باشگاه فوتبال اینتر میلان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از اینتر میلان)
پرش به: ناوبری، جستجو
اینتر میلان
Inter Milan.png
نام کامل باشگاه باشگاه فوتبال اینترناتسیوناله میلانو
لقب(ها) نرآتزوری (آبی و مشکی)
پاتزا اینتر (اینتر دیوانه)
اینترناتسیوناله (بین‌المللی‌ها)
بیسکیونه (مارافعی بزرگ)
نام غیررسمی INT
تاریخ تأسیس ۹ مارس ۱۹۰۸ (۱۰۹ سال پیش)
نام ورزشگاه ورزشگاه جوزپه مه آتزا شهر میلان
(گنجایش: ۸۰٬۰۱۸ نفر است)
مالک گروه تجاری سانینگ (۷۰ درصد)-اریک توهیر(۳۰ درصد)
مدیرعامل اریک توهیر
سرمربی لوچانو اسپالتی
لیگ سری آ
۲۰۱۶/۲۰۱۷ "رتبه ۷"
وب‌گاه http://www.inter.it
Kit left arm inter1617h.png
Team colours
Kit body inter1718h.png
Team colours
Kit right arm inter1617h.png
Team colours
Team colours
Kit socks inter1718h.png
Team colours
لباس اول
Kit left arm inter1718a.png
Team colours
Kit body inter1718a.png
Team colours
Kit right arm inter1718a.png
Team colours
Kit shorts inter1718a.png
Team colours
Kit socks inter1617a.png
Team colours
لباس دوم
Kit left arm inter1718T.png
Team colours
Kit body inter1718T.png
Team colours
Kit right arm inter1718T.png
Team colours
Kit shorts inter1718T.png
Team colours
Team colours
لباس سوم

باشگاه فوتبال اینترناتسیوناله میلانو (به ایتالیایی: Football Club Internazionale Milano) که معمولاً با عنوان اینترناتسیوناله یا به‌طور ساده‌تر اینتر و در خارج از ایتالیا به عنوان اینتر میلان شناخه می‌شود، یک باشگاه حرفه‌ای فوتبال در شهر میلان، ایتالیا است. این باشگاه در۹ مارس سال ۱۹۰۸ میلادی به وسیله جووانی پارامیتیوتی تأسیس شده‌است.[۱]

باشگاه اینتر میلان دارای افتخارات متعددی همچون ۳ قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا [۲] (دوبار به صورت متوالی در سال‌های ۱۹۶۴ و ۱۹۶۵ و دیگری در سال ۲۰۱۰)، ۳ قهرمانی در جام یوفا[۳]، ۱۸ قهرمانی در سری آ ایتالیا[۴]، ۷ قهرمانی در جام حذفی فوتبال ایتالیا[۵] ، ۵ قهرمانی در سوپرجام فوتبال ایتالیا[۶]، ۲ قهرمانی جام بین قاره‌ای (فوتبال) و ۱ قهرمانی در جام باشگاه‌های فوتبال جهان را در کارنامه دارد و با کسب ۳۹ جام نهمین تیم پرافتخار در اروپا است[۷]. این باشگاه از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۰، پنج عنوان لیگ به صورت متوالی به دست آورد.

ورزشگاه خانگی تیم اینتر میلان جوزپه مه آتزا (سن سیرو) نام دارد[۸] که با گنجایش ۸۰٬۰۱۸ نفری یکی از بزرگترین ورزشگاه‌های ایتالیا و اروپا است. در سال ۱۹۷۲ جوزپه مه آتزا (برترین گلزن تاریخ باشگاه اینتر میلان) در گذشت. از آن پس شهرداری میلان نام این ورزشگاه را به جوزپه مه آتزا تغییر داد. اینتر این استادیوم را با تیم میلان مشترکاً استفاده می‌کند. آث میلان بزرگترین رقیب اینتر است و رقابت این دو تیم شهرآورد دلا مادونینا نام دارد[۹]که یکی از مهم‌ترین شهرآوردهای فوتبالی در جهان است. باشگاه اینتر از اعضای بنیانگذار گروه ۱۴ است که پس از فروپاشی توسط اتحادیه باشگاه‌های فوتبال اروپا جایگزین شد.[۱۰] از سال ۲۰۱۰، اینتر دومین تیم پر طرفداردر ایتالیا و ششمین تیم پر طرفداردر اروپا است همچنین یکی از ارزشمندترین باشگاه‌های فوتبال در ایتالیا و جهان است.[۱۱]


محتویات

اطلاعات اصلی باشگاه[ویرایش]

تاریخچه[ویرایش]

اولین قهرمانی باشگاه در فصل ۱۹۰۹–۱۹۱۰

Questa notte splendida darà i colori al nostro "

stemma: il nero e l'azzurro sullo sfondo d'oro delle

stelle. Si chiamerà Internazionale, perchè noi siamo

".fratelli del mondo

9 March 1908, Milan [۲۳]

ترجمه :"این شب زیبا رنگ را به کت و شلوارهای ما می‌دهد:

سیاه و آبی در پس زمینه‌های طلایی ستارگان،

آن بین‌المللی نامیده می‌شود، زیرا ما برادران در جهان هستیم."

۹ مارس ۱۹۰۸,میلان

چگونگی تأسیس باشگاه[ویرایش]

سال ۱۸۹۹ در شهر میلان باشگاه کریکت و فوتبال میلان تأسیس شد. این تیم تا سال ۱۹۰۸ توانست سه بار قهرمانی ایتالیا را جشن بگیرد. در این سال، بین سران اصلی باشگاه بر سر استفاده از بازیکنان خارجی اختلاف افتاد تا اینکه طی یک جلسه رسمی، گروهی که اعتقاد به استفاده از بازیکنان خارجی داشتند از این باشگاه جدا شده و نام اینترنازیوناله (به معنای بین‌المللی) را برای باشگاه خود انتخاب کردند. سیاست اصلی باشگاه از همان ابتدا مبارزه با نژادپرستی بود. تیم اینتر ناتسیوناله برای قهرمانی در لیگ ایتالیا تنها ۲ سال صبر کرد و در سال ۱۹۱۰ اولین قهرمانی این باشگاه به ثبت رسید. کاپیتان و مربی تیم در اولین قهرمانی در سال ۱۹۱۰ ویرجیلیو فوساتی بود که بعدها در جنگ جهانی اول هنگام خدمت در ارتش ایتالیا کشته شد.

روزهای پر فراز و نشیب اینتر[ویرایش]

سالهای آغازین برای اینتر بسیار موفق بود. تیم دیگر شهر میلان (آث میلان)، پس از جدایی اینتری‌ها افت وحشتناکی کرد و بیش از ۴۰ سال در حسرت قهرمانی ایتالیا بود تا اینتر چند دهه بدون مزاحمت تیم اول شهر میلان باشد. اما اینتر نیز پس از کسب قهرمانی دوم در سال ۱۹۲۰ دچار افت شد و تا اواخر دهه بیست از کورس قهرمانی دور بود.

ظهور جوزپه مه آتزا[ویرایش]

سال ۱۹۲۷ ستاره‌ای به نام جوزپه مئاتزا در میلان متولد شد. اینتر با اتکا به این فوق ستاره خود دوباره به اوج بازگشت و توانست بار دیگر قهرمانی ایتالیا را از آن خود کند. مه آتزا توانست در اولین دوره برگزاری لیگ کشور ایتالیا با نام سری آ، قهرمانی را به اینتر هدیه کند و خود با زدن ۳۱ گل آقای گل اولین دوره سری آ شود. مه آتزا بین سالهای ۱۹۲۸ تا ۱۹۳۶ توانست ۴ بار آقای گلی کشور ایتالیا را بدست آورد. همچنین در دو جام جهانی ۱۹۳۴ ایتالیا و جام جهانی ۱۹۳۸ فرانسه، جوزپه مه آتزا یکی از ارکان اصلی قهرمانی ایتالیا بود. او در جام جهانی ۱۹۳۴ بهترین بازیکن جام شد و در جام جهانی ۱۹۳۸ بازوبند کاپیتانی آتزوری‌ها را بر بازو بست. این بازیکن در سالهای آخر بازیگری خود از اینتر جدا شد و بازی در چند تیم دیگر ایتالیا را هم تجربه کرد ولی در سال آخر دوران بازی خود به اینتر بازگشت تا با پیراهن این تیم از دنیای فوتبال خداحافظی کند. جوزپه مه آتزا در ۴۰۸ بازی ۲۸۸ گل برای اینتر زد و بعد از گذشت چند دهه هنوز بهترین گلزن اینتر و چهارمین گلزن برتر تاریخ لیگ ایتالیاست. او در مقاطع مختلفی سرمربیگری اینتر را بر عهده گرفت و در سال ۱۹۷۹ پس از مرگش، شهرداری میلان نام بزرگترین ورزشگاه کشور ایتالیا را از سن سیرو به جوزپه مه آتزا تغییر داد.

دهه چهل و آغاز دهه پنجاه[ویرایش]

اینتر بین سالهای ۱۹۴۰ تا ۱۹۵۰ همیشه یکی از مدعیان قهرمانی سری آ بود اما معمولاً در رتبه‌های دوم و سوم قرار می‌گرفت و نمی‌توانست به قهرمانی برسد. تا اینکه در سال ۱۹۵۲ آلفردو فونی به عنوان سرمربی اینتر برگزیده شد و با متحول کردن تیم توانست اینتر را به قدرت اول ایتالیا تبدیل کند. او در همان دو سال اول حضور خود دو بار اینتر را صاحب اسکودتو کرد و نتایج جالبی را با اینتر رقم زد. اینتر در بسیاری از مسابقات با اختلاف گل فراوان پیروز می‌شد که از بین آنها می‌توان به پیروزی ۶–۰ مقابل یوونتوس اشاره کرد. دوران نسبتاً کوتاه فونی با موفقیت‌های چشمگیری برای اینتر همراه بود.

دوران طلایی[ویرایش]

در سال ۱۹۵۵، آنجلو موراتی که از افراد سرشناس ایتالیا بود اینتر را خریداری کرد و ریاست این تیم را بر عهده گرفت. حضور موراتی در اینتر با پایان دوران آلفردو فونی همراه بود. موراتی در ابتدای حضور خود چند مربی عوض کرد تا سرانجام تصمیم گرفت هدایت باشگاه را به یک تئوریسین آرژانتینی به نام هلنیو هرارا بسپارد. هرارا در سال ۱۹۶۰ اینتر را تحویل گرفت و شروع به ساختن تیمی جوان و منسجم کرد. تیم او سال اول در رتبه سوم ایتالیا ایستاد، سال دوم نایب قهرمان شد و در سال سوم اسکودتو رو بدست آورد تا تفکراتش به بار بنشیند. پس از اولین قهرمانی در سری آ، اینتر سال بعد جام باشگاه‌های اروپا را به دست آورد. فصل بعد هم هرارا برترین سال تاریخ اینتر را رقم زد و تمامی جامهای ممکن را به ارمغان آورد. در آن سال اینتر قهرمان اسکودتو، جام باشگاه‌های اروپا و جام بین قاره‌ای شد. در سال ۱۹۶۶ هم اینتر با هرارا به دهمین اسکودتو خود رسید. در کشور ایتالیا هر تیمی ۱۰ بار قهرمان لیگ داخلی کشور شود یک ستاره به پیراهن خود اضافه می‌کند. اینتر در سال‌های طلایی با بازیکنانی نظیر فاکتی، مازولا، سوارز و کورسو بر بام ایتالیا و اروپا قرار گرفت و دهه شصت میلادی به عنوان بهترین دوران این باشگاه ثبت شد. اینتر در آن سالها ۳ اسکودتو و ۴ جام بین‌المللی را بدست آورد و به اینتر هرارا لقب اینتر بزرگ (Grande Inter) داده شد. دوران طلایی هرارا دو سال بعد یعنی در سال ۱۹۶۸ با جدایی آنجلو موراتی پایان پذیرفت.

پاتزا اینتر (اینتر دیوانه)[ویرایش]

سال ۱۹۷۰ اینتر به نایب قهرمانی ایتالیا دست یافت، ولی فصل ۱۹۷۰–۱۹۷۱ برای اینتر وحشتناک آغاز شد. شکست‌های پیاپی ابتدای فصل و بازی‌های کابوس وار اینتر باعث شد هوادارن این تیم نگران سقوط به دسته پائین‌تر باشند. اما ورق برگشت و اینتر بردهای خود را آغاز کرد. در پایان فصل، اینتر قهرمانی لیگ را بدست آورد و لقب پاتزا اینتر به این تیم داده شد. پس از آن سال بار دیگر اینتر دوران بسیار پر فراز و نشیبی را پشت سر گذاشت، تا اینکه جووانی تراپاتونی به عنوان سرمربی اینتر انتخاب شد. تراپاتونی با داشتن بازیکنانی همچون لوتار ماتئوس، جوزپه برگومی، آندریاس برمه، والتر زنگا و نیکولا برتی توانست سال ۱۹۸۹ با ۵۸ امتیاز (در آن دوران هر برد ۲ امتیازی بود) قهرمان سری آ شود. قهرمانی که تا سال ۲۰۰۷، بهترین قهرمانی ادوار سری آ محسوب می‌شد. یک سال بعد هم تیم ملی آلمان با بازیکنان اینتری خود یعنی لوتار ماتئوس، یورگن کلینزمن و آندریاس برمه توانست یاران مارادونا را فینال جام جهانی شکست دهد و قهرمان جهان شود. در آن بازی‌ها لوتار ماتئوس کاپیتان و مؤثرترین بازیکن تیم ملی آلمان در جام جهانی بود. همان سال فیفا تصمیم گرفت هر سال بازیکن سال فوتبال جهان را انتخاب کند. لوتار ماتئوس اولین کسی بود که جایزه بهترین بازیکن سال جهان را از آن خود کرد.

سالهای سیاه اینتر[ویرایش]

اسکودتوی سیزدهم برای اینتر نحس بود. پس از قهرمانی در سال ۱۹۸۹، اینتر تا سالیان زیادی نتوانست قهرمانی سری آ را بدست آورد. بدترین دوران اینتر طی این سالها رقم خورد و اینتر در سال ۱۹۹۳–۱۹۹۴ با کسب عنوان سیزدهم در سری آ، بدترین رتبه تاریخ خود را بدست آورد و فقط ۱ امتیاز تا سقوط به دسته پایین‌تر فاصله داشت. البته اینتر در دهه ۹۰ سه بار جام یوفا را بدست آورد، ولی کسب این جام نمی‌توانست طرفداران اینتر را راضی نگه دارد. ماسیمو موراتی فرزند آنجلو موراتی پر افتخارترین رئیس اینتر، باشگاه را خریداری کرد و سعی داشت با جمع کردن انبوهی از ستارگان دنیای فوتبال نظیر رونالدو، ویری، باجو، زامورانو، باتیستوتا، تولدو، بلان و کاناوارو اینتر را به دوران با شکوه خود بازگرداند. اما تیم موراتی هم با وجود اینکه دو بار تا آستانه قهرمانی پیش رفت در فتح اسکودتو ناکام بود. نراتزوری‌ها اعتقاد داشتند دلیل این ناکامی، حمایت داوران ایتالیایی از یوونتوس و دیگر حریفان پرنفوذ آن‌هاست. یکی از پرحاشیه‌ترین داوری‌های ایتالیا در سال ۱۹۹۸ و در مصاف اینتر و یوونتوس رخ داد که داور مسابقه خطای پنالتی ایولیانو مدافع یوونتوس روی رونالدو را نگرفت و باعث پیروزی و در نهایت قهرمانی تیم تورینی شد. در سال ۲۰۰۲ هم اینتری‌ها اعتقاد داشتند داوران ایتالیایی در هفته‌های پایانی شرایط ناکامی اینتر و قهرمانی یوونتوس را محیا کرده‌اند. این وضعیت، تا سال ۲۰۰۶ ادامه داشت.

شروعی دوباره[ویرایش]

پس از پایان سال ۲۰۰۶، دادگاه ایتالیا که ۲ سال به صورت مخفی مکالمات سران باشگاه‌های سری آ را ضبط می‌کرد به تحقیق در مورد فساد و تبانی در فوتبال ایتالیا پرداخت. مکالمات لوچانو موجی مدیر باشگاه یوونتوس با رئیس کمیته داوران و مدارک به دست آمده از بعضی باشگاه‌های ایتالیایی آنها را به دردسر انداخت. در نهایت یوونتوس به جرم تبانی با داوران به دسته پائین‌تر سقوط کرد و ۲ قهرمانی آخر این تیم پس گرفته شد. باشگاه‌های میلان، لاتزیو و فیورنتینا هم با کسر امتیاز روبرو شدند. جدول ایتالیا در سال ۲۰۰۶ تغییر کرد و یوونتوس به انتهای جدول سقوط کرد. مدتی بعد یوفا از فدراسیون فوتبال ایتالیا خواست برای شرکت تیم‌های ایتالیایی در مسابقات فصل آینده لیگ قهرمانان، برای فصل ۰۶–۲۰۰۵ فهرمان جدیدی تعیین کند و فدراسیون فوتبال ایتالیا بر اساس جدول جدید بعد از اعمال مجازات‌ها، اینتر را به عنوان قهرمان لیگ ۰۶–۲۰۰۵ معرفی کرد.

پرواز نراتزوری[ویرایش]

پس از پاک شدن نسبی فوتبال ایتالیا، ماسیمو موراتی که می‌خواست جا پای پدر بگذارد با کمک جاچینتو فاکتی و با مربیگری روبرتو مانچینی بار دیگر بسیاری از فوق ستاره‌های دنیای فوتبال را جمع‌آوری کرد. فاکتی همان سال درگذشت، ولی حاصل تلاش‌های او و ماسیمو موراتی قهرمانی‌های اینتر بود. ثبت رکورد ۱۷ پیروزی پیاپی و کسب ۹۷ امتیاز در یک فصل، دو رکورد ارزشمند برای اینتر به ارمغان آورد و نراتزوریها توانستند با ۲۲ امتیاز اختلاف نسبت به تیم دوم قهرمانی ایتالیا را جشن بگیرند. یک فصل بعد هم اینتر در آستانه صد سالگی با پشت سر گذاشتن رقبا برای سومین سال پیاپی قهرمانی ایتالیا را از آن خود کرد. اینتر خود را به عنوان قدرت اول فوتبال ایتالیا مطرح کرد، اما در فتح لیگ قهرمانان اروپا ناکام بود. پس از پایان سال ۲۰۰۸ موراتی گرانقیمت‌ترین مربی جهان یعنی ژوزه مورینیو را به اینتر آورد تا شاید این مربی سرشناس، یک بار دیگر قهرمانی اروپا را برای اینتر و موراتی به ارمغان بیاورد.

دوران طلایی آقای خاص[ویرایش]

ژوزه مورینیو در همان سال اول ورود به ایتالیا توانست اینتر را برای چهارمین بار پیاپی به قهرمانی سری آ برساند، اما در لیگ قهرمانان ناموفق بود و در مرحله یک‌هشتم نهایی با شکست برابر منچستر یونایتد از دور رقابت‌ها کنار رفت. در پایان فصل بهترین بازیکن اینتر و یکی از برترین مهاجمین جهان یعنی زلاتان ابراهیموویچ در ازای ساموئل اتوئو به همراه چهل و نه میلیون یورو از اینتر جدا شد و به بارسلونا پیوست. علاوه بر ساموئل اتوئو، اینتر با پول بدست آمده از فروش ابراهیموویچ بازیکن دیگری مثل دیگو میلیتو، وسلی اسنایدر، لوسیو، تیاگو موتا و گوران پاندف را به خدمت گرفت. عملکرد اینتر در فصل ۲۰۱۰–۲۰۰۹ فوق‌العاده بود. شاگردان مورینیو با وجود مشکلات فراوان توانستند قهرمانی لیگ ایتالیا را بدست آورند. مورینیو طی دو فصل حضور خود در ایتالیا رکورد شکست ناپذیری خود در بازیهای خانگی را حفظ کرد و نراتزوری‌ها هرگز در مسابقات خانگی طعم شکست را نچشیدند. در رقابت‌های جام حذفی هم اینتر با شکست لیورنو، یوونتوس و فیورنتینا به فینال رسید و در بازی فینال با تک گل دیگو میلیتو از سد رم گذشت و قهرمانی جام حذفی را به افتخارات خود اضافه کرد.[۲۴]اما مهمترین دستاورد تیم مورینیو در لیگ قهرمانان اروپا بود. نراتزوری‌ها در مرحله یک‌هشتم نهایی چلسی، قهرمان انگلستان را در هر دو بازی رفت و برگشت مغلوب کردند. در مرحله نیمه نهایی با نتیجه ۳–۲ از سد بارسلونا قهرمان اسپانیا و مدافع عنوان قهرمانی اروپا گذشتند و در مسابقه فینال نیز با پیروزی ۲–۰ برابر بایرن مونیخ قهرمان آلمان بار دیگر بر بام اروپا ایستادند.[۲۵] اینتر ۲۰۱۰–۲۰۰۹ با کسب هر سه قهرمانی ممکن، اولین تیم ایتالیایی لقب گرفت که توانست سه‌گانه (Treble) کند. پس از پایان فصل ژوزه مورینیو از اینتر جدا شد[۲۶] و رافائل بنیتز سرمربی اسبق لیورپول جای او را بر روی نیمکت اینتر پر کرد.[۲۷] بنیتز اولین جام خود را را با پیروزی ۱–۳ اینتر در برابر رم بدست آورد، هر چند در کسب سوپر جام اروپا ناکام ماند و بخاطر نتایج ضعیف خیلی زود از اینتر اخراج شد[۲۸]و لئوناردو به عنوان سرمربی اینتر انتخاب شد[۲۹].

فینال لیگ قهرمانان اروپا ۲۰۱۰[ویرایش]

دیدار پایانی این مسابقات معتبر به قضاوت " هاوارد وب " از انگلیس در ورزشگاه "سانتیاگو برنابئو "‌شهر مادرید برگزار شد که طی آن تیم اینتر با ارایه یک بازی حساب شده برابر حریف خود به پیروزی دو برصفر رسید.[۳۰]" اینترمیلان و بایرن مونیخ پیش از رسیدن به فینال لیگ قهرمانان باشگاه‌های اروپا فاتح لیگ و جام حذفی ایتالیا و المان شده بودند [۳۱].مورینیو که با چلسی هرگز حضور در فینال را تجربه نکرد، در دومین فصل حضورش در اینتر به فینال لیگ قهرمانان رسید. او در فینال باید مقابل استاد سابقش، لوئیس فن خال قرار می‌گرفت که بار دیگر بایرن را به تیم اول بوندس لیگا تبدیل کرده بود. هر دو تیم با قهرمانی در لیگ و جام حذفی به دنبال تکمیل سه‌گانه شان بودند و در نهایت این اینتر بود که با درخشش دیه گو میلیتو، بهترین بازیکن فصل لیگ قهرمانان، جام قهرمانی را بالای سر برد.[۳۲]

فینال لیگ قهرمانان اروپا ۲۰۱۰
  • ترکیب دو تیم در این مسابقه:

بایرن:بوت، لام، فن بویتن، باداشتوبر، فن بومل، شوآن اشتایگر، آلتین توپ، مولر، اولیچ

اینتر: سزار، مایکون، لوسیو، ساموئل، زانتی، چیوو، کامبیاسو، اسنایدر، اتوئو، میلیتو، پاندف

بحران مالی و فروش باشگاه[ویرایش]

انتخاب بنیتز، آغاز مسیری بود که خیلی زود اینتر را از جمع مدعیان قهرمانی ایتالیا دور کرد. اینتر طی دو فصل، از ۵ مربی مختلف استفاده کرد و همه آن‌ها بعد از مدت کوتاهی اخراج شدند. اینتر بخاطر قانون فیرپلی مالی و نداشتن منابع مناسب مالی مجبور به فروش ستاره‌های خود شد و ساموئل اتوئو، وسلی اسنایدر، ژولیو سزار، لوسیو، مایکون، تیاگو موتا و گوران پاندف بخاطر حقوق بالایشان این تیم را ترک کردند. از بین ۵ مربی که در این مدت روی نیمکت اینتر نشستند بجز رافائل بنیتز، هیچ‌کدام سابقه قهرمانی در سطح اول اروپا را نداشتند. اینتر در سال ۲۰۱۱ دوم شد، سال ۲۰۱۲ در جایگاه ششم قرار گرفت و سال ۲۰۱۳ در رده نهم ایستاد. در نهایت اعتراضات هواداران تیفوسی اینتر ملقب به کوروا نورد باعث شد ماسیمو موراتی برای خروج اینتر از شرایط بحرانی تصمیم به فروش باشگاه بگیرد. ۱۵ اکتبر سال ۲۰۱۳ اریک توهیر سرمایه‌دار اندونزیایی و مالک باشگاه فیلادلفیا سونتی سیکسرز در لیگ ان بی ای و دی‌سی یونایتد در لیگ فوتبال ام‌ال اس آمریکا، هفتاد درصد سهام اینتر را با پرداخت بیش از ۵۰۰ میلیون دلار خرید تا دوران مالکیت ۱۸ ساله موراتی در اینتر به پایان برسد. یک ماه بعد یعنی ۱۵ نوامبر، توهیر به عنوان مدیرعامل اینتر جای موراتی را روی صندلی ریاست این باشگاه گرفت. البته هم اکنون مالک اصلی اینتر شرکت سانینگ چین به مدیریت استیون ژانگ هست که قسمت عمده سهام توهیر را خریدند و با اهداف بلند پروازانه سعی به برگرداندن اینتر به جمع مدعیان دارند.

تاریخچه لوگو باشگاه[ویرایش]

  • لوگو اینتر چندین بار تغییر کرده‌است. لوگوی اینتر از حروف F,C،I,M تشکیل شده‌است که در واقع مخفف نام تیم یعنی FC Inter Milan می‌باشد.

لوگوی باشگاه از ابتدا به رنگ آبی و مشکی (رنگ پیراهن) بوده اما در طول سالیان مختلف دچار تغییرات کلی و جزیی بسیاری شده‌است.

  • لوگوی کنونی اینتر

پس از واگذاری باشگاه اینتر در سال ۲۰۱۳ به اریک توهیر، تاجر متمول اندونزیایی، لوگوی باشگاه اینتر نیز تغییر کرد. باشگاه اینتر با انتشار بیانیه ای تحت شعار «آرم جدید نراتزوری، مارک جدید اما همان اینتر.»، آرم این باشگاه را تغییر داد. تغییرات آرم جدید اینتر نسبت به آرم پیشین بدین شرح است: حرف I کاملاً به زیر حرف C رفته‌است و رنگ حلقه بیرونی نیز از مشکی - طلایی - آبی - طلایی به مشکی - آبی - طلایی تغییر پیدا کرده‌است. مهمترین تغییر هم حذف ستاره بالای لوگوی اینتر است.

آمار و رکوردهای باشگاه[ویرایش]

آمار و رکوردهای باشگاه
تنها تیم سری آ که فاتح سه‌گانه شده‌است. (فصل ۲۰۱۰)[۳۳]
اینتر اولین تیم ایتالیایی است که دو بار به صورت متوالی فاتح جام باشگاه‌های اروپا شده (فصل ۱۹۶۴ و ۱۹۶۵)
اینتر آخرین تیم ایتالیایی است که فاتح لیگ قهرمانان شده. (فصل ۲۰۱۰)
تنها تیم سری آ که به سری ب سقوط نکرده‌است. (با ۸۴ فصل حضور)
در زمان ۱۸ تیمی بودن و۲ امتیاز برای هر پیروزی اینترمیلان در فصل ۱۹۸۸–۸۹ با ۵۹ امتیاز رکورد تاریخی ثبت کرد.
در زمان ۲۰ تیمی بودن و۳ امتیاز برای هر بازی اینترمیلان در فصل ۲۰۰۶–۲۰۰۷ با ۹۷ امتیاز رکورد زد.
اینترمیلان رکورد تاریخی ۱۷ برد پیاپی در کالچو که در لیگ‌های دیگر هم غیرقابل تکرار بوده را با مانچینی در فصل ۲۰۰۶–۲۰۰۷ تکرار کرد.
پس از یوونتوس اینتر دارای بیشترین پیروزی در یک فصل است. (فصل ۲۰۰۶/۲۰۰۷ با ۳۰ پیروزی)
اینتر اولین تیمی است که قهرمان سری آ شده. ۱۹۳۰(اولین دوره برگزاری سری آ)
اینتر در تاریخ ۲۶ سپتامبر ۱۹۶۴ به عنوان اولین تیم ایتالیایی تاریخ، جام قهرمانی بین قاره ای را بالای سر برد.
خاویر زانتی رکورد داران بیشترین بازی با پیراهن اینتر (۸۴۵) است. پس از زانتی جوزپه برگومی و جاچینتو فاکتی به ترتیب با (۷۵۸) و (۶۳۴) بازی رکورد دار هستند.
برترین گلزن تاریخ باشگاه جوزپه مه آتزا با ۲۸۸ گل است. همچنین الساندرو آلتوبلی با ۲۰۹ گل و روبرتو بونینسنگا با ۱۷۱ گل در رتبه‌های دوم و سوم قرار دارند.[۳۴]

ترکیب تیم اول[ویرایش]

از تاریخ ۰۳ آگوست ۲۰۱۷.[۳۵]

شماره بازیکن ملیت پست تاریخ تولد (سن)
دروازه‌بان‌ها
۱ سمیر هاندانوویچ اسلوونی دروازه‌بان ۱۴ ژوئیهٔ ۱۹۸۴(1984-07-14) ‏(۳۳ سال)
۲۷ دانیله پادلی ایتالیا دروازه‌بان ۲۵ اکتبر ۱۹۸۵(1985-10-25) ‏(۳۲ سال)
۴۶ توماسو برنی ایتالیا دروازه‌بان ۶ مارس ۱۹۸۳(1983-03-06) ‏(۳۴ سال)
دفاع‌ها
۷ ژوآئو کانسلو پرتغال دفاع ۲۷ مهٔ ۱۹۹۴(1994-05-27) ‏(۲۳ سال)
۱۳ آندریا رانوکیا ایتالیا دفاع ۱۶ فوریهٔ ۱۹۸۸(1988-02-16) ‏(۲۹ سال)
۲۱ داویده سانتون ایتالیا دفاع ۲ ژانویهٔ ۱۹۹۱(1991-01-02) ‏(۲۷ سال)
۲۵ میراندا (بازیکن فوتبال) (کاپیتان دوم) برزیل دفاع ۷ سپتامبر ۱۹۸۴(1984-09-07) ‏(۳۳ سال)
۲۹ دالبرت هنریکه برزیل دفاع ۵ سپتامبر ۱۹۹۳(1993-09-05) ‏(۲۴ سال)
۳۳ دنیلو دمبروسیو ایتالیا دفاع ۹ سپتامبر ۱۹۸۸(1988-09-09) ‏(۲۹ سال)
۳۷ میلان اشکرینیار اسلواکی دفاع ۱۱ فوریهٔ ۱۹۹۵(1995-02-11) ‏(۲۲ سال)
۵۵ یوتو ناگاتومو ژاپن دفاع ۱۲ سپتامبر ۱۹۸۶(1986-09-12) ‏(۳۱ سال)
۲ لیساندرو لوپز آرژانتین دفاع ۱ سپتامبر ۱۹۸۹(1989-09-01) ‏(۲۸ سال)
۶۱ زینهو ون هیوسدن بلژیک دفاع ۲۹ ژوئیهٔ ۱۹۹۹(1999-07-29) ‏(۱۸ سال)
هافبک‌ها
۵ روبرتو گالیاردینی ایتالیا هافبک ۸ آوریل ۱۹۹۴(1994-04-08) ‏(۲۳ سال)
۱۰ ژواو ماریو پرتغال هافبک ۱۹ ژانویهٔ ۱۹۹۳(1993-01-19) ‏(۲۴ سال)
۱۱ ماتیاس وسینو اروگوئه هافبک ۲۴ اوت ۱۹۹۱(1991-08-24) ‏(۲۶ سال)
۲۰ بورخا والرو اسپانیا هافبک ۱۲ ژانویهٔ ۱۹۸۵(1985-01-12) ‏(۳۳ سال)
۴۴ ایوان پریشیچ کرواسی هافبک ۲ فوریهٔ ۱۹۸۹(1989-02-02) ‏(۲۸ سال)
۷۷ مارسلو بروزویچ کرواسی هافبک ۱۶ نوامبر ۱۹۹۲(1992-11-16) ‏(۲۵ سال)
۸۷ آنتونیو کاندرئوا ایتالیا هافبک ۲۸ فوریهٔ ۱۹۸۷(1987-02-28) ‏(۳۰ سال)
آسانه دمویا گنکوری ساحل عاج هافبک ۲۸ سپتامبر ۱۹۹۶(1996-09-28) ‏(۲۱ سال)
مهاجمان
۹ مائورو ایکاردی (کاپیتان) آرژانتین مهاجم ۱۹ فوریهٔ ۱۹۹۳(1993-02-19) ‏(۲۴ سال)
۱۷ یان کارامو فرانسه مهاجم ۸ ژوئیهٔ ۱۹۹۸(1998-07-08) ‏(۱۹ سال)
۲۳ ادر سیتادین مارتینز ایتالیا مهاجم ۱۵ نوامبر ۱۹۸۶(1986-11-15) ‏(۳۱ سال)
۹۹ آندره آ پینامونتی ایتالیا مهاجم ۱۹ مهٔ ۱۹۹۹(1999-05-19) ‏(۱۸ سال)

کادر فنی[ویرایش]

پست ملیت مسئول
سرمربی Flag of Italy.svg لوچانو اسپالتی[۳۶]
دستیار مربی Flag of Italy.svg مارکو دومنیچ[۳۷]
رئیس تیم فیزیوتراپی Flag of Italy.svg جیان نیکولا بیسکیوتی[۳۸]
مربی دروازه‌بان‌ها Flag of Italy.svg آدریانو بونااییوتی[۳۹]
مربی بدنساز Flag of Italy.svg فرانکو فررینی[۴۰]
دستیار فنی Flag of Italy.svg جووانی مارسیلو[۴۱]
آنالیزور Flag of Italy.svg مایکل سالزارولو[۴۲]
رئیس تیم پزشکی Flag of Italy.svg پیرو ولپی[۴۳]
پزشک تیم Flag of Italy.svg الساندرو کورسینی[۴۴]
پزشک تیم Flag of Italy.svg الساندرو کوآگلیا[۴۵]

رؤسای باشگاه[ویرایش]

نام تاریخ
جووانی پارامیتیونی ۱۹۰۸–۱۹۰۹
اتور استرائوس ۱۹۰۹–۱۹۱۰
کارلو ده مدیکی ۱۹۱۰–۱۹۱۲
امیلیو هیرزل ۱۹۱۲–۱۹۱۴
لوئیجی هانسبچر ۱۹۱۴
جوزپه ویسکونتی دی مادرونه ۱۹۱۴–۱۹۱۹
جورجیو هالس ۱۹۱۹–۱۹۲۰
فرانچسکو مائورو ۱۹۲۰–۱۹۲۳
انریکو اولیوتی ۱۹۲۳–۱۹۲۶
سناتور بورلتی ۱۹۲۶–۱۹۲۹
ارنستو توراسیو ۱۹۲۹–۱۹۳۰
اورسته سیمونوتی ۱۹۳۰–۱۹۳۲
فردیناندو پوتزانی ۱۹۳۲–۱۹۴۲
کارلوس ماسرونی ۱۹۴۲–۱۹۵۵
آنجلو موراتی ۱۹۵۵–۱۹۶۸
ایوانوئه فرایزولی ۱۹۶۸–۱۹۸۴
ارنستو پلگرینی ۱۹۸۴–۱۹۹۵
ماسیمو موراتی ۱۹۹۵–۲۰۰۴
جاچینتو فاکتی ۲۰۰۴–۲۰۰۶
ماسیمو موراتی ۲۰۰۶–۲۰۱۳
اریک توهیر تا کنون-۲۰۱۳

لیست رؤسای باشگاه اینتر بر پایه جام‌های کسب شده[ویرایش]

نام سری آ کوپا ایتالیا سوپر جام ایتالیا لیگ قهرمانان اروپا جام یوفا جام بین قاره ای جام باشگاه‌های فوتبال جهان مجموع
کارلو ده مدیکی ۱ ۱
جورجیو هالس ۱ ۱
ارسته سیمونوتی ۱ ۱
فردیناندو پوزانی ۲ ۱ ۳
کارلو ماسرونی ۲ ۲
موراتی, آنجلوآنجلو موراتی ۳ ۲ ۲ ۷
ایوانوئه فرایزولی ۲ ۲ ۴
ارنستو پلگرینی ۱ ۱ ۲ ۴
موراتی, ماسیموماسیمو موراتی ۴ ۲ ۲ ۱ ۱ ۱ ۱۱
فاکتی, جاچینتوجاچینتو فاکتی ۱ ۲ ۲ ۵
مجموع ۱۸ ۷ ۵ ۳ ۳ ۲ ۱ ۳۹

مربیان باشگاه[ویرایش]

از آغاز به کار باشگاه اینترمیلان تا کنون، مربیان مختلفی در این تیم کار کرده‌اند. ۳۲ تغییر آخر باشگاه در سمت سرمربی بدین شرح است:

نام ملیت تاریخ
لوییز سوارز Flag of Spain.svg ۱۹۷۵–۱۹۷۴
جوزپه کیاپلا Flag of Italy.svg ۱۹۷۷–۱۹۷۶
اجنیو برسلینی Flag of Italy.svg ۱۹۸۲–۱۹۷۷
رینو مارکسی Flag of Italy.svg ۱۹۸۳–۱۹۸۲
لویجی رادیچ Flag of Italy.svg ۱۹۸۴–۱۹۸۳
لاریو کاستاگنر Flag of Italy.svg ۱۹۸۶–۱۹۸۴
ماریو کورسو Flag of Italy.svg ۱۹۸۶
جووانی تراپاتونی Flag of Italy.svg ۱۹۸۶–۱۹۹۱
کورادو اوریکو Flag of Italy.svg ۱۹۹۱
لوئیز سوارز Flag of Spain.svg ۱۹۹۲
اوسوالدو باگنولی Flag of Italy.svg ۱۹۹۲–۱۹۹۴
جیامپیرو مارینی Flag of Italy.svg ۱۹۹۴
اوتاویو بیانکی Flag of Italy.svg ۱۹۹۴–۱۹۹۵
لوئیز سوارز Flag of Spain.svg ۱۹۹۵
روی هاجسون Flag of England.svg ۱۹۹۵–۱۹۹۷
لوچانو کاستلینی Flag of Italy.svg ۱۹۹۷
لوئیجی سیمونی Flag of Italy.svg ۱۹۹۷–۱۹۹۸
میرچا لوچسکو Flag of Romania.svg ۱۹۹۹
لوچانو کاستلینی Flag of Italy.svg ۱۹۹۹
روی هاجسون Flag of England.svg ۱۹۹۹
مارچلو لیپی Flag of Italy.svg ۱۹۹۹–۲۰۰۰
مارکو تاردلی Flag of Italy.svg ۲۰۰۰–۲۰۰۱
هکتور کوپر Flag of Argentina.svg ۲۰۰۱–۲۰۰۳
کوررادو وردلی Flag of Italy.svg ۲۰۰۳
آلبرتو زاکرونی Flag of Italy.svg ۲۰۰۳–۲۰۰۴
روبرتو مانچینی Flag of Italy.svg ۲۰۰۴–۲۰۰۸
خوزه مورینیو Flag of Portugal.svg ۲۰۰۸–۲۰۱۰
رافائل بنیتز Flag of Spain.svg ۲۰۱۰
لئوناردو Flag of Brazil.svg ۲۰۱۰–۲۰۱۱
جیان پیرو گاسپرینی Flag of Italy.svg ۲۰۱۱
کلودیو رانیری Flag of Italy.svg ۲۰۱۱–۲۰۱۲
آندره آ استراماچونی Flag of Italy.svg ۲۰۱۲–۲۰۱۳
والتر ماتزاری Flag of Italy.svg ۲۰۱۳–۲۰۱۴
روبرتو مانچینی Flag of Italy.svg ۲۰۱۴–۲۰۱۶
فرانک دی بوئر Flag of the Netherlands.svg ۲۰۱۶–۲۰۱۶
استفانو پیولی Flag of Italy.svg ۲۰۱۶–۲۰۱۷
لوچانو اسپالتی Flag of Italy.svg ۲۰۱۷- حال

لیست مربیان باشگاه اینتر بر پایه جام‌های کسب شده[ویرایش]

نام سری آ کوپا ایتالیا سوپر جام ایتالیا لیگ قهرمانان اروپا جام یوفا جام بین قاره‌ای جام باشگاه‌های فوتبال جهان مجموع
هررا, هلنیوهلنیو هررا ۳ ۲ ۲ ۷
مانچینی, روبرتوروبرتو مانچینی ۳ ۲ ۲ ۷
مورینیو, خوزهخوزه مورینیو ۲ ۱ ۱ ۱ ۵
برسلینی, اجنیواجنیو برسلینی ۱ ۲ ۳
تراپاتونی, جووانیجووانی تراپاتونی ۱ ۱ ۱ ۳
کاریانلی, تونیتونی کاریانلی ۱ ۱ ۲
فونی, آلفردوآلفردو فونی ۲ ۲
بنیتز, رافائلرافائل بنیتز ۱ ۱ ۲
فوساتی, ویرجیلیوویرجیلیو فوساتی ۱ ۱
, فرانچسکو مائوروفرانچسکو مائورو ۱ ۱
ویز, آرپادآرپاد ویز ۱ ۱
کاستلازی, آرماندوآرماندو کاستلازی ۱ ۱
اینورنیتسی, جووانیجووانی اینورنیتسی ۱ ۱
مارینی, جیامپیروجیامپیرو مارینی ۱ ۱
سیمونی, لوئیجیلوئیجی سیمونی ۱ ۱
, لئوناردولئوناردو ۱ ۱

بازیکنان تاریخی[ویرایش]

بازیکنان بزرگ زیادی تا امروز برای اینتر به میدان رفته‌اند. جاچینتو فاکتی، جوزپه مه آتزا، لوتار ماتئوس، رونالدو، روبرتو باجو، لوئیز سوارز، ساندرو مازولا، روبرتو کارلوس، لوئیس فیگو، خاویر زانتی، آدریانو و… تنها بخشی از این بازیکنان را تشکیل می‌دهند.

بیشترین بازی[ویرایش]

رکورد داران بیشترین بازی با پیراهن اینتر

نام ملیت تعداد بازی
خاویر زانتی[۴۶] Flag of Argentina.svg ۸۴۵
جوزپه برگومی Flag of Italy.svg ۷۵۸
جاچینتو فاکتی Flag of Italy.svg ۶۳۴
ساندرو مازولا Flag of Italy.svg ۵۶۵
جوزپه بارسی Flag of Italy.svg ۵۵۹
ماریو کورسو Flag of Italy.svg ۵۰۲
والتر زنگا Flag of Italy.svg ۴۷۳
تارچسیو بورنییک Flag of Italy.svg ۴۶۷
آلساندرو آلتوبلی Flag of Italy.svg ۴۶۶
ریکاردو فرری Flag of Italy.svg ۴۱۸

برترین گلزنان[ویرایش]

برترین گلزنان تاریخ باشگاه

نام ملیت تعداد گل
جوزپه مه آتزا Flag of Italy.svg ۲۸۴
آلساندرو آلتوبلی Flag of Italy.svg ۲۰۹
روبرتو بونینسنیا Flag of Italy.svg ۱۷۱
ساندرو مازولا Flag of Italy.svg ۱۶۰
لویجی چونینیIII Flag of Italy.svg ۱۵۸
بنیتو لورنزی Flag of Italy.svg ۱۴۳
ایستوان نیرز Flag of France.svg ۱۳۳
کریستین ویری Flag of Italy.svg ۱۲۳
ارمانو آئبی Flag of Italy.svg ۱۰۶
مائورو ایکاردی Flag of Argentina.svg ۹۶
ماریو کورسو Flag of Italy.svg ۹۴
آتیلیو دماریا Flag of Italy.svg ۸۶
آلدو سرنا Flag of Italy.svg ۷۹
لئوپولدو کونتی Flag of Italy.svg ۷۵
جاچینتو فاکتی Flag of Italy.svg ۷۵
خولیو کروز Flag of Argentina.svg ۷۵
دیگو میلیتو Flag of Argentina.svg ۷۵
آدریانو Flag of Brazil.svg ۷۴

ورزشگاه‌های باشگاه اینتر میلان[ویرایش]

جوزپه مه آتزا
سن سیرو
Scudo2009.jpg
نام کامل ورزشگاه جوزپه مه آتزا شهر میلان
محل ایتالیا، میلان، خیابان پیکولومینی
شروع ساخت ۱۹۲۵
تأسیس ۱۹ سپتامبر ۱۹۲۶
بازسازی ۱۹۸۹
مالک شهرداری میلان
گرداننده شهرداری میلان
نوع زمین چمن
گنجایش ۸۲٬۹۵۵
مستاجرها اینتر میلان
آث میلان
ابعاد زمین ۱۰۵ متر در ۶۸ متر

ورزشگاه‌های سابق[ویرایش]

سیویکا آرنا (۱۹۴۰)

اولین محل برگزاری بازی‌های اینتر، سالهای ۱۹۰۸ تا ۱۹۱۳، در ورزشگاه کامپو اسپورتیوو در ویا ریپا تیسینسه بود. از سال ۱۹۱۳ تا ۱۹۳۰ ورزشگاه کمپو گلدونی و از سال ۱۹۳۰ تا ۱۹۴۷ سیویکا آرنا[۴۷] محل برگزاری بازی‌های اینتر میلان بود.[۴۸] [۴۹]

ورزشگاه جوزپه مه آتزا[ویرایش]

ورزشگاه جوزپه مه آتزا شهر میلان، بزرگترین ورزشگاه این کشور و یکی از بزرگترین ورزشگاه‌های اروپاست[۵۰]. در سال ۱۹۲۵ شهرداری میلان شروع ساخت این ورزشگاه را آغاز کرد و کار ساخت آن یک سال به طول انجامید. گنجایش ابتدایی این ورزشگاه ۷۰ هزار نفر بود و سن سیرو نام داشت. تیم‌های اینتر میلان و آث میلان از همان ابتدا اجاره‌نشین این ورزشگاه بودند و بازیهای خود را در آنجا برگزار می‌کردند. در سال ۱۹۷۲ برترین گلزن تاریخ باشگاه اینتر میلان یعنی جوزپه مه آتزا درگذشت. شهرداری میلان برای تجلیل از این ستاره ورزشگاه سن سیرو را به ورزشگاه جوزپه مه آتزا تغییر نام داد. در سال ۱۹۸۹ این ورزشگاه برای نوسازی مدت کوتاهی تعطیل شد و پس از بازگشایی ظرفیت آن به حدود ۸۳ هزار نفر رسید. بیشتر بازیهای تیم ملی ایتالیا در همین ورزشگاه برگزار می‌شود. یوفا به تمامی ورزشگاه‌های اروپا بر اساس کیفیت آنها امتیاز می‌دهد. ورزشگاه جوزپه مه آتزا نمره ۵ از ۵ را دریافت کرده‌است.

فینال لیگ قهرمانان اروپا در ورزشگاه جوزپه مه آتزا[ویرایش]

فینال لیگ قهرمانان اروپا ۲۰۱۶ (انگلیسی: 2016 UEFA Champions League Final) دیدار نهایی شصت و یکمین دوره مسابقات لیگ قهرمانان اروپا در فصل لیگ قهرمانان اروپا ۱۶–۲۰۱۵ است. این مسابقه در تاریخ ۲۹ مه ۲۰۱۶ میلادی در ورزشگاه جوزپه مه آتزا، شهر میلان مابین دو تیم باشگاه فوتبال رئال مادرید و باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید برگزار شد و در نهایت تیم فوتبال رئال مادرید در ضربات پنالتی موفق شد با نتیجه ۵ بر ۳ تیم فوتبال اتلتیکو مادرید را شکست دهد و یازدهمین بار به عنوان قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا برسد.

تیفوسی‌های اینتر[ویرایش]

طرفداران اینتر

در سال ۱۹۶۹، اولین گروه رسمی تیفوسیهای اینتر به نام پسران سن سیرو (Boys San) شکل گرفت. هواداران تیفوسی اینتر درضلع شمالی ورزشگاه جوزپه مه آتزا و هواداران میلان در ضلع جنوبی این ورزشگاه مستقر می‌شوند. به همین دلیل به تیفوسی‌های اینتر را با نام کوروا نورد یعنی ضلع شمالی ورزشگاه می‌شناسند. در تمامی بازیهای اینتر، این گروه به ورزشگاه می‌روند و از تیمشان حمایت می‌کنند. اینتر هر سال در زمینه تعداد تماشاگران معمولاً رتبه اول یا دوم را در ایتالیا بدست می‌آورد.

کمپ آپیانو جنتیله[ویرایش]

کمپ ورزشی آپیانو جنتیله در دهکده آپیانو جنتیله واقع شده‌است. این کمپ به صورت اختصاصی به باشگاه اینتر تعلق دارد. دهکده آپیانو جنتیله شامل چندین زمین تمرین، باشگاه بدنسازی، اتاق ویژه کنفرانس مطبوعاتی و سالن سر پوشیده ورزشی می‌باشد.[۵۱]

هواداران و رقیبان سنتی[ویرایش]

از لحاظ تاریخی، بزرگترین بخش طرفداران اینتر از، طبقه متوسط بورژوازی میلان بود، در حالی که طرفداران میلان به‌طور معمول طبقه کارگر بودند. طبق یک تحقیق در ماه اوت ۲۰۰۷ توسط روزنامه ایتالیایی لا رپوبلیکا، اینتر یکی ازمحبوب‌ترین باشگاه‌های ایتالیا است.

شهرآورد دلا مادونینا
آ.ث. میلان – اینتر میلان
IntervsMilan.png
شهر یا استان میلان، ایتالیا ایتالیا
شامل تیم‌های اینتر میلان
اینتر میلان
اولین دیدار ۱۸ اکتبر ۱۹۰۸
بیشترین برد مسابقات رسمی:
اینتر میلان (۷۸)
  • شهرآورد دلا مادونینا :

شهرآورد دلا مادونینا (انگلیسی: Derby della Madonnina) یا شهرآورد میلان (انگلیسی: Milan Derby) مسابقهٔ فوتبال بین دو باشگاه برجستهٔ شهر میلان یعنی آ.ث. میلان و اینتر میلان می‌باشد[۵۲] . این دو تیم اولین بار در تاریخ ۱۸ اکتبر ۱۹۰۸ در مقابل یکدیگر قرار گرفتند که در آن بازی تیم آ.ث. میلان با نتیجهٔ دو بر یک تیم اینتر میلان را شکست داد. اولین دیدار رسمی این دو تیم در تاریخ ۱۰ ژانویه ۱۹۰۹ برگزار شد که با برتری سه بر دو تیم آ.ث. میلان همراه بود.

این شهرآورد به افتخار تندیس مادونینا، مجسمهٔ زرین و نمادین مریم مقدس در بالای کلیسای جامع میلان، که یکی از نمادهای شهر میلان می‌باشد، «شهرآورد دلا مادونینا» نام‌گذاری شده است.دو تیم آ.ث. میلان و اینتر میلان در هر سال حداقل ۲ بار در قالب مسابقات سری آ به مصاف یکدیگر می‌روند.

هواداران تیم اینتر میلان در جوزپه مه آتزا

بزرگترین پیروزی‌های اینتر در مسابقات رسمی

بردهای تیم اینتر میلان با ۴ گل یا بیشتر:

  • آ.ث. میلان ۰–۵ اینتر میلان در ۲ فوریه ۱۹۱۰ در سری آ
  • اینتر میلان ۵–۱ آ.ث. میلان در ۱۷ فوریه ۱۹۱۰ در سری آ
  • اینتر میلان ۵–۲ آ.ث. میلان در ۲۲ فوریه ۱۹۱۴ در سری آ
  • آ.ث. میلان ۱–۴ اینتر میلان در ۱۹ مارس ۱۹۳۱ در سری آ
  • اینتر میلان ۵–۲ آ.ث. میلان در ۲۸ مارس ۱۹۶۵ در سری آ
  • اینتر میلان ۴–۰ آ.ث. میلان در ۲ آوریل ۱۹۶۷ در سری آ
  • آ.ث. میلان ۱–۵ اینتر میلان در ۲۴ مارس ۱۹۷۴ در سری آ
  • آ.ث. میلان ۰–۴ اینتر میلان در ۲۹ اوت ۲۰۰۹ در سری آ
  • اینتر میلان ۴–۲ آ.ث. میلان در ۶ مه ۲۰۱۲ در سری آ
دربی ایتالیانو، جانپیرو کامبی و جوزپه مئاتزا ۱۹۳۳
  • شهرآورد ایتالیانو :

دربی ایتالیانو (انگلیسی: Derby d'Italia) بازی فوتبالی است میان دو تیم مطرح فوتبال ایتالیا یعنی باشگاه فوتبال یوونتوس و اینتر میلان. دربی ایتالیانو، میان یوونتوس و اینتر میلان، بی‌نیاز از قرابت جغرافیایی، بزرگترین بازی فوتبال در ایتالیا به‌شمار می‌رود. ریشه دربی ایتالیا را به جیانی بررا، با نفوذترین روزنامه‌نگار قرن گذشته ایتالیا نسبت می‌دهند، زمانی که در اواخر دهه شصت و مشخصاً در فصل ۱۹۶۷–۶۸ کلید واژه دربی دی ایتالیا (ایتالیانو) را برای نخستین بار وارد ادبیات ورزشی کشور ایتالیا می‌کند.[۵۳]

ریشه‌های جدال یوونتوس و اینتر از ۱۶ آوریل ۱۹۶۱ کلید خورد. دو تیم در جریان رقابت شانه به شانه برای قهرمانی در بازی فینال گونه فصل رو در روی هم قرار می‌گیرند، امّا شورش تماشاگران بازی را نیمه کاره می‌گذارد. مسئولان بازی‌ها در ابتدا یوونتوس را مقصر می‌دانند و اینتر را با نتیجه ۲ بر صفر پیروز بازی قلمداد می‌کنند. امّا دو ماه بعد و زمانی که فصل به مقطع حساس خود می‌رسد، رأی قبلی به واسطه اعتراض باشگاه یوونتوس باطل و دستور به تکرار بازی می‌شود. آنجلو موراتی، پدر ماسیمو موراتی که در آن زمان مالک باشگاه اینتر بود، عنوان می‌کند که نفوذ خانواده آنیلی باعث این تغییر ناگهانی در رأی شده‌است و او در واکنش و اعتراض به این موضوع، به سرمربی تیمش می‌گوید که تیم آکادمی باشگاه را به مصاف یوونتوس بفرستد. ۱۰ ژوئیه ۱۹۶۱، یووه با نتیجه ۹–۱ تیم جوانان اینتر را در می‌برد و ضمن رقم زدن پرگل‌ترین دربی تاریخ دو باشگاه، از عنوان قهرمانی اش دفاع می‌کند.[۵۴] سال‌ها بعد در آوریل ۱۹۹۸ جرقه دیگری زده می‌شود، اینتر بازی رفت را با تک گل یوری ژورکائف در خانه برده و حالا در هفته سی و یکم دو تیم در برابر هم قرار می‌گیرند. گل دقیقه ۲۱ آلساندرو دل‌پیرو نتیجه بازی و بعدها جام قهرمانی را برای یووه رقم می‌زند اما این بازی یک تاریخ نانوشته هم دارد. ضربه آشکار مارک ایولیانو به سینه رونالدو در محوطه جریمه یووه از سوی داور به هیچ انگاشته می‌شود، پنالتی واضحی که بعدها بارها دست مایه کمدین‌های خوش ذوق ایتالیایی قرار می‌گیرد. پیروزی‌های متوالی یووه در سال‌های ابتدایی دهه ۲۰۰۰ ادامه دارد،[۵۵] (دو پیروزی ۳–۱ و ۳–۰ در سال‌های ۲۰۰۱ و ۲۰۰۳). و سرانجام آتش جنگ که در جریان رسوایی‌های معروف فوتبال ایتالیا موسوم به کالچو پولی شعله‌ور می‌شود. یوونتوس دو قهرمانی سال‌های ۲۰۰۵ و ۲۰۰۶ خود را از دست می‌دهد و به سری بی فوتبال ایتالیا تبعید می‌شود و اینتر با تصاحب یکی از این دو قهرمانی، وارد برهه‌ای پر از افتخارات می‌شود.[۵۶]

افتخارات[ویرایش]

تیم اینتر برنده جام باشگاه‌های جهان ۱۹۶۵

اینتر یکی از پرافتخارترین تیم‌های ایتالیا و نهمین تیم پر افتخار اروپا با کسب ۳۹ جام است. تیم اینتر تاکنون ۱۸ قهرمانی در سری آ ایتالیا، ۷ قهرمانی در جام حذفی فوتبال ایتالیا، ۵ قهرمانی در سوپرجام فوتبال ایتالیا را کسب کرده‌است. [۵۷] این باشگاه از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۰، پنج عنوان لیگ به صورت متوالی به دست آورد که پس از یوونتوس با ۶ بار قهرمانی پیاپی رکورد دار است. باشگاه اینتر میلان تاکنون ۳ بار فاتح لیگ قهرمانان اروپا (دوبار به صورت متوالی در سال‌های ۱۹۶۴ و ۱۹۶۵ ودیگری در سال ۲۰۱۰)، ۳ بار قهرمان جام یوفا و… شده‌است. اینتر تنها تیم سری آ که فاتح سه‌گانه شده‌است. (فصل ۲۰۱۰)


داخلی اروپایی

Star*.svg 'Scudetto.svg 'سری آ

  • قهرمانی: ۱۸

۱۰–۱۹۰۹؛ ۲۰–۱۹۱۹؛ ۳۰–۱۹۲۹؛ ۳۸–۱۹۳۷؛ ۴۰–۱۹۳۹؛ ۵۳–۱۹۵۲؛ ۵۴–۱۹۵۳؛ ۶۳–۱۹۶۲؛ ۶۵–۱۹۶۴؛ ۶۶–۱۹۶۵؛ ۷۱–۱۹۷۰؛ ۸۰–۱۹۷۹؛ ۸۹–۱۹۸۸؛ ۰۶–۲۰۰۵؛ ۰۷–۲۰۰۶؛ ۰۸–۲۰۰۷؛ ۰۹–۲۰۰۸؛ ۱۰–۲۰۰۹

  • نایب قهرمانی: ۱۳

۳۸–۱۹۳۹؛ ۵۰–۱۹۴۹؛ ۵۱–۱۹۵۲؛ ۵۵–۱۹۵۶؛ ۵۸–۱۹۵۹؛ ۶۰–۱۹۶۱؛ ۸۲–۱۹۸۳؛ ۸۴–۱۹۸۵؛ ۸۹–۱۹۹۰؛ ۹۰–۱۹۹۱؛ ۹۶–۱۹۹۷؛ ۰۱–۲۰۰۲؛ ۰۴–۲۰۰۵

  • جایگاه سومی: ۶

۵۹–۱۹۵۸؛ ۶۵–۱۹۶۴؛ ۷۷–۱۹۷۶؛ ۰۰–۱۹۹۹؛ ۱۷–۲۰۰۶؛ ۰۸–۲۰۰۷

Coccarda Coppa Italia.svg کوپا ایتالیا

  • قهرمانی: ۷

۳۹–۱۹۳۸؛ ۷۸–۱۹۷۷؛ ۸۲–۱۹۸۱؛ ۰۵–۲۰۰۴؛ ۰۶–۲۰۰۵؛۱۰–۲۰۰۹؛۱۱–۲۰۱۰

  • نایب قهرمانی: ۵

۱۹۷۲–۷۳ ۱۹۹۱–۹۲ ۲۰۰۱–۰۲ ۲۰۰۳–۰۴ ۲۰۱۱–۱۲

Supercoppaitaliana.pngسوپر جام ایتالیا

  • قهرمانی: ۵

۱۹۹۵; ۱۹۸۹; ۲۰۰۵; ۲۰۰۶; ۲۰۰۸; ۲۰۱۰

  • نایب قهرمانی: ۴

۲۰۰۰; ۲۰۰۷; ۲۰۰۹; ۲۰۱۱


Coppacampioni.pngلیگ قهرمانان اروپا

  • قهرمانی: ۳

۱۹۶۳–۶۴; ۱۹۶۴–۶۵; ۲۰۰۹–۱۰

  • نایب قهرمانی: ۲

۱۹۶۷– ۶۸; ۱۹۷۲–۷۳

UEFA Cup (adjusted).pngجام یوفا

  • قهرمانی: ۳

۱۹۹۱–۹۲; ۱۹۹۴–۹۵; ۱۹۹۸–۹۹

  • نایب قهرمانی: ۱

۱۹۹۷–۹۸

Trofeu mundial fifa01.svgجام باشگاه‌های فوتبال جهان

  • قهرمانی: ۱

۲۰۱۰

Trofeo-mini-copa-intercontinental-2.pngجام بین قاره ای

  • قهرمانی: ۲

۶۳–۱۹۶۴؛ ۶۴–۱۹۶۵

Coppa Mitropa.jpgجام میتروپا

  • نایب قهرمانی: ۱

۳۳–۱۹۳۲

افتخارات فردی[ویرایش]

Pallone d'oro.svg توپ طلای اروپا :

برزیل رونالدو در سال ۱۹۹۷

آلمان لوتار ماتئوس در سال ۱۹۹۱

- عنوان دومی:

برزیل رونالدو در سال ۱۹۹۸

- عنوان سومی:

هلند دنیس برکمپ در سال ۱۹۹۳

FIFA World Player of the Year.svgبازیکن سال فوتبال جهان از اینتر:

آلمان لوتار ماتئوس در سال ۱۹۹۱

برزیل رونالدو در سال ۱۹۹۸; ۱۹۹۷

دروازه‌بان سال سری آ از اینتر:

برزیل ژولیو سزار = ۲ دوره = ۲۰۰۹; ۲۰۱۰

اسلوونی سمیر هاندانوویچ = ۱ دوره = ۲۰۱۳

بهترین دروازه‌بان جهان به انتخاب فدراسیون بین‌المللی تاریخ و آمار فوتبال:

ایتالیا والتر زنگا در سال‌های ۱۹۸۹، ۱۹۹۰، ۱۹۹۱

بازیکن ایتالیایی سال سری آ از اینتر:

ایتالیا کریستین ویری در سال ۲۰۰۲

بازیکن خارجی سال سری آ از تیم اینتر:

برزیل رونالدو در سال ۱۹۹۸

سوئد زلاتان ابراهیموویچ در سال ۲۰۰۸

سوئد زلاتان ابراهیموویچ در سال ۲۰۰۹

آرژانتین دیگو میلیتو در سال ۲۰۱۰

بازیکن سال سری آ از تیم اینتر:

برزیل رونالدو در سال ۱۹۹۸

سوئد زلاتان ابراهیموویچ در سال ۲۰۰۸

سوئد زلاتان ابراهیموویچ در سال ۲۰۰۹

آرژانتین دیگو میلیتو در سال ۲۰۱۰

بازیکنان اینتر برنده جایزه گائتانو شیره‌آ:

ایتالیا جوزپه بارسی در سال ۱۹۹۲

ایتالیا جوزپه برگومی در سال ۱۹۹۷

آرژانتین خاویر زانتی در سال ۲۰۱۰

بهترین بازیکن سال یوفا:

برزیل رونالدو در سال ۱۹۹۷

آرژانتین دیگو میلیتو در سال ۲۰۱۰

بهترین فوتبالیست سال جهان از سوی مجله ورلد ساکر:

آلمان لوتار ماتئوس در سال ۱۹۹۰

برزیل رونالدو در سال ۱۹۹۷

برزیل رونالدو در سال ۲۰۰۲

برندگان جایزه توپ زرین جام جهانی فوتبال از اینتر:

ایتالیا جوزپه مئاتزا در سال ۱۹۳۴

برزیل رونالدو در سال ۱۹۹۸

جایزه براوو:

برزیل رونالدو در سال ۱۹۹۸

جایزه پسر طلایی اروپا:

ایتالیا ماریو بالوتلی در سال ۲۰۱۰

حضور بازیکنان اینتر در تیم سال یوفا:

هلند کلارنس سیدورف / برزیل رونالدو در سال ۲۰۰۲

سوئد زلاتان ابراهیموویچ در سال ۲۰۰۷

سوئد زلاتان ابراهیموویچ در سال ۲۰۰۹

جمهوری چک پاول ندود در سال ۲۰۰۵

برزیل مایکون / هلند وسلی اسنایدر در سال ۲۰۱۰

حضور بازیکنان اینتر در تیم سال فیفا: (FIFPro)

برزیل لوسیو / برزیل مایکون / هلند وسلی اسنایدر در سال ۲۰۱۰

حضور بازیکنان اینتر در تیم سال سری آ:

آندریا رانوکیا / تیاگو موتا در سال ۲۰۱۱

سمیر هاندانوویچ در سال ۲۰۱۳

مائورو ایکاردی در سال ۲۰۱۵

حضور بازیکنان اینتر در فیفا ۱۰۰:

ایتالیا روبرتو باجو / ایتالیا جاچینتو فاکتی / ایتالیا کریستین ویری / آرژانتین خاویر زانتی / آرژانتین هرنان کرسپو / آرژانتین گابریل باتیستوتا / آرژانتین خوان سباستین ورون / آرژانتین دانیل پاسارلا / برزیل رونالدو / برزیل روبرتو کارلوس / هلند دنیس برکمپ / هلند ادگار داویدس / آلمان لوتار ماتئوس / فرانسه پاتریک ویرا / پرتغال لوئیس فیگو / شیلی ایوان زامورانو

مربی سال سری آ از باشگاه اینتر:

پرتغال ژوزه مورینیو در سال‌های ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰

بازیکنان اینتر برنده جام جهانی[ویرایش]

  • بازیکنان اینتر تا کنون ۲۰ مرتبه جام جهانی را بالای سر برده اند .
  • جوزپه مئاتزا اسطوره باشگاه اینتر با دو بار قهرمانی در جام جهانی در زمان حضورش در باشگاه اینتر رکورد دار است .
  • ۱۴ بازیکن اینتر که قهرمان جام جهانی شده اند ملیت ایتالیایی دارند .[۵۸]
شماره ملیت نام سال قهرمانی
۱ ایتالیا لویجی آلماندی ۱۹۳۴
۲ ایتالیا آرماندو کاستلازی ۱۹۳۴
۳ ایتالیا آتیلیو دماریا ۱۹۳۴
۴ ایتالیا جوزپه مئاتزا ۱۹۳۴
۵ ایتالیا جووانی فراری ۱۹۳۸
۶ ایتالیا پیترو فرراریس ۱۹۳۸
۷ ایتالیا اوجو لوکاتلی ۱۹۳۸
۸ ایتالیا جوزپه مئاتزا ۱۹۳۸
۹ ایتالیا رناتو اولمی ۱۹۳۸
۱۰ ایتالیا آلساندرو آلتوبلی ۱۹۸۲
۱۱ ایتالیا جوزپه برگومی ۱۹۸۲
۱۲ ایتالیا ایوانو بوردون ۱۹۸۲
۱۳ ایتالیا جیامپیرو مارینی ۱۹۸۲
۱۴ ایتالیا جابریله اوریالی ۱۹۸۲
۱۵ آلمان آندریاس برمه ۱۹۹۰
۱۶ آلمان یورگن کلینزمن ۱۹۹۰
۱۷ آلمان لوتار ماتئوس ۱۹۹۰
۱۸ فرانسه یوری ژورکائف ۱۹۹۸
۱۹ برزیل رونالدو ۲۰۰۲
۲۰ ایتالیا مارکو ماتراتسی ۲۰۰۶

آقای گل‌های سری آ از باشگاه اینتر[ویرایش]

  • بازیکنان اینتر ۱۳ مرتبه توانسته‌اند جایزه کاپوکانونیره یا همان آقای گلی سری آ [۵۹] را به دست بیاورند.
  • آنتونیو آنجلیلو با زدن ۳۳ گل در فصل ۱۹۵۸–۵۹، رکوردار بیشترین گل زده تاریخ باشگاه اینتر در یک فصل می‌باشد.
سال تعداد بازیکن
۱۹۲۶–۲۷ ۲۲ گل Austria آنتون پوولنی
۱۹۲۹–۳۰ ۳۱ گل Italy جوزپه مئاتزا
۱۹۳۵–۳۶ ۲۵ گل Italy جوزپه مئاتزا
۱۹۳۷–۳۸ ۲۰ گل Italy جوزپه مئاتزا
۱۹۴۸–۴۹ ۲۶ گل Hungary ایستوان نیرز
۱۹۵۸–۵۹ ۳۳ گل Argentina آنتونیو آنجلیلو
۱۹۶۴–۶۵ ۱۷ گل Italy ساندرو مازولا
۱۹۷۰–۷۱ ۲۴ گل Italy روبرتو بونینسنیا
۱۹۷۱–۷۲ ۲۲ گل Italy روبرتو بونینسنیا
۱۹۸۸–۸۹ ۲۲ گل Italy آلدو سرنا
۲۰۰۲–۰۳ ۲۴ گل Italy کریستین ویری
۲۰۰۸–۰۹ ۲۵ گل Sweden زلاتان ابراهیموویچ
۲۰۱۴–۱۵ ۲۲ گل Argentina مائورو ایکاردی

تمام کاپیتان های باشگاه اینتر[ویرایش]

در لیست زیر نام تمام کاپیتان های باشگاه اینتر از سال ۱۹۰۹ قرار دارد . خاویر زانتی به مدت ۱۳ سال از ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۴ کاپیتان باشگاه اینتر بوده که طولانی ترین زمان کاپیتانی یک بازیکن در باشگاه اینتر به حساب می آید .[۶۰]

خاویر زانتی به مدت ۱۳ سال از ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۴ کاپیتان باشگاه اینتر بوده است.
جوزپه بارسی کاپیتان باشگاه اینتر از سال ۱۹۸۸تا۱۹۹۲
شماره نام سال
۱ سوئیس هرنست مارکتی ۱۹۰۹
۲ ایتالیا ویرجیلیو فوساتی ۱۹۰۹–۱۹۱۵
۳ ایتالیا ارمانو آئبی ۱۹۱۵–۱۹۲۲
۴ ایتالیا لئوپولدو کونتی ۱۹۲۲–۱۹۳۱
۵ ایتالیا جوزپه مئاتزا ۱۹۳۱–۱۹۴۰
۶ آرژانتین ایتالیا آتیلیو دماریا ۱۹۴۰–۱۹۴۳
۷ ایتالیا آلدو کامپاتلی ۱۹۴۳–۱۹۵۰
۸ ایتالیا آتیلیو جووانینی ۱۹۵۰–۱۹۵۴
۹ ایتالیا جینو آرمانو ۱۹۵۴–۱۹۵۶
۱۰ ایتالیا جووانی جاکوماتسی ۱۹۵۶–۱۹۵۷
۱۱ ایتالیا جووانی اینورنیتسی ۱۹۵۷–۱۹۵۸
۱۲ آرژانتین ایتالیا آنتونیو آنجلیلو ۱۹۵۸–۱۹۶۱
۱۳ ایتالیا برونو بولکی ۱۹۶۱–۱۹۶۲
۱۴ ایتالیا آرماندو پیکی ۱۹۶۲–۱۹۶۷
۱۵ ایتالیا ماریو کورسو ۱۹۶۷–۱۹۷۰
۱۶ ایتالیا ساندرو مازولا ۱۹۷۰–۱۹۷۷
۱۷ ایتالیا جاچینتو فاکتی ۱۹۷۷–۱۹۷۸
۱۸ ایتالیا گراتزیانو بینی ۱۹۷۸–۱۹۸۵
۱۹ ایتالیا آلساندرو آلتوبلی ۱۹۸۵–۱۹۸۸
۲۰ ایتالیا جوزپه بارسی ۱۹۸۸–۱۹۹۲
۲۱ ایتالیا جوزپه برگومی ۱۹۹۲–۱۹۹۹
۲۲ برزیل رونالدو ۱۹۹۹–۲۰۰۱
۲۳ آرژانتین خاویر زانتی ۲۰۰۱–۲۰۱۴
۲۴ ایتالیا آندریا رانوکیا ۲۰۱۴–۲۰۱۵
۲۵ آرژانتین مائورو ایکاردی ۲۰۱۵–تاکنون

نقل و انتقالات[ویرایش]

گرانقیمت‌ترین خریدهای تاریخ اینتر[ویرایش]

نام مبدا سال مبلغ منبع
ایتالیا کریستین ویری لاتزیو ۰۱۹۹۹ ۱۹۹۹ ۴۹ میلیون یورو [۶۱]
پرتغال ژواو ماریو اسپورتینگ ۰۲۰۱۶ ۲۰۱۶ ۴۰ میلیون یورو [۶۲]
آرژانتین ارنان کرسپو لاتزیو ۰۲۰۰۲ ۲۰۰۲ ۳۱٫۵ میلیون یورو [۶۳]
فرانسه جفری کوندوگبیا موناکو ۰۲۰۱۵ ۲۰۱۵ ۳۱ میلیون یورو [۶۴]
برزیل گابریل باربوسا سانتوس ۰۲۰۱۶ ۲۰۱۶ ۲۹٫۵ میلیون یورو [۶۵]
ایتالیا فرانچسکو تولدو فیورنتینا ۰۲۰۰۱ ۲۰۰۱ ۲۸٫۵ میلیون یورو [۶۶]
آرژانتین دیگو میلیتو جنوا ۰۲۰۰۹ ۲۰۰۹ ۲۸ میلیون یورو [۶۷]
برزیل رونالدو بارسلونا ۰۱۹۹۷ ۱۹۹۷ ۲۸ میلیون یورو [۶۸]
سوئد زلاتان ابراهیموویچ یوونتوس ۰۲۰۰۶ ۲۰۰۶ ۲۴٫۸ میلیون یورو [۶۹]
پرتغال ریکاردو کوارشما پورتو ۰۲۰۰۸ ۲۰۰۸ ۲۴٫۶ میلیون یورو [۷۰]

گران‌قیمت‌ترین فروش‌های تاریخ اینتر[ویرایش]

نام مقصد سال مبلغ منبع
سوئد زلاتان ابراهيموويچ بارسلونا ۰۲۰۰۶ ۲۰۰۶ ۶۶ میلیون یورو [۷۱]
برزیل رونالدو رئال مادرید ۰۲۰۰۲ ۲۰۰۲ ۴۶ میلیون یورو [۷۲]
کرواسی ماتئو کواچیچ رئال مادرید ۰۲۰۱۵ ۲۰۱۵ ۲۹ میلیون یورو [۷۳]
کامرون ساموئل اتوئو آنژی مخاچ‌قلعه ۰۲۰۱۱ ۲۰۱۱ ۲۱٫۸ میلیون یورو [۷۴]
ایتالیا ماریو بالوتلی منچستر سیتی ۰۲۰۰۸ ۲۰۰۸ ۲۱٫۸ میلیون یورو [۷۵]
آرژانتین ارنان کرسپو چلسی ۰۲۰۰۰ ۲۰۰۰ ۲۱٫۲ میلیون یورو [۷۶]
فرانسه سباستین فری پارما ۰۲۰۰۱ ۲۰۰۱ ۲۰٫۶ میلیون یورو [۷۷]
ایتالیا آنجلو پروتزی لاتزیو ۰۲۰۰۰ ۲۰۰۰ ۱۷٫۹ میلیون یورو [۷۸]
ایتالیا آندره‌آ پیرلو آ.ث. میلان ۰۲۰۰۱ ۲۰۰۱ ۱۷ میلیون یورو [۷۹]
سوئیس جردان شقیری استوک سیتی ۰۲۰۱۵ ۲۰۱۵ ۱۷ میلیون یورو [۸۰]

شماره‌های بایگانی شده[ویرایش]

شماره بازیکن ملیت پست اولین مسابقه آخرین مسابقه منبع
۳ فاکتی, جاچینتوجاچینتو فاکتی  ایتالیا مدافع چپ ۰۱۹۶۰ ۱۹۶۰ ۰۱۹۷۸ ۱۹۷۸ [۸۱]
۴ زانتی, خاویرخاویر زانتی  آرژانتین دفاع وسط / دفاع چپ ۲۷آگوست ۱۹۹۵ ۰۲۰۱۴-۰۵-۱۱ ۱۱ مه ۲۰۱۴ [۸۲][۸۳]
  • شماره ۴ باشگاه اینتر در تاریخ ۸ سپتامبر ۲۰۰۶ بازنشسته شد. آخرین بازیکنی که این شماره را پوشید نیکولاس بوردیسو آرژانتینی بود . بوردیسو برای ادامه فصل پیراهن شماره ۱۶ را انتخاب کرد.[۸۴]

لباس باشگاه[ویرایش]

یکی از بنیان‌گذاران باشگاه اینتر، یک نقاش به نام جورجیو موجیانی[۸۵]، در سال ۱۹۰۸ آرم باشگاه را طراحی کرد. از زمان تأسیس باشگاه رنگ‌های آبی و مشکی رنگ‌های لباس تیم اینتر را تشکیل می‌دادند؛ رنگ آبی به نشانه آسمان و رنگ مشکی به نشانه شب . هم چنین مانند اغلب باشگاه‌های ایتالیا که از حیوانات در آرم باشگاه استفاده می‌کردند، مار به عنوان نماد این باشگاه بزرگ شهر میلان برگزیده شد. به غیر از یک دوره چند ساله در خلال جنگ جهانی دوم، در دوره ای که ایتالیا تحت سیطره فاشیست‌ها بود باشگاه مجبور شد با اتحاد Union Sporeva Milanese ادغام شود و به Società Sportiva Ambrosiana تغییر نام داد. این تیم در طول این مدت پیراهن سفید با یک صلیب قرمز که روی آن قرار گرفته بود را پوشید. همواره اینتر با لباس‌های آبی با رگه‌های مشکی در میادین حاضر شده که از همین رو به آن‌ها «Nerazzuri» به معنی آبی مشکی‌ها لقب داده‌اند. طرح لباس از پرچم و نشان ملی شهر میلان الهام گرفته شده‌است.[۸۶]

لباس های باشگاه اینتر از ابتدا تا کنون

۱۹۰۸-۰۹
۱۹۰۹-۱۰
۱۹۱۰-۱۵
۱۹۱۹-۲۰
۱۹۲۰-۲۱
۱۹۲۱-۲۴
۱۹۲۴-۲۸
۱۹۲۸-۲۹
۱۹۲۹-۳۰
۱۹۳۰-۳۱
۱۹۹۴-۹۵
۱۹۹۵-۹۶
۱۹۹۶-۹۷
۱۹۹۷-۹۸
۱۹۹۸-۹۹
۱۹۹۹-۰۰
۲۰۰۰-۰۱
۲۰۰۱-۰۲
۲۰۰۲-۰۳
۲۰۰۳-۰۴
۲۰۰۴-۰۵
۲۰۰۵-۰۶
۲۰۰۶-۰۷
۲۰۰۷-۰۸
۲۰۰۸-۰۹
۲۰۰۹-۱۰
۲۰۱۰-۱۱
۲۰۱۱-۱۲
۲۰۱۲-۱۳
۲۰۱۳-۱۴
۲۰۱۴-۱۵
۲۰۱۵-۱۶
۲۰۱۶-۱۷
۲۰۱۷-۱۸

تیم جوانان اینتر میلان (پریماورا)[ویرایش]

تیم پریماورا اینتر میلان (ایتالیایی:F.C. Internazionale Milano Settore Giovanile) نام تیم جوانان باشگاه فوتبال اینتر ایتالیا است . این تیم در لیگ جوانان ایتالیا (تورنمنت جاچینتو فاکتی) و در گروه B بازی می کند. آنها ۸ بار قهرمان لیگ جوانان ایتالیا شده اند و ۶ بار جام حذفی جوانان ایتالیا را فتح کرده اند . [۸۷] آنها همچنین سالانه در جام ویارجو شرکت می کنند که یک تورنومنت بین المللی است و شش بار فاتح آن شده اند .

در تاریخ ۲۵ مارس ۲۰۱۲، تیم جوانان اینتر در اولین دوره برگزاری مسابقات نکست گن (NextGen Series) ، با حضور ۱۶ تیم از سراسر اروپا ، قهرمان شد . [۸۸]

افتخارات[ویرایش]

  • لیگ جوانان ایتالیا، تورنمنت جاچینتو فاکتی
    • قهرمانی (۸): ۱۹۶۳-۶۴, ۱۹۶۵–۶۶, ۱۹۶۸–۶۹, ۱۹۸۸–۸۹, ۲۰۰۱–۰۲, ۲۰۰۶–۰۷, ۲۰۱۱–۱۲, ۲۰۱۶-۱۷
    • نایب قهرمانی (۴): ۱۹۷۹-۸۰, ۲۰۰۲–۰۳, ۲۰۰۳–۰۴, ۲۰۰۷–۰۸
  • جام حذفی جوانان ایتالیا
    • قهرمانی (۶): ۱۹۷۲-۷۳, ۱۹۷۵–۷۶, ۱۹۷۶–۷۷, ۱۹۷۷–۷۸, ۲۰۰۵–۰۶, ۲۰۱۵–۱۶
    • نایب قهرمانی (۱): ۲۰۰۶-۰۷
  • سوپر جام جوانان ایتالیا
    • قهرمانی (۱): ۲۰۱۷
    • نایب قهرمانی (۴): ۲۰۰۶, ۲۰۰۷, ۲۰۱۲, ۲۰۱۶
  • جام ویارجو
    • قهرمانی (۷): ۱۹۶۲, ۱۹۷۱, ۱۹۸۶, ۲۰۰۲, ۲۰۰۸, ۲۰۱۱, ۲۰۱۵
    • نایب قهرمانی (۲): ۱۹۷۲, ۱۹۸۳
  • مسابقات نکست گن
    • قهرمانی (۱): ۲۰۱۱–۱۲

سیستم جوانان[ویرایش]

زمین تمرین و مقر اصلی تیم جوانان اینتر در مرکز ورزشی جاچینتو فاکتی می باشد که با مساحت ۳۰۰۰۰ متر مربع دارای امکانات آموزشی و حرفه ای زیادی است .[۸۹]

به جز تیم جوانان ، اینتر ۹ تیم دیگر نیز دارد:

  • Berretti (زیر۱۸ سال)
  • Allievi Nazionali (زیر۱۷سال)
  • Allievi Nazionali Lega Pro (زیر۱۶سال)
  • Giovanissimi Nazionali (زیر۱۵سال)
  • Giovanissimi Regionali (زیر۱۴سال)
  • Giovanissimi Regionali Fascia B (زیر۱۳سال)
  • Esordienti (زیر۱۲سال)
  • Pulcini Regionali (زیر۱۱سال)
  • Pulcini B (زیر۱۰سال)
  • Pulcini C (زیر۹سال)

افتخارات تیم های دیگر[ویرایش]

  • Berretti(جام برتی) : ۶
    • ۱۹۷۹–۸۰, ۱۹۸۳–۸۴, ۱۹۹۰–۹۱, ۲۰۱۱-۱۲, ۲۰۱۵-۱۶, ۲۰۱۶-۱۷
  • Campionato Allievi Nazionali(جام ملی دانشجویان) : ۶
    • ۱۹۸۴–۸۵, ۱۹۸۶–۸۷, ۱۹۹۰-۱۹۹۱, ۱۹۹۷–۹۸, ۲۰۰۷–۰۸, ۲۰۱۳–۱۴
  • Campionato Giovanissimi Nazionali(جام ملی نونهالان): ۸
    • ۱۹۸۷-۸۸, ۱۹۹۶–۹۷, ۲۰۰۲–۰۳, ۲۰۰۵–۰۶, ۲۰۰۸–۰۹, ۲۰۱۱–۱۲, ۲۰۱۲–۱۳, ۲۰۱۴–۱۵

رسانه های اینتر[ویرایش]

اینتر TV[ویرایش]

لوگوی اینتر TV

تلویزیون اینتر(به ایتالیایی: Inter TV) یک کانال مبتنی بر اشتراک است که به باشگاه فوتبال اینتر ایتالیا اختصاص دارد.[۹۰]مقر اصلی آن در مرکز تمرین تیم اینتر، آپیانو جنتیله است.این کانال، مصاحبه های منحصر به فرد بین بازیکنان و کارکنان ، فول مچ مسابقات از جمله تکرار همه بازی های کوپاایتالیا، سری آ و لیگ قهرمانان/لیگ اروپا را پخش می کند.[۹۱]این شبکه علاوه بر مسابقات،اخبار باشگاه را نیز پوشش می دهد.[۹۲]تلویزیون اینتر اولین بار در تاریخ ۲۰ سپتامبر ۲۰۰۰ با نام اینتر چنل آغاز به کار کرد اما در تاریخ ۲۸ سپتامبر ۲۰۱۷ نام این شبکه به اینتر TV تغییر یافت.[۹۳]

رادیو میلان اینتر[ویرایش]

رادیو تلوزیون میلان اینتر (به ایتالیایی: Milan Inter Radio TV) که بیشتر با نام رادیو میلان اینتر شناخته می شود یک رادیو خصوصی مستقر در شهر میلان می باشد که در سال ۲۰۰۵ تاسیس شده است [۹۴]و روی موج اف ام با فرکانس ۹۶.۱ مگاهرتز قرار دارد.

مجله اینتر میلان[ویرایش]

مجله اینتر میلان (به ایتالیایی: Fenomeno Inter) یک مجله ایتالیایی است که به طور کامل به اخبار باشگاه فوتبال اینترمیلان اختصاص دارد و به صورت ماهانه منتشر می شود. اولین شماره آن در سال ۱۹۶۸ منتشر شد.این مجله طیف گسترده ای از پوستر ها و عکس های بازیکنان اینتر میلان شامل همه بازیکنان تیم اول، تیم جوانان اینتر(primavera) ، آکادمی ، کارمندان و تاریخ باشگاه را به خود اختصاص داده است.

مؤسسه خیریه اینتر کامپوس[ویرایش]

اینتر کامپوس (به ایتالیایی: Inter Campus) یک پروژه اجتماعی غیرانتفاعی است که توسط باشگاه فوتبال اینتر ایتالیا اداره می‌شود. اینتر کامپوس توسط رئیس سابق باشگاه ماسیمو موراتی در ۲۰ فوریه ۱۹۹۶ تأسیس شد و در سال ۱۹۹۷ فعالیت خود را آغاز کرد[۹۵]. این پروژه با هدف ارائه کمک به کودکان نیازمند و استفاده از فوتبال به عنوان ابزار آموزشی برای بازگرداندن حق بازی کردن برای نزدیک به ۱۰۰۰۰ کودک است. لوئیس فیگو یکی از اعضای هیئت مدیره و فرانچسکو تولدو سفیر اینتر کامپوس هستند. از سال ۲۰۱۰ اینتر کامپوس در ۲۲ کشور خارج از ایتالیا فعال بوده و ۲۰۰ کارمند دارد و در آن به ۱۰۰۰۰ کودک کمک می‌کند.[۹۶]

اسپانسر و تولید کنندهٔ پیراهن[ویرایش]

بازه زمانی اسپانسر پیراهن تولیدکننده پیراهن
۱۹۷۹–۱۹۸۱ پوما
Puma AG.svg
۱۹۸۱–۱۹۸۲ Inno-Hit
۱۹۸۲–۱۹۸۶ Misura Mecsport
۱۹۸۶–۱۹۸۸ لو کوک اسپوقتیف
Logo le coq sportif.png
۱۹۸۸–۱۹۹۱ آل‌اشپورت
Uhlsport 3249f 450x450.png
۱۹۹۱–۱۹۹۲ FitGar آمبرو
Logo Umbro.png
۱۹۹۲–۱۹۹۵ Fiorucci
۱۹۹۵–۱۹۹۸ پیرلی
۱۹۹۸–۲۰۱۸ نایکی[۹۷]
Logo NIKE.svg

منابع[ویرایش]

  1. "www.espnfc.com/story/841132/a-brief-history-of-inter-milan". 
  2. "www.inter.it/en/palmares/36". 
  3. "http://www.inter.it/en/palmares/21". 
  4. "www.inter.it/en/palmares/35". 
  5. "www.inter.it/en/palmares/40". 
  6. "www.inter.it/en/palmares/37". 
  7. "http://www.rsssf.com/miscellaneous/intcuprec.html". 
  8. "http://www.sansiro.net/?page_id=195". 
  9. "http://www.theroar.com.au/2010/01/26/is-this-the-greatest-derby-in-the-world/". 
  10. "www.ecaeurope.com/about". 
  11. "www.footballhistory.org/club/internazionale.html". 
  12. "http://www.sansiro.net/?page_id=195". 
  13. "https://it.wikipedia.org/wiki/Centro_Sportivo_Suning". 
  14. "https://www.suning.com/". 
  15. "http://www.inter.it/en/organigramma". 
  16. "http://www.inter.it/en/organigramma". 
  17. "http://www.inter.it/en/allenatore/70". 
  18. "http://www.inter.it/it/partner/pirelli". 
  19. "https://www.nike.com/gb/en_gb/c/football/". 
  20. "http://www.inter.it/en/palmares/1/". 
  21. "http://www.inter.it/en/palmares/28". 
  22. "http://www.inter.it/en/palmares/15". 
  23. http://www.inter.it/it/news/61746
  24. "Jose Mourinho's Treble-chasing Inter Milan win Serie A". BBC Sport. 16 May 2010. Retrieved 24 May 2010. 
  25. "Bayern Munich 0–2 Inter Milan". BBC Sport. 22 May 2010. Retrieved 24 May 2010. 
  26. "Mourinho unveiled as boss of Real". BBC Sport (British Broadcasting Corporation). 31 May 2010. 
  27. "Rafael Benitez, welcome to Inter!". inter.it. 10 June 2010. 
  28. "Inter and Benitez separate by mutual agreement". inter.it. 23 December 2010. 
  29. "Welcome Leonardo! Inter's new coach". inter.it. 24 December 2010. 
  30. "www.inter.it/en/palmares/36". 
  31. "Inter and Benitez separate by mutual agreement". inter.it. 23 December 2010. 
  32. * "www.uefa.com/uefachampionsleague/season=2010/clubs/club=50138/history/index.html". UEFA.com. 2017-06-28. Archived from the original on 29 November 2017.  Text " access-" ignored (help)
  33. "Inter join exclusive treble club". UEFA.com. 22 May 2010. Retrieved 23 January 2016. 
  34. "رکوردهای_فوتبال_در_ایتالیا". 
  35. "F.C. Internazionale squad". 
  36. "http://www.inter.it/en/staff". 
  37. "http://www.inter.it/en/staff". 
  38. "http://www.inter.it/en/staff". 
  39. "http://www.inter.it/en/staff". 
  40. "http://www.inter.it/en/staff". 
  41. "http://www.inter.it/en/staff". 
  42. "http://www.inter.it/en/staff". 
  43. "http://www.inter.it/en/staff". 
  44. "http://www.inter.it/en/staff". 
  45. "http://www.inter.it/en/staff". 
  46. "PRESENZE E RETI AGGIORNATE ALLA STAGIONE 2015-16" [APPEARANCES AND GOALS UPDATED IN 2015-16 SEASON] (in Italian). Storia Inter. Retrieved 11 June 2017. 
  47. "https://110.inter.it/en/arena-civica-en/-the-greatest-derby-in-the-world/". 
  48. "http://www.turismo.milano.it/wps/portal/pocurile=wcm%3Apath%3ATUR_IT_ContentLibrary/sitecontent/scoprilacitta/impiantisportivi/arena_civica_gianni_brera". 
  49. "http://www.ilgiorno.it/milano/cronaca/arena-civica-1.2708566". 
  50. "http://www.sansiro.net/?page_id=195". 
  51. "http://www.inter.it/it/news/77843/comunicato-di-f-c-internazionale". 
  52. "http://www.theroar.com.au/2010/01/26/is-this-the-greatest-derby-in-the-world/". 
  53. http://www.footballitaliano.co.uk/p6_66_34_derby-ditalia-historical-look-back.html
  54. http://www.fifa.com/news/y=2011/m=2/news=nation-divided-derby-italia-1380679.html
  55. https://forzaitalianfootball.com/2011/10/why-we-hate-juve-the-history-of-the-infamous-inter-juventus-rivalry/
  56. http://www.goal.com/en/news/1717/editorial/2009/12/03/1662321/derby-ditalia-debate-a-historical-look-at-the-bad-blood
  57. "www.inter.it/en/palmares". 
  58. https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_Inter_Milan_records_and_statistics
  59. "Italy - Serie A Top Scorers". RSSSF. Archived from the original on 31 October 2015. Retrieved 4 September 2013. 
  60. https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_Inter_Milan_players
  61. "Vieri all' Inter per 100 miliardi" [Vieri at Inter for 100 milliard] (in Italian). Repubblica.it. 8 June 1999. Retrieved 9 June 2017. 
  62. "Official: Inter sign Joao Mario". Football Italia. 27 August 2016. Retrieved 27 August 2016. 
  63. "Crespo steps in for Ronaldo". UEFA (Union of European Football Associations). 31 August 2002. Retrieved 29 April 2014. 
  64. "Internazionale sign Geoffrey Kondogbia from Monaco on five-year deal". The Guardian. 22 June 2015. Retrieved 22 June 2015. 
  65. "Gabriel Barbosa snubs Manchester United and Chelsea to join Inter Milan". Metro. 26 August 2016. Retrieved 29 August 2016. 
  66. "La Juve prende Nedved, Toldo e Conceicao all'Inter" [Juve takes Nedved, Toldo and Conceicao at Inter]. Repubblica.it. 4 July 2001. Retrieved 9 June 2017. 
  67. "OFFICIAL: Diego Milito Joins Inter From Genoa". Goal.com. 29 June 2009. Retrieved 9 June 2017. 
  68. "Football: Ronaldo signs up for Inter". The Independent. 20 June 1997. Retrieved 9 June 2017. 
  69. "Zlatan ibrahimovic signs for Inter". F.C. Internazionale Milano. 10 August 2006. Retrieved 26 July 2009. 
  70. "Quaresma completes Inter switch". inter.it. 1 September 2008. Retrieved 1 September 2008. 
  71. "Ibrahimovic seals Barcelona move". BBC Sport. 28 July 2009. Retrieved 15 March 2016. 
  72. "Ronaldo al Real, ora è vero (Ronaldo to Real, now it is true)" (in Italian). La Gazzetta dello Sport. 31 August 2002. Retrieved 2 September 2014. 
  73. "Official announcement: Mateo Kovačić". Real Madrid Club de Fútbol. 18 August 2015. Retrieved 18 August 2015. 
  74. "Samuel Eto'o to become world's highest earning footballer if he passes medical with Anzhi Makhachkala". Telegraph.co.uk. 24 August 2011. Retrieved 9 June 2017. 
  75. "Man City complete Balotelli deal". BBC Sport. 13 August 2010. Retrieved 9 June 2017. 
  76. "Chelsea sign Crespo". BBC Sport (British Broadcasting Corporation). 26 August 2003. Retrieved 15 May 2011. 
  77. "FREY TO PARMA, CONCEIÇAO AND 10 Billion TO INTER". inter.it. 5 July 2001. Retrieved 10 March 2010. 
  78. "Lazio, riecco Angelo Peruzzi: "La mia sfida più ambiziosa"" [Lazio, here's comes again Angelo Pezuzzi: "My most ambitious challenge"] (in Italian). Corriere dello Sport. 4 July 2016. Retrieved 9 June 2017. 
  79. "L'Inter ha ceduto pirlo al Milan" [Inter have sold Pirlo to Milan] (in Italian). inter.it. 30 June 2001. Retrieved 3 February 2010. 
  80. "Official: Stoke sign Shaqiri". Football Italia. 11 August 2015. Retrieved 9 June 2017. 
  81. "http://www.inter.it/en/news/23876". 
  82. "https://www.theguardian.com/football/2014/jun/30/internazionale-retire-no4-shirt-honour-javier-zanetti". 
  83. "http://www.goal.com/en/news/10/italy/2014/06/30/4925488/inter-make-zanetti-vice-president-retire-no4-jersey". 
  84. "en.wikipedia.org/wiki/Inter_Milan". 
  85. "https://it.wikipedia.org/wiki/Giorgio_Muggiani". 
  86. "https://it.wikipedia.org/wiki/Colori_e_simboli_del_Football_Club_Internazionale_Milano". 
  87. Fabiana Della Valle (19 May 2007). "Inter-Samp Una finale con cabala". La Gazzetta dello Sport (in Italian). 
  88. Vincenzo D'Angelo (12 June 2017). "Inter, da Pinamonti a Vanheusden, tutti i protagonisti dello scudetto Primavera". gazzetta.it. 
  89. "services". giovanili.inter.it. Retrieved 3 April 2012. 
  90. "http://www.inter.it/it/intertv". 
  91. "http://www.storiainter.com/Curiosit%C3%A0/Curiosita.htm". 
  92. "http://http://www.inter.it/it/news/49520". 
  93. "en.wikipedia.org/wiki/InterTV". 
  94. "http://www.milaninterradio.tv/#". 
  95. "https://en.wikipedia.org/wiki/Inter_Campus". 
  96. "http://intercampus.inter.it/?lang=en". 
  97. "http://www.inter.it/it/news/77843". 

پیوند به بیرون[ویرایش]