال ۲۰۱۴
فرانسه دیوید ترزگه و فرانسه زین الدین زیدان در سال ۲۰۰۱
ایتالیا جانلوئیجی بوفون و جمهوری چک پاول ندود در سال ۲۰۰۳
ایتالیا جانلوئیجی بوفون و جمهوری چک پاول ندود در سال ۲۰۰۴
جمهوری چک پاول ندود در سال ۲۰۰۵
ایتالیا جانلوئیجی بوفون و ایتالیا جیانلوکا زامبروتا و ایتالیا فابیو کاناوارو در سال ۲۰۰۶
فرانسه پل پوگبا در سال ۲۰۱۵
ایتالیا الساندرو دل پیرو ایتالیا جانلوئیجی بوفون ایتالیا جیامپیرو بونیپرتی ایتالیا دینو زوف ایتالیا پائولو روسی ایتالیا روبرتو باجو
ایتالیا کریستین ویری فرانسه زین الدین زیدان فرانسه میشل پلاتینی فرانسه لیلیان تورام فرانسه پاتریک ویرا فرانسه دیدیه دشان
فرانسه تیری هانری فرانسه دیوید ترزگه آرژانتین اومار سیووری جمهوری چک پاول ندود لهستان ژبیگنی بونیک هلند ادگار داویدس
دانمارک میشل لادروپ

نتایج فینال‌های اروپایی و جهانی[ویرایش]

موزه یوونتوس
فینال لیگ قهرمانان اروپا فصل (۲۰۰۲/۰۳) میان یوونتوس و میلان
دومین قهرمانی یوونتوس در لیگ قهرمانان اروپا - ۱۹۹۶
فینال جام بین قاره‌ای فصل (۱۹۸۵) میان یوونتوس و آرژانتینوس جونیورز

لیگ قهرمانان اروپا

۱۹۷۲–۷۳ یوونتوس ۰–۱ آژاکس آمستردام
۱۹۸۲–۸۳ یوونتوس ۰–۱ هامبورگ
۱۹۸۴–۸۵ یوونتوس ۱–۰ لیورپول
۱۹۹۵–۹۶ یوونتوس ۱–۱ (۴–۲پنالتی) آژاکس آمستردام
۱۹۹۶–۹۷ یوونتوس ۱–۳ بورسیا دورتموند
۱۹۹۷–۹۸ یوونتوس ۰–۱ رئال مادرید
۲۰۰۲–۰۳ یوونتوس ۰–۰ (۲–۳ پنالتی) آ. ث. میلان
۲۰۱۴–۱۵ یوونتوس ۱–۳ بارسلونا

لیگ اروپا

۱۹۷۶–۷۷ یوونتوس ۱–۰، ۱–۲ اتلتیک بیلبائو
۱۹۸۹–۹۰ یوونتوس ۳–۱، ۰–۰ فیورنتینا
۱۹۹۲–۹۳ یوونتوس ۳–۱، ۳–۰ بورسیا دورتموند
۱۹۹۴–۹۵ یوونتوس ۰–۱، ۱–۱ پارما

سوپرجام اروپا

۱۹۸۴ یوونتوس ۲–۰ لیورپول
۱۹۹۶ یوونتوس ۶–۱، ۳–۱ پاری سن ژرمن

جام برندگان جام اروپا

۱۹۸۳–۸۴ یوونتوس ۲–۱ پورتو

جام اینترتوتو

۱۹۹۹ یوونتوس ۴–۲ اِستاد رن

اینتر-سیتیز فیرز کاپ

۱۹۶۵–۶۶ یوونتوس ۰–۱ فرنس واروش
۱۹۷۰–۷۱ یوونتوس ۲–۲، ۱–۱ لیدز یونایتد

جام بین قاره‌ای

۱۹۷۳ یوونتوس ۰–۱ اتلتیکو ایندپندینته
۱۹۸۵ یوونتوس ۲–۲ (۴–۲ پنالتی) آرژانتینوس جونیورز
۱۹۹۶ یوونتوس ۱–۰ ریور پلاته

آمار و رکوردها[ویرایش]

الساندرو دل پیرو(۱۹۹۳/۲۰۱۲)

تاریخ باشگاه:

سری آ:

  • بیشترین قهرمانی متوالی: ۵ قهرمانی (فصل ۱۹۳۰–۳۱ الی ۱۹۳۴–۳۵ و فصل ۲۰۱۱–۱۲ الی ۲۰۱۵–۱۶)
  • بیشترین امتیاز کسب شده در یک فصل: ۱۰۲ (۲۰۱۳–۱۴)
  • بیشترین پیروزی در یک فصل: ۳۳ پیروزی (۲۰۱۳–۱۴)
  • کمترین پیروزی در یک فصل: ۸ پیروزی (۱۹۵۵–۵۶)
  • بیشترین شکست در یک فصل: ۱۵ شکست (۱۹۶۱–۶۱ ; ۲۰۰۹–۱۰)
  • کمترین شکست در یک فصل: صفر شکست (۲۰۱۱–۱۲)
  • بیشترین گل زده در یک فصل: ۱۰۳ گل (۱۹۵۰–۵۱)
  • کمترین گل زده در یک فصل: ۲۸ گل (۱۹۳۸–۳۹)
  • بیشترین گل خورده در یک فصل: ۵۶ گل (۱۹۶۱–۶۲)
  • کمترین گل خورده در یک فصل: ۱۴ گل (۱۹۸۱–۸۲)
  • بیشترین زمان بسته نگه داشتن دروازه: ۹۷۳ دقیقه توسط جیانلوئیجی بوفون
  • بهترین پیروزی خانگی: ۹–۱ مقابل اینتر میلان
  • بدترین شکست خانگی: ۷–۱ مقابل آ.ث. میلان
  • بهترین پیروزی خارج خانه: ۷–۰ مقابل آ.ث. میلان
  • بدترین شکست خارج خانه: ۶–۰ مقابل اینتر میلان
  • بیشترین بازی در سری آ: الساندرو دل پیرو با ۴۷۶ بازی

توضیحات[ویرایش]

  1. باشگاه یوونتوس در واقع ۳۴ دوره قهرمان ایتالیا شده است که دو جام قهرمانی در سال‌های ۲۰۰۵ و ۲۰۰۶ به دلیل مسایل کالچو پولی (پرونده تبانی در فوتبال ایتالیا) از سوی فدراسیون فوتبال ایتالیا و یوفا از باشگاه یوونتوس پس گرفته شد.
  2. باشگاه یوونتوس در واقع ۳۴ دوره قهرمان رقابت‌های ایتالیا شده است که دو جام قهرمانی در سال‌های ۲۰۰۵ و ۲۰۰۶ به دلیل مسایل کالچو پولی (پرونده تبانی در فوتبال ایتالیا) از سوی فدراسیون فوتبال ایتالیا و یوفا از باشگاه یوونتوس پس گرفته شد.

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]