باشگاه فوتبال بروسیا مونشن‌گلادباخ

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
بروسیا مونشن‌گلادباخ
Vfl borussia monchengladbach.png
نام کامل باشگاهBorussia VfL 1900 Mönchengladbach e.V
لقب(ها)کره اسب‌ها
تاریخ تأسیس۱ اوت ۱۹۰۰ (۱۲۸۸ شمسی)
نام ورزشگاهبروسیا پارک
(گنجایش: ۵۴۰۶۷)
مدیرعاملآلمان رالف کونیگس
مربیآلمان مارکو رز
لیگبوندسلیگا
۲۰۱۷–۱۸۹ وبگاه رسمی
Kit left arm monchengladbach2021h.png
Team colours
Kit body monchengladbach2021h.png
Team colours
Kit right arm monchengladbach2021h.png
Team colours
Team colours
Team colours
لباس اول
Kit left arm monchengladbach1920a.png
Team colours
Kit body monchengladbach1920a.png
Team colours
Kit right arm monchengladbach1920a.png
Team colours
Kit shorts monchengladbach1920a.png
Team colours
Team colours
لباس دوم

باشگاه فوتبال بروسیا مونشن‌گلادباخ (به آلمانی: Borussia Mönchengladbach) باشگاه فوتبال آلمانی است که در مونشن‌گلادباخ یکی از شهرهای ایالت نوردراین-وستفالن قرار دارد. این باشگاه در بوندس‌لیگا، بالاترین سطح فوتبال آلمان بازی می‌کند. این باشگاه پنج عنوان قهرمانی بوندسلیگا، سه قهرمانی جام حذفی فوتبال آلمان و دو قهرمانی لیگ اروپا را در کارنامه خود دارد.

بروسیا مونشن گلادباخ در سال ۱۹۰۰ تأسیس شد. نام این تیم برگرفته از شکل لاتین پروسیا است که نام یک پادشاهی محبوب در تاریخ آلمان است. این باشگاه در سال ۱۹۶۵ به بوندس‌لیگا صعود کرد و بیشترین موفقیت خود را در دهه هفتاد در رقابت با باشگاه فوتبال بایرن مونیخ کسب کرد. زمانی که آن‌ها با مربیگری هنس ویزویلر افسانه ای، توانستند پنج بار قهرمان آلمان بشوند. «کره اسب ها»، لقبی است که خبرنگاران در آن زمان به دلیل بازی جسورانه و تهاجمی بازیکنان جوان بروسیا مونشن‌گلادباخ به این تیم داده‌اند. مونشن‌گلادباخ همچنین در این دهه دو قهرمانی لیگ اروپا را بدست آورد. از سال ۲۰۰۴، بروسیا مونشن‌گلادباخ در ورزشگاه بروسیا پارک بازی می‌کند. آن‌ها از سال ۱۹۱۹ تا ۲۰۰۴ در ورزشگاه بوکلبرگ بازی می‌کردند. از رقیب‌های اصلی این تیم می‌توان باشگاه فوتبال کلن، بایر لورکوزن و باشگاه فوتبال فورتونا دوسلدورف را نام برد.

تاریخچه[ویرایش]

۱۸۹۹–۱۹۲۲:تاسیس بروسیا مونشن‌گلادباخ:

تأسیس کنندگان باشگاه بروسیا مونشن‌گلادباخ جمعی از بازیکنانی بودند که پس از ترک باشگاه ورزشی ژرمانیا، باشگاه جدید را در ۱۷ نوامبر ۱۸۹۹ در رستوران (آنتون اشمیتس) واقع در آلستراسه منطقه آیکن از شهر مونشن‌گلادباخ تأسیس کردند که در سال ۱۹۰۰ با نام اف سی بوروسیا به یک باشگاه ورزشی تبدیل شد.

نام "بروسیا" از نوع لاتین شده پروسیا گرفته شده‌است، امپراتوری که در شهر مونشن‌گلادباخ از سال ۱۸۱۵ فرمانروایی می‌کرد. در سال ۱۹۱۲، بروسیا خود را در فئاباندسلیگا آلمان پیدا کرد، که در آن زمان این لیگ بالاترین سطح لیگ منطقه ای بود که یک باشگاه می‌توانست در آن بازی کند.

در مارس ۱۹۱۴، این باشگاه De Kull را خریداری کرد، زمینی که بر روی آن «بوکلبرگ اشتادیون» ساخته خواهد شد. جنگ جهانی اول پیشرفت ساختن ورزشگاه و تیم بروسیا مونشن‌گلادباخ را متوقف کرد، اما تا اواخر سال ۱۹۱۷ این تیم بار دیگر شروع به بازی کردن کرد. در سال ۱۹۱۹، اف سی بروسیا مونشن‌گلادباخ با یک باشگاه محلی دیگر به نام Turnverein Germania 1889 ادغام شد و نام باشگاه به 1899 VFTUR M.gladbach تبدیل شد.

بروسیا مونشن‌گلادباخ اولین موفقیت بزرگ خود را در سال ۱۹۲۰ بدست آورد، زمانی که باشگاه فوتبال کلن را در فینال جام قهرمانی غرب آلمان ۳_۱ شکست داد. اتحاد باشگاه ژرمانیا و بروسیا مونشن‌گلادباخ هم تنها دو سال به طول انجامید؛ و پس از آن، این باشگاه به Borussia VFL 1900 نام گذاری شد.


۱۹۳۳–۱۹۶۰:ظهور حزب نازی:

پس از به قدرت رسیدن حزب نازی در سال ۱۹۳۳، سیستم لیگ آلمان اصلاح شد و از ۱۶ گائولیگن تشکیل شد. گلادباخ برای اولین بار در Gauliga Niederrhein و بعداً در Bezirksklassen (لیگ‌های منطقه ای) بازی کرد. پس از وقوع جنگ جهانی دوم، بازی‌ها به‌طور معمول ادامه داشت، به غیر از فصل ۱۹۴۴–۴۵.

پس از جنگ، مونشن‌گلادباخ بازی‌ها را در ژوئن سال ۱۹۴۶ از سر گرفت و با کسب موفقیت‌های پی در پی به Landesliga Niederrhein (سطح دوم منطقه ای) در سال ۱۹۴۹ رسید و در سال ۱۹۵۰ به صورت مستقیم به اوبرلیگا غربی صعود کرد. پس از سال‌ها صعود و سقوط، بروسیا اولین عنوان خود در اوبرلیگا را در فصل ۱۹۵۸–۵۹ کسب کرد.

در اوت ۱۹۶۰، بروسیا مونشن‌گلادباخ تیم فوتبال کلن را در جام آلمان غربی شکست داد. چند هفته بعد، بروسیا توانست DFB-Pokal را بدست آورد و اولین افتخار رسمی خود را پس از بردن کارلسروهه در فینال کسب کند؛ بنابراین بروسیا به جام برندگان جام حذفی اروپا در سال ۶۱–۱۹۶۰ صعود کرد، جایی که آنها با نتیجه ۱۱ بر ۰ توسط باشگاه قدرتمند اسکاتلندی، رنجرز شکست خوردند. رنجرز در آلمان ۳–۰ برنده شد و ۸–۰ در گلاسکو. سال بعد، باشگاه بعد از اینکه نام شهر مونشن‌گلادباخ تغییر پیدا کرد و به شکل امروزی درآمد، نام بروسیا مونشن‌گلادباخ به نام فعلی و مشهور "VFL Borussia Mönchengladbach" درآمد.

۱۹۶۰–۱۹۶۵:صعود به بوندسلیگا:

پس از پایان فصل ۱۹۶۲/۶۳، اوبرلیگا لغو شد و یک لیگ مرتبط به عنوان بوندسلیگا تأسیس شد که شامل ۵۸ تیم از جمله گلادباخ بود و تعداد تیم‌های شرکت کننده ۱۶ تیم از همه مناطق بود.

نتایج بروسیا در ده سال منتهی به تشکیل بوندسلیگا و در سال ۱۹۶۳ به اندازه کافی خوب نبود که بتوان آن‌ها را در رده‌های برتر لیگ قرار دهد و به همین ترتیب این باشگاه در لیگ دوم حرفه ای یعنی Regionalliga West بازی کرد.

در فصل بعد یعنی ۱۹۶۴–۶۵، این باشگاه با جوانانی قرار داد امضا کرد، یوپ هاینکس و برند روپ و برخی از بازیکنان تیم‌های جوانان به تیم حرفه ای پیوستند. میانگین سنی آنها با ۲۱٫۵ سال پایین‌ترین میانگین سن تیم‌های لیگ منطقه ای بود. آنها به دلیل پایین بودن سن و همچنین بازی جسورانه و موفقیت‌آمیز، نام مستعار «کره اسب ها» را دریافت کردند. خبرنگار ویلهلم آگوست هورتمانس در مقاله‌های خود در مجله Rheinische Post این نام مستعار را به زبان آورد. او در مورد سبک بروسیا نوشت و گفت که آنها مانند اسب‌های جوان بازی می‌کنند. در آوریل ۱۹۶۵، بروسیا Regionalliga West را با موفقیت پشت سر گذاشته بود و بدین ترتیب شرکت در مرحله گروهی صعود به بوندسلیگا در گروه ۱ را تضمین کرده بود. این در حالی بود که بروسیا در مقابل رقیبان خود یعنی ورماتیا ورمز (دوم در Regionalliga Salldwest)، اس اس فاو رویتلینگن (دوم در Regionalliga Süd) و هولشتاین کیل (قهرمان در Regionalliga Nord) قرار گرفته بود. بروسیا توانست از شش بازی سه برد کسب کند (۵–۱ در برابر ورمز، ۱–۰ در برابر کیل و ۷–۰ مقابل رویتلینگن) و در نتیجه رسیدن به مقام اول باعث قطعی شدن صعود آن‌ها به بوندسلیگا شد. به همراه بروسیا، بایرن مونیخ هم با برنده شدن در گروهش صعود کرد.

مونشن‌گلادباخ از اولین حضور خود در بوندسلیگا در فصل ۱۹۶۵–۶۶ لذت برد و موفقیت‌هایی در کنار بایرن مونیخ کسب کرد. این دو باشگاه درگیر رقابت‌های شدیدی شدند زیرا در طول دهه ۷۰ یکدیگر را برای قهرمانی در لیگ به چالش کشیدند. بایرن در اولین رقابت بین این دو تیم موفق شد و در مسابقات بوندسلیگا در سال ۱۹۶۹ قهرمان شد. مونشن‌گلادباخ بلافاصله در فصل بعد با قهرمانی در بوندسلیگا به این رقابت برگشت و در سال ۱۹۷۱ دوباره از عنوان قهرمانی خود دفاع کرد را و به اولین باشگاهی در بوندسلیگا تبدیل شد که دوسال پشت سر هم از عنوان خود دفاع کرده.

۱۹۶۵–۱۹۶۹:سال‌های ابتدایی در بوندسلیگا:

انتخاب هنس وایسوایلر به عنوان سرمربی در سال ۱۹۶۴، راه موفقیت در بوندسلیگا را به این باشگاه نشان داد. اوضاع اقتصادی باشگاه اجازه تقویت تیم اصلی را نداد. نگرش وایسوایلر که ارتقای سطح آموزش و پرورش استعدادهای جوان بود، با نیازهای مدیران باشگاه مطابقت داشت. او بازیکنان را در یک سیستم بازی ثابت تحت فشار قرار نداد، بلکه فردگرایی را ترویج کرد و به آنها آزادی چشمگیری داد. این به یک سبک بازی ریسک پذیر و تهاجمی تبدیل شد که مشخصه بارز کره اسب‌ها شد.

این باشگاه با برتی فوگتس و هاینتس ویتمان قرارداد بست، دو بازیکنی که نام آنها بروسیا را به موفقیت‌های ورزشی بیشتر نزدیک تر کرد.

نخستین بازی بوندسلیگا در فصل ۱۹۶۵/۶۶ در مقابل بروسیا نوینکیرشن برگزار شد و ۱–۱ به پایان رسید، اولین گلزن بروسیا در بوندسلیگا گرهارد الفرت بود. اولین بازی خانگی بروسیا مقابل SC Tasmania 1900 Berlin با نتیجه ۵ بر ۰ به نفع بروسیا به پایان رسید. وایسوایلر می‌دانست چگونه می‌تواند به تیم آزادی تاکتیکی بدهد و انگیزه فردی بازیکنان را ارتقا بخشد. این آزادی‌ها برای اولین فصل آن‌ها در بوندسلیگا تاوان سختی را با شکست‌های زیادی به همراه داشت. بروسیا فصل اول بوندسلیگا را در رده سیزدهم جدول به پایان رساند.

در فصل ۱۹۶۶/۶۷ قدرت گلزنی تیم مونشن‌گلادباخ خودش را نشان داد و آن‌ها ۷۰ گل به ثمر رساندند. هربرت لاومن با ۱۸ گل، برند روپ ۱۶ و یوپ هاینکس ۱۴ گل به ثمر رساندند. با توجه به گلزنی‌های زیاد، این تیم توانست فصل را در رده هشتم جدول به پایان برساند. این تیم با پیروزی ۱۱–۰ خانگی مقابل FC Schalke 04، توانست رکورد پرگل‌ترین بازی تاریخ بوندسلیگا تا آن زمان را بشکند.

این موفقیت‌ها نتیجه‌های منفی هم داشت. حقوق بازیکنان بالا رفت و بازیکنان خوب به سختی در باشگاه می‌ماندند. یوپ هاینکس با قیمت رکوردشکن ۲۷۵٬۰۰۰ مارک به هانوفر ۹۶ انتقال یافت، برند روپ به وردر برمن نقل مکان کرد، و گرهارد الفرت با آینتراخت برانشوایگ قرارداد امضا کرد. این باشگاه پیتر مایر و پیتر دیتریش را خریداری کرد و به این ترتیب، کمبود بازیکنان فصل پیش را جبران کرد. این تیم با پیروزی ۱۰–۰ در دوازدهمین مسابقه فصل ۱۹۶۷/۶۸ برابر بروسیا نوینکیرشن، دوباره قدرت گلزنی خود را نشان داد. تیم در این فصل و فصل بعد به مقام سوم جدول رسید. این باشگاه در فصل ۱۹۶۸/۶۹، با هورست کپل که کمی پیش اولین تجربه ملی خود را تجربه کرده بود، قراردادی را امضا کرد. بروسیا از VFL Schwerte، تیمی آماتور که تا کنون ناشناخته است، ولفگانگ کلف، هارتویش بلایدیک، گرد تسیمامان و وینفرد شفر، که ده فصل در بروسیا بازی کرد را به خدمت گرفتند.

۱۹۷۰–۱۹۸۰:دوران طلایی، سلطه بر لیگ و موفقیت در اروپا:

زیر نظر هنس وایسوایلر، جوان‌های تیم، فلسفه تهاجمی او و بازی قدرتمندی را به نمایش گذاشتند که هواداران سراسر آلمان را به آن‌ها جذب کرد. بروسیا بیش از هر تیم دیگری در این مدت پنج بار قهرمان شد. در همین موقع، رقابت با بایرن مونیخ ایجاد شد، که آن‌ها در سال ۱۹۶۵ به بوندسلیگا همراه بروسیا، صعود کرده بودند.

بعد از اینکه این باشگاه در سالهای گذشته با مربی گری وایسوایلر دو بار مقام سوم جدول را به دست آورده بود، از مفهوم لقب «کره اسب» دور شد. بروسیا برای اولین بار بازیکنان دفاعی با تجربه ای مانند لوگی مولر و کلاوس دیتر سیلوف را خریداری کرد. این باشگاه اولین بازیکن دانمارکی خود یعنی اولریک لفور را به خدمت گرفت و بعد آن‌ها هنینگ جنسن و آلن سیمونسن را به خدمت گرفتند. در سال ۱۹۶۹/۷۰ همگی شاهد اولین پیروزی بروسیا مقابل بایرن و گرفتن مایستاشاله بودند. بعد از پیروزی ۵–۱ برابر آلمانیا آخن در ۳۱ اکتبر ۱۹۶۹، بروسیا برای اولین بار به صدر جدول بوندسلیگا رفت.

با پیروزی خانگی بروسیا مقابل هامبورگ در تاریخ ۳۰ آوریل ۱۹۷۰، در هفته ۳۳، بروسیا به عنوان قهرمان آلمان معرفی شد.

در ۱۶ سپتامبر ۱۹۷۰، هربرت لاومن در پیروزی ۶–۰ برابر لارناکا، اولین گل برای بروسیا در رقابت‌های اروپایی را به ثمر رساند. در نیم فصل اول لیگ ۱۹۷۰/۷۱، این باشگاه تنها یک شکست داشت. در بازی خانگی بروسیا مقابل وردر برمن در هفته بیست و هفتم بوندسلیگا، حادثه ای عجیب و بی نظیر رخ داد. در ۳ آوریل ۱۹۷۱، پس از یک جنگی هوایی بین هربرت لاومن و دروازه‌بان برمن، تیرک دروازه سمت چپ واژگون شد. داور بعد از تلاش ناموفق برای ترمیم تیرک و جایگزینی آن، نتیجه بازی را ۱: ۱ متوقف کرد. دادگاه ورزشی DFB در فرانکفورت بازی را ۲–۰ به نفع برمن اعلام کرد. به عنوان یک درس، DFB باشگاه‌ها را موظف کرد تا جایگزینی برای هر دو تیرک فراهم کنند. نه هفته بعد از شکستن تیرک دروازه بوکلبرگ اشتادیون، در ۵ ژوئن ۱۹۷۱، بروسیا با پیروزی مقابل آینتراخت فرانکفورت، اولین تیم تاریخ بوندسلیگا لقب گرفت که توانسته از عنوان قهرمانی خود دفاع کند. در 20 اکتبر 1971 ، در جام قهرمانان اروپا ، بروسیا در برابر اینتر میلان قرار گرفت و این مسابقه را در بوکلبرگ اشتادیون 7-1 برنده شد ، اما یوفا این بازی را لغو کرد ، زیرا روبرتو بونینسگنا مهاجم ایتالیایی ، با یک بطری خالی که به سرش برخورد کرد مصدوم شد و تحت مداوا قرار گرفت!

اسطوره مربیگری جهان "مت بازبی" ، نحوه بازی کردن کره اسب ها را اینگونه توصیف کرد:

"هیچ کس در جهان امروز ، مقابل این تیم پیروز نمی شود. این فوتبال در بالاترین سطح کمال بود."

بعد از شکست 4-2 در میلان و تساوی بدون گل در بازی برگشت در ورزشگاه المپیک برلین ، بروسیا از جام قهرمانان اروپا حذف شد.

کره اسب ها توانستند با پیروزی 2-1 مقابل کلن در دربی راین با گلزنی گونتر نتسر در دقیقه 94 در 1973 ، دومین DFB-Pokal خود را به دست آورد. این آخرین بازی گونتر نتسر برای بروسیا بود. او این باشگاه را ترک کرد و به رئال مادرید پیوست.

اولین فینال بین المللی تاریخ بروسیا در تاریخ 9 می 1973 برگزار شد. بعد از اینکه بازی قبلی لیورپول و بروسیا مونشن گلادباخ به دلیل باران زیاد لغو شد ، لیورپول در مرحله اول در استادیوم آنفیلد 3-0 برنده شد. در 23 می 1973 ، بروسیا مونشن گلادباخ در بوکلبرگ اشتادیون ، 2-0 به پیروزی رسید ، اما لیورپول با جمع دو بازی ، جام یوفا را به دست آورد.

وضعیت فصل های بعد از سال 1971 با رفتن بازیکنان شناخته شده بروسیا مونشن گلادباخ تا حدودی مشخص بود ، اگرچه مهاجم اصلی مونشن گلادباخ در این تیم مانده بود. در فصل 1973/74 ، یوپ هاینکس به تنهایی 30 گل به ثمر رساند و باعث شد که او بهترین گلزن بوندسلیگا و گلادباخ لقب بگیرد ، در اولین فصل پس از انتقال گونتر نتسر ، بروسیا با دو امتیاز اختلاف نسبت به عنوان قهرمانی ، نائب قهرمان شد. بروسیا با 93 گلی که به ثمر رساند ، یک رکورد جدید باشگاهی را در تاریخ ثبت کرد. بروسیا در بین سالهای  1972 تا 1974 نتوانست در بوندسلیگا مقامی کسب کند و لیگ را در رده های سوم و پنجم و دوم به اتمام رساند. در فصل 1974/75 ، بروسیا مونشن گلادباخ کاری کرد که قبلا هرگز در بوندسلیگا دیده نشده بود. در هفته 17 بازی های بوندسلیگا ، "کره اسب ها" در صدر جدول لیگ قرار گرفتند و تا قهرمانی در 14 ژوئن 1975 از صدرنشین ماندن در لیگ دفاع کردند. با خروج هنس وایسوایلر ، که بعد از یازده سال از این باشگاه به بارسلونا رفت ، شادی قهرمانی هم کمی باشکوه تر برای او بود. یک فینال بین المللی دیگر با مشارکت مونشن گلادباخ در 7 می 1975 برگزار شد. اولین دیدار جام یوفا در دوسلدورف بین بروسیا و "Twente Enschede" بدون گل به پایان رسید. دیدار دوم در 21 مه 1975 ، 5_1 بر یک به سود گلادباخ به پایان رسید. با رکورد پرگل ترین پیروزی خارج از خانه در فینال جام یوفا ، بروسیا اولین عنوان بین المللی خود را بدست آورد.

"اودو لاتک" سرمربی جدید بروسیا مونشن گلادباخ انتخاب شد که از بایرن مونیخ به این تیم آمده بود. اگرچه او قبلا با روت وایس اسن قراردادی را امضا کرده بود اما در فصل 1975/76 هدایت بروسیا را به عهده گرفت. بر خلاف وایسوایلر ، لاتک یک فلسفه نسبتا دفاعی را ارائه می داد. این تیم در دوازدهمین هفته این فصل با پیروزی مقابل وردر برمن و آینتراخت برانشوایگ در صدر جدول لیگ قرار گرفت و این صدرنشینی را تا پایان فصل حفظ کرد.

در تاریخ 3 مارس 1976 ، در چهارشنبه ی خاکستر ، یک رویداد بین المللی هیجان انگیز دیگر در انتظار بروسیا بود. در جام قهرمانان اروپا ، بروسیا مونشن گلادباخ مقابل رئال مادرید بازی کرد ، جایی که گونتر نتسر و پل برایتنر بازی می کردند. بازی اول 2_2 به پایان رسید. در مرحله دوم (17 مارس 1976) که با نتیجه 1-1 به پایان رسید ، داور لئوناردوس ون در کرفت دو گل مونشن گلادباخ را قبول نکرد ، یک گل در دقیقه 68 توسط هنینگ ینسن و یکی دیگر در دقیقه 83 توسط هانس یورگن ویتکامپ. یکبار قبل از گل اول یک خطا رخ داد که داور باید قبل از گل آن را می گرفت و یکبار داور تصمیم به آفساید گرفت و گل را مردود کرد ، اگرچه این تصمیم او کاملا اشتباه بود. در نهایت این نتیجه برای صعود مادریدی ها کافی بود.

بروسیا مونشن گلادباخ در اوج ماند و با سه قهرمانی پشت سرهم در بوندسلیگا با تعداد جام های بایرن مونشن در بوندسلیگا برابر شد. در 12 ژوئن 1976 مونشن گلادباخ برای چهارمین بار ، قهرمان آلمان شد.

افتخارات[ویرایش]

بوندس لیگا:

قهرمان(۵):۱۹۶۹–۱۹۷۰٬۱۹۷۰–۱۹۷۱ ,۱۹۷۴–۱۹۷۵ ,۱۹۷۵–۱۹۷۶ ,۱۹۷۶–۱۹۷۷

نایب قهرمان(۲): ۱۹۷۳–۱۹۷۴، ۱۹۷۷–۱۹۷۸

بوندس لیگا ۲:

قهرمان(۱):۲۰۰۷–۲۰۰۸

جام حذفی فوتبال آلمان:

قهرمان(۳):۱۹۵۹–۱۹۶۰, ۱۹۷۲–۱۹۷۳ ,۱۹۹۴–۱۹۹۵

نایب قهرمان(۲):۱۹۸۳–۱۹۸۴, ۱۹۹۱–۱۹۹۲

سوپر جام فوتبال آلمان

قهرمان(۱):۱۹۷۷

نایب قهرمان(۱):۱۹۹۵

جام اتحادیه آلمان

نایب قهرمان(۱):۱۹۷۲–۱۹۷۳

جام قهرمانان اروپا

نایب قهرمان(۱): ۱۹۷۷

که درفینال با نتیجه ۳–۱ از لیورپول شکست خورد و تنها گل گلادباخ را آلان سیمونسن افسانه‌ای وارد دروازه کرد

جام یوفا

قهرمان(۲):۱۹۷۵٬۱۹۷۹

نایب قهرمان(۲):۱۹۷۳٬۱۹۸۰

جام بین قاره ای

نایب قهرمان(۱):۱۹۷۷

سایر جام‌ها

جام خوان گمپر

قهرمان(۱):۱۹۷۲

جام آرنج

قهرمان(۱)

فرهنگ باشگاه[ویرایش]

دوستی با ماینتس:

پس از بازی بروسیا مونشن گلادباخ در برابر ماینتس در 25 اکتبر 1994 در مرحله یک هشتم نهایی جام حذفی آلمان و پیروزی 6-4 مونشن گلادباخ ، یک دوستی صمیمی بین ماینتس و بروسیا مونشن گلادباخ بوجود آمد که هم اکنون تنها تعداد معدودی از هواداران از آن پیروی می کنند.

بازیکنان کنونی[ویرایش]

تا تاریخ ۲۹ آگوست ۲۰۱۹

شماره پست بازیکن
۱ سوئیس دروازه‌بان Yann Sommer (کاپیتان دوم)
۴ فرانسه مدافع Mamadou Doucouré
۵ آلمان هافبک Tobias Strobl
۶ آلمان هافبک کریستوف کرامر
۷ آلمان هافبک پاتریک هرمان
۸ سوئیس هافبک دنیس زکریا
۱۰ فرانسه مهاجم مارکوس تورام
۱۱ برزیل مهاجم رافائل سیتانو دی آراخو
۱۳ آلمان مهاجم لارس اشتیندل (کاپیتان)
۱۴ فرانسه مهاجم آلسان پلئا
۱۵ آلمان مدافع Louis Beyer
۱۶ گینه هافبک Ibrahima Traoré
۱۷ سوئد مدافع Oscar Wendt
۱۸ اتریش مدافع Stefan Lainer
۱۹ ایالات متحده آمریکا هافبک فابیان جانسون
شماره پست بازیکن
۲۰ پاراگوئه مهاجم Julio Villalba
۲۱ آلمان دروازه‌بان Tobias Sippel
۲۲ اسلواکی هافبک لاسلو بنس
۲۳ آلمان هافبک یوناس هوفمان
۲۴ آلمان مدافع Tony Jantschke
۲۵ الجزایر مدافع رامی بن سبعینی
۲۶ آلمان مهاجم Torben Müsel
۲۸ آلمان مدافع ماتیاس گینتر
۳۰ سوئیس مدافع نیکو آلودی
۳۱ آلمان دروازه‌بان Max Grün
۳۲ آلمان هافبک فلوریان نویهاوس
۳۶ سوئیس مهاجم بریل امبولو
۳۷ انگلستان هافبک Keanan Bennetts
۳۸ آلمان مدافع Marcel Benger
۴۰ دانمارک مدافع Andreas Poulsen


بهترین بازیکنان تاریخ باشگاه[ویرایش]

یوپ هاینکس، در فینال لیگ قهرمانان اروپا بازی کرد. همچنین در یک بازی تاریخی مقابل دورتموند سال ۱۹۷۷ که ۱۲–۰ بنفع گلادباخ تمام شد به تنهایی ۵ گل زد.

آلن سیمونسن دانمارکی که ازسال ۱۹۷۲ تا ۷۹ در گلادباخ بازی کرد و برنده توپ طلای اروپا در سال ۱۹۷۷ شد.

منابع[ویرایش]

  1. "Squad – Borussia Mönchengladbach". borussia.de. Retrieved 1 July 2019.

پیوند به بیرون[ویرایش]