عبدالرحمن بن عوف

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
عبدالرحمن بن عوف
المبنى المشيد حول ضريح الصحابي الجليل عبد الرحمن بن عوف.jpg
The grave of 'Abd al-Rahman ibn 'Awf in امان، اردن
Companion of Muhammad
زادروز c. 580 CE
مکه
درگذشت c. 652 CE
اردن
محترم شمرده‌شده در اسلام
تاثیر گذاشته بر محمد
عبد الرحمن بن عوف.png

عبدالرحمن پسر عوف زهری قریشی، از اصحاب محمّد پیامبر اسلام بود. نام او در ابتدا، عبدعمرو (یا عبدالکعبه) بود.[۱]

اسلام آوردن عبدالرحمن[ویرایش]

او از اولین اسلام آورندگان بود و در هجرت به مدینه و هجرت به حبشه حضور داشت. او در جنگ بدر و دیگر جنگها حاضر بود. او فرماندهٔ سپاهی بود که محمد برای مقابله با دومه الجندل فرستاد و پس از فتح آنجا، دختر شاهزاده را مجبور به ازدواج با خود کرد. طبق روایات اهل تسنن، او جزو ۱۰ نفری است که محمد به آنها بهشت را وعده داد.[۲]

تعیین خلیفه سوم[ویرایش]

او درآمد قابل توجهی از راه تجارت کسب کرد و شخصیت بانفوذی محسوب می‌گردید. پس از مرگ عمر، او جزو شورای ۶ نفره تعیین خلیفه بود .خلیفه دوم علاوه بر عضو کردن عبدالرحمن در این شورا، به او این اختیار را داد که اگر این شورا در دو گروه سه نفره، نظر متفاوتی داشتند، رأی گروهی پذیرفته شود که عبدالرحمان در آن است [۳]. در نهایت عبدالرحمن از همین امتیاز خود استفاده کرده و برادر زن خود، عثمان، را خلیفه مسلمانان کرد[۴]. او در سال ۳۱ هجری (۶۵۲ میلادی) درگذشت.[۵]

پانویس[ویرایش]

  1. Houtsma, “ΆBD AL-RAḤMĀN B. ΆWF”, first:‎ 54.
  2. Houtsma, “ΆBD AL-RAḤMĀN B. ΆWF”, first:‎ 54.
  3. سیوطی. تاریخ خلفا. ۱۲۹-۱۳۷. 
  4. ابن ابی الحدید. شرح نهج البلاغه جلد یک. ۱۴۰۴ق. صفحه ۱۸۹. 
  5. Houtsma, “ΆBD AL-RAḤMĀN B. ΆWF”, first:‎ 54.

منابع[ویرایش]