شرکت ملی مناطق نفت‌خیز جنوب

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
شرکت ملی مناطق نفت‌خیز جنوب
نوع نفت و گاز
بنا نهاده ۱۹۷۱
(مسجدسلیمان)
دفتر مرکزی ایران اهواز، ایران
محدودهٔ فعالیت جنوب و غرب ایران
افراد کلیدی بیژن عالی پور
(مدیر عامل اجرایی)
محصولات نفت خام
گاز طبیعی
گاز مایع
نفتا
درآمد افزایش ۹۳٫۵ $ میلیارد دلار (۲۰۱۲)
مالک شرکت ملی نفت ایران
کارکنان ۵۰٫۰۰۰ نفر (۲۰۱۳)
شرکت‌های وابسته شرکت نفت‌وگاز کارون
شرکت نفت‌وگاز مارون
شرکت نفت‌وگاز گچساران
شرکت نفت‌وگاز آغاجاری
شرکت نفت‌وگاز مسجدسلیمان
شرکت پیراحفاری ایران
شرکت توربین جنوب
وب‌گاه www.NISOC.ir

شرکت ملی مناطق نفت‌خیز جنوب، (به‌اختصار: NISOC) بزرگترین شرکت نفت و گاز ایران است، که دفتر مرکزی آن، در شهر اهواز مستقر می‌باشد. این شرکت در سال ۱۹۷۱ در شهر مسجدسلیمان، استان خوزستان تأسیس شد.

شرکت مناطق نفت‌خیز جنوب هم‌اکنون بیش از ۸۵٪ درصد از نفت و ۱۶٪ درصد از گاز ایران را تولید می‌کند؛ به طوری که روزانه بالغ بر ۳ میلیون بشکه نفت خام، ۸۰۰ میلیون فوت مکعب گاز طبیعی و ۱۵۰ هزار بشکه میعانات گازی استخراج می‌نماید. این شرکت زیرمجموعه‌ای از شرکت ملی نفت ایران بشمار می‌آید. شرکت مناطق نفتخیز مسئولیت برنامه‌ریزی تولید و مدیریت بیش از ۷۰ مخزن نفتی و گازی با مجموع بیش از ۳۳۰ میلیارد بشکه نفت درجا و بیش از ۴۲۰ تریلیون فوت مکعب گاز درجا را عهده‌دار است.

هم‌اکنون بیژن عالی پور مدیریت این شرکت را برعهده دارد. شرکت‌های تابعه مناطق نفتخیز شامل: شرکت نفت و گاز کارون، شرکت نفت و گاز مارون، شرکت نفت و گاز گچساران، شرکت نفت و گاز آغاجاری، شرکت نفت و گاز مسجدسلیمان، شرکت توربین جنوب و شرکت پیراحفاری ایران می‌باشند.

تاریخچه[ویرایش]

چاه شماره یک نفتون مسجدسلیمان، اولین چاه خاورمیانه

پس از کشف نفت در شهر مسجدسلیمان، در سال ۱۲۸۷ خورشیدی، مرکز مدیریت فعالیت‌های نفتی ایران، با مدیریت کارشناسان بریتانیایی در شهر مسجدسلیمان تأسیس شد. در آغاز دهه ۱۳۵۰ خورشیدی، به دلیل شتاب گرفتن روند فعالیت‌های تولید نفت و گاز، عملیات اکتشاف و حفاری، «شرکت خاص خدمات نفت ایران» (اسکو) به عنوان شرکت پیمانکار طرف قرارداد شرکت ملی نفت ایران، تشکیل و انجام تمامی فعالیت‌های اکتشافی، برنامه‌ریزی و اجرای عملیات حفاری، نصب و راه‌اندازی تأسیسات و خطوط لوله، مطالعه میدان‌ها و تهیه طرح پیشنهادی برنامه‌های توسعه و ازدیاد ظرفیت برداشت و نیز برآورد بودجه‌های ارزی و ریالی را به عهده گرفت.

دفتر مرکز «اسکو» در شهر آبادان قرار داشت. در کنار اسکو، «شرکت عملیات غیرصنعتی» نیز تمامی فعالیت‌های غیرصنعتی را که از وظایف اصلی تولیدی در مراحل مختلف تفکیک می‌باشد، عهده‌دار شد. پس از انقلاب ۱۳۵۷ در ایران و آغاز جنگ ایران و عراق، وظایف شرکت‌های فوق به شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب واگذار شد و دفتر اصلی شرکت نیز، از شهر آبادان به اهواز منتقل گردید.

مدیریت ارشد[ویرایش]

مدیران عامل[ویرایش]

پس از انقلاب ۱۳۵۷ در ایران، در دوران آشفته آن دوران و از ۱۳۵۷ تا ۱۳۵۸ جهانگیر رئوفی مدیریت مناطق نفتخیز را به عهده گرفت و توانست با سازوکار دادن به فعالیت‌های صنعت نفت، از آشفتگی‌های موجود اندکی بکاهد. در سال ۱۳۵۸ سورن سرکیسیان در رأس این شرکت قرار گرفت، اما عمر مدیریت وی کوتاه بود و اوایل سال ۱۳۵۹ جای خود را به سید محسن یحیوی داد. در پی وزرات علی اکبر معین فر در نفت، محمد جواد تندگویان مدیریت مناطق نفتخیز را از یحیوی تحویل گرفت، که به وزرات رسیدن تندگویان باعث شد تا وی مسئولیت سرپرستی مناطق نفتخیز را به بهمن سروشی تفویض کند. پس از به اسارت درآمدن تندگویان، محمد غرضی برای حضور در وزارت نفت از مجلس وقت، رأی اعتماد گرفت. وی در اوایل انقلاب استاندار خوزستان بود. حضور غرضی در وزارت نفت باعث شد تا محمد حسن تولایی که در آن زمان سرپرستی استانداری خوزستان را برعهده داشت، در سال ۱۳۶۰ به سمت مدیرعامل مناطق نفتخیز جنوب منصوب شود. تولایی تا اوایل سال ۱۳۶۴ در رأس این شرکت مشغول به کار بود، تا با روی کار آمدن محمد آقازاده در وزرات نفت، وی به شرکت ملی گاز ایران نقل مکان کند.

محمد جواد عاصمی پور از سال ۱۳۶۴ تا ۱۳۶۷ مدیریت مناطق را برعهده داشت. گرچه بمباران‌های تأسیسات نفتی آغاز شده بود اما در زمان مدیریت عاصمی‌پور شدت بیشتری به خود گرفت. بسیاری از مدیران گذشته و فعلی وزارت نفت، در این دوره خود را به هرم بالای مدیریت نفت رساندند. محمدرضا شماسی پس از دکتر عاصمی پور، از سال ۱۳۶۷ تا ۱۳۶۸ مدیریت مناطق نفتخیز را عهده‌دار بود و در سال ۱۳۶۸ محمدرضا نادری به این سمت برگزیده شد. عمر مدیریت نادری نیز بسیار کوتاه بود، تا محمد آقایی تبریزی از شرکت نفت فلات قاره ایران به مناطق منتقل شود و برای مدت ۴ سال، تا ۱۳۷۳ بعنوان مدیرعامل، در این شرکت فعالیت کند. سپس فرامرز غدیری دهکردی به مدیریت مناطق برگزیده شد و از سال ۱۳۷۳ تا سال ۱۳۷۷ به راهبری مدیریت تولید از مناطق خشکی پرداخت. در همان ایام زمزمه‌هایی مبنی بر تغییر ساختار مناطق نفتخیز شنیده می‌شد، تا این که سیدعلی بهشتیان مدیریت مناطق را برعهده گرفت و چند ماه پس از حضور وی در رأس مناطق نفتخیز، اعلام شد؛ که مجموعه مدیریت تولید از مناطق خشکی به شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب تغییر ساختار داده و شرکت‌های بزرگی چون: شرکت متن، شرکت نفت مناطق مرکزی ایران، شرکت پایانه‌های نفتی ایران، شرکت نفت و گاز اروندان، شرکت نفت و گاز پارس، شرکت ملی حفاری ایران، شرکت حفاری شمال، شرکت لوله‌سازی اهواز، شرکت کالای نفت لندن و... از دل این شرکت متولد شدند.

پس از بهشتیان در اواخر سال ۱۳۷۸ حسین شهاب الدین راهی مناطق نفتخیز جنوب شد. ۲ سال بعد و در اوایل سال ۱۳۸۰ ظهراب حاتم پور مدیرعامل شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب شد. مرحوم حاتم پور به دلیل بیماری پس از چند ماه فعالیت، درگذشت تا مهندس نصرت‌الله اسپیاری سکان مدیریت شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب را در دست گیرد. وی که از سال ۱۳۵۴ در مناطق و در سمت‌های مختلفی فعالیت داشت، در سال ۱۳۸۴ مدیریت را به سیف الله جشن ساز واگذار کرد. در سال ۱۳۸۶ و در پی انتصاب جشن ساز به مدیرعاملی شرکت ملی نفت ایران، غلامرضا حسن بیگلو به طبقه پنجم مهم‌ترین ساختمان استان خوزستان رفت. دوره ۳ ساله مدیریت بیگلو را می‌توان ضعیف‌ترین دوره مدیریت در تمامی ادوار مناطق نفتخیز جنوب بحساب آورد. برکناری بیش از ۱۵۰ مدیر ارشد و میانی مناطق، به دستور مستقیم وزیر نفت (سید مسعود میرکاظمی) در دوره مدیریت بیگلو به اجرا درآمد. حسن بیگلو در سال ۱۳۸۹ جای خود را به هرمز قلاوند داد. قلاوند نیز در تابستان ۱۳۹۱ میراث ۳۴ سال مدیریت مناطق نفت خیز که از ۱۷ مدیر به وی رسیده بود را، به حمید بورد سپرد، تا عکس وی به عنوان یکی از مدیران مناطق در راهروی مدیریت شرکت ملی مناطق نفت خیز جنوب نصب شود! بورد نیز تا سال ۱۳۹۳ بر این مسند حضور داشت. هم اکنون بیژن عالی پور مدیر عاملی بزرگترین شرکت نفتی ایران و دومین شرکت بزرگ نفتی خاورمیانه (پس از سعودی آرامکو) را در اختیار دارد. وی که دانش‌آموخته مهندسی صنایع از دانشگاه اوکلاهومای مرکزی است، از اعضای اصلی هیئت مدیره شرکت ملی نفت ایران بشمار می‌آید و با پیشینه بیش از ۳۵ سال فعالیت در صنعت نفت و گاز، در سال ۱۳۹۳ با حکم رکن‌الدین جوادی (مدیرعامل شرکت ملی نفت ایران) به این سمت منصوب گردید.

اعضای هیئت مدیره[ویرایش]

هیئت مدیره کنونی شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب از ترکیب زیر تشکیل شده است.

نام جایگاه سمت
رکن‌الدین جوادی رئیس هیئت مدیره مدیرعامل شرکت ملی نفت ایران
بیژن عالی پور نایب رییس هیئت مدیره مدیرعامل
عبدالرضا دبیری عضو هیئت مدیره مدیر تولید
حسین زنگنه عضو هیئت مدیره قائم مقام مدیرعامل
محمد عالمی عضو هیئت مدیره قائم مقام مدیرعامل شرکت ملی حفاری ایران
ولی حسین‌زاده عضو هیئت مدیره مدیر امور مالی

ساختار اداری[ویرایش]

شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب از نظر ساختار سازمانی از دو شاخه اصلی تشکیل شده است:

  • مدیریت‌ها
  • بخش‌های ستادی

مدیریت‌های این شرکت شامل بخش‌های اصلی زیر است:

  • مدیریت تولید
  • مدیریت امور فنی
  • مدیریت مهندسی و ساختمان
  • مدیریت تدارکات و امور کالا
  • مدیریت منابع انسانی

مدیریت تولید[ویرایش]

مدیریت تولید، به منظور بهره‌برداری صحیح از منابع نفت و گاز تحت کنترل مناطق نفتخیز جنوب، فعالیت می‌کند. مدیریت تولید از معاونت‌های زیر تشکیل شده است:

  • معاونت بهره‌برداری (سعید کوتی)
  • معاونت گاز و گازمایع (علی هوشنگ)
  • معاونت تقویت فشار و تزریق گاز (غلامرضا اخوان صباغ)
  • معاونت نگهداری و تعمیرات (محمدحسین خندان)
  • معاونت بهینه‌سازی مصرف انرژی

عمده وظایف مدیریت تولید عبارتند از:

  • آموزش کارکنان در کلیه سطوح سازمانی.
  • رعایت قوانین بهینه‌سازی تأسیسات فرآورشی متناسب با نیازهای برنامه شده.
  • نظارت و کنترل کلیه فعالیت‌های نگهداری و تعمیرات در کارخانجات و تأسیسات فرآورشی.
  • پیگیری مقابله با آلودگی‌های زیست محیطی، کاهش حوادث و کنترل عوامل زیان‌آور در محیط کار.
  • بهبود مستمر عملکرد سازمان مبتنی بر نظام مدیریت یکپارچه.

مدیریت مهندسی و ساختمان[ویرایش]

Oljepumpe cuba.jpg

مدیریت مهندسی و ساختمان، از ارکان متشکله شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب است که سالانه در حدود ۸۵٪ بودجه این شرکت را به خود اختصاص می‌دهد، به عنوان سازمان طراحی، مهندسی، اجرایی طرح‌های سرمایه‌ای و در بعضی از موارد پرو‍‍ژه‌های تعمیراتی این صنعت می‌باشد، که با جمعی حدود پنج هزار نفر نیروی انسانی، مسئولیت انجام و یا نظارت بر تبدیل طرح‌ها و پروژه‌های صنعتی و عمرانی را از قوه به فعل با بخش‌های ذیل بر عهده دارد:

  • معاونت طرح‌های نفت و گاز (شاپور حاتم پور)
  • معاونت طرح‌های راه و ساختمان (ناصر ناجی)
  • معاونت طرح‌های عمده (مجریان متعدد)
  • معاونت خدمات فنی

طرح‌های راه‌وساختمان[ویرایش]

معاونت طرح‌های راه‌وساختمان، یکی از معاونتهای کلیدی تابعه مدیریت مهندسی و ساختمان محسوب می‌شود که مسئولیت اصلی راهبرد پروژه‌های راه‌سازی، ساختمانی و پشتیبانی حفاری را تا راه‌اندازی وتحویل قطعی به متقاضی برعهده دارد. دراین راستا این معاونت فعالیتهایی به شرح زیر را انجام می‌دهد:

  • انجام مطالعات مهندسی مقدماتی و تفصیلی
  • انجام پیگیری‌های لازم درجهت تأمین بموقع کالاهای مورد نیاز پروژه‌ها
  • هماهنگی با اداره قراردادها جهت برگزاری تشریفات مناقصه وانتخاب پیمانکار و یا مشاور پروژه‌ها
  • تهیه برنامه زمانبندی و گزارشات متنوع درجهت کنترل روند پیشرفت پروژه‌ها
  • برنامه‌ریزی وپیش بینی بودجه ریالی/ ارزی پروژه‌ها و نظارت بر نحوه هزینه نمودن بودجه مصوب
  • ارائه و انجام خدمات پشتیبانی
  • نظارت بر عملیات اجرایی پروژه‌ها تا راه‌اندازی و تحویل به متقاضی

طرح‌های عمده[ویرایش]

معاونت طرح‌های عمده، طرح‌های صیانتی نفت و گاز می‌باشند، که از نظر حجم کارها و بودجه نیاز هر یک از آنها از چندین پروژه تشکیل شده و یا، از نظر پیچیدگی‌های تکنولوژیکی، جذب فناوری‌های نوین، بروزدرآوری تجهیزات و تأسیسات تزریق گاز یا بهینه‌سازی تجهیزات تولید و نهایتاً افزایش تولید، طبق سیاستگذاری‌های کلان تولید و استراتژی‌های تعیین شده و در برنامه‌های توسعه‌ای کشور، طراحی و اجرا می‌گردند.

طرح‌های نفت‌وگاز[ویرایش]

معاونت طرح‌های نفت‌وگاز به طراحی و اجرای پروژه‌ها در قالب بهینه‌سازی، توسعه و احداث خلاصه می‌گردد. پراکندگی محل کار (در ۵ استان و در پهنه شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب)، تعدد، تنوع و پیچیدگی پروژه‌ها که هر کدام مستقل از دیگری بوده و طبعاْ مجریان طرح‌ها را در انجام وظایف خود با نوعی مشکل مواجه می‌سازد، از ویژگی‌های کار در این معاونت می‌باشد.

نظر به‌اینکه هدف اصلی شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب، تولید نفت و گاز و صیانت از مخازن است، همواره پروژه‌های زیادی بدین منظور مطرح می‌گردد که در طراحی و اجرای آن‌ها از منابع انسانی این معاونت، مهندسان مشاور و پیمانکاران و بنا به ضرورت پروژه‌ها از روش‌های، (EP+C) (E+P+C),(E+PC),(FEED+EPC)استفاده می‌گردد. در راستای انجام این رسالت این معاونت وظایفی به شرح زیر بعهده دارد:

  • همکاری با متقاضیان در تهیه شرح نیاز پروژه‌ها.
  • شرکت در کمیته‌های بررسی فنی، هماهنگی برق و عملیاتی و فنی.
  • طراحی پروژه‌های مصوب مکانیک، آب، برق و ابزاردقیق و سیویل
  • سفارش و پیگیری خرید کالای مورد نیاز پروژه‌ها.
  • تهیه و ارسال مدارک مهندسی جهت تشریفات مناقصه و پیگیری با ادارات ذیربط.
  • نظارت بر عملیات اجرایی پروژه‌ها و در نهایت راه‌اندازی و تحویل پروژه‌ها.
  • برنامه‌ریزی و پیش بینی بودجه ریالی/ارزی پروژه‌ها و کنترل و نظارت بر نحوه هزینه نمودن بودجه مصوب.
  • ارائه خدمات پشتیبانی از قبیل ترابری، کارگاه و اداری جهت ادارات ستادی و اجرایی و مهندسی حوزه معاونت.
  • تهیه برنامه زمانبندی و گزارش‌های مختلف برای پروژه‌ها و کنترل درصد پیشرفت پروژه‌ها.

خدمات فنی[ویرایش]

معاونت خدمات فنی، عمدتاً عرضه کننده خدمات فنی و مهندسی به سایر معاونت‌های مدیریت مهندسی و ساختمان، مدیران طرح‌ها و پروژه‌ها می‌باشد. معاونت خدمات فنی همچنین بطور گسترده خدمات خود را در اختیار کلیه شرکت‌ها و سازمان‌ها و واحدهای تابعه و شرکت ملی مناطق نفت خیز جنوب قرار می‌دهد و بعضاً سایر سازمان‌ها و ادارات دولتی و خصوصی نیز در چارچوب قوانین و مقررات از این خدمات بهره‌مند می‌شوند. ادارات مهندسی استانداردها، برآوردها و نقشه‌برداری از سازماندهی، توانمندی و تجارب فنی کم‌نظیری برخوردار می‌باشند بطوری که نه تنها نیازهای فنی و مهندسی شرکت‌ها، ادارات، پروژه‌ها و واحدهای شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب را با کیفیت مطلوب تأمین می‌نمایند بلکه در تعامل با و درکنار سازمان‌ها، ادارات و مراجع رسمی ارائه‌دهنده اینگونه خدمات در کشور مانند: سازمان استاندارد و تحقیقات صنعتی ایران، امور تحقیقات و استانداردهای وزارت نفت، سازمان نقشه‌برداری کشور، معاونت برنامه‌ریزی و نظارت راهبردی ریاست جمهوری، از اهمیت و اعتبار خاصی برخوردار می‌باشند.

مدیریت امور فنی[ویرایش]

مدیریت امور فنی مسئول برنامه‌ریزی جهت تولید و توسعه بهینه و صیانتی مخازن نفت و گاز می‌باشد. با توجه به نقش اساسی شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب در اجرای سیاست‌های مصوب در سند چشم‌انداز ۲۰ ساله، کلیه اقدامات در قالب و راستای تحقق اهداف آن سند مهم برنامه‌ریزی می‌گردند.

مدیریت امور فنی از ۴ معاونت و ۱ اداره تشکیل شده است:

  • معاونت مهندسی نفت (سید محمد نصرتی)
  • معاونت زمین‌شناسی (فرخ کریموند)
  • معاونت حفاری (محمد زارعی)
  • معاونت مطالعات شیمیایی و آزمایشگاه‌های کنترل کیفیت (حمید میاحی)
  • اداره کل بازرسی فنی و خوردگی فلزات (مهران دقیقیان)

بطور کلی راهبردهای کلان مدیریت امور فنی عبارتند از:

  • برنامه‌ریزی برای کسب اطلاعات مهندسی
  • تدوین برنامه‌های مطالعات زمین‌شناسی و مخازن
  • ارائه برنامه توسعه بهینه مخازن
  • ارائه برنامه‌های تولید نفت و گاز و تزریق گاز
  • ارائه برنامه‌های اصلاح و ازدیاد برداشت
  • برنامه‌ریزی جمع‌آوری کلیه گازهای همراه تولیدی
  • استحصال حداکثر مایعات
  • تزریق کلیه پساب‌ها با حفظ معیارهای زیست محیطی
  • ارتقاء کیفیت نفت تولیدی متناسب با شاخص‌های بازاریابی بین‌المللی و طراحی پالایشگاه‌ها
  • ایجاد توسعه ارتباط علمی و پژوهشی با نهادهای علمی، تحقیقاتی و پژوهشی
  • آشنایی و کاربرد تکنیک‌ها و فناوری‌های روزآمد
  • حفظ استانداردهای بین‌المللی

معاونت مهندسی نفت[ویرایش]

در معاونت مهندسی نفت، مدل‌سازی و مدیریت بهینه مخازن، مطالعه و تجزیه و تحلیل عملکرد مخازن، ارائه راهکارهای مناسب و اتخاذ تصمیمات مبتنی بر یافته‌های جدید بمنظور طراحی تولید و توسعه مخازن هیدروکربوری، انجام مطالعات برداشت صیانتی از مخازن نفت و گاز، اجرای پروژه‌های ازدیاد برداشت ذخایر و طراحی و بهینه‌سازی تأسیسات فرآورش نفت و گاز و تزریق سیالات، برنامه‌ریزی تعمیر و تکمیل چاه‌ها، انجام آزمایش‌های مورد نیاز، بکارگیری دستاوردهای روز در افزایش بهره‌وری چاه‌ها است که از جمله پیچیده‌ترین فعالیت‌های مهندسی هستند.

معاونت زمین‌شناسی[ویرایش]

در معاونت زمین‌شناسی بعنوان اولین مجموعه حاضر در میادین مختلف جهت شناسایی انواع ساختمان‌های زمین‌شناسی مستعد و واجد ذخایر هیدروکربوری و تعیین محل حفاری چاه‌های نفت و گاز، اموری همچون برنامه‌ریزی و انجام مطالعات زمین‌شناسی، مطالعات زمین‌شناسی مخازن و تعیین خواص سنگ مخزن و زونبندی آنها، تهیه مدلهای زمین‌شناسی سه‌بعدی با استفاده از نرم‌افزارهای تخصصی، تحلیل ساختاری میادین، تهیه و ارائه تفسیرهای لرزه‌نگاری سه‌بعدی، برنامه‌ریزی و طراحی چاه‌های عمودی، انحرافی و افقی، کنترل عملیات زمین‌شناسی چاه‌های توسعه‌ای، توصیفی/توسعه‌ای و تعمیری، ترسیم نقشه‌ها و نمودارهای زمین‌شناسی با استفاده از نرم‌افزارهای تخصصی زمین‌شناسی اهدافی تعیین‌کننده می‌باشند.

معاونت حفاری[ویرایش]

در معاونت حفاری که کنترل و نظارت عملیات حفاری، تحقق اهداف برنامه‌های افزایش تولید، برنامه‌ریزی و اجرای صحیح برنامه‌های حفاری، تأمین کالا و پشتیبانی حفاری، روزآمد کردن تجهیزات و وسایل عملیات، اهتمام در جهت تقلیل هزینه‌ها و استفاده بهینه از بودجه و اعتبارات، رعایت نمودن ضوابط زیست محیطی، ایمنی و بهداشت حرفه‌ای، حذف آلاینده‌ها و حفظ محیط زیست با مدیریت پسماندها می‌باشند.

در بازرسی فنی و خوردگی فلزات، بازرسی فنی از پروژه‌های مهندسی و ساختمان در مراحل طراحی، ساخت، احداث و راه‌اندازی و صدور گواهینامه، بازرسی و بررسی حوادث غیرمترقبه، نظارت بر پایش و کنترل خوردگی تأسیسات، نظارت و کنترل کیفی پروژه‌های مهندسی و ساختمان و ساختارهای فلزی شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب، ارزیابی میدانی مواد کنترل کننده خوردگی تأسیسات در حال بهره‌برداری، پاسخگویی به نیازهای آزمایشگاهی بالاخص در حوزه‌های متالورژی، آزمایشات غیر مخرب، جوش و تجزیه شیمیایی، کنترل کیفیت رنگ‌های صنعتی، ارزیابی خوردگی و تحلیل آسیب ایفا می‌کند.

معاونت مطالعات شیمیایی[ویرایش]

در اداره شیمیایی و آزمایشگاه‌های مرکزی، کنترل کیفیت نفت‌های خام تولیدی در کلیه مراحل استخراج، فرایندهای تفکیک، نمک‌زدایی، کاهش هیدروژن سولفوره نفت‌های صادراتی و ارسالی به پالایشگاه‌ها، ارزیابی نفت خام و گازهای همراه و رفتار آنها در شرایط مخزن، آنالیز رسوبات درون‌چاهی، ارزیابی کلیه مواد شیمیایی مورد مصرف در صنعت نفت، روانکارهای صنعتی، افزایه‌های گوناگون و آب‌های سطح‌الارضی و تحت‌الارضی، آنالیز گاز همراه نفت خام و تعیین مواد دارای خورندگی بالا، عملیات فرمولاسیون افزایه‌ها و ارزیابی افزایه‌های ضدخوردگی مستلزم استفاده از ابزار و روش‌های آزمایشگاهی منطبق با استانداردهای روز می‌باشد.

مدیریت منابع انسانی[ویرایش]

اهداف مدیریت منابع انسانی، در فراهم آوردن زمینه‌های رضایت شغلی بیشتر در میان کارکنان، ساده‌سازی فرایندها و کوتاه کردن زمان ارائه خدمات، افزایش مهارت‌های کارکنان، بالا بردن سطح کیفیت خدمات رفاهی برای کارکنان و توسعه ورزش در شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب خلاصه است.

مدیریت تدارکات و امور کالا[ویرایش]

مدیریت تدارکات و امور کالا هم اکنون تحت نظر مدیر عامل شرکت ملی مناطق نفت خیز جنوب انجام وظیفه می‌نماید و متشکل از معاونت‌ها و واحدهای زیر می‌باشد:

  • معاونت سفارشات و کنترل موجودی کالا
  • معاونت تدارکات
  • معاونت عملیات
  • معاونت کالای طرح‌ها
  • معاونت پشتتیبانی تخصصی
  • دفتر هماهنگی کالا در تهران
  • امور اداری و خدمات پشتیبانی

شرکت‌های تابعه[ویرایش]

شرکت‌های تابعه شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب از هفت شرکت مستقل تشکیل شده است، که پنج شرکت تولیدی و دو شرکت خدماتی و دو شرکت فنی مهندسی می‌باشند. این شرکت‌ها عبارتند از:

شرکت نفت و گاز کارون[ویرایش]

شرکت نفت و گاز کارون، به عنوان بزرگترین شرکت فرعی تابعه شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب با توان تولیدی بیش از یک میلیون و چهل هزار بشکه نفت در روز از حدود ۴۷۵ حلقه چاه از میدان نفتی اهواز، میدان نفتی منصوری، میدان نفتی آب تیمور و میدان نفتی رامین، نقشی حیاتی را در مجموعه تولید نفت و گاز کشور به عهده دارد.

در میان شش حوزه نفتی تحت مسئولیت این شرکت، میدان نفتی اهواز، با تولید ۷۳۰ هزار بشکه نفت در روز بیشترین و میدان نفتی رامین با تولید ۳۰۰۰ بشکه در روز کمترین سهم تولید نفت این شرکت را عهده دار می‌باشند.

گازهای همراه مراحل اول میدان نفتی اهواز، به میزان ۷۰۰ میلیون فوت مکعب در روز به کارخانه گاز و گاز مایع شماره ۶۰۰ منتقل شده و پس از فرآورش، به شرکت ملی گاز ایران تحویل داده می‌شود.

گازهای همراه سایر مراحل تفکیک نیز به میزان ۱۳۸ میلیون فوت مکعب در روز، پس از ارسال به ایستگاه‌های تقویت فشار و فشار افزایی به کارخانه‌های گاز و گاز مایع شماره ۷۰۰ و ۸۰۰ تحویل گردیده و پس از مایع گیری و تبدیل به گاز خشک و استحصال حدود ۳۰ هزار بشکه مایعات گازی در روز نهایتاً به شرکت ملی گاز ایران تحویل داده می‌شود.

شرکت نفت و گاز مارون[ویرایش]

شرکت نفت و گاز مارون، به عنوان یکی از شرکت‌های تابعه شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب، راهبری عملیات تولید، فرآورش و انتقال نفت و گاز و همچنین نگهداری و بهینه‌سازی تأسیسات مربوط به میدان نفتی مارون، میدان نفتی کوپال و میدان نفتی شادگان را به عهده دارد.

این شرکت با تولید روزانه بیش از ۶۰۰ هزار بشکه نفت خام، ۴۰۰ میلیون فوت مکعب گاز و ۵/۲۴ هزار بشکه گاز مایع و همچنین تزریق روزانه حدود ۱۰۰۰ میلیون فوت مکعب گاز در مخازن آسماری مارون و کوپال، دارای ۶ واحد بهره‌برداری، ۵ واحد نمکزدایی، ۶ واحد تقویت فشار گاز، ۲ واحد گاز و گاز مایع، ۲ ایستگاه تزریق گاز، ۲ مجتمع تفکیک، یک واحد لخته گیر و یک واحد تلمبه خانه آب خام می‌باشد.

شرکت نفت و گاز گچساران[ویرایش]

شرکت نفت و گاز گچساران، بر اساس سیاست‌ها و برنامه‌های وزارت نفت مبنی بر ایجاد کیفیت و تحول در نحوه اداره فعالیت‌های مبتنی بر سیاست شکل گیری بنگاه‌های اقتصادی و بمنظور کارایی و اثر بخشی سازمان‌ها و همچنین ایجاد بهره جویی از فناوری و آماده‌سازی بستر لازم برای مدیریت در جهت ارتقای سطح کیفی و کمی صنعت نفت، بعنوان یکی از شرکت‌های تابعه شرکت ملی مناطق نفت خیز جنوب، در سال ۱۳۷۸ تشکیل گردید.

این شرکت به لحاظ موقعیت ممتاز جغرافیایی و گستردگی آن در استان‌های کهگیلویه و بویراحمد، فارس، بوشهر، خوزستان و اصفهان از ویژگی خاصی برخوردار است و در حال حاضر، دارای توانایی تولید بیش از ۷۵۰ هزار بشکه در روز، از میادین فعال گچساران، بی بی حکمیه، رگ سفید-۲، پازنان-۲، بینک، گلخاری، میدان نفتی نرگسی، چلینگر، گرنگان، سیاهمکان و سولابدر می‌باشد و همچنین مسئولیت توسعه و تولید از میادین نفتی تحت برنامه خویز، کیلورکریم، زاغه، رودک و میدان نفتی چهاربیشه با ظرفیت مجاز تولید ۱۷ هزار بشکه در روز را نیز بر عهده دارد.

به طور کلی شرکت نفت و گاز گچساران مسئولیت تولید از ۱۶ میدان نفتی با استفاده از ۵۸۸ حلقه چاه، ۱۰ واحد بهره‌برداری، ۳ کارخانه نمکزدایی، ۱۰ ایستگاه تقویت فشار و تزریق گاز، ۳ کارخانه گاز و گاز مایع، سیستم تولید و تزریق گاز پازنان، سیستم گاز آغار و دالان، ۵ آزمایشگاه شیمیایی و ۵ واحد آبرسانی را بر عهده دارد. مشخصات کلی، ابعاد کاری و تعداد و نوع چاههای تولیدی نفت و گاز این شرکت در جدول شماره-۰۱ و ۲ مندرج است.

بزرگترین میدان نفتی این شرکت، میدان گچساران می‌باشد که با ۷۰ کیلومتر طول و ۶ تا ۱۵ کیلومتر عرض، یکی از بزرگترین مخازن کربناتی ایران می‌باشد. این مخزن طی سال‌های ۱۳۰۲ و ۱۳۰۳ هجری شمسی مورد مطالعه قرار گرفت و پس از حفاری تعدادی چاه در سال ۱۳۱۶ با تولید از چاه شماره-۳ به میزان ۲۶ هزار بشکه در روز فعالیت خود را آغاز نمود. بر اساس مطالعات انجام شده بمنظور تثبیت فشار مبنای نفت بر روی ۱۴۳ بار تزریق گاز در این مخزن، با هدف رعایت نسبت تزریق ۱۶۰۰ فوت مکعب به ازای هر بشکه نفت تولیدی، از سال ۱۳۶۵ آغاز و هم اکنون به دلیل پایین بودن فشار مبنای نفت، تزریق گاز در ۱۶ حلقه چاه با نسبت حدود ۲۰۰۰ فوت مکعب گاز به ازای هر بشکه نفت تولیدی، ادامه دارد.

شرکت نفت و گاز آغاجاری[ویرایش]

شرکت نفت و گاز آغاجاری، با تولید میانگین ۷۸۳ هزار بشکه در روز نفت سبک و سنگین از هشت میدان نفتی شامل هشت میدان نفتی آغاجاری، میدان نفتی کرنج، میدان نفتی پرنج، میدان نفتی پارسی، میدان نفتی رامشیر، میدان نفتی رگ سفید، میدان نفتی پازنان و میدان نفتی مارون جهت تأمین خوراک پالایشگاه‌های داخلی و صادرات، همچنین ۳۰۸۷۰ بشکه مایعات گازی در روز، از جمله شرکت‌های تابعه شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب به شمار می‌رود.

شرکت بهره‌برداری نفت و گاز آغاجاری با گستردگی ۲۵ هزار کیلومتر مربع پراکندگی در استان‌های خوزستان، کهگیلویه و بویر احمد و سواحل استان بوشهر، قرار دارد.

شرکت نفت و گاز مسجدسلیمان[ویرایش]

شرکت نفت و گاز مسجد سلیمان، در دی ماه ۱۳۷۷ باالحاق چهار ناحیه نفتی لب سفید، قلعه نار، هفتکل و نفت سفید به نواحی عنبر، زیلایی، پرسیاه و بخش مرکزی، به عنوان یکی از شرکت‌های فرعی شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب تأسیس گردید.

این شرکت که فعالیت‌های خود را از سال ۱۳۷۸ شروع نموده، از قسمت غرب تا ۷۵ کیلومتری پلدختر و از قسمت شرق تا ۲۵ کیلومتری ایذه را شامل می‌شود. در حال حاضر شرکت بهره‌برداری نفت و گاز مسجدسلیمان دارای ۴۹۲ حلقه چاه فعال و غیرفعال، ۱۱ واحد بهره‌برداری، ۲ واحد نمکزدایی و ۴ ایستگاه تقویت و تزریق گاز و در محدوده‌ای به طول ۳۴۰ کیلومتر فعالیت می‌نماید.

شرکت توربین جنوب[ویرایش]

نوشتار اصلی: شرکت توربین جنوب

شرکت توربین جنوب، از بدو شروع فعالیت‌های صنعت نفت در جنوب ایران، در کنار نیروهای تولیدکننده نفت، با عناوین مختلفی فعالیت داشته‌است. شرکت خدمات مهندسی و تجهیزات صنعتی توربین جنوب به لحاظ نام و تشکیلات، جدید است، که بنا به مصالح اداری وزارت نفت و برای استفاده بهینه از دانش‌فنی، تجربیات و تجهیزات و نیز امکانات کارگاهی در سایر سازمان‌های دولتی و خصوصی دیگر و در قالب یک بنگاه اقتصادی تغییر نام یافته و طبعاً متناسب با مأموریت واگذاری، تجدید سازمان شده است.

این شرکت با کادر ثابت مدیریتی، فنی و مهندسی، عملیاتی، بازرسی فنی و کنترل کیفیت، امور مالی، اداری، امور حقوقی و قراردادها و سایر واحدهای تابعه، به تعداد بیش از ۶۰۰ نفر و استفاده از نیروهای کمکی پیمانکاری، علاوه بر خدمات‌رسانی به شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب که اولویت اول مأموریت آن می‌باشد، با ارائه خدمات مهندسی و تعمیراتی برای تعمیرات اساسی واحدهای فرایندی نفت و گاز، اعم از تجهیزات ثابت شامل مخازن ذخیره نفت، ظروف تحت فشار فرایندی، مبدل‌های حرارتی، کوره‌های فر آیندی، پیش‌گرمکن‌ها، برج‌های جداکننده/تثبیت‌کننده فرایندی، رادیاتورهای عظیم صنعتی گاز و روغن و شیرآلات فرایندی از قبیل توربین‌های احتراق داخلی، کمپرسورهای گاز، پمپ‌های نفت/مایعات گازی و آب‌آتش‌نشانی، موتورهای دیزلی، ژنراتورها/موتورهای الکتریکی و همچنین با در اختیار داشتن کارگاه‌های عظیم ماشین‌سازی (برای خدمات پشتیبانی) و کارگاه آزمایش کارکردی توربین رولزرویس قادر است به سازمانهای متقاضی، خدمات مشابه ارائه دهد.

به دلیل گسترش کمی و کیفی تأسیسات نفت و گاز و گاز مایع در اواخر سال ۱۳۸۲، بر اساس تصمیمات اخذ شده وزارت نفت شرکت توربین جنوب در قالب یک شرکت دولتی و در راستای بنگاه داری اقتصادی اعلام موجودیت کرد. این شرکت از اوایل سال ۱۳۸۳ فعالیت خود را برای ارائه خدمات به تأسیسات نفت و گاز مناطق نفتخیز جنوب و نیز سایر شرکت‌های تابعه وزارت نفت از دارایی‌ها و نیروی انسانی موجود در مناطق نفتخیز را آغاز کرده است.

شرکت پیراحفاری ایران[ویرایش]

شرکت پیراحفاری ایران، یکی از شرکت‌های تابعه شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب می‌باشد که مرکز آن در شهرستان اهواز در جنوب غربی ایران است. این شرکت که در اواخر سال ۱۳۸۲ تأسیس و فعالیت خود را آغاز نمود، با استفاده از نیروی انسانی مجرب شامل ۵۲۹ سمت سازمانی و وسایل پیشرفته کار، خدمات سرچاهی / درون چاهی، و رفع مشکلات چاه‌های تولیدی نفت / گاز را با بکار گرفتن دکل‌های تعمیراتی دستگاه‌های چاه پیمایی، و دستگاه‌های لوله مغزی سیار مدرن بهمراه پمپ‌های سیمانکاری / اسیدکاری، و تزریق نیتروژن در حوزه فعالیت شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب شامل ۵ شرکت بهره‌برداری نفت و گاز تابعه دارای بیش از ۲۵۰۰ حلقه چاه در ۵۰ میدان کوچک و بزرگ گازی / نفتی در محدوده‌ای به وسعت بیش از ۴۰۰ هزار کیلومتر مربع در ۴ استان کشور شامل فارس، خوزستان، بوشهر و کهگیلویه و بویراحمد ارائه می‌دهد، ضمن آنکه در پروژه‌های تکمیل چاه‌های فاز ۱ پارس جنوبی با شرکت نفت و گاز پارس و توسعه میدان گازی تابناک، میدان گازی قشم، سراجه قم، میادین نفتی شانول، واروی، هما،... و پروژه‌های تزریق گاز آغاجاری و توسعه میادین نفت سنگین با شرکت مهندسی و توسعه نفت همکاری داشته که در پروژه‌های جدید آنها تداوم دارد و خدمات مرتبط را برای شرکت‌های بهره‌برداری نفت و گاز زاگرس جنوبی، غرب، شرکت ملی حفاری ایران و شرکت نفت مناطق مرکزی ایران از غرب تا جزیره قشم و در بخش خصوصی با شرکت مپصا خدمات سرچاهی ۱۰۰ حلقه چاه ارائه می‌دارد.

شرکت پیراحفاری ایران در قالب بنگاه‌داری اقتصادی، از دو بخش عمده تشکیل شده‌است، که عبارتند از:

  • مدیریت امور فنی و مهندسی
  • مدیریت عملیات

شرکت خدمات ترابری و پشتیبانی نفت[ویرایش]

شرکت خدمات ترابری و پشتیبانی نفت، با دراختیار داشتن ناوگانی از وسایل نقلیه سبک، سنگین، اتوبوس، ماشین‌آلات سیار و ساختمانی و عملیات ویژه خطوط لوله، از شرکت‌های منحصربفردی است، که در زمینه‌های گوناگون و متنوعی فعالیت دارد.

تا پیش از انقلاب ۱۳۵۷، امور حمل و نقل در شرکت ملی نفت ایران در قالب حمل و نقل مناطق نفت خیز جنوب و بصورت یکی از ادارات تابعه اداره کل خدمات صنعتی وقت، انجام می‌شد، سپس به دلیل گستردگی حوزه عملیاتی، دگرگونی‌های اساسی ناشی از بروز جنگ ایران و عراق، افزایش رو به رشد وسایل نقلیه و ماشین‌آلات و به تبع آن نیروی انسانی مورد نیاز برای راهبری این مجموعه، ساختار و تشکیلات آن در سال ۱۳۶۱ از اداره حمل و نقل به اداره کل ترابری مناطق نفت خیز جنوب ارتقاء یافت و از سازمان‌های تحت سرپرستی معاونت عملیات مدیریت مناطق نفت خیز جنوب شد.

از سال ۱۳۶۷ با ایجاد تغییرات ساختاری در مناطق نفت خیز جنوب و تغییر این مدیریت به شرکت ملی مناطق نفت خیز جنوب، اداره کل ترابری نیز جزء سازمان‌های تحت سرپرستی مدیریت تعمیرات و پشتیبانی این شرکت قرار گرفت. این اداره از سال ۱۳۷۷ تا ۱۳۷۹ از معاونت عملیات تفکیک و تحت نظر معاونت خدمات و پشتیبانی فعالیت خود را ادامه داد و مجدداً از سال ۱۳۸۲ نیز به علت تغییر و تحولات سازمانی در سطح مناطق نفت خیز جنوب به حوزه مدیریت عملیات پیوست. در نهایت با تغییر ساختار شرکت ملی مناطق نفت خیز جنوب و ایجاد شرکت‌های خدماتی، تخصصی از اسفند ۱۳۸۲ شرکت خدمات ترابری و پشتیبانی نفت به عنوان زیر مجموعه این شرکت تأسیس و فعالیت خود را آغاز کرد.

شرکت خدمات رفاهی نفت[ویرایش]

شرکت خدمات رفاهی نفت، بنا به جایگاه خاص خدماتی، از اواخر سال ۱۳۸۲، هدایت و راهبری کلیه فعالیت‌های واحدهای متبوع را با هدف پشتیبانی عملیات تولید و صادرات نفت و گاز جنوب بعهده گرفت. از آنجا که تأسیس شرکت‌های نفت و گاز فرعی در مناطق نفتخیز جنوب در راستای سیاستگزاریهای کلان شرکت ملی نفت ایران، با هدف نظارت و کنترل صحیح مسئولیت‌ها، ارائه سرویس‌های موقع و کارآمد و سرعت بخشیدن به عملیات تولید نفت و گاز، با استفاده از آخرین تکنولوژی و فن‌آوری جدید بوده است، شرکت خدمات رفاهی نیز، بنا به رسالت و جایگاه خاص خدماتی، از اواخر سال ۱۳۸۲، تحت نظارت و مدیریت عالیه، هدایت و راهبری کلیه فعالیت‌های واحدهای متبوع را با هدف حمایت و پشتیبانی عملیات تولید و صادرات نفت و گاز جنوب بعهده گرفت.

برنامه‌ریزی و اجرای فعالیت‌های غیرصنعتی، از جمله ارائه خدمات رفاهی، فرهنگی، هنری، ورزشی و مهندسی، تعمیرات و نگهداری ساختمان‌های اداری، منازل مسکونی، تأسیسات فرهنگی/ ورزشی، کتابخانه، امور مسافرت و ارائه خدمات جنبی به کارکنان و خانواده‌های آنان و همچنین احداث، توسعه، به‌سازی و نگهداشت فضای سبز ادارات و واحدهای مسکونی و تصدی هر گونه فعالیت مشاوره‌ای، اداری، پرسنلی، آموزشی، فنی و بازرگانی، خلاصه‌ای از عملیات اجرایی این شرکت به‌شمار می‌رود.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]