باشگاه فوتبال ناپولی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
ناپولی
SSC Neapel.svg
نام کاملSocietà Sportiva Calcio Napoli
لقبGli Azzurri (آبی‌ها)
I Partenopei
تأسیس
  • ۱ اوت ۱۹۲۶؛ ۹۳ سال پیش (۱۹۲۶-۰۸-01)، با نام Associazione Calcio Napoli
  • ۶ سپتامبر ۲۰۰۴؛ ۱۵ سال پیش (۲۰۰۴-۰۹-06)، با نام Napoli Soccer
ورزشگاهورزشگاه سن پائولو
گنجایش۶۰٬۲۴۰
مالکفیلمائورو
مالکاورلیو ده لاورنتیس
سرمربیجنارو گتوزو
لیگسری آ
۲۰۱۸–۱۹۲
وبگاهوبگاه رسمی
لباس اول
لباس دوم
لباس سوم

باشگاه فوتبال اس‌اس‌سی ناپولی (به ایتالیایی: Società Sportiva Calcio Napoli) که اختصاراً ناپولی (تلفظ [ˈna:poli]) شناخته می‌شود، باشگاه فوتبال ایتالیایی است که در شهر ناپل قرار دارد. این باشگاه در ۱ اوت ۱۹۲۶ تأسیس شد. ناپولی دو بار، در سال‌های ۸۷–۱۹۸۶ و ۹۰–۱۹۸۹، قهرمان سری آ شده‌است و قهرمانی در جام یوفای سال ۸۹–۱۹۸۸، شش قهرمانی کوپا ایتالیا و دو قهرمانی سوپرجام ایتالیا را نیز در کارنامه دارد.

ناپولی چهارمین تیم پرطرفدار کشور ایتالیاست و در سال ۲۰۱۵ به عنوان پنجمین تیم سرمایه‌دار سری آ رتبه‌بندی شد. ناپولی از اعضای اتحادیه باشگاه‌های فوتبال اروپا نیز می‌باشد. در ژانویهٔ ۲۰۱۶ یوفا ناپولی را هشتمین باشگاه برتر اروپا و دومین باشگاه ایتالیا دانست.

دیگو آرماندو مارادونا از ستاره‌های فوتبال جهان ۷ سال در ناپولی بازی می‌کرد و در ۱۸۸ بازی، ۸۱ گل برای تیم به ثمر رسانده‌است. جالب است بدانید ناپولی نه قبل و نه بعد از دیگو مارادونا هیچ‌وقت قهرمان سری آ نشده‌است. رکوددار گلزنی برای تیم ناپولی دریس مرتنز است و رکورددار تعداد بازی مارک همشیک

تاریخچه[ویرایش]

این باشگاه در بدو تأسیس در سال ۱۹۰۴، تیم فوتبال و کریکت ناپل (به انگلیسی: Naples Foot-Ball & Cricket Club) نام داشت. یک دریانورد انگلیسی به نام ویلیام پوث و شریکش هکتور ام. بایون آن را پایه‌گذاری کردند؛[۱][۲] درحالی که چند شهروند ناپل از جمله کُنفُرتی، کاتترینا و آمِدِئو سالسی نیز در تأسیس آن مشارکت داشتند. سالسی کمی بعد نخستین مدیر باشگاه شد.[۳] کیت اصلی باشگاه از ابتدا به رنگ آبی آسمانی و تی‌شرت راه‌راه نیروی دریایی و شلوارک سیاه بود.[۴] ناپولی‌ها نخستین بازی خود را با نتیجهٔ ۳–۲ در برابر تیم انگلیسی کارکنان کشتی عربیک بردند. گلزنان این بازی مک‌فرسون، سکافیگلیو و چائودویر نام داشتند.[۵]

در زمان تأسیس باشگاه، رقابت‌های لیگ فوتبال ایتالیا تنها میزبان تیم‌های منطقهٔ شمال ایتالیا بود و ناپولی و دیگر تیم‌های جنوبی ناچار بودند یا با ملوانان بازی کنند،[۱] یا در جام‌هایی همچون چلنج کاپ لیپتون، که توماس لیپتون برگزار می‌کرد، شرکت نمایند. ناپولی توانست سه بار در فینال این جام، تیم پالرمو را شکست دهد.[۶] در سال ۱۹۱۲ وابستگی ناپولی به خارجی‌ها از بین رفت و تیم محلی به نام اینترنازیونال ناپولی (U.S. Internazionale Napoli) در این شهر تشکیل شد.[۱] در این هنگام، هر دو تیم شهر ناپولی در مسابقات کشوری شرکت کردند.[۷]

تأسیس ناپولی مدرن[ویرایش]

آتیلا سالوسترو در وسط همراه با هم‌تیمی‌هایش در ناپولی، مربوط به سال ۱۹۲۷

باشگاه در ۲۳ اوت ۱۹۲۶، در دورهٔ مدیریت جورجیو آسکارلّی، رسماً به انجمن فوتبال ناپولی (Associazione Calcio Napoli) تغییر نام داد.[۸] ناپولی پس از شروعی ضعیف، با تنها یک امتیاز در لیگ،[۹] توسط فدراسیون فوتبال ایتالیا ("FIGC")، به عنوان یکی از باشگاه‌های بنیان‌گذار سری آ پذیرفته شد. شرایط این تیم با حضور یک بازیکن پاراگوئه‌ای به نام آتیلا سالوسترو، که یکی از نخستین قهرمانان و اسطوره‌های باشگاه است، بهبود یافت.[۱۰] او گلزنی ماهر بود و رکوردی که در تعداد گل‌ها بر جای گذاشت، بعدها توسط دیگو مارادونا و مارک همشیک شکسته شد.[۱۱]

باشگاه از سال ۱۹۵۹ به ورزشگاه سن پائولو نقل مکان کرد و تا امروز ورزشگاه خانگی ناپولی آنجاست.

ناپولی تحت مدیریت ویلیام گاربوت به سری آ وارد شد.[۱۲] در شش سال سرمربی‌گری گاربوت، این باشگاه رشد چشم‌گیری داشت و جایگاهش به نیمهٔ بالایی جدول رسید؛[۹] چنان‌که دو بار، در فصل‌های ۱۹۳۲–۳۳ و ۱۹۳۳–۳۴ سوم شد.[۹] آنتونیو وویاک، آرنالدو سنتیمنتی و کارلو بوسکاگلیا از بازیکنان برجستهٔ ناپولی در این دوره بودند.[۱۳] اما وضعیت باشگاه در طول جنگ جهانی دوم رو به افول نهاد؛ چنان‌که در فصل ۱۹۳۹–۴۰ در آستانه سقوط به سری بی‌قرار گرفتند و تنها به‌واسطه تفاضل گل در سری آ ماندند.[۹]

ناپولی در پایان فصل ۱۹۴۲، همزمان با سال‌های جنگ جهانی دوم، به سری بی سقوط کرد. آن‌ها از ورزشگاه جورجو آسکارلی به ورزشگاه آرتورو کولانا کوچیدند و تا پایان جنگ در سری بی ماندند. وقتی جنگ به پایان رسید و لیگ ایتالیا دوباره تشکیل شد، ناپولی مستقیماً به سری آ پیوست.[۹] ولی سال بعد به خاطر رسوایی و فساد مالی جریمه شد تا دو فصل دیگر را نیز در سری بی بگذراند.[۱۴] در آغاز دههٔ ۱۹۵۰، ناپولی مجدداً رشد کرد و اوج گرفت.[۱۵] این باشگاه در سال ۱۹۵۹ به ورزشگاه سن پائولو نقل‌مکان کرد. با وجود افت و خیزهای فراوان باشگاه، ناپولی در این دوره موفقیت‌های خوبی کسب کرد. آن‌ها در جام حذفی فوتبال ایتالیا در فصل ۱۹۶۲ توانستند با گلزنی جیانی کورلّی و پیرلویجی رونزون بر اسپال غلبه کنند و قهرمان این مسابقات شوند.[۱۶] اما در فصل بعدی، با چهارمین سقوط تیم به سری بی، جشن قهرمانی آنان ناکام ماند.[۱۷]

حضور مارادونا: دوران طلایی ناپولی[ویرایش]

بازیکنان تیم در آغاز دههٔ ۱۹۷۰ با حضور دینو زوف، خوزه آلتافینی و…

باشگاه نام رسمی جدید خود، بنگاه ورزشی فوتبال ناپولی (Società Sportiva Calcio Napoli) را در ۲۵ ژوئن ۱۹۶۴ به ثبت رساند.[۱۷] آن‌ها در فصل ۱۹۶۴–۶۵ موفق به صعود به سری آ شدند. آن‌ها تحت مدیریت بازیکن سابق خود، برونو پساولا، توانستند کوپا دله آلپی (جام آلپ) را ببرند[۱۷] و در پایان لیگ به عنوان یکی از تیم‌های ممتاز سری آ جزء پنج تیم نخست جدول شوند.[۹] آن‌ها در فصل ۱۹۶۷–۶۸ بسیار به قهرمانی نزدیک بودند و پس از آث میلان، نایب قهرمان شدند.[۹] در این دوره، دینو زوف، خوزه آلتافینی، عمر سیووری و هافبک بومی تیم، آنتونیو جولیانو از محبوب‌ترین بازیکنان ناپولی بودند. جولیانو در این دوره رکورد تعداد بازی برای ناپولی را شکست که تا مدت‌ها پا بر جا ماند.[۱۳]

روند رشد ناپولی در دههٔ ۱۹۷۰ ادامه داشت؛ آنها در فصل‌های ۱۹۷۰–۷۱ و ۱۹۷۳–۷۴ سوم شدند،[۹] در دورهٔ مربی‌گری بازیکن سابقشان، لوئیز وینیسیو، به مسابقات جام یوفا راه یافتند و در فصل ۱۹۷۴–۷۵ به دور سوم این جام هم رسیدند و در آخرین برد خود پورتو را ۲–۰ شکست دادند. در همین فصل، ناپولی در حالی که تنها دو امتیاز با یوونتوس صدرنشین فاصله داشت، مجدداً نایب قهرمان سری آ شد.[۹] باشگاه در این دوره به بازیکنان بومی خود همچون ژوزفه بروسکولوتی، آنتونیو جولیانو و سالواتوره اسپوسیتو و گلزنی‌های جوزپه ساوولدی متکی بود.[۱۳]

ناپولی با شکست دادن ۴–۱ ساوت‌همپتون توانست جام لیگ آنگلو-ایتالیا را فتح کند.[۱۸] این تیم وارد جام برندگان جام اروپا در فصل ۱۹۷۶–۷۷ هم شد و به نیمه‌نهایی رسید. آن‌ها در واپسین بازی ۲–۱ به اندرلشت باختند.[۱۹] ناپولی در فصل ۱۹۷۵–۷۶ توانست دومین مقام قهرمانی کوپا ایتالیای خود را کسب کند؛ آن‌ها برای کسب این عنوان تیم‌های میلان، فیورنتینا را حذف کرده و در فینال هلاس ورونا را ۴–۰ شکست داده بودند.[۱۷] [۹] ناپولی دههٔ ۱۹۸۰ را با قدرت آغاز کرد و در فصل ۱۹۸۰–۸۱ سوم شد ولی در سال ۱۹۸۳ اوضاع تغییر کرد و تیم برای دوری از ناحیهٔ سقوط جدول مبارزه می‌کرد.[۹]

دیگو مارادونا در ناپولی، سال ۱۹۸۵.

ناپولی در ۳۰ ژوئن ۱۹۸۴، با پرداخت ۶٫۹ میلیون پوند به بارسلونا، دیگو مارادونا را به خدمت گرفت و رکورد نقل و انتقالات فوتبال را شکست.[۲۰] تیم تدریجاً با حضور افرادی همچون چرو فررارا، سالواتوره بانیی و فرناندو د ناپولی توان خود را بازیافت.[۱۳] رشد جایگاه باشگاه در جدول سری آ تدریجی بود؛ آن‌ها در فصل ۱۹۸۵–۸۶ سوم شدند ولی فصل بعد نقطهٔ عطف تاریخ باشگاه روی داد و توانستند با اختلاف سه امتیاز قهرمان سری آ شوند و از سوی دیگر با بردن ۴–۰ آتلانتا در فینال جام حذفی و قهرمانی در کوپا ایتالیا، دوگانه را کسب کنند.[۱۷]

تماشاگران ناپولی نخستین اسکودتو باشگاهشان را در مه ۱۹۸۷ جشن گرفتند.

از آنجایی که تا آن هنگام هیچ تیمی از ایتالیای جنوبی در لیگ قهرمان نشده بود، این رخداد مارادونا را به یک آیکون فرهنگی، اجتماعی و مذهبی در شهر ناپل بدل کرد[۲۱] که فراتر از قلمرو فوتبال بود.[۲۱]

باشگاه در فصل آتی جام اروپا موفقیت چندانی کسب نکرد و در فصل ۱۹۸۷–۸۸ سری آ هم دوم شد. آن‌ها در جام اروپای فصل ۱۹۸۸–۸۹ توانستند نخستین عنوان چشم‌گیر خود در اروپا را کسب کنند و برنده این جام شوند.[۱۷] یوونتوس، بایرن مونیخ و پائوک در دورهٔ حذفی از ناپولی شکست خوردند و در فینال، باشگاه فوتبال اشتوتگارت در مجموع دو بازی، با نتیجهٔ ۵–۴ مغلوب ناپولی شد.[۲۲]

ناپولی در فصل ۱۹۸۹–۹۰ سری آ با اختلاف دو امتیازی نسبت به میلان، دومین قهرمانی خود را کسب کرد.[۱۷] با این حال، دیگر تیم‌ها و طرفدارانشان برای ناپولی احترام چندانی قائل نبودند؛ به‌طور مثال در برگامو یکی از تماشاچیان آتلانتا یک سکه ۱۰۰ لیری را به سمت سر آلمائو پرتاب کرد.[۹] مارادونا در حین جام جهانی فوتبال ۱۹۹۰ نظرات بحث‌برانگیزی را در خصوص اختلاف‌های مردم شمال و جنوب ایتالیا و وحدت ایتالیا (risorgimento) بیان کرد و از مردم شهر ناپول خواست که در نیمه‌نهایی جام جهانی از تیم ملی آرژانتین در برابر ایتالیا حمایت کنند.[۲۳]

استادیوم سن پائولی تنها ورزشگاهی بود که در آن هواداران سرود ملی آرژانتین را هو نکردند.[۲۴] مارادونا در پایان به طرفداران ناپلیایی تعظیم کرد و کشورش به فینال مسابقات رسید. با این حال، پس از مسابقهٔ فینال، فدراسیون فوتبال ایتالیا (FIGC) مارادونا را مجبور کرد که تست دوپینگ دهد و نتیجهٔ آزمایشش برای کوکائین مثبت درآمد؛ هم مارادونا و هم ناپلیایی‌ها بعداً مدعی شدند این اقدام یک انتقام‌گیری از رخدادهای پیشین بوده‌است.[۲۱] مارادونا ۱۵ ماه از فوتبال تعلیق شد و دیگر هیچگاه فوتبال بازی نکرد.[۲۱] با این حال، باشگاه ناپولی توانست در سوپر جام فوتبال ایتالیا با رکورد نتیجهٔ ۵–۱ در برابر یوونتوس پیروز شود، اما این آخرین جایزهٔ بزرگ آن‌ها تا ۲۲ سال بعد بود. ناپولی همچنین در جام اروپای ۱۹۹۰–۹۱ در دور دوم حذف شد.[۲۵]

دوران افول و طلوع معاصر[ویرایش]

ناپولی در فصل ۱۹۹۱–۹۲ با مقام چهارمی لیگ به کار خود پایان داد.[۹] اما پس از آن، رفته رفته، هم از نظر مالی و هم نتایج میدانی، ضعیف‌تر شد. بازیکنانی همچون جانفرانکو زولا، دنیل فونسکا، سیرو فررا و سرکا همگی در سال ۱۹۹۴ باشگاه را ترک کردند. با این وجود، ناپولی به جام یوفا ۱۹۹۴–۹۵ راه یافت و به دور سوم هم رسید. در فصل ۱۹۹۶–۹۷، فینالیست کوپا ایتالیا (جام حذفی) شد ولی این بازی را ۳–۱ به وینچزا واگذار کرد.[۲۶] نهایتاً باشگاه در روند نزولی خود، با تنها دو برد در فصل ۱۹۹۷–۹۸، به سری بی سقوط کرد.[۹]

تیم مجدداً توان آن را یافت که در فصل ۱۹۹۹–۲۰۰۰ به موفقیت رسیده و به سری آ بازگردد ولی موفقیتشان دوامی نداشت و بلافاصله در فصل بعدی، علی‌رغم جدال با دیگر تیم‌های آخر جدولی، دوباره سقوط کردند.[۹] در ماه اوت ۲۰۰۴ ناپولی ورشکسته شد.[۲۷] فیلم‌سازی به نام آئورلیو د لائورنتیس، برای حفاظت از فوتبال شهر ناپول، باشگاه را با نام Napoli Soccer (به معنی فوتبال ناپولی) احیا کرد؛[۲۸] زیرا آنان حق استفاده از نام سابق را نداشتند. فدراسیون فوتبال ایتالیا تصمیم گرفت ناپولی را به سری سی۱ بفرستد. ناپولی در آنجا هم، در فصل ۲۰۰۴–۰۵، با شکست ۲–۱ در بازی پلی‌آف، برابر حریف محلیش، آولینو، ناکام ماند.[۱۷]

در حالی که ناپولی در سطح نازل‌تری نسبت به تیم‌های سری آ بازی می‌کرد، میانگین تماشاگران تیم برای هر بازی، از بسیاری از دیگر باشگاه‌های کشور بیشتر بود و آنان توانستند رکورد بیشترین تماشاچی سری سی را، با به ورزشگاه آوردن ۵۱٬۰۰۰ نفر در یک بازی، بشکنند.[۲۹] تیم در فصل بعد به سری بی صعود کرد و د لائورنتیس توانست نام قدیمی تیم، بنگاه ورزشی فوتبال ناپولی، را در مه ۲۰۰۶ برگرداند.[۱۷] تنها یک فصل ناپولی در سری بی ماند و سال بعد همراه با جنوآ، تیم دیگری که همراه با ناپولی به «غول‌های خوابیده» معروف شده بودند، به سطح اول فوتبال ایتالیا برگشت.[۳۰] در سال ۲۰۱۰، تحت مدیریت والتر ماتزاری، ناپولی در جایگاه ششم لیگ ایستاد و جواز حضور در لیگ اروپای سال بعد را کسب کرد.[۳۱] در فصل ۲۰۱۰–۱۱ نیز سوم شدند و مستقیماً به سهمیهٔ گروهی مسابقات لیگ قهرمانان اروپا دست یافتند.[۳۲]

در فصل ۲۰۱۱–۱۲، ناپولی در سری آ پنجم شد، ولی در ورزشگاه المپیک رم فینال کوپا ایتالیا را در برابر یوونتوس برگزار کرد و با برد مقابل مدافع قهرمانی، پس از ۲۵ سال توانست چهارمین قهرمانی کوپا ایتالیای خود را جشن بگیرد. آن‌ها توانستند در لیگ قهرمانان هم از مرحلهٔ گروهی صعود کنند و به جمع شانزده تیم برتر برسند؛ جایی که یکی از مدعیان قهرمانی آن دوره، چلسی، حذفشان کرد. ناپولی در فصل ۲۰۱۲–۱۳، نایب قهرمان لیگ شد. این مقام، پس از اسکودتوی ۱۹۸۹–۹۰، بالاترین افتخار آنان در لیگ بود. کاوانی در این فصل با ۲۹ گل زده، بهترین گلزن فصل شد و این عملکرد باعث شد پاریس سن ژرمن، با مبلغ رکورد شکنانهٔ ۶۴ میلیون یورو، خواهان به خدمت گرفتن او شود.[۳۳]

جشن ناپولی برای بردن سوپر جام فوتبال ایتالیا در سال ۲۰۱۴.

نزدیک به آغاز فصل ۲۰۱۳ مازاری باشگاه را ترک کرد و رافائل بنیتز سرمربی شد.[۳۴] این تیم در فصل ۲۰۱۳–۲۰۱۴ قهرمان کوپا ایتالیا شد و پنجمین عنوان ناپولی در این مسابقات را در حالی ثبت کرد که با نتیجهٔ ۳–۱ فیورنتینا را شکست داده بود.[۳۵] در این فصل برای حضور در لیگ قهرمانان به مصاف اتلتیک بیلبائو در پلی‌آف رفت ولی بازی را باخت. سپس در حالی که آندرلشت، دینامو مسکو و ولفسبورگ را در جام یوفا شکست داده بود، در مرحلهٔ نیمه نهایی با باخت مقابل دنیپرو، حذف شد. ناپولی در فصل ۲۰۱۴–۱۵ تنها با ۶۴ امتیاز، پنجم شد. بنیتز راهی رئال مادرید شد تا مائوریتسیو ساری سرمربی شود. فصل بعد ناپولی رشد ویژه‌ای داشت و در لیگ دوم شد. آن‌ها در حالی در ۲۵ آوریل ۲۰۱۶، از رم باختند که یوونتوس توانسته بود با برد رقیبش، صدرنشین شود و با ادامهٔ روند بردهایش در سه هفتهٔ باقی مانده، قهرمان آن فصل سری آ شود. فصل بعد، ناپولی در لیگ قهرمانان از گروه خود صعود کرد و در یک-هشتم نهایی بازی را به رئال مادرید واگذار کرد. آن‌ها لیگ ۲۰۱۶–۱۷ را هم با ۸۶ امتیاز و مقام سوم، پس از یوونتوس و رم، تمام کردند. در سری آ ۲۰۱۷–۱۸، ناپولی بار دیگر در جدال برای قهرمانی، با یوونتوس رقابت کرد ولی باز هم ناکام بود.[۳۶] ناپولی بازی پلی آف برابر نیس را برد ولی در مرحلهٔ گروهی لیگ قهرمانان سوم شد و اینچنین راهی لیگ اروپا شد. اما آنجا هم در یک-شانزدهم توسط لایپزیگ حذف شد. در پایان این فصل، مائوریتسیو ساری به تیم چلسی رفت و کارلو آنچلوتی جایگزین او شد.[۳۷][۳۸] در حضور آنچلوتی هم بار دیگر در رقابت با یوونتوس، ناپولی دوم شد؛ اختلاف ناپولی با تیم اول ۱۱ امتیاز و با تیم سوم ۱۰ امتیاز بود. فصل ۲۰۱۹–۲۰ برای ناپولی خوب آغاز نشد؛ نتایج ضعیفِ به دست آمده موجب شد آنچلوتی در ۱۰ دسامبر ۲۰۱۹ از باشگاه اخراج شود؛ آخرین بازی به مربیگری او با برد ۴–۰ مقابل باشگاه فوتبال خنک در لیگ قهرمانان بود. جنارو گتوزو روز بعد به عنوان سرمربی جدید باشگاه معرفی شد.[۳۹] گتوزو توانست ناپولی را پس از شش سال موفق به قهرمانی در جام حذفی کند و در فینال این مسابقات با پنالتی‌کشی بر یوونتوس غلبه کرد.[۴۰]

ناپولی در سال ۲۰۱۵ به عنوان پنجمین تیم سرمایه‌دار سری آ رتبه‌بندی شد،[۴۱] ناپولی از اعضای اتحادیه باشگاه‌های فوتبال اروپا نیز می‌باشد. در ژانویهٔ ۲۰۱۶ یوفا ناپولی را هشتمین باشگاه برتر اروپا و دومین باشگاه ایتالیا دانست.[۴۲]

بازیکنان[ویرایش]

ترکیب کنونی[ویرایش]

تا تاریخ ۶ ژانویه ۲۰۲۰[۴۳]

شماره پست بازیکن
1 ایتالیا دروازه‌بان الکس مرت
2 فرانسه مدافع کوین مالکوی
5 برزیل هافبک آلن
6 پرتغال مدافع ماریو روی
7 اسپانیا مهاجم خوزه کایخون (کاپیتان)
8 اسپانیا هافبک فابیان رویز
9 اسپانیا مهاجم فرناندو یورنته
11 مکزیک مهاجم ایروینگ لوزانو
12 مقدونیه شمالی هافبک الیف الماس
13 ایتالیا مدافع سباستیانو لوپرتو
14 بلژیک مهاجم دریس مرتنز (کاپیتان)
18 ایتالیا مهاجم آماتو چیچیرتی
19 صربستان مدافع نیکولا ماکسیمویچ
20 لهستان هافبک پیوتر زیلینسکی
شماره پست بازیکن
22 ایتالیا مدافع جووانی دی لورنتزو
23 آلبانی مدافع السید هیساج
24 ایتالیا مهاجم لورنزو اینسینیه (کاپیتان)
25 کلمبیا دروازه‌بان داوید اوسپینا
26 سنگال مدافع کالیدو کولیبالی
27 یونان دروازه‌بان اورستیس کارنزیس
31 الجزایر مدافع فوزی غلام
34 آلمان هافبک امین یونس
44 یونان مدافع کوستاس مانولاس
62 ایتالیا مدافع لورنزو تونلی
70 ایتالیا هافبک جانلوکا گتانو
98 برزیل مهاجم لئاندرینیو
99 لهستان مهاجم آرکادیوش میلیک


قرضی در تیم‌های دیگر[ویرایش]

تا تاریخ ۱ فوریه ۲۰۲۰

شماره پست بازیکن
ایتالیا دروازه‌بان نیکیتا کونتینی (در ویرتوس انتلا تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۰)
رومانی مدافع ولاد کیریکش (در ساسوئولو تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۰)
ایتالیا مدافع فیلیپو کاستا (در باری تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۱)
ایتالیا مدافع لوئیجی د ایگنازیو (در کارارزه تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۰)
ایتالیا مدافع جوزپه اسپوزیتو (در فرمنا تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۰)
ایتالیا مدافع لوئیجی لیگوری (در فرمنا تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۰)
کوزوو مدافع امیر رحمانی (در ورونا تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۰)
ایتالیا مدافع لورنزو تونلی (در سمپدوریا تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۰ با تعهد خرید)
ایتالیا هافبک آنتونیو ایلومیناتو (در پرگولیتزه تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۰)
ایتالیا هافبک آلفردو بیفلکو (در یووه استابیا تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۰)
ایتالیا هافبک میشائیل فلورونچو (در باری تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۱)
ایتالیا هافبک جانلوکا گتانو (در کرمونزه تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۰)
فرانسه هافبک زین‌الدین ماشاش (در کوزنتسا تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۰)
ایتالیا هافبک فرانسیسکو مزونی (در پونتدارا تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۰)
شماره پست بازیکن
ایتالیا هافبک لوکا پالمیرو (در پسکارا تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۰)
ایتالیا هافبک ماریو پرزیسو (در کوزنتسا تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۰)
کرواسی هافبک مارکو روگ (در کالیاری تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۰)
ایتالیا مهاجم آماتو چیچیرتی (در امپولی تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۰)
ایتالیا مهاجم رافائل روسو (در ریتی تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۰)
ایتالیا مهاجم اجنیو د اورسی (در باری تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۱)
ایتالیا مهاجم فرانکو فراری (در لیورنو تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۰)
ایتالیا مهاجم روبرتو اینگلزه (در پارما تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۰)
برزیل مهاجم لئاندرینیو (در رد بول براگانتینو تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۰)
الجزایر مهاجم آدم اوناس (در نیس تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۰)
ایتالیا مهاجم جنارو توتینو (در امپولی تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۰)
ایتالیا مهاجم سیمونه وردی (در تورینو تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۰)
ایتالیا مهاجم آلسیو زربین (در چزنا تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۰)
ایتالیا مهاجم آندره‌آ پتانیا (در اسپال تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۰)


شماره‌های بایگانی شده[ویرایش]

شماره پست بازیکن
۱۰ آرژانتین مهاجم دیگو مارادونا (۱۹۸۴–۹۱)


در تابستان سال ۲۰۰۰ باشگاه ناپولی پیراهن شماره ۱۰ را به افتخار دیگو مارادونا، بازیکن اسطوره‌ای سال‌های ۱۹۸۴ تا ۱۹۹۱ خود، بایگانی کرد. بنابر این دستورالعمل، فائوستو پیزی (۱۹۹۵–۱۹۹۶)، ژوبرت آراخو مارتینز (در ۱۹۹۶–۱۹۹۷) و ایگور پروتی (در ۱۹۹۷–۱۹۹۸) در سری آ و کلادیو بلوچی (در فصل‌های ۱۹۹۸–۱۹۹۹ و ۱۹۹۹–۲۰۰۰) در سری بی می‌بایست آخرین کسانی می‌بودند که این شماره را به تن کردند.[نیازمند منبع]

علی‌رغم این تصمیم، بنا بر قوانین نظارتی سری سی در سال‌های ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۶، بازیکنان ناپولی می‌بایست پیراهن‌هایی با شماره‌های ۱ تا ۱۱ می‌پوشیدند؛ لذاآخرین شخصی که در یک بازی رسمی شماره ۱۰ ناپولی به تن داشت، ماریانو بوگلیچیانو بود که در یک بازی خانگی در ۱۸ مه ۲۰۰۶ برابر باشگاه فوتبال اسپتزیا، در سوپرجام سری سی گلزنی کرد؛ همین بازیکن در ۱۲ مه ۲۰۰۶ و در بازی خانگی مقابل باشگاه فوتبال ویرتوس لانچانو، واپسین بازی لیگی را هم با این شماره به انجام رسانده بود. آخرین بار شماره ۱۰ ناپولی بر تن روبرتو سوسو، بازیکنی آرژانتینی، در یک بازی غیررسمی مقابل فروزینونه در سائوپائولو در تاریخ ۳۰ آوریل ۲۰۰۶ دیده شد.[۴۴]

مدیران[ویرایش]

در زیر فهرستی از اسامی مدیران باشگاه از سال ۱۹۲۶ تا به امروز را مشاهده می‌کنید:[۴۵]

نام سال
Giorgio Ascarelli 1926–27
Gustavo Zinzaro 1927–28
Giovanni Maresca 1928–29
Giorgio Ascarelli 1929–30
Giovanni Maresca
Eugenio Coppola
1930–32
Vincenzo Savarese 1932–36
Achille Lauro 1936–40
Gaetano Del Pezzo 1941
Tommaso Leonetti 1942–43
Luigi Piscitelli 1941–43
Annibale Fienga 1943–45
Vincenzo Savarese 1945–46
نام سال
Pasquale Russo 1946–48
Egidio Musollino 1948–51
Alfonso Cuomo 1951–52
Achille Lauro 1952–54
Alfonso Cuomo 1954–63
Luigi Scuotto 1963–64
Roberto Fiore 1964–67
Gioacchino Lauro 1967–68
Antonio Corcione 1968–69
Corrado Ferlaino 1969–71
Ettore Sacchi 1971–72
Corrado Ferlaino 1972–83
Marino Brancaccio 1983
نام سال
Corrado Ferlaino 1983–93
Ellenio F. Gallo 1993–95
Vincenzo Schiano di Colella
(honorary president)
1995–96
Gian Marco Innocenti
(honorary president)
1997–98
Federico Scalingi
(honorary president)
1999–2000
Giorgio Corbelli 2000–02
Salvatore Naldi 2002–04
Aurelio De Laurentiis 2004–

سرمربی‌ها[ویرایش]

ناپولی مربیان و تمرین‌دهندگان فراوانی به خود دیده‌است. در اینجا فهرستی از سرمربیان این تیم بر اساس ترتیب زمانی از سال ۱۹۲۶ آمده‌است:[۴۶]

نام ملیت سال‌ها
آنتونیو کروشر اتریش ۱۹۲۶–۲۷
بینو سکاسا اتریش ۱۹۲۷
کمیسیون فنی
رولف استیجر
جیووانی تریله
فرنس مونلار

اتریش
ایتالیا
مجارستان
۱۹۲۷–۲۸
اوتو فیشر اتریش ۱۹۲۸
جیووانی تریله ایتالیا ۱۹۲۸–۲۹
ویلیام گاربوت انگلستان ۱۹۲۹–۳۵
کارولی کاسپکای مجارستان ۱۹۳۵–۳۶
آنجلو ماتئا ایتالیا ۱۹۳۶–۳۸
یوجن پایر مجارستان ۱۹۳۸–۳۹
کمیسیون فنی
آمدئو د آلبورا
پائولو یودیسه
لوئیجی کاستلو
آکیله پیکچنی
نرئو روکو
ایتالیا ۱۹۳۹
آدولفو بالونچری ایتالیا ۱۹۳۹–۴۰
آنتونیو وویاک ایتالیا ۱۹۴۰–۴۳
پائولو اینوسنتی ایتالیا برزیل ۱۹۴۳
رافائله سانسون ایتالیا اروگوئه ۱۹۴۵–۴۷
جیووانی وکینا ایتالیا ۱۹۴۷–۴۸
آرنالدو سنتیمنتی ایتالیا ۱۹۴۸
فلیچه بورل ایتالیا ۱۹۴۸–۴۹
لوئیجی د منس ایتالیا ۱۹۴۹
ویتوریو موسله ایتالیا ۱۹۴۹
ارالدو مونزجلیو ایتالیا ۱۹۴۹–۵۶
آمدئو آمادی ایتالیا ۱۹۵۶–۵۹
آنیباله فروسی ایتالیا ۱۹۵۹
آمدئو آمادی ایتالیا ۱۹۵۹–۶۱
آمدئو آمادی
رناتو چزارینی
ایتالیا
ایتالیا
۱۹۶۱
نام ملیت سال‌ها
آتیلا سالوسترو ایتالیا پاراگوئه ۱۹۶۱
فیوراوانته بالدی ایتالیا ۱۹۶۱–۶۲
برونو پساولا آرژانتین ایتالیا ۱۹۶۲
برونو پساولا
ارالدو مونزجلیو
آرژانتین ایتالیا
ایتالیا
۱۹۶۲–۶۳
روبرتو لریچی ایتالیا ۱۹۶۳–۶۴
جیووانی مولینو ایتالیا ۱۹۶۴
برونو پساولا آرژانتین ایتالیا ۱۹۶۴–۶۸
جوزپه کیاپلا ایتالیا ۱۹۶۸–۶۹
یوجیدیو دی کوستانزو ایتالیا ۱۹۶۹
جوزپه کیاپلا ایتالیا ۱۹۶۹–۷۳
لوئیز وینیسیو برزیل ۱۹۷۳–۷۶
آلبرتو دلفراتی
روساریو ریولینو
ایتالیا ۱۹۷۶
برونو پساولا آرژانتین ایتالیا ۱۹۷۶–۷۷
روساریو ریولینو ایتالیا ۱۹۷۷
جیوانی دی مارزیو ایتالیا ۱۹۷۷–۷۸
لوئیز وینیسیو برزیل ۱۹۷۸–۸۰
آنجلو بندیکتو سورمانی ایتالیا برزیل ۱۹۸۰
رینو مارکسی ایتالیا ۱۹۸۰–۸۲
ماسیو جاکومینی ایتالیا ۱۹۸۲
برونو پساولا آرژانتین ایتالیا ۱۹۸۲–۸۳
پیترو سانتین ایتالیا ۱۹۸۳–۸۴
رینو مارکسی ایتالیا ۱۹۸۴–۸۵
اوتاویو بیانکی ایتالیا ۱ ژوئیه ۱۹۸۶ – ۳۰ ژوئن ۱۹۸۹
آلبرتو بیگون ایتالیا ۱۹۸۹–۹۱
کلودیو رانیری ایتالیا ۱ ژوئیه ۱۹۹۱ – ۳۰ ژوئن ۱۹۹۳
اوتاویو بیانکی ایتالیا ۱ نوامبر ۱۹۹۲ – ۳۰ ژوئن ۱۹۹۳
مارچلو لیپی ایتالیا ۱ ژوئیه ۱۹۹۳ – ۳۰ ژوئن ۱۹۹۴
وینچنسو گوئرینی ایتالیا ۱ ژوئیه ۱۹۹۴ – ۱۷ اکتبر ۱۹۹۴
وویادین بوشکوف
جارباس فائوستینو
صربستان و مونته‌نگرو
برزیل
۱۸ اکتبر ۱۹۹۴–۹۵
نام ملیت سال‌ها
وویادین بوشکوف
آلدو سنسیبله
صربستان و مونته‌نگرو
ایتالیا
۱۹۹۵ – ۳۰ ژوئن ۱۹۹۶
لوئیجی سیمونی ایتالیا ۱۹۹۶–۹۷
وینسنزو مونته‌فشو ایتالیا ۱۹۹۷
بورتلو موتی ایتالیا ۱ ژوئیه ۱۹۹۷ – ۶ اکتبر ۱۹۹۷
کارلو ماسونه ایتالیا ۱۹ اکتبر ۱۹۹۷ – ۲۴ نوامبر ۱۹۹۷
جیووانی گالونی ایتالیا ۱۹۹۷–۹۸
وینسنزو مونته‌فشو ایتالیا ۱۹۹۸
رنزو اولیویری ایتالیا ۱۹۹۸–۹۹
وینسنزو مونته‌فشو ایتالیا ۱۹۹۹
والتر نوولینو ایتالیا ۱۹۹۹–۰۰
زدنیک زمان جمهوری چک ۱ ژوئیه ۲۰۰۰– ۱۲ نوامبر ۲۰۰۰
امیلیانو موندنیکو ایتالیا ۱۳ نوامبر ۲۰۰۰ – ۳۰ ژوئن ۲۰۰۱
لوئیجی د کانیو ایتالیا ۱ ژوئیه ۲۰۰۱ – ۳۰ ژوئن ۲۰۰۲
فرانکو کلمبا ایتالیا ۱ ژوئیه ۲۰۰۲ – ۱۶ دسامبر ۲۰۰۲
سرجیو بوسو ایتالیا ۲۰۰۲
فرانسیسکو اسکوگلیو ایتالیا ۱۸ دسامبر ۲۰۰۲ – ۳۰ ژوئن ۲۰۰۳
فرانکو کلمبا ایتالیا ۲۰۰۳
آندره‌آ آگوستینلی ایتالیا ۱۹ ژوئن ۲۰۰۳ – ۹ نوامبر ۲۰۰۳
لوئیجی سیمونی ایتالیا ۱۰ نوامبر ۲۰۰۳ – ۳۰ ژوئن ۲۰۰۴
جان‌پیرو ونتورا ایتالیا ۱ ژوئیه ۲۰۰۴ – ۲۵ ژانویه ۲۰۰۵
ادواردو رخا ایتالیا ۳ ژانویه ۲۰۰۵ – ۱۰ مارس ۲۰۰۹
روبرتو دونادونی ایتالیا ۱۰ مارس ۲۰۰۹ – ۵ اکتبر ۲۰۰۹
والتر ماتزاری ایتالیا ۶ اکتبر ۲۰۰۹ – ۲۰ مه ۲۰۱۳
رافائل بنیتز اسپانیا ۲۷ مه ۲۰۱۳ – ۳۱ مه ۲۰۱۵
مائوریتسیو ساری ایتالیا ۱۱ ژوئن ۲۰۱۵ – ۲۳ مه ۲۰۱۸
کارلو آنچلوتی ایتالیا ۲۳ مه ۲۰۱۸ – ۱۰ دسامبر ۲۰۱۹
جنارو گتوزو ایتالیا ۱۰ دسامبر ۲۰۱۹ – تاکنون

هواداران و شهرآوردها[ویرایش]

اولتراهای ناپولیتن در ورزشگاه سن پائولو

ناپولی چهارمین باشگاه پرطرفدار ایتالیا است و حدود ۱۳٪ فوتبال‌دوستان ایتالیایی حامی آن هستند.[۴۷] همانند دیگر تیم‌های بزرگ کشور، طرفداران ناپولی هم محدود به مرزهای ایتالیا نیستند؛ این تیم در سراسر دنیا نزدیک به ۶ میلیون هوادار دارد.[۴۸]

برخلاف دیگر شهرهای فوتبال‌خیز ایتالیا، جنوآ، میلان، رم و تورین، شهر ناپول هیچ تیم دیگری ندارد و از این جهت شهرآوردی هم در شهر نیست. با این حال، دو دربی در منطقه برای ناپولی حائز اهمیت است: دربی د لا کامپانیا که به بازی با دو باشگاه این ناحیه اطلاق می‌شود؛ آولینو و سالرنیتانا.[۵۰]

هواداران ناپولی پایدارترین و معروفترین روابط دوستانه را با تماشاگران جنوآ دارند.[۵۱] مورد کوچکتر مشابه نیز رفتار دوستانه‌شان با هواداران تیم بلغاری لوکوموتیو پلودیو است؛ چنان‌که انجمن طرفداران باشگاه به افتخار آن تیم، «التراهای ناپولیتن پلودیو» (Napoletani Ultras Plovdiv) نامیده می‌شود.[۵۲] همچنین طرفداران ناپولی با تیم‌های کاتانیا، پالرمو،[۵۳] بورسیا دورتموند،[۵۴] اورتون، پاریس سن ژرمن،[۵۵] و سلتیک روابط نسبتاً خوبی دارند.[۵۶]

نمادها[ویرایش]

لوگوی باشگاه در دورهٔ AC Napoli

ناپل یک شهر ساحلی است و رنگ آبی تیم اشاره به رنگ آبی خلیج ناپل دارد.[۵۷] در اصل هنگامی که نام باشگاه Naples FBC بود، پیراهن تیم از دو قسمت کم‌رنگ و پررنگ آبی تشکیل می‌شد.[۵۸] با این وجود از دههٔ ۱۹۲۰ تنها یک رنگ لاجوردی برای لباس باشگاه برگزیده شده‌است. به دلیل رنگ لباس باشگاه، ناپولی نیز مانند تیم ملی فوتبال ایتالیا، «آتزوری» (لاجوردی‌پوشان) لقب گرفته‌است.[۵۹]

یکی از لقب‌های ناپولی I ciucci بوده که در زبان محلی به معنای «الاغ‌ها» است. این لقب پس از آن به باشگاه داده شد که در فصل ۱۹۲۶–۲۷ عملکردی ضعیف از خود نشان دادند. از آنجا که اسب سیاه به عنوان نماد ناپلیایی‌ها رایج بوده، این لقب برایشان خفت‌آور بوده‌است.[۶۰] با این حال باشگاه از عبارت O Ciuccio به عنوان نامی شگون که خوش‌یمنی می‌آورد، استفاده کرده‌است.[۶۱]

نشان باشگاه یک حرف «N» بزرگ است که درون دایره‌ای محاط شده. عقبهٔ این نماد به دوران Internazionale Napoli برمی‌گردد که چنین طرحی روی لباس بازیکنان درج شده بود.[۶۲] از آنجا که باشگاه رسماً «نشان N» را به عنوان نماد خود معرفی کرده، نسخه‌های تغییریافته‌ای از نماد باشگاه استفاده شده‌است؛ گاه نام کامل باشگاه را هم در کنار آن درج کرده و گاه چنین نکرده‌است.[۶۳] اما تفاوت اصلی در میان لوگوهای استفاده شده، رنگ این نماد است که محیط آبی‌رنگش تغییراتی داشته‌است. اغلب حرف «N» سفید بوده ولی گاه به رنگ طلایی هم تغییر کرده‌است.[۶۴]

یکی از القاب محبوب باشگاه نزد هواداران و تیم، Partenopei است که برگرفته از پیشینهٔ شهر ناپل است.[۶۵] این لقب از اساطیر یونانی برآمده؛ آنجا که یک سیرن به نام «پارتنوپه (Parthenope) با صدای خود سعی داشت اودیسئوس را اغوا کند تا کشتی خود را به سوی کاپری براند. اما در ادامهٔ داستان، اودیسئوس در برابر آواز سیرن‌ها مقاومت کرد. پاتنوپه در اثر این رخداد بر ساحل ناپل افتاده و جان داد.[۶۶]

سرود رسمی این باشگاه نیز «سرباز عاشق» (به زبان ناپولی: 'O surdato 'nnammurato) نام دارد که به زبان محلی ناپولی است.[۶۷]

کیت و اسپانسر[ویرایش]

[۶۸]

دوره تولیدکنندهٔ کیت اسپانسر پیراهن
۱۹۷۸–۸۰ پوما نداشتند
۱۹۸۰–۸۱ ان آر (انره)
۱۹۸۱–۸۲ اسنایدرو
۱۹۸۲–۸۳ سیریو
۱۹۸۳–۸۴ لاته برنال
۱۹۸۴–۸۵ لینئا تایم سیریو
۱۹۸۵–۸۸ ان آر (انره) بوئیتونی
۱۹۸۸–۹۱ شکلات مارس
۱۹۹۱–۹۴ آمبرو وویلو
۱۹۹۴–۹۶ لوتو اسپورت رکورد کاسینه
۱۹۹۶–۹۷ مرکز لاته ناپولی
۱۹۹۷–۹۹ نایکی پولنگی
۱۹۹۹–۲۰۰۰ پرونی
۲۰۰۰–۰۳ دیادورا
۲۰۰۳–۰۴ لیجا روسو دی سیسیانو
۲۰۰۴–۰۶ شرکت کاپا کاپیتان اسکای و دنیای فردا / کریسمس در عشق / راهنمای عشق / ماندی
۲۰۰۵–۰۶ لته
۲۰۰۶–۰۹ دیادورا
۲۰۰۹–۱۱ ماکرون
۲۰۱۱–۱۴ لته-ام‌اس‌سی کروزس (در مسابقات اروپایی تنها لته)
۲۰۱۴–۱۵ لته-پاستا گاروفالو-کیمبو

(در مسابقات اروپایی تنها لته)

۲۰۱۵–تاکنون شرکت کاپا

رکوردها و آمار[ویرایش]

مارک همشیک رکورددار تعداد بازی در باشگاه ناپولی است.

مارک همشیک با تعداد ۵۲۰ بازی، رکورد بیشترین حضور برای ناپولی را داراست.[۶۹] دریس مرتنز هم با زدن ۱۲۲ گل تا سال ۲۰۲۰، برترین گلزن تاریخ باشگاه ناپولی محسوب می‌شود.[۷۰][۱۳]

دیگو مارادونا در پایان فصل ۱۹۸۷–۸۸، با زدن ۱۵ گل، جایزهٔ کاپوکانونیره، کفش طلای سری آ، را کسب کرد.[۷۱] این افتخار در فصل ۲۰۱۲–۱۳ توسط ادینسون کاوانی و در فصل ۲۰۱۵–۱۶ توسط گونسالو ایگواین نیز تکرار شد.[۷۲]

اگر مسابقات لیگ ملی نیز در آمار بازی‌های لیگ شمرده می‌شد، آتیلا سالوسترو، با زدن ۱۰۶ گل، بهترین گلزن تاریخ لیگ ایتالیا بود؛[۷۳] چنان‌که در تاریخ سری آ، آنتونیو وویاک با ۱۰۲ گل، رکورددار است.[۷۳] رکورد بیشترین گل یک بازیکن در طول تنها یک فصل هم در دست گونسالو ایگواین است، که ۳۶ گل در فصل ۲۰۱۵–۱۶ به ثمر رساند.[۷۴]

بهترین پیروزی ناپولی نتیجهٔ ۸–۱ مقابل پرو پاتریا در فصل ۱۹۵۵–۵۶ سری آ[۹] و بدترین باخت آن نتیجهٔ ۱۱–۰ مقابل تورینو در فصل ۱۹۲۷–۲۸ است.[۹]

در ۲۶ ژوئیه ۲۰۱۶ ایگواین سومین خرید گران تاریخ فوتبال شد و این رکورد تا مدت‌ها در لیگ ایتالیا در دست او ماند؛[۷۵] رقم این قرارداد ۹۰ میلیون یورو بود.[۷۶]

در ۲۳ اوت ۲۰۱۹، ناپولی[۷۷] با مبلغ ۴۶٫۵ میلیون دلار (۴۲ میلیون یورو) ایروینگ لوزانو را از آیندهوون خرید. این انتقال رکورد گرانترین خرید باشگاه را شکست.[نیازمند منبع]

در سال‌های ۲۰۱۰–۲۰۱۹ ناپولی در سری آ پس از یوونتوس، دومین قدرت فوتبال ایتالیا بوده‌است.[نیازمند منبع]

افتخارات[ویرایش]

[۷۸][۱۷][۷۹]

داخلی[ویرایش]

  • قهرمان (۲): ۱۹۸۶–۸۷، ۱۹۸۹–۹۰
  • قهرمان (۶): ۱۹۶۱–۶۲، ۱۹۷۵–۷۶، ۱۹۸۶–۸۷، ۲۰۱۱–۱۲، ۲۰۱۳–۱۴، ۲۰۱۹–۲۰

اروپا[ویرایش]

  • قهرمان (۱): ۱۹۸۸–۸۹

عناوین کوچکتر[ویرایش]

  • قهرمان (۱): ۱۹۴۹–۵۰[۸۰]
  • قهرمان (۱): ۲۰۰۵–۰۶
  • قهرمان (۱): ۱۹۷۶
  • قهرمان (۱): ۱۹۶۶

جایگاه در رتبه‌بندی یوفا[ویرایش]

تا تاریخ ۲۰ ژوئن ۲۰۲۰[۸۱]
رتبه باشگاه امتیاز
14 انگلستان چلسی ۸۳٫۰۰۰
15 ایتالیا رم ۷۹٫۰۰۰
16 ایتالیا ناپولی ۷۷٫۰۰۰
17 فرانسه لیون ۷۷٫۰۰۰
18 اوکراین شاختار دونتسک ۷۷٫۰۰۰

تاریخچه لیگ[ویرایش]

سطح لیگ حضور اولین فصل آخرین فصل مجموع
لیگ ملی ۴ ۱۹۲۶–۱۹۲۷ ۱۹۴۵–۱۹۴۶ ۷۸
سری آ ۷۴ ۱۹۲۹–۱۹۳۰ ۲۰۱۹–۲۰۲۰
سری بی ۱۲ ۱۹۴۲–۱۹۴۳ ۲۰۰۶–۲۰۰۷ ۱۲
سری سی۱ ۲ ۲۰۰۴–۲۰۰۵ ۲۰۰۵–۲۰۰۶ ۲

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ "Storia Del Club, by Pietro Gentile and Valerio Rossano" (به Italian). Napoli 2000. 23 June 2007. Archived from the original on 2 July 2007.
  2. "Willy Garbutt, The Italian Trailblazer". British Council. 23 June 2007. Archived from the original on 30 March 2008.
  3. "Dal Naples Football Club all'Internaples" (به Italian). S.S.C. Napoli. 23 June 2007.
  4. "La Storia – Periodo 1904–1926". Napolissimo. 23 June 2007.
  5. FIFA.com
  6. "I Primi 60 Anni: Dalla Nascita Aalla Coppa Lipton" (به Italian). Cuore Rosanero. 23 June 2007. Archived from the original on 11 October 2007.
  7. "La Storia.  – Periodo 1904–1926 – La Preistoria" (به Italian). Napolissimo. 26 June 2007.
  8. "A short history of Napoli's roots: The Spark of Life". 'O Ciuccio. 24 June 2007. Archived from the original on 11 February 2007.
  9. ۹٫۰۰ ۹٫۰۱ ۹٫۰۲ ۹٫۰۳ ۹٫۰۴ ۹٫۰۵ ۹٫۰۶ ۹٫۰۷ ۹٫۰۸ ۹٫۰۹ ۹٫۱۰ ۹٫۱۱ ۹٫۱۲ ۹٫۱۳ ۹٫۱۴ ۹٫۱۵ ۹٫۱۶ Modena, Panini Edizioni (2005). Almanacco Illustrato del Calcio – La Storia 1898–2004.
  10. "Il primo, e ancora indimenticato idolo, dei tifosi partenope". Cronologia. 26 June 2007.
  11. "Storia del Napoli: Gli anni venti e trenta" (به Italian). Vesuvio. 26 June 2007. Archived from the original on 15 July 2012.
  12. "Gli anni '30" (به Italian). YouNapoli.com. 26 June 2007. Archived from the original on 4 May 2007.
  13. ۱۳٫۰ ۱۳٫۱ ۱۳٫۲ ۱۳٫۳ ۱۳٫۴ "Napoli Player Statistics". ClubAngloNapulitano. Archived from the original on 31 دسامبر 2016. Retrieved August 2007. Check date values in: |accessdate= (help)
  14. "Italy 1947/48". Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation.
  15. "Storia del Napoli (1904–1960)" (به Italian). Magico Napoli. 26 June 2007. Archived from the original on 7 March 2005.
  16. "Italy – Coppa Italia History". Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation. 26 June 2007.
  17. ۱۷٫۰ ۱۷٫۱ ۱۷٫۲ ۱۷٫۳ ۱۷٫۴ ۱۷٫۵ ۱۷٫۶ ۱۷٫۷ ۱۷٫۸ ۱۷٫۹ "La storia del Calcio Napoli sino ai giorni nostri" (به Italian). Ale Napoli. Archived from the original on 24 October 2008.
  18. "Anglo-Italian League Cup". Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation. 24 June 2007.
  19. "UEFA Cup Winners' Cup". UEFA. 26 June 2007. Archived from the original on 11 January 2008.
  20. "Finals Countdown: Argentina". U4 The Game. 26 June 2007. Archived from the original on 14 October 2007.
  21. ۲۱٫۰ ۲۱٫۱ ۲۱٫۲ ۲۱٫۳ "People's champion". Channel 4. 26 June 2007. Archived from the original on 29 May 2008.
  22. "European Competitions 1988–89". Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation. 26 June 2007.
  23. Maradona, Diego (2004). El Diego, pg. 165.
  24. Maradona, Diego (2004). El Diego, pg. 166.
  25. "UEFA European Cup Matches 1990–1991". Xs4All. 26 June 2007.
  26. "Coppa Italia champions – Names and Numbers; soccer". 24 July 2007. Archived from the original on 27 September 2004 – via Find Articles.
  27. "Napoli declared bankrupt says ANSA". CNN. 24 June 2007.
  28. "Luigi e Aurelio De Laurentiis" (PDF) (به Italian). My Movies. 26 June 2007.
  29. "De Laurentiis: "Il mio Napoli tra le grandi"" (به Italian). Solo Napoli. 24 June 2007.
  30. "Genoa e Napoli ritorno in paradiso". la Repubblica (به Italian). 10 July 2007. Retrieved 28 July 2009.
  31. "Juve, addio alla Champions. Il Napoli vola in Europa" (به Italian). corriere dello sport. 2 May 2010. Archived from the original on 29 February 2012. Retrieved 2 May 2009.
  32. "The 2010–2011 Serie A table". S.S.C.Napoli. Retrieved 19 July 2011.
  33. "Edinson Cavani joins Paris Saint-Germain for French club record fee". The Guardian. 16 July 2013. Retrieved 2 July 2018.
  34. "Rafa Benitez Is Napoli Manager". BBC. Retrieved 27 May 2013.
  35. "Coppa Italia final: Rafael Benitez's Napoli beat Fiorentina 3–1". BBC Sport. 3 May 2014. Retrieved 3 May 2014.
  36. "Juventus secure 7th straight Serie A title; Inter's top-4 hope restored". ESPN FC. 13 May 2018. Retrieved 10 June 2018.
  37. "Official: Napoli appoint Ancelotti". Football Italia. 23 May 2018.
  38. "Napoli hire Carlo Ancelotti to replace Maurizio Sarri as manager". ESPN. PA Sport. 23 May 2018. Retrieved 23 May 2018.
  39. "Napoli appoint Gennaro Gattuso as head coach after sacking Carlo Ancelotti". The Guardian. 11 December 2019. Retrieved 11 December 2019.
  40. «قهرمانی ناپولی در جام‌حذفی پس از ۶ سال؛ کرگدن هم جام‌دار شد». خبر ورزشی. دریافت‌شده در ۲۳ جولای ۲۰۲۰.
  41. "Deloitte Football Money League 2014". Deloitte. Retrieved 9 October 2014.
  42. "Member associations – UEFA rankings – Season club coefficients –". UEFA. 2016-03-18. Retrieved 2016-04-05.
  43. Agorà Telematica, Agorà Med S.r.l. "Prima squadra – SSC Napoli". sscnapoli.it.
  44. "Sosa, sono lacrime di festa". Repubblica.it. 11 May 2008. Retrieved 29 January 2010.
  45. "All the Presidents from Ascarelli to De Laurentiis". S.S.C. Napoli. 23 June 2007.
  46. "Omaggio al Napoli di Giovanni Armillotta" (به Italian). Gloria Eterna Al Napoli. 24 June 2007. Archived from the original on 26 October 2009. Retrieved 6 December 2018.
  47. "Il tifo calcistico in Italia – Settembre 2012" (به Italian). September 2012. Retrieved 18 September 2012.
  48. "Napoli History". Napoli AZplayers. 29 June 2007. Archived from the original on 28 July 2007.
  49. "Yaya Tourè: "Al San Paolo mi tremavano le gambe, dopo l'inno capii in che guaio ci eravamo messi..."". Tutto Napoli. 28 November 2006. Retrieved 31 March 2014.
  50. "Genoa and Napoli". Forum of S.S.C. Napoli official site. 29 June 2007. Archived from the original on 11 September 2007.
  51. "Unlikely friendships between rival Italian clubs". When Saturday Comes. 2011-11-08. Archived from the original on 25 July 2018. Retrieved 2018-07-25.
  52. "Napoletani Ultras Plovdiv (Lokomotiv Plovdiv-Bulgaria)". Ultras-tifo.net. 2008-01-05. Retrieved 2016-04-05.
  53. "Gemellaggio Napoli Palermo". Tuttocurve (به Italian). 2015-10-29. Retrieved 2018-12-22.
  54. "Napoli, gemellaggio coi tifosi del Borussia Dortmund". calciomercato.it (به ایتالیایی). Retrieved 2018-12-22.
  55. "Napoli-Psg, il gemellaggio ultrà: l'abbraccio nel nome di Maradona". Il Mattino (به ایتالیایی). Retrieved 2018-12-22.
  56. IamNaples.it, Redazione (2016-02-25). "FOTO – Continua il gemellaggio tra Napoli e Celtic Glasgow". iamnaples.it (به Italian). Retrieved 2018-12-22.
  57. "Napoli Calcio" (به Italian). Agenda Online. 24 June 2007. Archived from the original on 28 March 2009. Retrieved 6 December 2018.
  58. "La Storia – Periodo 1904–1926" (به Italian). Napolissimo. 23 June 2007. Archived from the original on 24 July 2012.
  59. "What's in a Nickname? The Answer Is in the Cup". NPR. 24 June 2007.
  60. "Stemma Provincia di Napoli" (به Italian). Comuni-Italiani. 24 June 2007.
  61. "A short history of Napoli's roots". 'O Ciuccio. 24 June 2007. Archived from the original on 11 February 2007.
  62. "Napoli Story". Riccardo Cassero. 24 June 2007.
  63. "Napoli Information". WeltFussballarchiv. 24 June 2007.
  64. "Napoli Information". WeltFussballarchiv. 24 June 2007. Archived from the original on 28 September 2007.
  65. "The Story of La Partenope". La Partenope. 24 June 2007. Archived from the original on 28 September 2007. Retrieved 25 August 2007.
  66. "Center of Naples, Italy". Chadab Napoli. 24 June 2007. Archived from the original on 5 October 2011.
  67. Joseph Sciorra, Italian Folk: Vernacular Culture in Italian-American Lives (2010), page 116 "the Neapolitan standard 'O surdato 'nnammurato (A Soldier in Love)"
  68. "I colori del Napoli". riccardocassero.it. 18 February 2010. Retrieved 14 January 2019.
  69. "Napoli record scorer Hamsik set to leave the club". euro news. Retrieved 23 July 2020.
  70. Agorà Telematica, Agorà Med S.r.l. "Prima squadra – SSC Napoli". sscnapoli.it.
  71. "Italy – Serie A top scorers". Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation. Archived from the original on 31 October 2015. Retrieved 14 January 2019.
  72. "Italy - Serie A Top Scorers". RSSSF. Archived from the original on 31 October 2015. Retrieved 4 September 2013.
  73. ۷۳٫۰ ۷۳٫۱ Napoli in cifre, riccardocassero.it
  74. "Napoli's Gonzalo Higuain sets Serie A goals record with 36 in a season". ESPN FC. 14 May 2016. Retrieved 2 July 2018.
  75. "Gonzalo Higuain's £75m Juventus move – its place in history and what it means for football". eurosport.com. 26 July 2016. Retrieved 26 July 2016.
  76. "Higuain joins Juventus". juventus.com. 26 July 2016. Retrieved 26 July 2016.
  77. "Napoli confirm signing of Hirving Lozano from PSV Eindhoven". S.S.C. Napoli. 23 August 2019.
  78. "palmares". SSC Napoli. Retrieved 23 July 2020.
  79. "Storia" (به Italian). Calcio Napoli Net. 26 June 2007. Archived from the original on 9 August 2007.
  80. و ۱۹۴۵–۴۶ قهرمانی همراه باری در سری آ-بی جنوب ایتالیا.
  81. UEFA.com. "Member associations – UEFA Coefficients – Club coefficients". UEFA.

پیوند به بیرون[ویرایش]