باشگاه فوتبال اینتر میلان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از اینتر میلان)
پرش به ناوبری پرش به جستجو
اینتر میلان
Inter Milan.svg
نام کامل باشگاهباشگاه فوتبال اینترناسیونال میلان
لقب(ها)آبی مشکی‌ها (Nerazzurri)
اینتر دیوانه (pazza inter)
مارافعی بزرگ (Il Biscione)
عشاق (La Beneamata)
نام غیررسمیINT
تاریخ تأسیس۹ مارس ۱۹۰۸ (۱۱۱ سال پیش)
نام ورزشگاهجوزپه مه آتزا
(گنجایش: ۸۰٬۰۱۸)
مالکگروه تجاری سانینگ ۷۰٪ شرکت لیون راک ۳۰٪
مدیرعاملاستیون ژانگ
سرمربیآنتونیو کونته
لیگسری آ
۲۰۱۸-۱۹۴
وب‌گاهhttp://www.inter.it
Kit left arm inter1920h.png
Team colours
Kit body inter1920h.png
Team colours
Kit right arm inter1920h.png
Team colours
Team colours
Kit socks inter1920h2.png
Team colours
لباس اول
Kit left arm inter1920a.png
Team colours
Kit body inter1920a.png
Team colours
Kit right arm inter1920a.png
Team colours
Team colours
Kit socks inter1920a2.png
Team colours
لباس دوم
Kit left arm inter1920t.png
Team colours
Kit body inter1920t.png
Team colours
Kit right arm inter1920t.png
Team colours
Team colours
Kit socks fcim1920tlong.png
Team colours
لباس سوم
نقشه کشور ایتالیا، قسمتی که با قرمز پررنگ مشخص شده‌است شهر میلان می‌باشد، باشگاه فوتبال اینتر در ۹ مارس ۱۹۰۸ در این شهر تأسیس شد.
جوزپه مه آتزا ورزشگاه خانگی باشگاه اینتر میلان

باشگاه فوتبال اینترناتسیوناله میلانو (ایتالیایی: Football Club Internazionale Milano تلفظ ایتالیایی: [ˌinternattsjoˈna:le]) که معمولاً با عنوان اینتر میلان یا اینتر شناخته می‌شود، یک باشگاه حرفه‌ای فوتبال در شهر میلان، ایتالیا است. این باشگاه در ۹ مارس سال ۱۹۰۸ میلادی به وسیله گروهی شامل پانزده نفر (جورجیو موجیانی، بوسارد، لانا، برتولونی، دِٱلما، انریکو هینترمن، آرتورو هینترمن، کارلو هینترمن، پیترو دِلورو، هوگو ریتمن، هانس ریتمن، وُئلکل، مانر، وایپف و کارلو آردوسی) که اعتقاد به استفاده از بازیکنان خارجی داشتند، تأسیس شده‌است.[۱]

باشگاه اینتر میلان دارای افتخارات متعددی همچون ۳ قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا[۲] (دوبار به صورت متوالی در سال‌های ۱۹۶۴ و ۱۹۶۵ و دیگری در سال ۲۰۱۰)، ۳ قهرمانی در جام یوفا،[۳] ۱۸ قهرمانی در سری آ ایتالیا،[۴] ۷ قهرمانی در جام حذفی فوتبال ایتالیا[۵] ، ۵ قهرمانی در سوپرجام فوتبال ایتالیا،[۶] ۲ قهرمانی جام بین قاره‌ای (فوتبال) و ۱ قهرمانی در جام باشگاه‌های فوتبال جهان را در کارنامه دارد و با کسب ۳۹ جام نهمین تیم پرافتخار در اروپا است.[۷] این باشگاه از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۰، پنج عنوان لیگ به صورت متوالی به دست آورد.

ورزشگاه خانگی تیم اینتر میلان جوزپه مه آتزا (سن سیرو) نام دارد[۸] که با گنجایش ۸۰٬۰۱۸ نفری یکی از بزرگترین ورزشگاه‌های ایتالیا و اروپا است. در سال ۱۹۷۲ جوزپه مه آتزا (برترین گلزن تاریخ باشگاه اینتر میلان) در گذشت. از آن پس شهرداری میلان نام این ورزشگاه را به جوزپه مه آتزا تغییر داد. اینتر این استادیوم را با تیم میلان مشترکاً استفاده می‌کند. آث میلان بزرگترین رقیب اینتر است و رقابت این دو تیم شهرآورد دلا مادونینا نام دارد[۹] که یکی از مهم‌ترین شهرآوردهای فوتبالی در جهان است. باشگاه اینتر از اعضای بنیان‌گذار گروه ۱۴ است که پس از فروپاشی توسط اتحادیه باشگاه‌های فوتبال اروپا جایگزین شد.[۱۰] از سال ۲۰۱۰، اینتر دومین تیم پر طرفداردر ایتالیا و ششمین تیم پر طرفداردر اروپا است. همچنین یکی از ارزشمندترین باشگاه‌های فوتبال در ایتالیا و جهان است.[۱۱]

محتویات

اطلاعات اصلی باشگاه[ویرایش]

جووانی پارامیتیونی اولین رئیس باشگاه اینتر

تاریخچه[ویرایش]

اولین قهرمانی باشگاه در فصل ۱۹۰۹–۱۹۱۰

Questa notte splendida darà i colori al nostro "

stemma: il nero e l'azzurro sullo sfondo d'oro delle

stelle. Si chiamerà Internazionale, perchè noi siamo

".fratelli del mondo

9 March 1908, Milan[۲۴]

ترجمه :"این شب زیبا رنگ را به کت و شلوارهای ما می‌دهد:

سیاه و آبی در پس زمینه‌های طلایی ستارگان،

آن بین‌المللی نامیده می‌شود، زیرا ما برادران در جهان هستیم."

۹ مارس ۱۹۰۸,میلان

چگونگی تأسیس باشگاه[ویرایش]

سال ۱۸۹۹ در شهر میلان باشگاه کریکت و فوتبال میلان تأسیس شد. این تیم تا سال ۱۹۰۸ توانست سه بار قهرمانی ایتالیا را جشن بگیرد. در این سال، بین سران اصلی باشگاه بر سر استفاده از بازیکنان خارجی اختلاف افتاد تا اینکه طی یک جلسه رسمی، گروهی که اعتقاد به استفاده از بازیکنان خارجی داشتند از این باشگاه جدا شده و نام اینترنازیوناله (به معنای بین‌المللی) را برای باشگاه خود انتخاب کردند. سیاست اصلی باشگاه از همان ابتدا مبارزه با نژادپرستی بود. تیم اینتر ناتسیوناله برای قهرمانی در لیگ ایتالیا تنها ۲ سال صبر کرد و در سال ۱۹۱۰ اولین قهرمانی این باشگاه به ثبت رسید. کاپیتان و مربی تیم در اولین قهرمانی در سال ۱۹۱۰ ویرجیلیو فوساتی بود که بعدها در جنگ جهانی اول هنگام خدمت در ارتش ایتالیا کشته شد.

روزهای پر فراز و نشیب اینتر[ویرایش]

سال‌های آغازین برای اینتر بسیار موفق بود. تیم دیگر شهر میلان (آث میلان)، پس از جدایی اینتری‌ها افت وحشتناکی کرد و بیش از ۴۰ سال در حسرت قهرمانی ایتالیا بود تا اینتر چند دهه بدون مزاحمت تیم اول شهر میلان باشد. اما اینتر نیز پس از کسب قهرمانی دوم در سال ۱۹۲۰ دچار افت شد و تا اواخر دهه بیست از کورس قهرمانی دور بود.

ظهور جوزپه مه آتزا[ویرایش]

سال ۱۹۲۷ ستاره‌ای به نام جوزپه مئاتزا در میلان متولد شد. اینتر با اتکا به این فوق ستاره خود دوباره به اوج بازگشت و توانست بار دیگر قهرمانی ایتالیا را از آن خود کند. مه آتزا توانست در اولین دوره برگزاری لیگ کشور ایتالیا با نام سری آ، قهرمانی را به اینتر هدیه کند و خود با زدن ۳۱ گل آقای گل اولین دوره سری آ شود. مه آتزا بین سال‌های ۱۹۲۸ تا ۱۹۳۶ توانست ۴ بار آقای گلی کشور ایتالیا را بدست آورد. همچنین در دو جام جهانی ۱۹۳۴ ایتالیا و جام جهانی ۱۹۳۸ فرانسه، جوزپه مه آتزا یکی از ارکان اصلی قهرمانی ایتالیا بود. او در جام جهانی ۱۹۳۴ بهترین بازیکن جام شد و در جام جهانی ۱۹۳۸ بازوبند کاپیتانی آتزوری‌ها را بر بازو بست. این بازیکن در سال‌های آخر بازیگری خود از اینتر جدا شد و بازی در چند تیم دیگر ایتالیا را هم تجربه کرد ولی در سال آخر دوران بازی خود به اینتر بازگشت تا با پیراهن این تیم از دنیای فوتبال خداحافظی کند. جوزپه مه آتزا در ۴۰۸ بازی ۲۸۸ گل برای اینتر زد و بعد از گذشت چند دهه هنوز بهترین گلزن اینتر و چهارمین گلزن برتر تاریخ لیگ ایتالیاست. او در مقاطع مختلفی سرمربیگری اینتر را بر عهده گرفت و در سال ۱۹۷۹ پس از مرگش، شهرداری میلان نام بزرگترین ورزشگاه کشور ایتالیا را از سن سیرو به جوزپه مه آتزا تغییر داد.

دهه چهل و آغاز دهه پنجاه[ویرایش]

اینتر بین سال‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۵۰ همیشه یکی از مدعیان قهرمانی سری آ بود اما معمولاً در رتبه‌های دوم و سوم قرار می‌گرفت و نمی‌توانست به قهرمانی برسد. تا اینکه در سال ۱۹۵۲ آلفردو فونی به عنوان سرمربی اینتر برگزیده شد و با متحول کردن تیم توانست اینتر را به قدرت اول ایتالیا تبدیل کند. او در همان دو سال اول حضور خود دو بار اینتر را صاحب اسکودتو کرد و نتایج جالبی را با اینتر رقم زد. اینتر در بسیاری از مسابقات با اختلاف گل فراوان پیروز می‌شد که از بین آن‌ها می‌توان به پیروزی ۶–۰ مقابل یوونتوس اشاره کرد. دوران نسبتاً کوتاه فونی با موفقیت‌های چشمگیری برای اینتر همراه بود.

دوران طلایی[ویرایش]

ترکیب تیم اینتر در سال ۱۹۶۵

در سال ۱۹۵۵، آنجلو موراتی که از افراد سرشناس ایتالیا بود اینتر را خریداری کرد و ریاست این تیم را بر عهده گرفت. حضور موراتی در اینتر با پایان دوران آلفردو فونی همراه بود. موراتی در ابتدای حضور خود چند مربی عوض کرد تا سرانجام تصمیم گرفت هدایت باشگاه را به یک تئوریسین آرژانتینی به نام هلنیو هرارا[۲۵][۲۶] بسپارد. هرارا در سال ۱۹۶۰ اینتر را تحویل گرفت و شروع به ساختن تیمی جوان و منسجم کرد. تیم او سال اول در رتبه سوم ایتالیا ایستاد، سال دوم نایب قهرمان شد و در سال سوم اسکودتو رو بدست آورد تا تفکراتش به بار بنشیند. پس از اولین قهرمانی در سری آ، اینتر سال بعد جام باشگاه‌های اروپا را به دست آورد. فصل بعد هم هرارا برترین سال تاریخ اینتر را رقم زد و تمامی جام‌های ممکن را به ارمغان آورد. در آن سال اینتر قهرمان اسکودتو، جام باشگاه‌های اروپا و جام بین قاره‌ای شد. در سال ۱۹۶۶ هم اینتر با هرارا به دهمین اسکودتو خود رسید. در کشور ایتالیا هر تیمی ۱۰ بار قهرمان لیگ داخلی کشور شود یک ستاره به پیراهن خود اضافه می‌کند. اینتر در سال‌های طلایی با بازیکنانی نظیر فاکتی، مازولا،[۲۷] سوارز و کورسو بر بام ایتالیا و اروپا قرار گرفت و دهه شصت میلادی به عنوان بهترین دوران این باشگاه ثبت شد. اینتر در آن سال‌ها ۳ اسکودتو و ۴ جام بین‌المللی را بدست آورد و به اینتر هرارا لقب اینتر بزرگ (Grande Inter)[۲۸] داده شد. دوران طلایی هرارا دو سال بعد یعنی در سال ۱۹۶۸ با جدایی آنجلو موراتی پایان پذیرفت.[۲۹]

پاتزا اینتر (اینتر دیوانه)[ویرایش]

تیم اینتر فصل ۷۱–۱۹۷۰
ترکیب اینتر قهرمان فصل ۱۹۸۹ سری آ

سال ۱۹۷۰ اینتر به نایب قهرمانی ایتالیا دست یافت، ولی فصل ۱۹۷۰–۱۹۷۱ برای اینتر وحشتناک آغاز شد. شکست‌های پیاپی ابتدای فصل و بازی‌های کابوس وار اینتر باعث شد هوادارن این تیم نگران سقوط به دسته پائین‌تر باشند. اما ورق برگشت و اینتر بردهای خود را آغاز کرد. در پایان فصل، اینتر قهرمانی لیگ را بدست آورد و لقب پاتزا اینتر به این تیم داده شد. پس از آن سال بار دیگر اینتر دوران بسیار پر فراز و نشیبی را پشت سر گذاشت، تا اینکه جووانی تراپاتونی به عنوان سرمربی اینتر انتخاب شد. تراپاتونی با داشتن بازیکنانی همچون لوتار ماتئوس، جوزپه برگومی، آندریاس برمه، والتر زنگا و نیکولا برتی توانست سال ۱۹۸۹ با ۵۸ امتیاز (در آن دوران هر برد ۲ امتیازی بود) قهرمان سری آ شود. قهرمانی که تا سال ۲۰۰۷، بهترین قهرمانی ادوار سری آ محسوب می‌شد. یک سال بعد هم تیم ملی آلمان با بازیکنان اینتری خود یعنی لوتار ماتئوس، یورگن کلینزمن و آندریاس برمه توانست یاران مارادونا را فینال جام جهانی شکست دهد و قهرمان جهان شود. در آن بازی‌ها لوتار ماتئوس کاپیتان و مؤثرترین بازیکن تیم ملی آلمان در جام جهانی بود. همان سال فیفا تصمیم گرفت هر سال بازیکن سال فوتبال جهان را انتخاب کند. لوتار ماتئوس اولین کسی بود که جایزه بهترین بازیکن سال جهان را از آن خود کرد.

سالهای سیاه اینتر[ویرایش]

اسکودتوی سیزدهم برای اینتر نحس بود. پس از قهرمانی در سال ۱۹۸۹، اینتر تا سالیان زیادی نتوانست قهرمانی سری آ را بدست آورد. بدترین دوران اینتر طی این سال‌ها رقم خورد و اینتر در سال ۱۹۹۳–۱۹۹۴ با کسب عنوان سیزدهم در سری آ، بدترین رتبه تاریخ خود را بدست آورد و فقط ۱ امتیاز تا سقوط به دسته پایین‌تر فاصله داشت. البته اینتر در دهه ۹۰ سه بار جام یوفا را بدست آورد، ولی کسب این جام نمی‌توانست طرفداران اینتر را راضی نگه دارد. ماسیمو موراتی فرزند آنجلو موراتی پر افتخارترین رئیس اینتر، باشگاه را خریداری کرد و سعی داشت با جمع کردن انبوهی از ستارگان دنیای فوتبال نظیر رونالدو،[۳۰] ویری، باجو، زامورانو، باتیستوتا، تولدو، بلان و کاناوارو اینتر را به دوران با شکوه خود بازگرداند. اما تیم موراتی هم با وجود اینکه دو بار تا آستانه قهرمانی پیش رفت در فتح اسکودتو ناکام بود. نراتزوری‌ها اعتقاد داشتند دلیل این ناکامی، حمایت داوران ایتالیایی از یوونتوس و دیگر حریفان پرنفوذ آن‌هاست. یکی از پرحاشیه‌ترین داوری‌های ایتالیا در سال ۱۹۹۸ و در مصاف اینتر و یوونتوس رخ داد که داور مسابقه خطای پنالتی ایولیانو مدافع یوونتوس روی رونالدو را نگرفت و باعث پیروزی و در نهایت قهرمانی تیم تورینی شد. در سال ۲۰۰۲ هم اینتری‌ها اعتقاد داشتند داوران ایتالیایی در هفته‌های پایانی شرایط ناکامی اینتر و قهرمانی یوونتوس را محیا کرده‌اند. این وضعیت، تا سال ۲۰۰۶ ادامه داشت.

شروعی دوباره[ویرایش]

پس از پایان سال ۲۰۰۶، دادگاه ایتالیا که ۲ سال به صورت مخفی مکالمات سران باشگاه‌های سری آ را ضبط می‌کرد به تحقیق در مورد فساد و تبانی در فوتبال ایتالیا پرداخت. مکالمات لوچانو موجی مدیر باشگاه یوونتوس با رئیس کمیته داوران و مدارک به دست آمده از بعضی باشگاه‌های ایتالیایی آن‌ها را به دردسر انداخت. در نهایت یوونتوس به جرم تبانی با داوران به دسته پائین‌تر سقوط کرد و ۲ قهرمانی آخر این تیم پس گرفته شد. باشگاه‌های میلان، لاتزیو و فیورنتینا هم با کسر امتیاز روبرو شدند. جدول ایتالیا در سال ۲۰۰۶ تغییر کرد و یوونتوس به انتهای جدول سقوط کرد. مدتی بعد یوفا از فدراسیون فوتبال ایتالیا خواست برای شرکت تیم‌های ایتالیایی در مسابقات فصل آینده لیگ قهرمانان، برای فصل ۰۶–۲۰۰۵ فهرمان جدیدی تعیین کند و فدراسیون فوتبال ایتالیا بر اساس جدول جدید بعد از اعمال مجازات‌ها، اینتر را به عنوان قهرمان لیگ ۰۶–۲۰۰۵ معرفی کرد.

پرواز نراتزوری[ویرایش]

پس از پاک شدن نسبی فوتبال ایتالیا، ماسیمو موراتی که می‌خواست جا پای پدر بگذارد با کمک جاچینتو فاکتی و با مربیگری روبرتو مانچینی بار دیگر بسیاری از فوق ستاره‌های دنیای فوتبال را جمع‌آوری کرد. فاکتی همان سال درگذشت، ولی حاصل تلاش‌های او و ماسیمو موراتی قهرمانی‌های اینتر بود. ثبت رکورد ۱۷ پیروزی پیاپی و کسب ۹۷ امتیاز در یک فصل، دو رکورد ارزشمند برای اینتر به ارمغان آورد و نراتزوری‌ها توانستند با ۲۲ امتیاز اختلاف نسبت به تیم دوم قهرمانی ایتالیا را جشن بگیرند. یک فصل بعد هم اینتر در آستانه صد سالگی با پشت سر گذاشتن رقبا برای سومین سال پیاپی قهرمانی ایتالیا را از آن خود کرد.[۳۱] اینتر خود را به عنوان قدرت اول فوتبال ایتالیا مطرح کرد، اما در فتح لیگ قهرمانان اروپا ناکام بود. پس از پایان سال ۲۰۰۸ موراتی گرانقیمت‌ترین مربی جهان یعنی ژوزه مورینیو[۳۲] را به اینتر آورد تا شاید این مربی سرشناس، یک بار دیگر قهرمانی اروپا را برای اینتر و موراتی به ارمغان بیاورد.[۳۳]

دوران طلایی آقای خاص[ویرایش]

ژوزه مورینیو در همان سال اول ورود به ایتالیا توانست اینتر را برای چهارمین بار پیاپی به قهرمانی سری آ برساند، اما در لیگ قهرمانان ناموفق بود و در مرحله یک‌هشتم نهایی با شکست برابر منچستر یونایتد از دور رقابت‌ها کنار رفت. در پایان فصل بهترین بازیکن اینتر و یکی از برترین مهاجمین جهان یعنی زلاتان ابراهیموویچ در ازای ساموئل اتوئو به همراه چهل و نه میلیون یورو از اینتر جدا شد و به بارسلونا پیوست. علاوه بر ساموئل اتوئو، اینتر با پول بدست آمده از فروش ابراهیموویچ بازیکن دیگری مثل دیگو میلیتو، وسلی اسنایدر، لوسیو، تیاگو موتا و گوران پاندف را به خدمت گرفت. عملکرد اینتر در فصل ۲۰۱۰–۲۰۰۹ فوق‌العاده بود. شاگردان مورینیو با وجود مشکلات فراوان توانستند قهرمانی لیگ ایتالیا را بدست آورند. مورینیو طی دو فصل حضور خود در ایتالیا رکورد شکست ناپذیری خود در بازی‌های خانگی را حفظ کرد و نراتزوری‌ها هرگز در مسابقات خانگی طعم شکست را نچشیدند. در رقابت‌های جام حذفی هم اینتر با شکست لیورنو، یوونتوس و فیورنتینا به فینال رسید و در بازی فینال با تک گل دیگو میلیتو از سد رم گذشت و قهرمانی جام حذفی را به افتخارات خود اضافه کرد.[۳۴] اما مهم‌ترین دستاورد تیم مورینیو در لیگ قهرمانان اروپا بود. نراتزوری‌ها در مرحله یک‌هشتم نهایی چلسی، قهرمان انگلستان را در هر دو بازی رفت و برگشت مغلوب کردند. در مرحله نیمه نهایی با نتیجه ۳–۲ از سد بارسلونا قهرمان اسپانیا و مدافع عنوان قهرمانی اروپا گذشتند و در مسابقه فینال نیز با پیروزی ۲–۰ برابر بایرن مونیخ قهرمان آلمان بار دیگر بر بام اروپا ایستادند.[۳۵] اینتر ۲۰۱۰–۲۰۰۹ با کسب هر سه قهرمانی ممکن، اولین تیم ایتالیایی لقب گرفت که توانست سه‌گانه (Treble) کند. پس از پایان فصل ژوزه مورینیو از اینتر جدا شد[۳۶] و رافائل بنیتز سرمربی اسبق لیورپول جای او را بر روی نیمکت اینتر پر کرد.[۳۷] بنیتز اولین جام خود را را با پیروزی ۱–۳ اینتر در برابر رم بدست آورد، هر چند در کسب سوپر جام اروپا ناکام ماند و بخاطر نتایج ضعیف خیلی زود از اینتر اخراج شد[۳۸] و لئوناردو آراخو به عنوان سرمربی اینتر انتخاب شد.[۳۹]

فینال لیگ قهرمانان اروپا ۲۰۱۰[ویرایش]

ترکیب دو تیم اینتر و بایرن در شروع بازی فینال لیگ قهرمانان اروپا ۲۰۱۰

دیدار پایانی این مسابقات معتبر به قضاوت " هاوارد وب " از انگلیس در ورزشگاه "سانتیاگو برنابئو "شهر مادرید برگزار شد که طی آن تیم اینتر با ارائه یک بازی حساب شده برابر حریف خود به پیروزی دو برصفر رسید.[۴۰] اینترمیلان و بایرن مونیخ پیش از رسیدن به فینال لیگ قهرمانان باشگاه‌های اروپا فاتح لیگ و جام حذفی ایتالیا و المان شده بودند.[۴۱]مورینیو که با چلسی هرگز حضور در فینال را تجربه نکرد، در دومین فصل حضورش در اینتر به فینال لیگ قهرمانان رسید. او در فینال باید مقابل استاد سابقش، لوئیس فن خال قرار می‌گرفت که بار دیگر بایرن را به تیم اول بوندس لیگا تبدیل کرده بود. هر دو تیم با قهرمانی در لیگ و جام حذفی به دنبال تکمیل سه‌گانه‌شان بودند و در نهایت این اینتر بود که با درخشش دیه گو میلیتو، بهترین بازیکن فصل لیگ قهرمانان، جام قهرمانی را بالای سر برد.[۴۲]

فینال لیگ قهرمانان اروپا ۲۰۱۰
  • ترکیب دو تیم در این مسابقه:

بایرن:بوت، لام، فن بویتن، باداشتوبر، فن بومل، شوآن اشتایگر، آلتین توپ، مولر، اولیچ

اینتر: سزار، مایکون، لوسیو، ساموئل، زانتی، چیوو، کامبیاسو، اسنایدر، اتوئو، میلیتو، پاندف

بحران مالی و فروش باشگاه[ویرایش]

انتخاب بنیتز، آغاز مسیری بود که خیلی زود اینتر را از جمع مدعیان قهرمانی ایتالیا دور کرد. اینتر طی دو فصل، از ۵ مربی مختلف استفاده کرد و همه آن‌ها بعد از مدت کوتاهی اخراج شدند. اینتر بخاطر قانون فیرپلی مالی و نداشتن منابع مناسب مالی مجبور به فروش ستاره‌های خود شد و ساموئل اتوئو، وسلی اسنایدر، ژولیو سزار، لوسیو، مایکون، تیاگو موتا و گوران پاندف بخاطر حقوق بالایشان این تیم را ترک کردند. از بین ۵ مربی که در این مدت روی نیمکت اینتر نشستند بجز رافائل بنیتز، هیچ‌کدام سابقه قهرمانی در سطح اول اروپا را نداشتند. اینتر در سال ۲۰۱۱ دوم شد، سال ۲۰۱۲ در جایگاه ششم قرار گرفت و سال ۲۰۱۳ در رده نهم ایستاد. در نهایت اعتراضات هواداران تیفوسی اینتر ملقب به کوروا نورد باعث شد ماسیمو موراتی برای خروج اینتر از شرایط بحرانی تصمیم به فروش باشگاه بگیرد. ۱۵ اکتبر سال ۲۰۱۳ اریک توهیر سرمایه‌دار اندونزیایی و مالک باشگاه فیلادلفیا سونتی سیکسرز در لیگ ان بی ای و دی‌سی یونایتد در لیگ فوتبال ام‌ال اس آمریکا، هفتاد درصد سهام اینتر را با پرداخت بیش از ۵۰۰ میلیون دلار خرید تا دوران مالکیت ۱۸ ساله موراتی در اینتر به پایان برسد. یک ماه بعد یعنی ۱۵ نوامبر، توهیر به عنوان مدیرعامل اینتر جای موراتی را روی صندلی ریاست این باشگاه گرفت. البته هم‌اکنون مالک اصلی اینتر شرکت سانینگ چین به مدیریت استیون ژانگ هست که قسمت عمده سهام توهیر را خریدند و با اهداف بلند پروازانه سعی به برگرداندن اینتر به جمع مدعیان دارند. در سال ۲۰۱۸، اریک توهیر سهام ۳۱٫۰۵ درصدی اش در باشگاه اینتر را به شرکت لیونراک کپیتال (یک شرکت خصوصی سرمایه‌گذاری در آسیا که در هنگ کنگ مستقر است) فروخت تا شرکت مذکور به دومین سهم دار باشگاه اینتر تبدیل شود. با خریداری سهام اریک توهیر توسط لیونراک کپیتال، اکنون این شرکت پس از سونینگ (مالک ۶۹ درصد از سهام اینتر)، بیشترین سهم را در این باشگاه در اختیار دارد.[۴۳]

آمار و رکوردهای باشگاه[ویرایش]

آمار و رکوردهای باشگاه
تنها تیم سری آ که فاتح سه‌گانه شده‌است. (فصل ۲۰۱۰)[۴۴]
اینتر اولین تیم ایتالیایی است که دو بار به صورت متوالی فاتح جام باشگاه‌های اروپا شده (فصل ۱۹۶۴ و ۱۹۶۵)
اینتر آخرین تیم ایتالیایی است که فاتح لیگ قهرمانان شده. (فصل ۲۰۱۰)
تنها تیم سری آ که به سری ب سقوط نکرده‌است. (با ۸۴ فصل حضور)
در زمان ۱۸ تیمی بودن و۲ امتیاز برای هر پیروزی اینترمیلان در فصل ۱۹۸۸–۸۹ با ۵۹ امتیاز رکورد تاریخی ثبت کرد.
در زمان ۲۰ تیمی بودن و۳ امتیاز برای هر بازی اینترمیلان در فصل ۲۰۰۶–۲۰۰۷ با ۹۷ امتیاز رکورد زد.
اینترمیلان رکورد تاریخی ۱۷ برد پیاپی در کالچو که در لیگ‌های دیگر هم غیرقابل تکرار بوده را با مانچینی در فصل ۲۰۰۶–۲۰۰۷ تکرار کرد.
پس از یوونتوس اینتر دارای بیشترین پیروزی در یک فصل است. (فصل ۲۰۰۶/۲۰۰۷ با ۳۰ پیروزی)
اینتر اولین تیمی است که قهرمان سری آ شده. ۱۹۳۰(اولین دوره برگزاری سری آ)
اینتر در تاریخ ۲۶ سپتامبر ۱۹۶۴ به عنوان اولین تیم ایتالیایی تاریخ، جام قهرمانی بین قاره‌ای را بالای سر برد.
بهترین باشگاه فوتبال اروپا در سال به انتخاب فدراسیون بین‌المللی تاریخ و آمار فوتبال (سال ۱۹۹۸ و ۲۰۱۰)
موفق‌ترین باشگاه‌های قرن بیستم به انتخاب فیفا با رتبه دوازدهم
خاویر زانتی رکورد داران بیشترین بازی با پیراهن اینتر (۸۴۸) است. پس از زانتی جوزپه برگومی و جاچینتو فاکتی به ترتیب با (۷۵۶) و (۶۳۴) بازی رکورد دار هستند.
برترین گلزن تاریخ باشگاه جوزپه مه آتزا با ۲۸۴ گل است. همچنین آلساندرو آلتوبلی با ۲۰۹ گل و روبرتو بونینسنیا با ۱۷۱ گل در رتبه‌های دوم و سوم قرار دارند.[۴۵]

ترکیب تیم اول[ویرایش]

تا تاریخ ۲۳ سپتامبر ۲۰۱۹[۴۶]

شماره نام بازیکن ملیت تاریخ تولد (سن)
دروازه‌بان‌ها
۱ سمیر هاندانوویچ Captain sports.svg اسلوونی ۱۴ ژوئیهٔ ۱۹۸۴ ‏(۳۵ سال)
۲۷ دانیله پادلی ایتالیا ۲۵ اکتبر ۱۹۸۵ ‏(۳۳ سال)
۴۶ توماسو برنی ایتالیا ۶ مارس ۱۹۸۳ ‏(۳۶ سال)
دفاع‌ها
۶ استفان د فرای هلند ۵ فوریهٔ ۱۹۹۲ ‏(۲۷ سال)
۱۳ آندره آ رانوکیا (کاپیتان دوم) ایتالیا ۱۶ فوریهٔ ۱۹۸۸ ‏(۳۱ سال)
۲ دیه‌گو گودین اروگوئه ۱۶ فوریهٔ ۱۹۸۶ ‏(۳۳ سال)
۳۴ کریستیانو بیراگی (قرضی از فیورنتینا) ایتالیا ۱۲ سپتامبر ۱۹۹۲ ‏(۲۷ سال)
۳۳ دنیلو د آمبروسیو ایتالیا ۹ سپتامبر ۱۹۸۸ ‏(۳۱ سال)
۳۷ میلان اشکرینیار اسلواکی ۱۱ فوریهٔ ۱۹۹۵ ‏(۲۴ سال)
۹۵ الساندرو باستونی ایتالیا ۱۳ آوریل ۱۹۹۹ ‏(۲۰ سال)
۱۸ کوادوو آساموا غنا ۹ دسامبر ۱۹۸۸ ‏(۳۰ سال)
۱۱ فدریکو دی مارکو ایتالیا ۱۰ نوامبر ۱۹۹۷ ‏(۲۱ سال)
هافبک‌ها
۵ روبرتو گالیاردینی ایتالیا ۸ آوریل ۱۹۹۴ ‏(۲۵ سال)
۸ ماتیاس وسینو اروگوئه ۲۴ اوت ۱۹۹۱ ‏(۲۸ سال)
۱۹ والنتینو لاتسارو اتریش ۲۴ مارس ۱۹۹۶ ‏(۲۳ سال)
۲۳ نیکولو بارلا (قرضی از کالیاری) ایتالیا ۷ فوریهٔ ۱۹۹۷ ‏(۲۲ سال)
۲۰ بورخا والرو اسپانیا ۱۲ ژانویهٔ ۱۹۸۵ ‏(۳۴ سال)
۸۷ آنتونیو کاندروا ایتالیا ۲۸ فوریهٔ ۱۹۸۷ ‏(۳۲ سال)
۷۷ مارسلو بروزویچ کرواسی ۱۶ نوامبر ۱۹۹۲ ‏(۲۶ سال)
۱۲ استفانو سنسی (قرضی از ساسولو) ایتالیا ۵ اوت ۱۹۹۵ ‏(۲۴ سال)
مهاجمان
۹ روملو لوکاکو بلژیک ۱۳ مهٔ ۱۹۹۳ ‏(۲۶ سال)
۱۶ ماتئو پولیتانو ایتالیا ۳ اوت ۱۹۹۳ ‏(۲۶ سال)
۷ الکسیس سانچز (قرضی از منچستر یونایتد) شیلی ۱۹ دسامبر ۱۹۸۸ ‏(۳۰ سال)
۱۰ لوتارو مارتینس آرژانتین ۲۲ اوت ۱۹۹۷ ‏(۲۲ سال)
۷۰ سباستیانو اسپوسیتو ایتالیا ۲ ژوئیهٔ ۲۰۰۲ ‏(۱۷ سال)

کادر فنی[ویرایش]

پست ملیت مسئول
سرمربی Flag of Italy.svg آنتونیو کونته[۴۷]
دستیار مربی Flag of Italy.svg مارکو دومنیچ
رئیس تیم فیزیوتراپی Flag of Italy.svg جیان نیکولا بیسکیوتی
مربی دروازه‌بان‌ها Flag of Italy.svg آدریانو بونااییوتی
مربی بدنساز Flag of Italy.svg فرانکو فررینی
دستیار فنی Flag of Italy.svg جووانی مارسیلو
آنالیزور Flag of Italy.svg مایکل سالزارولو
رئیس تیم پزشکی Flag of Italy.svg پیرو ولپی
پزشک تیم Flag of Italy.svg الساندرو کورسینی
پزشک تیم Flag of Italy.svg الساندرو کوآگلیا

رؤسای باشگاه[ویرایش]

نام ملیت سال
جووانی پارامیتیونی ایتالیا ۱۹۰۹–۱۹۰۸
اتور استرائوس ایتالیا ۱۹۱۰–۱۹۰۹
کارلو ده مدیکی ایتالیا ۱۹۱۲–۱۹۱۰
امیلیو هیرزل ایتالیا ۱۹۱۴–۱۹۱۲
لوئیجی هانسبچر ایتالیا ۱۹۱۴
جوزپه ویسکونتی دی مادرونه ایتالیا ۱۹۱۹–۱۹۱۴
جورجیو هالس ایتالیا ۱۹۲۰–۱۹۱۹
فرانچسکو مائورو ایتالیا ۱۹۲۳–۱۹۲۰
انریکو اولیوتی ایتالیا ۱۹۲۶–۱۹۲۳
سناتور بورلتی ایتالیا ۱۹۲۹–۱۹۲۶
ارنستو توراسیو ایتالیا ۱۹۳۰–۱۹۲۹
اورسته سیمونوتی ایتالیا ۱۹۳۲–۱۹۳۰
فردیناندو پوتزانی ایتالیا ۱۹۴۲–۱۹۳۲
کارلوس ماسرونی ایتالیا ۱۹۵۵–۱۹۴۲
آنجلو موراتی ایتالیا ۱۹۶۸–۱۹۵۵
ایوانوئه فرایزولی ایتالیا ۱۹۸۴–۱۹۶۸
ارنستو پلگرینی ایتالیا ۱۹۹۵–۱۹۸۴
ماسیمو موراتی ایتالیا ۲۰۰۴–۱۹۹۵
جاچینتو فاکتی ایتالیا ۲۰۰۶–۲۰۰۴
ماسیمو موراتی ایتالیا ۲۰۱۳–۲۰۰۶
اریک توهیر [۱۶] اندونزی ۲۰۱۳–۲۰۱۸
استیون ژانگ چین –۲۰۱۸

لیست رؤسای باشگاه اینتر بر پایه جام‌های کسب شده[ویرایش]

نام سری آ کوپا ایتالیا سوپر جام ایتالیا لیگ قهرمانان اروپا جام یوفا جام بین قاره ای جام باشگاه‌های فوتبال جهان مجموع
کارلو ده مدیکی ۱ ۱
جورجیو هالس ۱ ۱
ارسته سیمونوتی ۱ ۱
فردیناندو پوزانی ۲ ۱ ۳
کارلو ماسرونی ۲ ۲
موراتی, آنجلوآنجلو موراتی ۳ ۲ ۲ ۷
ایوانوئه فرایزولی ۲ ۲ ۴
ارنستو پلگرینی ۱ ۱ ۲ ۴
موراتی, ماسیموماسیمو موراتی ۴ ۲ ۲ ۱ ۱ ۱ ۱۱
فاکتی, جاچینتوجاچینتو فاکتی ۱ ۲ ۲ ۵
مجموع ۱۸ ۷ ۵ ۳ ۳ ۲ ۱ ۳۹

مربیان باشگاه[ویرایش]

هلنیو هررا و روبرتو مانچینی موفق‌ترین مربیان باشگاه اینتر از لحاظ تعداد جام کسب شده هستند. هلینو هررا ۳ سری آ، ۲ لیگ قهرمانان اروپا و ۲ جام بین قاره‌ای (فوتبال) به همراه اینتر کسب کرده‌است. همچنین هررا به مدت ۹ فصل از ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۸ و یک بار در فصل ۷۴–۱۹۷۳ مربی باشگاه اینتر بوده که طولانی‌ترین زمان مربیگری در باشگاه اینتر به حساب می‌آید. روبرتو مانچینی ۳ سری آ، ۲ کوپا ایتالیا و ۲ سوپر جام ایتالیا به همراه اینتر کسب کرده‌است. لیست زیر تمام مربیان باشگاه اینتر از ابتدا تا به حال را نشان می‌دهد:[۴۸]

نام ملیت سال
ویرجیلیو فوساتی ایتالیا ۱۹۱۵–۱۹۰۹
نینو رسوگوتی
فرانچسکو مائورو
ایتالیا ۱۹۲۰–۱۹۱۹
باب اسپاتیسوود انگلستان ۱۹۲۴–۱۹۲۲
پائولو شیدلر ایتالیا ۱۹۲۶–۱۹۲۴
آرپاد وِیز مجارستان ۱۹۲۸–۱۹۲۶
جوزف ویولا مجارستان ۱۹۲۹–۱۹۲۸
آرپاد وِیز مجارستان ۱۹۳۱–۱۹۲۹
ایستوان توث مجارستان ۱۹۳۲–۱۹۳۱
آرپاد وِیز مجارستان ۱۹۳۴–۱۹۳۲
جیولا فلدمان مجارستان ۱۹۳۶–۱۹۳۴
آلبینو کارارو ایتالیا ۱۹۳۶
آرماندو کاستلازی ایتالیا ۱۹۳۸–۱۹۳۶
تونی کارگنلی اتریش ۱۹۴۰–۱۹۳۸
جیوسپه پروکتی
ایتالو زامبرلتی
ایتالیا ۱۹۴۰–۱۹۴۱
ایوو فیورنتینی ایتالیا ۱۹۴۲–۱۹۴۱
جووانی فراری ایتالیا ۱۹۴۳–۱۹۴۲
کارلو کارکانو ایتالیا ۱۹۴۶–۱۹۴۵
نینو نوتریزیو ایتالیا ۱۹۴۶
جوزپه مئاتزا ایتالیا ۱۹۴۸–۱۹۴۷
کارلو کارکانو ایتالیا ۱۹۴۸
دای آستلی ولز ۱۹۴۸
جولیو کاپلی ایتالیا ۱۹۵۰–۱۹۴۹
آلدو اولیویری ایتالیا ۱۹۵۲–۱۹۵۰
آلفردو فونی ایتالیا ۱۹۵۵–۱۹۵۲
آلدو کامپاتلی ایتالیا ۱۹۵۵
جوزپه مئاتزا ایتالیا ۱۹۵۶–۱۹۵۵
آنیباله فروسی ایتالیا ۱۹۵۶
لوئیجی فررو ایتالیا ۱۹۵۷
جوزپه مئاتزا ایتالیا ۱۹۵۷
جسی کارور انگلستان ۱۹۵۸–۱۹۵۷
جوزپه بیوگنو ایتالیا ۱۹۵۸
آلدو کامپاتلی ایتالیا ۱۹۶۰–۱۹۵۹
کامیلو آچیلی ایتالیا ۱۹۶۰
جولیو کاپلی ایتالیا ۱۹۶۰
هلنیو هررا آرژانتین ۱۹۶۸–۱۹۶۰
آلفردو فونی ایتالیا ۱۹۶۹–۱۹۶۸
هریبرتو هررا پاراگوئه ۱۹۷۱–۱۹۶۹
جووانی اینورنیتسی ایتالیا ۱۹۷۳–۱۹۷۱
انه آ ماسیه رو ایتالیا ۱۹۷۳
هلنیو هررا آرژانتین ۱۹۷۳
انه آ ماسیه رو ایتالیا ۱۹۷۴
نام ملیت سال
لوییز سوارز اسپانیا ۱۹۷۵–۱۹۷۴
جوزپه کیاپلا ایتالیا ۱۹۷۷–۱۹۷۶
اجنیو برسلینی ایتالیا ۱۹۸۲–۱۹۷۷
رینو مارکسی ایتالیا ۱۹۸۳–۱۹۸۲
لویجی رادیچ ایتالیا ۱۹۸۳–۱۹۸۴
لاریو کاستاگنر ایتالیا ۱۹۸۶–۱۹۸۴
ماریو کورسو ایتالیا ۱۹۸۶
جووانی تراپاتونی ایتالیا ۱۹۹۱–۱۹۸۶
کورادو اوریکو ایتالیا ۱۹۹۱
لوییز سوارز اسپانیا ۱۹۹۲
اوسوالدو باگنولی ایتالیا ۱۹۹۴–۱۹۹۲
جیامپیرو مارینی ایتالیا ۱۹۹۴
اوتاویو بیانکی ایتالیا ۱۹۹۵–۱۹۹۴
لوییز سوارز اسپانیا ۱۹۹۵
روی هاجسون انگلستان ۱۹۹۷–۱۹۹۵
لوچانو کاستلینی ایتالیا ۱۹۹۷
لوئیجی سیمونی ایتالیا ۱۹۹۸–۱۹۹۷
میرچا لوچسکو رومانی ۱۹۹۹–۱۹۹۸
لوچانو کاستلینی ایتالیا ۱۹۹۹
روی هاجسون انگلستان ۱۹۹۹
مارچلو لیپی Flag of Italy.svg ۲۰۰۰–۱۹۹۹
مارکو تاردلی Flag of Italy.svg ۲۰۰۱–۲۰۰۰
هکتور کوپر Flag of Argentina.svg ۲۰۰۳–۲۰۰۱
کوررادو وردلی Flag of Italy.svg ۲۰۰۳
آلبرتو زاکرونی Flag of Italy.svg ۲۰۰۴–۲۰۰۳
روبرتو مانچینی Flag of Italy.svg ۲۰۰۸–۲۰۰۴
خوزه مورینیو Flag of Portugal.svg ۲۰۱۰–۲۰۰۸
رافائل بنیتز Flag of Spain.svg ۲۰۱۰
لئوناردو Flag of Brazil.svg ۲۰۱۱–۲۰۱۰
جیان پیرو گاسپرینی Flag of Italy.svg ۲۰۱۱
کلودیو رانیری Flag of Italy.svg ۲۰۱۲–۲۰۱۱
آندره آ استراماچونی Flag of Italy.svg ۲۰۱۲–۲۰۱۳
والتر ماتزاری Flag of Italy.svg ۲۰۱۴–۲۰۱۳
روبرتو مانچینی Flag of Italy.svg ۲۰۱۶–۲۰۱۴
فرانک دی بوئر Flag of the Netherlands.svg ۲۰۱۶
استفانو پیولی Flag of Italy.svg ۲۰۱۷–۲۰۱۶
لوچانو اسپالتی Flag of Italy.svg ۲۰۱۹–۲۰۱۷
آنتونیو کونته Flag of Italy.svg –۲۰۱۹

لیست مربیان باشگاه اینتر بر پایه جام‌های کسب شده[ویرایش]

نام سری آ کوپا ایتالیا سوپر جام ایتالیا لیگ قهرمانان اروپا جام یوفا جام بین قاره ای جام باشگاه‌های فوتبال جهان مجموع
هررا, هلنیوهلنیو هررا ۳ ۲ ۲ ۷
مانچینی, روبرتوروبرتو مانچینی ۳ ۲ ۲ ۷
مورینیو, خوزهخوزه مورینیو ۲ ۱ ۱ ۱ ۵
برسلینی, اجنیواجنیو برسلینی ۱ ۲ ۳
تراپاتونی, جووانیجووانی تراپاتونی ۱ ۱ ۱ ۳
کاریانلی, تونیتونی کاریانلی ۱ ۱ ۲
فونی, آلفردوآلفردو فونی ۲ ۲
بنیتز, رافائلرافائل بنیتز ۱ ۱ ۲
فوساتی, ویرجیلیوویرجیلیو فوساتی ۱ ۱
, فرانچسکو مائوروفرانچسکو مائورو ۱ ۱
ویز, آرپادآرپاد ویز ۱ ۱
کاستلازی, آرماندوآرماندو کاستلازی ۱ ۱
اینورنیتسی, جووانیجووانی اینورنیتسی ۱ ۱
مارینی, جیامپیروجیامپیرو مارینی ۱ ۱
سیمونی, لوئیجیلوئیجی سیمونی ۱ ۱
, لئوناردولئوناردو ۱ ۱

بازیکنان تاریخی[ویرایش]

بازیکنان بزرگ زیادی تا امروز برای اینتر به میدان رفته‌اند. جاچینتو فاکتی، جوزپه مه آتزا، لوتار ماتئوس، رونالدو، روبرتو باجو، لوئیز سوارز، ساندرو مازولا، روبرتو کارلوس، لوئیس فیگو، خاویر زانتی، آدریانو و… تنها بخشی از این بازیکنان را تشکیل می‌دهند.

بیشترین بازی[ویرایش]

شماره نام ملیت تعداد بازی
۱ خاویر زانتی[۴۹] Flag of Argentina.svg ۸۵۸
۲ جوزپه برگومی Flag of Italy.svg ۷۵۶
۳ جاچینتو فاکتی Flag of Italy.svg ۶۳۴
۴ ساندرو مازولا Flag of Italy.svg ۵۶۵
۵ جوزپه بارسی Flag of Italy.svg ۵۵۹
۶ ماریو کورسو Flag of Italy.svg ۵۰۳
۷ والتر زنگا Flag of Italy.svg ۴۷۳
۸ تارچسیو بورنییک Flag of Italy.svg ۴۶۷
۹ آلساندرو آلتوبلی Flag of Italy.svg ۴۶۶
۱۰ ایوان کوردوبا Flag of Colombia.svg ۴۵۴

برترین گلزنان[ویرایش]

شماره نام ملیت تعداد گل
۱ جوزپه مه آتزا Flag of Italy.svg ۲۸۴
۲ آلساندرو آلتوبلی Flag of Italy.svg ۲۰۹
۳ روبرتو بونینسنیا Flag of Italy.svg ۱۷۱
۴ ساندرو مازولا Flag of Italy.svg ۱۶۱
۵ لویجی چِوِنینیIII Flag of Italy.svg ۱۵۸
۶ بنیتو لورنزی Flag of Italy.svg ۱۴۳
۷ ایستوان نیرز Flag of France.svg ۱۳۳
۸ مائورو ایکاردی Flag of Argentina.svg ۱۲۴
۹ کریستین ویری Flag of Italy.svg ۱۲۳
۱۰ ارمانو آئبی Flag of Italy.svg ۱۰۶

ورزشگاه‌های باشگاه اینتر میلان[ویرایش]

جوزپه مه آتزا
سن سیرو
Scudo2009.jpg
نام کامل ورزشگاه جوزپه مه آتزا شهر میلان
محل ایتالیا، میلان، خیابان پیکولومینی
شروع ساخت ۱۹۲۵
تأسیس ۱۹ سپتامبر ۱۹۲۶
بازسازی ۱۹۸۹
مالک شهرداری میلان
گرداننده شهرداری میلان
نوع زمین چمن
گنجایش ۸۲٬۹۵۵
مستاجرها اینتر میلان
آث میلان
ابعاد زمین ۱۰۵ متر در ۶۸ متر

ورزشگاه‌های سابق[ویرایش]

سیویکا آرنا (۱۹۴۰)

اولین محل برگزاری بازی‌های اینتر، سال‌های ۱۹۰۸ تا ۱۹۱۳، در ورزشگاه کامپو اسپورتیوو در ویا ریپا تیسینسه بود. از سال ۱۹۱۳ تا ۱۹۳۰ ورزشگاه کمپو گلدونی و از سال ۱۹۳۰ تا ۱۹۴۷ سیویکا آرنا[۵۰] محل برگزاری بازی‌های اینتر میلان بود.[۵۱][۵۲]

ورزشگاه جوزپه مه آتزا[ویرایش]

ورزشگاه جوزپه مه آتزا شهر میلان، بزرگترین ورزشگاه این کشور و یکی از بزرگترین ورزشگاه‌های اروپاست.[۱۲] در سال ۱۹۲۵ شهرداری میلان شروع ساخت این ورزشگاه را آغاز کرد و کار ساخت آن یک سال به طول انجامید. گنجایش ابتدایی این ورزشگاه ۷۰ هزار نفر بود و سن سیرو نام داشت. تیم‌های اینتر میلان و آث میلان از همان ابتدا اجاره‌نشین این ورزشگاه بودند و بازی‌های خود را در آنجا برگزار می‌کردند. در سال ۱۹۷۲ برترین گلزن تاریخ باشگاه اینتر میلان یعنی جوزپه مه آتزا درگذشت. شهرداری میلان برای تجلیل از این ستاره ورزشگاه سن سیرو را به ورزشگاه جوزپه مه آتزا تغییر نام داد. در سال ۱۹۸۹ این ورزشگاه برای نوسازی مدت کوتاهی تعطیل شد و پس از بازگشایی ظرفیت آن به حدود ۸۳ هزار نفر رسید. بیشتر بازی‌های تیم ملی ایتالیا در همین ورزشگاه برگزار می‌شود. یوفا به تمامی ورزشگاه‌های اروپا بر اساس کیفیت آن‌ها امتیاز می‌دهد. ورزشگاه جوزپه مه آتزا نمره ۵ از ۵ را دریافت کرده‌است.

فینال لیگ قهرمانان اروپا در ورزشگاه جوزپه مه آتزا[ویرایش]

فینال لیگ قهرمانان اروپا ۲۰۱۶ (انگلیسی: 2016 UEFA Champions League Final) دیدار نهایی شصت و یکمین دوره مسابقات لیگ قهرمانان اروپا در فصل لیگ قهرمانان اروپا ۱۶–۲۰۱۵ است. این مسابقه در تاریخ ۲۹ مه ۲۰۱۶ میلادی در ورزشگاه جوزپه مه آتزا، شهر میلان مابین دو تیم باشگاه فوتبال رئال مادرید و باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید برگزار شد و در نهایت تیم فوتبال رئال مادرید در ضربات پنالتی موفق شد با نتیجه ۵ بر ۳ تیم فوتبال اتلتیکو مادرید را شکست دهد و یازدهمین بار به عنوان قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا برسد.

تصویر پانوراما از جوزپه مه آتزا

تیفوسی‌های اینتر[ویرایش]

طرفداران اینتر

در سال ۱۹۶۹، اولین گروه رسمی تیفوسی‌های اینتر به نام پسران سن سیرو (Boys San) شکل گرفت. هواداران تیفوسی اینتر درضلع شمالی ورزشگاه جوزپه مه آتزا و هواداران میلان در ضلع جنوبی این ورزشگاه مستقر می‌شوند. به همین دلیل به تیفوسی‌های اینتر را با نام کوروا نورد یعنی ضلع شمالی ورزشگاه می‌شناسند. در تمامی بازی‌های اینتر، این گروه به ورزشگاه می‌روند و از تیمشان حمایت می‌کنند. اینتر هر سال در زمینه تعداد تماشاگران معمولاً رتبه اول یا دوم را در ایتالیا بدست می‌آورد.

کمپ آپیانو جنتیله[ویرایش]

کمپ ورزشی آپیانو جنتیله[۵۳] در دهکده آپیانو جنتیله واقع شده‌است. این کمپ به صورت اختصاصی به باشگاه اینتر تعلق دارد. دهکده آپیانو جنتیله شامل چندین زمین تمرین، باشگاه بدنسازی، اتاق ویژه کنفرانس مطبوعاتی و سالن سر پوشیده ورزشی می‌باشد.[۵۴]

هواداران و رقیبان سنتی[ویرایش]

از لحاظ تاریخی، بزرگترین بخش طرفداران اینتر از، طبقه متوسط بورژوازی میلان بود،[۵۵] در حالی که طرفداران میلان به‌طور معمول طبقه کارگر بودند.[۵۶] طبق یک تحقیق در ماه اوت ۲۰۰۷ توسط روزنامه ایتالیایی لا رپوبلیکا،[۵۷] اینتر یکی از محبوب‌ترین باشگاه‌های ایتالیا است.[۵۸]

شهرآورد دلا مادونینا
IntervsMilan.png
نام‌های دیگرآ.ث. میلان – اینتر میلان
شهر یا سرزمینمیلان، ایتالیا ایتالیا
تیم‌های درگیراینتر میلان
آ.ث. میلان
نخستین دیدار۱۸ اکتبر ۱۹۰۸
آمار رقابت‌ها
بیشترین بردمسابقات رسمی:
اینتر میلان (۸۱)
  • شهرآورد دلا مادونینا :

شهرآورد دلا مادونینا (انگلیسی: Derby della Madonnina) یا شهرآورد میلان (انگلیسی: Milan Derby) مسابقهٔ فوتبال بین دو باشگاه برجستهٔ شهر میلان یعنی آ.ث. میلان و اینتر میلان می‌باشد.[۵۹] این دو تیم اولین بار در تاریخ ۱۸ اکتبر ۱۹۰۸ در مقابل یکدیگر قرار گرفتند که در آن بازی تیم آ.ث. میلان با نتیجهٔ دو بر یک تیم اینتر میلان را شکست داد. اولین دیدار رسمی این دو تیم در تاریخ ۱۰ ژانویه ۱۹۰۹ برگزار شد که با برتری سه بر دو تیم آ.ث. میلان همراه بود.

این شهرآورد به افتخار تندیس مادونینا، مجسمهٔ زرین و نمادین مریم مقدس در بالای کلیسای جامع میلان، که یکی از نمادهای شهر میلان می‌باشد، «شهرآورد دلا مادونینا» نام‌گذاری شده‌است. دو تیم آ.ث. میلان و اینتر میلان در هر سال حداقل ۲ بار در قالب مسابقات سری آ به مصاف یکدیگر می‌روند.

هواداران تیم اینتر میلان در جوزپه مه آتزا

بزرگترین پیروزی‌های اینتر در مسابقات رسمی

بردهای تیم اینتر میلان با ۴ گل یا بیشتر:

  • آ.ث. میلان ۰–۵ اینتر میلان در ۲ فوریه ۱۹۱۰ در سری آ
  • اینتر میلان ۵–۱ آ.ث. میلان در ۱۷ فوریه ۱۹۱۰ در سری آ
  • اینتر میلان ۵–۲ آ.ث. میلان در ۲۲ فوریه ۱۹۱۴ در سری آ
  • آ.ث. میلان ۱–۴ اینتر میلان در ۱۹ مارس ۱۹۳۱ در سری آ
  • اینتر میلان ۵–۲ آ.ث. میلان در ۲۸ مارس ۱۹۶۵ در سری آ
  • اینتر میلان ۴–۰ آ.ث. میلان در ۲ آوریل ۱۹۶۷ در سری آ
  • آ.ث. میلان ۱–۵ اینتر میلان در ۲۴ مارس ۱۹۷۴ در سری آ
  • آ.ث. میلان ۰–۴ اینتر میلان در ۲۹ اوت ۲۰۰۹ در سری آ
  • اینتر میلان ۴–۲ آ.ث. میلان در ۶ مه ۲۰۱۲ در سری آ
دربی ایتالیانو، جانپیرو کامبی و جوزپه مئاتزا ۱۹۳۳
  • شهرآورد ایتالیانو :

دربی ایتالیانو (انگلیسی: Derby d'Italia) بازی فوتبالی است میان دو تیم مطرح فوتبال ایتالیا یعنی باشگاه فوتبال یوونتوس و اینتر میلان. دربی ایتالیانو، میان یوونتوس و اینتر میلان، بی‌نیاز از قرابت جغرافیایی، بزرگترین بازی فوتبال در ایتالیا به‌شمار می‌رود. ریشه دربی ایتالیا را به جیانی بررا، با نفوذترین روزنامه‌نگار قرن گذشته ایتالیا نسبت می‌دهند، زمانی که در اواخر دهه شصت و مشخصاً در فصل ۱۹۶۷–۶۸ کلید واژه دربی دی ایتالیا (ایتالیانو) را برای نخستین بار وارد ادبیات ورزشی کشور ایتالیا می‌کند.[۶۰]

ریشه‌های جدال یوونتوس و اینتر از ۱۶ آوریل ۱۹۶۱ کلید خورد. دو تیم در جریان رقابت شانه به شانه برای قهرمانی در بازی فینال گونه فصل رو در روی هم قرار می‌گیرند، امّا شورش تماشاگران بازی را نیمه کاره می‌گذارد. مسئولان بازی‌ها در ابتدا یوونتوس را مقصر می‌دانند و اینتر را با نتیجه ۲ بر صفر پیروز بازی قلمداد می‌کنند. امّا دو ماه بعد و زمانی که فصل به مقطع حساس خود می‌رسد، رأی قبلی به واسطه اعتراض باشگاه یوونتوس باطل و دستور به تکرار بازی می‌شود. آنجلو موراتی، پدر ماسیمو موراتی که در آن زمان مالک باشگاه اینتر بود، عنوان می‌کند که نفوذ خانواده آنیلی باعث این تغییر ناگهانی در رأی شده‌است و او در واکنش و اعتراض به این موضوع، به سرمربی تیمش می‌گوید که تیم آکادمی باشگاه را به مصاف یوونتوس بفرستد. ۱۰ ژوئیه ۱۹۶۱، یووه با نتیجه ۹–۱ تیم جوانان اینتر را در می‌برد و ضمن رقم زدن پرگل‌ترین دربی تاریخ دو باشگاه، از عنوان قهرمانی اش دفاع می‌کند.[۶۱] سال‌ها بعد در آوریل ۱۹۹۸ جرقه دیگری زده می‌شود، اینتر بازی رفت را با تک گل یوری ژورکائف در خانه برده و حالا در هفته سی و یکم دو تیم در برابر هم قرار می‌گیرند. گل دقیقه ۲۱ آلساندرو دل‌پیرو نتیجه بازی و بعدها جام قهرمانی را برای یووه رقم می‌زند اما این بازی یک تاریخ نانوشته هم دارد. ضربه آشکار مارک ایولیانو به سینه رونالدو در محوطه جریمه یووه از سوی داور به هیچ انگاشته می‌شود، پنالتی واضحی که بعدها بارها دست مایه کمدین‌های خوش ذوق ایتالیایی قرار می‌گیرد. پیروزی‌های متوالی یووه در سال‌های ابتدایی دهه ۲۰۰۰ ادامه دارد،[۶۲] (دو پیروزی ۳–۱ و ۳–۰ در سال‌های ۲۰۰۱ و ۲۰۰۳). و سرانجام آتش جنگ که در جریان رسوایی‌های معروف فوتبال ایتالیا موسوم به کالچو پولی شعله‌ور می‌شود. یوونتوس دو قهرمانی سال‌های ۲۰۰۵ و ۲۰۰۶ خود را از دست می‌دهد و به سری بی فوتبال ایتالیا تبعید می‌شود و اینتر با تصاحب یکی از این دو قهرمانی، وارد برهه‌ای پر از افتخارات می‌شود.[۶۳]

افتخارات[ویرایش]

تیم اینتر برنده جام باشگاه‌های جهان ۱۹۶۵

اینتر یکی از پرافتخارترین تیم‌های ایتالیا و نهمین تیم پر افتخار اروپا با کسب ۳۹ جام است. تیم اینتر تاکنون ۱۸ قهرمانی در سری آ ایتالیا، ۷ قهرمانی در جام حذفی فوتبال ایتالیا، ۵ قهرمانی در سوپرجام فوتبال ایتالیا را کسب کرده‌است.[۶۴] این باشگاه از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۰، پنج عنوان لیگ به صورت متوالی به دست آورد که پس از یوونتوس با ۶ بار قهرمانی پیاپی رکورد دار است. باشگاه اینتر میلان تاکنون ۳ بار فاتح لیگ قهرمانان اروپا (دوبار به صورت متوالی در سال‌های ۱۹۶۴ و ۱۹۶۵ ودیگری در سال ۲۰۱۰)، ۳ بار قهرمان جام یوفا و… شده‌است. اینتر تنها تیم سری آ که فاتح سه‌گانه شده‌است. (فصل ۲۰۱۰)

داخلی اروپایی

Scudetto.svg سری آ '

  • قهرمانی: ۱۸

۱۰–۱۹۰۹؛ ۲۰–۱۹۱۹؛ ۳۰–۱۹۲۹؛ ۳۸–۱۹۳۷؛ ۴۰–۱۹۳۹؛ ۵۳–۱۹۵۲؛ ۵۴–۱۹۵۳؛ ۶۳–۱۹۶۲؛ ۶۵–۱۹۶۴؛ ۶۶–۱۹۶۵؛ ۷۱–۱۹۷۰؛ ۸۰–۱۹۷۹؛ ۸۹–۱۹۸۸؛ ۰۶–۲۰۰۵؛ ۰۷–۲۰۰۶؛ ۰۸–۲۰۰۷؛ ۰۹–۲۰۰۸؛ ۱۰–۲۰۰۹

  • نایب قهرمانی: ۱۳

۳۹–۱۹۳۸؛ ۵۰–۱۹۴۹؛ ۵۲–۱۹۵۱؛ ۵۶–۱۹۵۵؛ ۵۹–۱۹۵۸؛ ۶۱–۱۹۶۰؛ ۸۳–۱۹۸۲؛ ۸۵–۱۹۸۴؛ ۹۰–۱۹۸۹؛ ۹۱–۱۹۹۰؛ ۹۷–۱۹۹۶؛ ۰۲–۲۰۰۱؛ ۰۵–۲۰۰۴

  • جایگاه سومی: ۶

۵۹–۱۹۵۸؛ ۶۵–۱۹۶۴؛ ۷۷–۱۹۷۶؛ ۰۰–۱۹۹۹؛ ۰۷–۲۰۰۶؛ ۰۸–۲۰۰۷

Coccarda Coppa Italia.svg کوپا ایتالیا

  • قهرمانی: ۷

۳۹–۱۹۳۸؛ ۷۸–۱۹۷۷؛ ۸۲–۱۹۸۱؛ ۰۵–۲۰۰۴؛ ۰۶–۲۰۰۵؛ ۱۰–۲۰۰۹؛ ۱۱–۲۰۱۰

  • نایب قهرمانی: ۵

۷۳–۱۹۷۲؛ ۹۲–۱۹۹۱؛ ۰۲–۲۰۰۱؛ ۰۴–۲۰۰۳؛ ۱۲–۲۰۱۱

Supercoppa Italiana.svgسوپر جام ایتالیا

  • قهرمانی: ۵

۱۹۹۵; ۱۹۸۹; ۲۰۰۵; ۲۰۰۶; ۲۰۰۸; ۲۰۱۰

  • نایب قهرمانی: ۴

۲۰۰۰; ۲۰۰۷; ۲۰۰۹; ۲۰۱۱

Coppa Campioni.svgلیگ قهرمانان اروپا

  • قهرمانی: ۳

۶۴–۱۹۶۳; ۶۵–۱۹۶۴; ۱۰–۲۰۰۹

  • نایب قهرمانی: ۲

۶۸– ۱۹۶۷; ۷۳–۱۹۷۲

UEFA Cup (adjusted).pngجام یوفا

  • قهرمانی: ۳

۹۲–۱۹۹۱; ۹۵–۱۹۹۴; ۹۹–۱۹۹۸

  • نایب قهرمانی: ۱

۹۸–۱۹۹۷

جام میتروپا

  • نایب قهرمانی: ۱

۳۳–۱۹۳۲

بین‌المللی

Fifa Club Coppa del Mondo.svgجام باشگاه‌های فوتبال جهان

  • قهرمانی: ۱

۲۰۱۰

Coppa Intercontinentale.svgجام بین قاره ای

  • قهرمانی: ۲

۶۴–۱۹۶۳؛ ۶۵–۱۹۶۴

افتخارات فردی
توپ طلای اروپا :

برزیل رونالدو در سال ۱۹۹۷

آلمان لوتار ماتئوس در سال ۱۹۹۱

- عنوان دومی:

برزیل رونالدو در سال ۱۹۹۸

- عنوان سومی:

هلند دنیس برکمپ در سال ۱۹۹۳

بازیکن سال فوتبال جهان از اینتر:

آلمان لوتار ماتئوس در سال ۱۹۹۱

برزیل رونالدو در سال ۱۹۹۸، ۱۹۹۷

دروازه‌بان سال سری آ از اینتر:

برزیل ژولیو سزار = ۲ دوره = ۲۰۰۹، ۲۰۱۰

اسلوونی سمیر هاندانوویچ = ۱ دوره = ۲۰۱۳

بهترین دروازه‌بان جهان به انتخاب فدراسیون بین‌المللی تاریخ و آمار فوتبال:

ایتالیا والتر زنگا در سال‌های ۱۹۸۹، ۱۹۹۰، ۱۹۹۱

بازیکن ایتالیایی سال سری آ از اینتر:

ایتالیا کریستین ویری در سال ۲۰۰۲

بازیکن خارجی سال سری آ از تیم اینتر:

برزیل رونالدو در سال ۱۹۹۸

سوئد زلاتان ابراهیموویچ در سال ۲۰۰۸

سوئد زلاتان ابراهیموویچ در سال ۲۰۰۹

آرژانتین دیگو میلیتو در سال ۲۰۱۰

بازیکن سال سری آ از تیم اینتر:

برزیل رونالدو در سال ۱۹۹۸

سوئد زلاتان ابراهیموویچ در سال ۲۰۰۸

سوئد زلاتان ابراهیموویچ در سال ۲۰۰۹

آرژانتین دیگو میلیتو در سال ۲۰۱۰

آرژانتین مائورو ایکاردی در سال ۲۰۱۸

بازیکنان اینتر برنده جایزه گائتانو شیره‌آ:

ایتالیا جوزپه بارسی در سال ۱۹۹۲

ایتالیا جوزپه برگومی در سال ۱۹۹۷

آرژانتین خاویر زانتی در سال ۲۰۱۰

بهترین بازیکن سال یوفا:

برزیل رونالدو در سال ۱۹۹۷

آرژانتین دیگو میلیتو در سال ۲۰۱۰

بهترین فوتبالیست سال جهان از سوی مجله ورلد ساکر:

آلمان لوتار ماتئوس در سال ۱۹۹۰

برزیل رونالدو در سال ۱۹۹۷

برزیل رونالدو در سال ۲۰۰۲

برندگان جایزه توپ زرین جام جهانی فوتبال از اینتر:

ایتالیا جوزپه مئاتزا در سال ۱۹۳۴

برزیل رونالدو در سال ۱۹۹۸

جایزه براوو:

برزیل رونالدو در سال ۱۹۹۸

جایزه پسر طلایی اروپا:

ایتالیا ماریو بالوتلی در سال ۲۰۱۰

حضور بازیکنان اینتر در تیم سال یوفا:

هلند کلارنس سیدورف / برزیل رونالدو در سال ۲۰۰۲

سوئد زلاتان ابراهیموویچ در سال ۲۰۰۷

سوئد زلاتان ابراهیموویچ در سال ۲۰۰۹

جمهوری چک پاول ندود در سال ۲۰۰۵

برزیل مایکون / هلند وسلی اسنایدر در سال ۲۰۱۰

حضور بازیکنان اینتر در تیم سال فیفا: (FIFPro)

برزیل لوسیو / برزیل مایکون / هلند وسلی اسنایدر در سال ۲۰۱۰

حضور بازیکنان اینتر در تیم سال سری آ:

آندریا رانوکیا / تیاگو موتا در سال ۲۰۱۱

سمیر هاندانوویچ در سال ۲۰۱۳

مائورو ایکاردی در سال ۲۰۱۵

ژوآئو کانسلو / مائورو ایکاردی در سال ۲۰۱۸

حضور بازیکنان اینتر در فیفا ۱۰۰:

ایتالیا روبرتو باجو / ایتالیا جاچینتو فاکتی / ایتالیا کریستین ویری / آرژانتین خاویر زانتی / آرژانتین هرنان کرسپو / آرژانتین گابریل باتیستوتا / آرژانتین خوان سباستین ورون / آرژانتین دانیل پاسارلا / برزیل رونالدو / برزیل روبرتو کارلوس / هلند دنیس برکمپ / هلند ادگار داویدس / آلمان لوتار ماتئوس / فرانسه پاتریک ویرا / پرتغال لوئیس فیگو / شیلی ایوان زامورانو

مربی سال سری آ از باشگاه اینتر:

پرتغال ژوزه مورینیو در سال‌های ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰

آمار و ارقام اینتر در رقابت‌های اروپایی و بین‌المللی[ویرایش]

فقط بازی‌های رسمی شامل (لیگ قهرمانان اروپا (جام اروپا سابق)، لیگ اروپا (جام یوفا سابق)، جام برندگان جام اروپا، سوپرجام اروپا، جام بین قاره‌ای و جام باشگاه‌های فوتبال جهان)

  • تا ۱ ژوئن ۲۰۱۹[۶۵]
نام رقابت مجموع بازی‌ها برد مساوی باخت گل زده گل خورده تفاضل گل درصد پیروزی
لیگ قهرمانان اروپا ۱۷۲ ۸۴ ۴۶ ۴۲ ۲۴۵ ۱۶۵ +۸۰ ۴۸٫۸۴
لیگ اروپا ۱۸۵ ۹۱ ۴۴ ۵۰ ۲۸۳ ۱۶۹ +۱۱۴ ۴۹٫۱۹
جام برندگان جام اروپا ۱۲ ۶ ۲ ۴ ۲۲ ۹ +۱۳ ۵۰٫۰۰
سوپرجام اروپا ۱ ۰ ۰ ۱ ۰ ۲ −۲ ۰٫۰۰
جام بین قاره ای ۵ ۳ ۱ ۱ ۶ ۱ ۶۰٫۰۰
جام باشگاه‌های فوتبال جهان ۲ ۲ ۰ ۰ ۶ ۰ ۱۰۰٫۰۰
مجموع ۳۷۷ ۱۸۶ ۹۳ ۹۸ ۵۶۲ ۳۴۶ +۲۱۶ ۵۱٫۳۳

نتایج فینال‌های اروپایی و بین‌المللی[ویرایش]

دومین قهرمانی پیاپی اینتر در لیگ قهرمانان اروپا ۶۵–۱۹۶۴
فینال لیگ قهرمانان اروپا فصل ۷۲–۱۹۷۱ میان اینتر و آژاکس
اینتر قهرمان لیگ اروپا در فصل ۹۴–۱۹۹۳

تیم اینتر تا کنون در ۱۳ فینال اروپایی و بین‌المللی به میدان رفته‌است که حاصل آن ۹ قهرمانی و ۴ نایب قهرمانی است. اینتر اولین تیم ایتالیایی است که در فصول ۶۴–۱۹۶۳ و ۶۵–۱۹۶۴ دو بار به صورت متوالی فاتح جام باشگاه‌های اروپا شده‌است.[۶۶][۶۷] اینتر میلان در فصل ۹۷–۱۹۹۶ برای سومین بار به فینال لیگ اروپا راه یافت که پس از تساوی ۱–۱ در مجموع دو دیدار رفت و برگشت، در ضربات پنالتی با نتیجه ۴–۱ مغلوب تیم شالکه شد و به مقام نایب قهرمانی رسید.[۶۸] تیم اینتر در فصل ۶۴–۱۹۶۳ در فینال جام بین قاره ای به مصاف تیم ایندپندینته رفت که در بازی رفت ۱–۰ مغلوب این تیم شد اما در بازی برگشت ۲–۰ این تیم را شکست داد اما به این دلیل که هر تیم یک برد و یک باخت به دست آورده بودند (قانون گل شماری وجود نداشت) کار به بازی سوم کشیده شد که این تیم اینتر بود که در ورزشگاه سانتیاگو برنابئو ۱–۰ این تیم را شکست داد و به مقام قهرمانی دست یافت.[۶۹] تیم اینتر در فصل بعد در فینال باز هم به مصاف این تیم رفت که در بازی رفت در ورزشگاه جوزپه مه آتزا، اینتر با نتیجه ۳–۰ به برتری رسید و در بازی برگشت در ورزشگاه این تیم به نتیجه ۰–۰ دست یافت و در مجموع دو دیدار رفت و برگشت با نتیجه ۳–۰ برای دومین بار به مقام قهرمانی دست یافت.

لیگ قهرمانان اروپا
۶۴–۱۹۶۳ اینتر میلان ۳–۱ رئال مادرید
۶۵–۱۹۶۴ اینتر میلان ۱–۰ بنفیکا
۶۷–۱۹۶۶ اینتر میلان ۱–۲ سلتیک
۷۲–۱۹۷۱ اینتر میلان ۰–۲ آژاکس
۱۰–۲۰۰۹ اینتر میلان ۲–۰ بایرن مونیخ
لیگ اروپا
۹۱–۱۹۹۰ اینتر میلان ۲–۰، ۱–۰ آ.اس. رم
۹۴–۱۹۹۳ اینتر میلان ۱–۰، ۱–۰ ردبول
۹۷–۱۹۹۶ اینتر میلان ۱–۰، ۰–۱ شالکه ۰۴
۹۸–۱۹۹۷ اینتر میلان ۳–۰ لاتزیو
سوپرجام اروپا
۲۰۱۰ اینتر میلان ۰–۲ اتلتیکو مادرید
جام بین قاره‌ای
۱۹۶۴ اینتر میلان ۱–۲ ایندپندینته
۱۹۶۵ اینتر میلان ۰–۳ ایندپندینته
جام باشگاه‌های فوتبال جهان
۲۰۱۰ اینتر میلان ۰–۳ مازمبه

اینتر و تیم ملی فوتبال ایتالیا[ویرایش]

باشگاه اینتر همیشه نقش مهمی در تیم ملی فوتبال ایتالیا داشته‌است.[۷۰] بازیکنان بزرگی چون مه آتزا، آلتوبلی، برگومی، آلماندی، ماتراتسی و … در ادوار مختلف برای تیم ملی فوتبال ایتالیا بازی کرده‌اند. باشگاه اینتر با ۱۴ بازیکن ایتالیایی (جوزپه مه آتزا دو مرتبه جام جهانی را در سال‌های ۱۹۳۴ و ۱۹۳۸ به صورت پیاپی بالای سر برده‌است) قهرمان جام جهانی در ۴ دوره‌ای که ایتالیا قهرمان جام جهانی فوتبال شده تأثیر بسیار زیادی در تیم ملی ایتالیا داشته‌است. در مجموع ۴۷ بازیکن از تیم اینتر برای حضور در مسابقات جام جهانی فوتبال به تیم ملی ایتالیا دعوت شده‌اند.[۷۱] همچنین در تیم ایتالیا قهرمان جام ملت‌های اروپا ۱۹۶۸، ۴ بازیکن از باشگاه اینتر حضور داشت.

بازیکنان اینتر برنده جام جهانی[ویرایش]

  • بازیکنان اینتر تاکنون ۲۰ مرتبه جام جهانی را بالای سر برده‌اند.
  • جوزپه مئاتزا اسطوره باشگاه اینتر با دو بار قهرمانی در جام جهانی در زمان حضورش در باشگاه اینتر رکورد دار است.
  • ۱۵ بازیکن اینتر که قهرمان جام جهانی شده‌اند ملیت ایتالیایی دارند.[۷۲]
شماره ملیت نام سال قهرمانی
۱ ایتالیا لویجی آلماندی ۱۹۳۴
۲ ایتالیا آرماندو کاستلازی ۱۹۳۴
۳ ایتالیا آتیلیو دماریا ۱۹۳۴
۴ ایتالیا جوزپه مئاتزا ۱۹۳۴
۵ ایتالیا جووانی فراری ۱۹۳۸
۶ ایتالیا پیترو فرراریس ۱۹۳۸
۷ ایتالیا اوجو لوکاتلی ۱۹۳۸
۸ ایتالیا جوزپه مئاتزا ۱۹۳۸
۹ ایتالیا رناتو اولمی ۱۹۳۸
۱۰ ایتالیا آلساندرو آلتوبلی ۱۹۸۲
۱۱ ایتالیا جوزپه برگومی ۱۹۸۲
۱۲ ایتالیا ایوانو بوردون ۱۹۸۲
۱۳ ایتالیا جیامپیرو مارینی ۱۹۸۲
۱۴ ایتالیا جابریله اوریالی ۱۹۸۲
۱۵ آلمان آندریاس برمه ۱۹۹۰
۱۶ آلمان یورگن کلینزمن ۱۹۹۰
۱۷ آلمان لوتار ماتئوس ۱۹۹۰
۱۸ فرانسه یوری ژورکائف ۱۹۹۸
۱۹ برزیل رونالدو ۲۰۰۲
۲۰ ایتالیا مارکو ماتراتسی ۲۰۰۶

آقای گل‌های سری آ از باشگاه اینتر[ویرایش]

روبرتو بونینسنیا آقای گل اینتر در فصول ۷۱–۱۹۷۰ و ۷۲–۱۹۷۱
شماره نام تعداد گل سال
۱ Austria آنتون پوولنی ۲۲ ۱۹۲۶-۲۷
۲ Italy جوزپه مئاتزا ۳۱ ۱۹۲۹-۳۰
۳ Italy جوزپه مئاتزا ۲۵ ۱۹۳۵-۳۶
۴ Italy جوزپه مئاتزا ۲۰ ۱۹۳۷-۳۸
۵ Hungary ایستوان نیرز ۲۶ ۱۹۴۸-۴۹
۶ Argentina آنتونیو آنجلیلو ۳۳ ۱۹۵۸-۵۹
۷ Italy ساندرو مازولا ۱۷ ۱۹۶۴-۶۵
۸ Italy روبرتو بونینسنیا ۲۴ ۱۹۷۰-۷۱
۹ Italy روبرتو بونینسنیا ۲۲ ۱۹۷۱-۷۲
۱۰ Italy آلدو سرنا ۲۲ ۱۹۸۸-۸۹
۱۱ Italy کریستین ویری ۲۴ ۲۰۰۲-۰۳
۱۲ Sweden زلاتان ابراهیموویچ ۲۵ ۲۰۰۸-۰۹
۱۳ Argentina مائورو ایکاردی ۲۲ ۲۰۱۴-۱۵
۱۴ Argentina مائورو ایکاردی ۲۹ ۲۰۱۷-۱۸

تمام کاپیتان‌های باشگاه اینتر[ویرایش]

در لیست زیر نام تمام کاپیتان‌های باشگاه اینتر از سال ۱۹۰۹ قرار دارد. خاویر زانتی به مدت ۱۳ سال از ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۴ کاپیتان باشگاه اینتر بوده که طولانی‌ترین زمان کاپیتانی یک بازیکن در باشگاه اینتر به حساب می‌آید.[۷۴]

خاویر زانتی به مدت ۱۳ سال از ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۴ کاپیتان باشگاه اینتر بوده‌است.
جوزپه بارسی کاپیتان باشگاه اینتر از سال ۱۹۸۸تا۱۹۹۲
شماره نام سال
۱ سوئیس هرنست مارکتی ۱۹۰۹
۲ ایتالیا ویرجیلیو فوساتی ۱۹۰۹–۱۹۱۵
۳ ایتالیا ارمانو آئبی ۱۹۱۵–۱۹۲۲
۴ ایتالیا لئوپولدو کونتی ۱۹۲۲–۱۹۳۱
۵ ایتالیا جوزپه مئاتزا ۱۹۳۱–۱۹۴۰
۶ ایتالیا آتیلیو دماریا ۱۹۴۰–۱۹۴۳
۷ ایتالیا آلدو کامپاتلی ۱۹۴۳–۱۹۵۰
۸ ایتالیا آتیلیو جووانینی ۱۹۵۰–۱۹۵۴
۹ ایتالیا جینو آرمانو ۱۹۵۴–۱۹۵۶
۱۰ ایتالیا جووانی جاکوماتسی ۱۹۵۶–۱۹۵۷
۱۱ ایتالیا جووانی اینورنیتسی ۱۹۵۷–۱۹۵۸
۱۲ آرژانتین آنتونیو آنجلیلو ۱۹۵۸–۱۹۶۱
۱۳ ایتالیا برونو بولکی ۱۹۶۱–۱۹۶۲
۱۴ ایتالیا آرماندو پیکی ۱۹۶۲–۱۹۶۷
۱۵ ایتالیا ماریو کورسو ۱۹۶۷–۱۹۷۰
۱۶ ایتالیا ساندرو مازولا ۱۹۷۰–۱۹۷۷
۱۷ ایتالیا جاچینتو فاکتی ۱۹۷۷–۱۹۷۸
۱۸ ایتالیا گراتزیانو بینی ۱۹۷۸–۱۹۸۵
۱۹ ایتالیا آلساندرو آلتوبلی ۱۹۸۵–۱۹۸۸
۲۰ ایتالیا جوزپه بارسی ۱۹۸۸–۱۹۹۲
۲۱ ایتالیا جوزپه برگومی ۱۹۹۲–۱۹۹۹
۲۲ برزیل رونالدو ۱۹۹۹–۲۰۰۱
۲۳ آرژانتین خاویر زانتی ۲۰۰۱–۲۰۱۴
۲۴ ایتالیا آندریا رانوکیا ۲۰۱۴–۲۰۱۵
۲۵ آرژانتین مائورو ایکاردی ۲۰۱۵–۲۰۱۹
۲۶ اسلوونی سمیر هاندانوویچ ۲۰۱۹–تاکنون

نقل و انتقالات[ویرایش]

گرانقیمت‌ترین خریدهای تاریخ اینتر[ویرایش]

روملو لوکاکو (عکس در سال ۲۰۱۷) ، در آگست ۲۰۱۹ با مبلغ ۷۵ میلیون یورو از منچستریونایتد خریداری شد که گران‌قیمت‌ترین خرید تاریخ اینتر می‌باشد .

گران‌قیمت‌ترین خریدهای تاریخ اینتر، روملو لوکاکو و کریستین ویری هستند . روملو لوکاکو در آگست ۲۰۱۹ با مبلغ ۷۵ میلیون یورو از منچستریونایتد به اینتر پیوست . ویری، در ژوئن ۱۹۹۹ با مبلغ ۴۹ میلیون یورو از باشگاه لاتزیو خریداری شد .

نام مبدا سال مبلغ منبع
بلژیک روملو لوکاکو منچستریونایتد ۰۲۰۱۹ ۲۰۱۹ ۷۵ میلیون یورو [۷۵]
ایتالیا کریستین ویری لاتزیو ۰۱۹۹۹ ۱۹۹۹ ۴۹ میلیون یورو [۷۶]
پرتغال ژواو ماریو اسپورتینگ ۰۲۰۱۶ ۲۰۱۶ ۴۰ میلیون یورو [۷۷]
بلژیک رجا ناینگولان آ. اس. رم ۰۲۰۱۸ ۲۰۱۸ ۳۸ میلیون یورو [۷۸]
آرژانتین ارنان کرسپو لاتزیو ۰۲۰۰۲ ۲۰۰۲ ۳۱٫۵ میلیون یورو [۷۹]
فرانسه جفری کوندوگبیا موناکو ۰۲۰۱۵ ۲۰۱۵ ۳۱ میلیون یورو [۸۰]
برزیل گابریل باربوسا سانتوس ۰۲۰۱۶ ۲۰۱۶ ۲۹٫۵ میلیون یورو [۸۱]
ایتالیا فرانچسکو تولدو فیورنتینا ۰۲۰۰۱ ۲۰۰۱ ۲۸٫۵ میلیون یورو [۸۲]
آرژانتین دیگو میلیتو جنوا ۰۲۰۰۹ ۲۰۰۹ ۲۸ میلیون یورو [۸۳]
برزیل رونالدو بارسلونا ۰۱۹۹۷ ۱۹۹۷ ۲۸ میلیون یورو [۸۴]
سوئد زلاتان ابراهیموویچ یوونتوس ۰۲۰۰۶ ۲۰۰۶ ۲۴٫۸ میلیون یورو [۸۵]
  • روملو لوکاکو در واقع با مبلغ ۶۵ میلیون یورو خریداری شد؛ که این مبلغ به اضافه ۱۰ میلیون یورو به عنوان پاداش ، هزینه انتقال را به ۷۵ میلیون یورو افزایش داد .
  • ارنان کرسپو در واقع با مبلغ ۲۶ میلیون یورو خریداری شد؛ علاوه بر این مبلغ باشگاه اینتر برناردو کوررادی را نیز به لاتزیو واگذار کرد. بعداً لاتزیو کوررادی را ۵٫۵ میلیون یورو قیمت‌گذاری کرد .
  • میلیتو و تیاگو موتا به ترتیب با مبلغ ۲۸ و ۱۰ میلیون یورو به اینتر پیوستند، اما جنوا در ازای پول نقد، روبرت آکوافرسکا، لئوناردو بونوچی، ریکاردو مجیورینی، فرانچسکو بولزونی و ایوان فاتیچ را دریافت کرد ؛ در نتیجه باعث افزایش هزینه کل شد .

گران‌قیمت‌ترین فروش‌های تاریخ اینتر[ویرایش]

زلاتان ابراهیموویچ گران‌قیمت‌ترین فروش تاریخ اینتر

در تاریخ ۲۶ ژوئیه ۲۰۰۹ زلاتان ابراهیموویچ با مبلغ ۶۶ میلیون یورو به تیم بارسلونا فروخته شد، که این گران‌قیمت‌ترین فروش تاریخ باشگاه اینتر می‌باشد .

نام مقصد سال مبلغ منبع
سوئد زلاتان ابراهیموویچ بارسلونا ۰۲۰۰۹ ۲۰۰۹ ۶۶ میلیون یورو [۸۶]
برزیل رونالدو رئال مادرید ۰۲۰۰۲ ۲۰۰۲ ۴۶ میلیون یورو [۸۷]
کرواسی ماتئو کواچیچ رئال مادرید ۰۲۰۱۵ ۲۰۱۵ ۲۹ میلیون یورو [۸۸]
فرانسه جفری کوندوگبیا والنسیا ۰۲۰۱۸ ۲۰۱۸ ۲۵ میلیون یورو [۸۹]
کامرون ساموئل اتوئو آنژی مخاچ‌قلعه ۰۲۰۱۱ ۲۰۱۱ ۲۱٫۸ میلیون یورو [۹۰]
ایتالیا ماریو بالوتلی منچستر سیتی ۰۲۰۰۸ ۲۰۰۸ ۲۱٫۸ میلیون یورو [۹۱]
آرژانتین ارنان کرسپو چلسی ۰۲۰۰۰ ۲۰۰۰ ۲۱٫۲ میلیون یورو [۹۲]
فرانسه سباستین فری پارما ۰۲۰۰۱ ۲۰۰۱ ۲۰٫۶ میلیون یورو [۹۳]
ایتالیا آنجلو پروتزی لاتزیو ۰۲۰۰۰ ۲۰۰۰ ۱۷٫۹ میلیون یورو [۹۴]
ایتالیا آندره‌آ پیرلو آ.ث. میلان ۰۲۰۰۱ ۲۰۰۱ ۱۷ میلیون یورو [۹۵]
سوئیس جردان شقیری استوک سیتی ۰۲۰۱۵ ۲۰۱۵ ۱۷ میلیون یورو [۹۶]
  • هزینه انتقال اولیه ابراهیموویچ نامعلوم است . ابراهیموویچ با قراردادی ۵ ساله به ارزش ۴۶ میلیون یورو به بارسلونا پیوست . اینتر ساموئل اتوئو را نیز به ازای ابراهیموویچ دریافت کرد که ۲۰ میلیون یورو ارزش داشت ؛ در نتیجه قیمت خرید ابراهیموویچ برای بارسلونا ۶۶ میلیون یورو شد ؛ علاوه بر این الکساندر هلب نیز به صورت قرضی (با حق خرید ۱۰ میلیون یورویی) به اینتر واگذار شد .
  • سباستین فری با مبلغ ۸ بیلیون لیر (معادل ۴٫۱ میلیون یورو) به پارما فروخته شد . اینتر نیز سرجیو کانسیسیو را به ازای فری دریافت کرد که ۳۲ بیلیون لیر (معادل ۱۶٫۵ میلیون یورو) ارزش داشت .

شماره‌های بایگانی شده[ویرایش]

شماره ۴ باشگاه اینتر متعلق به خاویر زانتی
شماره بازیکن ملیت پست اولین مسابقه آخرین مسابقه منبع
۳ فاکتی, جاچینتوجاچینتو فاکتی  ایتالیا مدافع چپ ۰۱۹۶۰ ۱۹۶۰ ۰۱۹۷۸ ۱۹۷۸ [۹۷]
۴ زانتی, خاویرخاویر زانتی  آرژانتین دفاع وسط / دفاع چپ ۲۷آگوست ۱۹۹۵ ۰۲۰۱۴-۰۵-۱۱ ۱۱ مه ۲۰۱۴ [۹۸][۹۹]
  • شماره ۳ باشگاه اینتر در تاریخ ۸ سپتامبر ۲۰۰۶ بازنشسته شد. آخرین بازیکنی که این شماره را پوشید نیکولاس بوردیسو آرژانتینی بود. بوردیسو برای ادامه فصل پیراهن شماره ۱۶ را انتخاب کرد.[۱۰۰]
  • شماره ۴ باشگاه اینتر که خاویر زانتی بین سال‌های ۱۹۹۵ تا ۲۰۱۴ طی ۸۵۸ بازی پوشیده بود، به دستور اریک توهیر رئیس باشگاه به منظور احترام و قدردانی از زانتی بازنشسته اعلام شد.

تاریخچه لباس، القاب و نشان باشگاه[ویرایش]

لباس باشگاه اینتر[ویرایش]

تیم اینتر در سال ۱۹۵۳–۱۹۵۲

یکی از بنیان‌گذاران باشگاه اینتر، یک نقاش به نام جورجیو موجیانی،[۱۰۱] در سال ۱۹۰۸ آرم باشگاه را طراحی کرد. از زمان تأسیس باشگاه رنگ‌های آبی و مشکی رنگ‌های لباس تیم اینتر را تشکیل می‌دادند؛ رنگ آبی به نشانه آسمان و رنگ مشکی به نشانه شب.[۱۰۲] هم چنین مانند اغلب باشگاه‌های ایتالیا که از حیوانات در آرم باشگاه استفاده می‌کردند، مار به عنوان نماد این باشگاه بزرگ شهر میلان برگزیده شد.[۱۰۳] به غیر از یک دوره چند ساله در خلال جنگ جهانی دوم، در دوره‌ای که ایتالیا تحت سیطره فاشیست‌ها بود باشگاه مجبور شد با اتحاد Union Sporeva Milanese ادغام شود و به Società Sportiva Ambrosiana تغییر نام داد.[۱۰۴][۱۰۵] این تیم در طول این مدت پیراهن سفید با یک صلیب قرمز که روی آن قرار گرفته بود را پوشید.[۱۰۵] همواره اینتر با لباس‌های آبی با رگه‌های مشکی در میادین حاضر شده که از همین رو به آن‌ها «Nerazzuri» به معنی آبی مشکی‌ها لقب داده‌اند. طرح لباس از پرچم و نشان ملی شهر میلان الهام گرفته شده‌است.[۱۰۶]

برخی از لباس‌های باشگاه اینتر از ابتدا تا کنون

۱۹۰۸–۰۹
۱۹۰۹–۱۰
۱۹۱۰–۱۵
۱۹۱۹–۲۰
۱۹۲۰–۲۱
۱۹۲۱–۲۴
۱۹۲۴–۲۸
۱۹۲۸–۲۹
۱۹۲۹–۳۰
۱۹۳۰–۳۱
۱۹۹۴–۹۵
۱۹۹۵–۹۶
۱۹۹۶–۹۷
۱۹۹۷–۹۸
۱۹۹۸–۹۹
۱۹۹۹–۰۰
۲۰۰۰–۰۱
۲۰۰۱–۰۲
۲۰۰۲–۰۳
۲۰۰۳–۰۴
۲۰۰۴–۰۵
۲۰۰۵–۰۶
۲۰۰۶–۰۷
۲۰۰۷–۰۸
۲۰۰۸–۰۹
۲۰۰۹–۱۰
۲۰۱۰–۱۱
۲۰۱۱–۱۲
۲۰۱۲–۱۳
۲۰۱۳–۱۴
۲۰۱۴–۱۵
۲۰۱۵–۱۶
۲۰۱۶–۱۷
۲۰۱۷–۱۸
۲۰۱۸–۱۹
۲۰۱۹–۲۰

القاب باشگاه اینتر[ویرایش]

Flag of the Duchy of Milan (1450).svg

لباس باشگاه اینتر به رنگ آبی و مشکی است به همین دلیل یکی از القاب باشگاه، نرآتزوری (به معنای آبی و مشکی) نام دارد. اما لقب اصلی باشگاه اینتر، مار افعی بزرگ (The Big Grass Snake)[۱۰۷] است. باشگاه اینتر القاب دیگری همچون اینترناتسیوناله (به معنای بین‌المللی‌ها) و پاتزا اینتر (به معنای اینتر دیوانه) را دارد که به دلیل نتایج عجیب و غریبش با این نام خوانده می‌شود.

تاریخچه لوگو باشگاه[ویرایش]

  • لوگو اینتر چندین بار تغییر کرده‌است. لوگوی اینتر از حروف F,C،I,M تشکیل شده‌است که در واقع مخفف نام تیم یعنی FC Inter Milan می‌باشد.

لوگوی باشگاه از ابتدا به رنگ آبی و مشکی (رنگ پیراهن) بوده اما در طول سالیان مختلف دچار تغییرات کلی و جزیی بسیاری شده‌است.

  • لوگوی کنونی اینتر

پس از واگذاری باشگاه اینتر در سال ۲۰۱۳ به اریک توهیر، تاجر متمول اندونزیایی، لوگوی باشگاه اینتر نیز تغییر کرد. باشگاه اینتر با انتشار بیانیه‌ای تحت شعار «آرم جدید نراتزوری، مارک جدید اما همان اینتر.»، آرم این باشگاه را تغییر داد. تغییرات آرم جدید اینتر نسبت به آرم پیشین بدین شرح است: حرف I کاملاً به زیر حرف C رفته‌است و رنگ حلقه بیرونی نیز از مشکی - طلایی - آبی - طلایی به مشکی - آبی - طلایی تغییر پیدا کرده‌است.[۱۰۸] مهمترین تغییر هم حذف ستاره بالای لوگوی اینتر است.

تیم جوانان اینتر میلان (پریماورا)[ویرایش]

تیم پریماورا اینتر میلان (ایتالیایی:F.C. Internazionale Milano Settore Giovanile) نام تیم جوانان باشگاه فوتبال اینتر ایتالیا است. این تیم در لیگ جوانان ایتالیا (تورنمنت جاچینتو فاکتی) بازی می‌کند. آن‌ها ۹ بار قهرمان لیگ جوانان ایتالیا شده‌اند و ۶ بار جام حذفی جوانان ایتالیا را فتح کرده‌اند.[۱۰۹] آن‌ها همچنین سالانه در جام ویارجو شرکت می‌کنند که یک تورنومنت بین‌المللی است و شش بار فاتح آن شده‌اند. در تاریخ ۲۵ مارس ۲۰۱۲، تیم جوانان اینتر در اولین دوره برگزاری مسابقات نکست گن (NextGen Series)، با حضور ۱۶ تیم از سراسر اروپا، قهرمان شد.[۱۱۰]

افتخارات تیم جوانان
  • لیگ جوانان ایتالیا، تورنمنت جاچینتو فاکتی
    • قهرمانی (۹): ۶۴–۱۹۶۳, ۶۶–۱۹۶۵, ۶۹–۱۹۶۸, ۸۹–۱۹۸۸, ۰۲–۲۰۰۱, ۰۷–۲۰۰۶, ۱۲–۲۰۱۱, ۱۷–۲۰۱۶, ۱۸–۲۰۱۷
    • نایب قهرمانی (۵): ۸۰–۱۹۷۹, ۰۳–۲۰۰۲, ۰۴–۲۰۰۳, ۰۸–۲۰۰۷, ۱۹–۲۰۱۸
  • جام حذفی جوانان ایتالیا
    • قهرمانی (۶): ۷۳–۱۹۷۲, ۷۶–۱۹۷۵, ۷۷–۱۹۷۶, ۷۸–۱۹۷۷, ۰۶–۲۰۰۵, ۱۶–۲۰۱۵
    • نایب قهرمانی (۱): ۰۷–۲۰۰۶
  • سوپر جام جوانان ایتالیا
    • قهرمانی (۱): ۲۰۱۷
    • نایب قهرمانی (۴): ۲۰۰۶, ۲۰۰۷, ۲۰۱۲, ۲۰۱۶
  • جام ویارجو
  • قهرمانی (۸): ۱۹۶۲, ۱۹۷۱, ۱۹۸۶, ۲۰۰۲, ۲۰۰۸, ۲۰۱۱, ۲۰۱۵ , ۲۰۱۸
    • نایب قهرمانی (۲): ۱۹۷۲, ۱۹۸۳
  • مسابقات نکست گن
    • قهرمانی (۱): ۱۲–۲۰۱۱
افتخارات تیم‌های پایه
  • جام برتی(زیر۱۸ سال)
    • قهرمانی (۶): ۸۰–۱۹۷۹, ۸۴–۱۹۸۳, ۹۱–۱۹۹۰, ۱۲–۲۰۱۱, ۱۶–۲۰۱۵, ۱۷–۲۰۱۶
  • جام ملی دانشجویان(زیر۱۷سال)
    • قهرمانی (۸): ۸۵–۱۹۸۴, ۸۷–۱۹۸۶, ۹۱–۱۹۹۰, ۹۸–۱۹۹۷, ۰۸–۲۰۰۷, ۱۴–۲۰۱۳, ۱۸–۲۰۱۷, ۱۹–۲۰۱۸
  • جام ملی نونهالان(زیر۱۵سال)
    • قهرمانی (۹): ۸۸–۱۹۸۷, ۹۷–۱۹۹۶, ۰۳–۲۰۰۲, ۰۶–۲۰۰۵, ۰۹–۲۰۰۸, ۱۲–۲۰۱۱, ۱۳–۲۰۱۲, ۱۵–۲۰۱۴, ۱۸–۲۰۱۷

تیم بانوان اینتر میلان[ویرایش]

باشگاه فوتبال زنان اینتر میلان (به ایتالیایی: Inter Milan Football Club femminile)، یک باشگاه فوتبال زنان در شهر میلان، ایتالیا است. باشگاه فوتبال زنان اینتر میلان در فصل ۱۹-۲۰۱۸، بدون شکست قهرمان رقابت‌های سری بی فوتبال زنان ایتالیا شد و به سری آ صعود کرد . تاقبل از فصل ۱۹-۲۰۱۸ تنها تیم بانوان اینتر، تیم جوانان آن بود . در ۲۳ اکتبر ۲۰۱۸ باشگاه فوتبال زنان اینتر میلان تأسیس شد .

تالار مشاهیر[ویرایش]

تالار مشاهیر اینتر میلان در سال ۲۰۱۸ به عنوان بخشی از برنامه‌های ۱۱۰ سالگی باشگاه راه اندازی شد.[۱۱۱][۱۱۲]

جدول زیر فهرستی از بازیکنان اینتر است که در تالار مشاهیر باشگاه حضور دارند:

نام ملیت پست سال حضور تعداد بازی تعداد گل سال افتخارات همراه با اینتر
والتر زنگا  ایتالیا دروازه‌بان ۱۹۸۲–۱۹۹۴ ۴۷۳ ۰ ۲۰۱۸ سری آ ۸۹–۱۹۸۸، سوپرجام فوتبال ایتالیا ۱۹۸۹، جام یوفا ۹۱–۱۹۹۰، جام یوفا ۹۴–۱۹۹۳
خاویر زانتی  آرژانتین مدافع ۱۹۹۵–۲۰۱۴ ۸۵۸ ۲۱ ۲۰۱۸ سری آ ۰۶–۲۰۰۵، سری آ ۰۷–۲۰۰۶، سری آ ۰۸–۲۰۰۷، سری آ ۰۹–۲۰۰۸، سری آ ۱۰–۲۰۰۹، کوپا ایتالیا ۰۵–۲۰۰۴، کوپا ایتالیا ۰۶–۲۰۰۵، کوپا ایتالیا ۱۰–۲۰۰۹، کوپا ایتالیا ۱۱–۲۰۱۰، سوپرجام فوتبال ایتالیا ۲۰۰۵، سوپرجام فوتبال ایتالیا ۲۰۰۶، سوپرجام فوتبال ایتالیا ۲۰۰۸، سوپرجام فوتبال ایتالیا ۲۰۱۰، لیگ قهرمانان اروپا ۱۰–۲۰۰۹، جام یوفا ۹۸–۱۹۹۷، جام باشگاه‌های فوتبال جهان ۲۰۱۰
لوتار ماتئوس  آلمان هافبک ۱۹۸۸–۱۹۹۲ ۱۵۳ ۵۳ ۲۰۱۸ سری آ ۸۹–۱۹۸۸، سوپرجام فوتبال ایتالیا ۱۹۸۹، جام یوفا ۹۱–۱۹۹۰
رونالدو  برزیل مهاجم ۱۹۹۷–۲۰۰۲ ۹۹ ۵۹ ۲۰۱۸ جام یوفا ۹۸–۱۹۹۷

رسانه‌های اینتر[ویرایش]

تلویزیون اینتر[ویرایش]

لوگوی تلویزیون اینتر

تلویزیون اینتر (به ایتالیایی: Inter TV) یک کانال مبتنی بر اشتراک است که به باشگاه فوتبال اینتر ایتالیا اختصاص دارد.[۱۱۳] مقر اصلی آن در مرکز تمرین تیم اینتر، آپیانو جنتیله است. این کانال، مصاحبه‌های منحصر به فرد بین بازیکنان و کارکنان، فول مچ مسابقات از جمله تکرار همه بازی‌های کوپاایتالیا، سری آ و لیگ قهرمانان/لیگ اروپا را پخش می‌کند.[۱۱۴] این شبکه علاوه بر مسابقات، اخبار باشگاه را نیز پوشش می‌دهد.[۱۱۵] تلویزیون اینتر اولین بار در تاریخ ۲۰ سپتامبر ۲۰۰۰ با نام اینتر چنل آغاز به کار کرد اما در تاریخ ۲۸ سپتامبر ۲۰۱۷ نام این شبکه به اینتر TV تغییر یافت.[۱۱۶]

رادیو میلان اینتر[ویرایش]

رادیو تلویزیون میلان اینتر (به ایتالیایی: Milan Inter Radio TV) که بیشتر با نام رادیو میلان اینتر شناخته می‌شود یک رادیو خصوصی مستقر در شهر میلان می‌باشد که در سال ۲۰۰۵ تأسیس شده‌است[۱۱۷] و روی موج اف ام با فرکانس ۹۶٫۱ مگاهرتز قرار دارد.

مجله اینتر میلان[ویرایش]

مجله اینتر میلان (به ایتالیایی: Fenomeno Inter) یک مجله ایتالیایی است که به‌طور کامل به اخبار باشگاه فوتبال اینترمیلان اختصاص دارد و به صورت ماهانه منتشر می‌شود. اولین شماره آن در سال ۱۹۶۸ منتشر شد. این مجله طیف گسترده‌ای از پوسترها و عکس‌های بازیکنان اینتر میلان شامل همه بازیکنان تیم اول، تیم جوانان اینتر(primavera)، آکادمی، کارمندان و تاریخ باشگاه را به خود اختصاص داده‌است.

مؤسسه خیریه اینتر کامپوس[ویرایش]

اینتر کامپوس (به ایتالیایی: Inter Campus) یک پروژه اجتماعی غیرانتفاعی است که توسط باشگاه فوتبال اینتر ایتالیا اداره می‌شود. اینتر کامپوس توسط رئیس سابق باشگاه ماسیمو موراتی در ۲۰ فوریه ۱۹۹۶ تأسیس شد و در سال ۱۹۹۷ فعالیت خود را آغاز کرد.[۱۱۸] این پروژه با هدف ارائه کمک به کودکان نیازمند و استفاده از فوتبال به عنوان ابزار آموزشی برای بازگرداندن حق بازی کردن برای نزدیک به ۱۰۰۰۰ کودک است. لوئیس فیگو یکی از اعضای هیئت مدیره و فرانچسکو تولدو سفیر اینتر کامپوس هستند. از سال ۲۰۱۰ اینتر کامپوس در ۲۲ کشور خارج از ایتالیا فعال بوده و ۲۰۰ کارمند دارد و در آن به ۱۰۰۰۰ کودک کمک می‌کند.[۱۱۹]

اسپانسر و تولیدکنندهٔ پیراهن[ویرایش]

بازه زمانی اسپانسر پیراهن تولیدکننده پیراهن
۱۹۸۱–۱۹۷۹ پوما
Puma AG.svg
۱۹۸۲–۱۹۸۱ Inno-Hit
۱۹۸۶–۱۹۸۲ Misura Mecsport
۱۹۸۸–۱۹۸۶ لو کوک اسپوقتیف
Logo le coq sportif.png
۱۹۹۱–۱۹۸۸ آل‌اشپورت
Uhlsport 3249f 450x450.png
۱۹۹۲–۱۹۹۱ FitGar آمبرو
Logo Umbro.png
۱۹۹۵–۱۹۹۲ Fiorucci
۱۹۹۸–۱۹۹۵ پیرلی
–۱۹۹۸ نایکی[۱۲۰]
Logo NIKE.svg

منابع[ویرایش]

  1. "www.espnfc.com/story/841132/a-brief-history-of-inter-milan".
  2. "www.inter.it/en/palmares/36".
  3. https://www.inter.it/en/palmares/21
  4. "www.inter.it/en/palmares/35".
  5. "www.inter.it/en/palmares/40".
  6. "www.inter.it/en/palmares/37".
  7. http://www.rsssf.com/miscellaneous/intcuprec.html
  8. http://www.sansiro.net/?page_id=195
  9. https://www.theroar.com.au/2010/01/26/is-this-the-greatest-derby-in-the-world
  10. "www.ecaeurope.com/about".
  11. https://www.forbes.com/pictures/mlm45eigjk/14-inter-milan/#5e871aba5552
  12. ۱۲٫۰ ۱۲٫۱ http://www.sansiro.net
  13. https://it.wikipedia.org/wiki/Centro_Sportivo_Suning
  14. https://www.suning.com
  15. https://www.inter.it/en/news/53171
  16. ۱۶٫۰ ۱۶٫۱ https://www.inter.it/en/organigramma
  17. "Steven Zhang named President of FC Internazionale Milano S.p.A." inter.it. 26 October 2018. Retrieved 26 October 2018.
  18. https://www.inter.it/en/allenatore/70
  19. https://www.inter.it/it/partner/pirelli
  20. https://www.nike.com/gb/en_gb/c/football
  21. https://www.inter.it/en/palmares/1
  22. https://www.inter.it/en/palmares/28
  23. https://www.inter.it/en/palmares/15
  24. http://www.inter.it/it/news/61746
  25. https://www.fifa.com/fifa-tournaments/players-coaches/people=61622/profile.html
  26. https://www.independent.co.uk/news/obituaries/obitaury-helenio-herrera-1293412.html
  27. http://www.fifa.com/live-scores/news/y=2008/m=3/news=mazzola-inter-second-family-707431.html
  28. https://web.archive.org/web/20121019213304/http://www.inter.it/it/societa/storia2005-2.html
  29. http://bleacherreport.com/articles/1606149-great-team-tactics-breaking-down-helenio-herreras-la-grande-inter
  30. Smyth, Rob (17 September 2016). "Ronaldo at 40: Il Fenomeno's legacy as greatest ever No 9, despite dodgy knees". The Guardian. Retrieved 7 September 2018.
  31. http://www.inter.it/en/news/29393
  32. http://news.bbc.co.uk/sport1/hi/football/europe/8708315.stm
  33. http://www.inter.it/it/news/41433
  34. "Jose Mourinho's Treble-chasing Inter Milan win Serie A". BBC Sport. 16 May 2010. Retrieved 24 May 2010.
  35. "Bayern Munich 0–2 Inter Milan". BBC Sport. 22 May 2010. Retrieved 24 May 2010.
  36. "Mourinho unveiled as boss of Real". BBC Sport. British Broadcasting Corporation. 31 May 2010.
  37. "Rafael Benitez, welcome to Inter!". inter.it. 10 June 2010.
  38. "Inter and Benitez separate by mutual agreement". inter.it. 23 December 2010.
  39. "Welcome Leonardo! Inter's new coach". inter.it. 24 December 2010.
  40. http://www.inter.it/en/palmares/36
  41. "Inter and Benitez separate by mutual agreement". inter.it. 23 December 2010.
  42. http://www.uefa.com/uefachampionsleague/history/season=2010/matches/round=2000032/match=2000488/index.html?iv=true
  43. https://www.inter.it/en/news/65983/lionrock-capital-acquires-31-05-of-fc-internazionale-milano-s-p-a
  44. "Inter join exclusive treble club". UEFA.com. 22 May 2010. Retrieved 23 January 2016.
  45. "رکوردهای_فوتبال_در_ایتالیا".
  46. "F.C. Internazionale squad".
  47. %7B%7Bcite web |title= http://www.inter.it/en/staff |url=http://www.inter.it/en/staff}}[پیوند مرده]
  48. https://www.inter.it/en/archivio_allenatori
  49. "PRESENZE E RETI AGGIORNATE ALLA STAGIONE 2015-16" [APPEARANCES AND GOALS UPDATED IN 2015-16 SEASON] (به Italian). Storia Inter. Retrieved 11 June 2017.
  50. https://110.inter.it/en/arena-civica-en/-the-greatest-derby-in-the-world[پیوند مرده]
  51. http://www.turismo.milano.it/wps/portal/pocurile=wcm:path:TUR_IT_ContentLibrary/sitecontent/scoprilacitta/impiantisportivi/arena_civica_gianni_brera
  52. http://www.ilgiorno.it/milano/cronaca/arena-civica-1.2708566
  53. "Comunicato di F.C. Internazionale". Inter.it (Press release) (به Italian). F.C. Internazionale Milano. 20 December 2016. Archived from the original on 16 July 2017. Retrieved 15 July 2017.
  54. https://www.inter.it/it/news/77843/comunicato-di-f-c-internazionale
  55. http://www.repubblica.it/2007/08/sezioni/sport/calcio/tifo-contro/tifo-contro/tifo-contro.html?refresh_ce
  56. «نسخه آرشیو شده». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۳ سپتامبر ۲۰۱۱. دریافت‌شده در ۲۷ ژانویه ۲۰۱۸.
  57. http://www.rangers.it/avversari/inter.html
  58. http://www.inter.it/en/interisti_new
  59. https://www.theroar.com.au/2010/01/26/is-this-the-greatest-derby-in-the-world/
  60. http://www.footballitaliano.co.uk/p6_66_34_derby-ditalia-historical-look-back.html
  61. http://www.fifa.com/news/y=2011/m=2/news=nation-divided-derby-italia-1380679.html
  62. https://forzaitalianfootball.com/2011/10/why-we-hate-juve-the-history-of-the-infamous-inter-juventus-rivalry/
  63. http://www.goal.com/en/news/1717/editorial/2009/12/03/1662321/derby-ditalia-debate-a-historical-look-at-the-bad-blood
  64. "www.inter.it/en/palmares".
  65. https://en.wikipedia.org/wiki/Inter_Milan_in_European_football
  66. https://www.uefa.com/uefachampionsleague/history/season=1963/matches/#/all
  67. https://www.uefa.com/uefachampionsleague/history/season=1964/matches/#/all
  68. https://www.uefa.com/uefaeuropaleague/history/season=1996/matches/#/all
  69. http://www.worldfootball.net/all_matches/weltpokal-1964/
  70. http://forza_azzurri.homestead.com/clubs_prof_F.html
  71. http://en.wikipedia.org/wiki/Inter_Milan_and_the_Italy_national_football_team
  72. https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_Inter_Milan_records_and_statistics
  73. "Italy - Serie A Top Scorers". RSSSF. Archived from the original on 31 October 2015. Retrieved 4 September 2013.
  74. https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_Inter_Milan_players
  75. "Lukaku: Inter Milan sign Belgium striker from Manchester United for £74m". BBC Sport. 8 August 2019. Retrieved 8 August 2019.
  76. "Vieri all' Inter per 100 miliardi" [Vieri at Inter for 100 milliard] (به Italian). Repubblica.it. 8 June 1999. Retrieved 9 June 2017.
  77. "Official: Inter sign Joao Mario". Football Italia. 27 August 2016. Retrieved 27 August 2016.
  78. "Radja Nainggolan: Roma midfielder joins Inter in £33m swap deal". BBC Sport. 26 June 2018. Retrieved 19 July 2018.
  79. "Crespo steps in for Ronaldo". UEFA. Union of European Football Associations. 31 August 2002. Retrieved 29 April 2014.
  80. "Internazionale sign Geoffrey Kondogbia from Monaco on five-year deal". The Guardian. 22 June 2015. Retrieved 22 June 2015.
  81. "Gabriel Barbosa snubs Manchester United and Chelsea to join Inter Milan". Metro. 26 August 2016. Retrieved 29 August 2016.
  82. "La Juve prende Nedved, Toldo e Conceicao all'Inter" [Juve takes Nedved, Toldo and Conceicao at Inter]. Repubblica.it. 4 July 2001. Retrieved 9 June 2017.
  83. "OFFICIAL: Diego Milito Joins Inter From Genoa". Goal.com. 29 June 2009. Retrieved 9 June 2017.
  84. "Football: Ronaldo signs up for Inter". The Independent. 20 June 1997. Retrieved 9 June 2017.
  85. "Zlatan ibrahimovic signs for Inter". F.C. Internazionale Milano. 10 August 2006. Retrieved 26 July 2009.
  86. "Ibrahimovic seals Barcelona move". BBC Sport. 28 July 2009. Retrieved 15 March 2016.
  87. "Ronaldo al Real, ora è vero (Ronaldo to Real, now it is true)" (به Italian). La Gazzetta dello Sport. 31 August 2002. Archived from the original on 5 October 2017. Retrieved 2 September 2014.
  88. "Official announcement: Mateo Kovačić". Real Madrid Club de Fútbol. 18 August 2015. Retrieved 18 August 2015.
  89. Kondogbia a Valencia bargain, Football Italia, 25 May 2018, retrieved 26 May 2018
  90. "Samuel Eto'o to become world's highest earning footballer if he passes medical with Anzhi Makhachkala". Telegraph.co.uk. 24 August 2011. Retrieved 9 June 2017.
  91. "Man City complete Balotelli deal". BBC Sport. 13 August 2010. Retrieved 9 June 2017.
  92. "Chelsea sign Crespo". BBC Sport. British Broadcasting Corporation. 26 August 2003. Retrieved 15 May 2011.
  93. "FREY TO PARMA, CONCEIÇAO AND 10 Billion TO INTER". inter.it. 5 July 2001. Retrieved 10 March 2010.
  94. "Lazio, riecco Angelo Peruzzi: "La mia sfida più ambiziosa"" [Lazio, here's comes again Angelo Pezuzzi: "My most ambitious challenge"] (به Italian). Corriere dello Sport. 4 July 2016. Retrieved 9 June 2017.
  95. "L'Inter ha ceduto pirlo al Milan" [Inter have sold Pirlo to Milan] (به Italian). inter.it. 30 June 2001. Retrieved 3 February 2010.
  96. "Official: Stoke sign Shaqiri". Football Italia. 11 August 2015. Retrieved 9 June 2017.
  97. https://www.inter.it/en/news/23876
  98. https://www.theguardian.com/football/2014/jun/30/internazionale-retire-no4-shirt-honour-javier-zanetti
  99. http://www.goal.com/en/news/10/italy/2014/06/30/4925488/inter-make-zanetti-vice-president-retire-no4-jersey
  100. "en.wikipedia.org/wiki/Inter_Milan".
  101. https://it.wikipedia.org/wiki/Giorgio_Muggiani
  102. http://www.inter.it/en/news/45909
  103. http://www.inter.it/en/news/45908
  104. http://footballderbies.com/
  105. ۱۰۵٫۰ ۱۰۵٫۱ https://www.toffs.com/shop-by-team/football/european/ambrosiana
  106. https://it.wikipedia.org/wiki/Colori_e_simboli_del_Football_Club_Internazionale_Milano
  107. https://en.wikipedia.org/wiki/Biscione
  108. http://www.inter.it/en/news/45908%22
  109. Fabiana Della Valle (19 May 2007). "Inter-Samp Una finale con cabala". La Gazzetta dello Sport (به Italian).
  110. Vincenzo D'Angelo (12 June 2017). "Inter, da Pinamonti a Vanheusden, tutti i protagonisti dello scudetto Primavera". gazzetta.it.
  111. "The Inter Hall of Fame is born". Inter.it. 2 December 2017. Retrieved 22 June 2018.
  112. "Hall Of Fame: The first edition's 4 winners". Inter.it. Retrieved 22 June 2018.
  113. https://www.inter.it/it/intertv
  114. http://www.storiainter.com/Curiosità/Curiosita.htm
  115. https://www.inter.it/it/news/49520
  116. "en.wikipedia.org/wiki/InterTV".
  117. http://www.milaninterradio.tv
  118. https://en.wikipedia.org/wiki/Inter_Campus
  119. http://intercampus.inter.it/?lang=en
  120. https://www.inter.it/it/news/77843

پیوند به بیرون[ویرایش]