شیطان‌پرستی لاویی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
علامت بافومه علامت رسمی شیطان‌پرستی لاویی و کلیسای شیطان است.

شیطان‌پرستی لاویی یک دین است که در سال ۱۹۶۶ توسط علم غیب‌دان و نویسنده آمریکایی، انتان لاوی، بنیان گذاشته‌شد. پژوهشگران دین این دین را به عنوان یک جنبش نوپدید دینی طبقه‌بندی کرده و آن را شکلی از باطن‌گرایی غربی می‌دانند. شیطان‌پرستی لاویی یکی از انواع مختلف جنبش‌هایی است که خود را به عنوان شکلی از شیطان‌پرستی معرفی می‌کنند.

لاوی شیطان‌پرستی لاویی را در ایالت کالیفرنیا در ایالات متحده آمریکا و با بنیان گذاشتن کلیسای شیطان در شب والپورگس سال ۱۹۶۶ بنیان گذاشت. او این سال را «سال یکم»، آنو ساتاناس[ی ۱] نامید. کلیسای شیطان تحت رهبری لاوی رشد کرد و گراتوهای محلی در سرتاسر ایالات متحده تأسیس شد؛ تعدادی از این گراتوها در اوایل دهه ۱۹۷۰ از کلیسا جدا شدند تا سازمان‌های شیطان‌پرستی مستقلی را تشکیل دهند. در ۱۹۷۵، لاوی نظام گراتوها را از میان برداشت؛ پس از آن شیطان‌پرستی کمتر از گذشته یک جنبش سازمان‌یافته بود اما همچنان شدیداً تحت‌تأثیر نوشته‌های لاوی قرار داشت. در سال‌های بعد اعضای کلیسای شیطان این کلیسا را ترک کردند تا تشکیلات خود را، همچنان با پیروی از کلیسای شیطان، تأسیس کنند؛ از میان این تشکیلات می‌توان از نخستین کلیسای شیطان جان دویی اَلی و نخستین کلیسای شیطان کارلا لاوی نام برد.

دکترین شیطان‌پرستی لاویی در کتاب انجیل شیطانی لاوی تعیین شده‌است. این دین دیدگاه ماده‌باورانه دارد و وجود موجودات فراطبیعی، دوگانگی جسم و روح و زندگی پس از مرگ را رد می‌کند. باورمندان به این دین اعتقاد به وجود شیطان ندارند و او را پرستش نمی‌کنند؛ بلکه شیطان را به عنوان نمونه‌ای مثبت از غرور، شهوت و روشنگری می‌بینند. شیطان همچنین به‌عنوان نمادی برای اعتراض دربرابر ادیان ابراهیمی انتخاب شده‌است که لاوی آن‌ها را برای سرکوب غریزه‌های طبیعی انسان و تشویق به بی‌خردی نقد می‌کند. این دین یک جهان‌بینی طبیعت‌گرایانه را ترویج می‌کند و انسان را حیواناتی می‌بیند که در یک جهان بی‌اخلاق وجود دارند. فلسفهٔ شیطان‌پرستی لاویی براساس فردگرایی و خودپرستی عقلایی همراه با داروینیسم اجتماعی و مساوات‌خواهی بنا شده‌است. ایده‌های لاوی به شدت تحت‌تأثیر ایده‌ها و نظریات فردریش نیچه و آین رند بود.

شیطان‌پرستی لاویی جادوگری را دربر می‌گیرد و بین دو نوع جادو تفاوت قائل می‌شود: جادوی بزرگ‌تر و جادوی کوچک‌تر. جادوی بزرگ‌تر یک نوع آیین است که درنظر گرفته‌شده تا با روان‌پالایی سایکودراماتیک انرژی هیجانی فرد را به یک سمت متمرکز کند. این آیین‌ها بر اساس سه موضوع اصلی روانشناسی-احساسی بنا شده‌اند که عبارت‌اند از محبت[ی ۲] (یا عشقنابودی[ی ۳] (یا بیزاری) و سکس[ی ۴] (یا شهوت). جادوی کوچک‌تر یک نوع کنترل روانی با استفاده از روانشناسی کاربردی و افسون (یا فریب[ی ۵]) است تا جادوگر بتواند فرد یا شرایطی را به شکل دلخواه خود درآورد.

جستارهای وابسته[ویرایش]

یادداشت‌ها[ویرایش]

  1. the Year One", Anno Satanas" به معنای «اولین سال عصر شیطان»
  2. compassion
  3. destruction
  4. sex
  5. "wile and guile"

منابع[ویرایش]