دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مختصات: ۳۵°۴۵′۴۵″ شمالی ۵۱°۲۴′۴۶″ شرقی / ۳۵.۷۶۲۶° شمالی ۵۱.۴۱۲۸° شرقی / 35.7626; 51.4128


دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی
نشان رسمی دانشگاه
نشان رسمی دانشگاه
تأسیس ۱۳۱۸
نوع دانشگاه عمومی
دانشجویان ۷۲۰۰
کارشناسی ۴۲۴۰
کارشناسی ارشد ۲۴۷۳
دکترا ۴۷۶
مکان تهران
وابسته به وزارت علوم، تحقیقات و فناوری
وب‌گاه http://www.kntu.ac.ir/

دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی یکی از دانشگاه‌های دولتی ایران است که دانشکده‌های آن به صورت غیرمتمرکز در شهر تهران قرار دارند. این دانشگاه در سال ۱۳۹۲ رتبه پنجم دانشگاه صنعتی برتر در ایران را کسب نمود.[۱] با تصویب شورای انقلاب فرهنگی این دانشگاه در سال ۱۳۵۹ با ادغام ۹ مرکز آموزش عالی (مؤسسه عالی تکنیکوم نفیسی (مؤسس مهندس حبیب نفیسی)، مدرسه عالی فنی، دانشکده نقشه‌برداری، مؤسسه آبشناسی، دانشکده هواشناسی و علوم جو، دانشکده مخابرات، مدرسه عالی ساختمان، دانشگاه کار و پیشه، تربیت دبیر فنی پلی تکنیک تهران، دانشگاه علوم و فنون مجتمع آموزشی وزارت راه، مجتمع تکنولوژی تهران و مدرسه عالی تلویزیون و سینما) به شکل کنونی و با نام دانشگاه فنی و مهندسی تشکیل شد و در سال ۱۳۶۷ به نام خواجه نصیرالدین طوسی، دانشمند ایرانی تغییر نام داد. دانشگاه در ۱۱ دانشکده با ۱۸ رشته تحصیلی در مقطع کارشناسی، ۵۳ رشته در مقطع کارشناسی ارشد و ۲۳ رشته تحصیلی در مقطع دکترا کار خود را انجام می‌دهد.[۲]

نسبت استاد به دانشجو در این دانشگاه ۱ به ۲۳ است که اندکی با استاندارد جهانی که ۱ به ۲۰ است متفاوت است. دکتر مجید قاسمی -رئیس سابق دانشگاه-گفته است که این نسبت در آیندهٔ نزدیک به ۱ به ۱۸ ارتقا خواهد یافت.[۳]

پیشینه[ویرایش]

تمبر یادبود پنجاهمین سال تاسیس «دانشکده مخابرات» در سال ۱۳۵۷

هسته اولیه دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی، دانشکده‌ای است به نام دانشکده مخابرات که در سال ۱۳۱۸ در محل فعلی دانشکده مهندسی برق و کامپیوتر دانشگاه تاسیس شد و در سال ۱۳۱۸ اساسنامه آن به تصویب مجلس شورای ملی وقت رسیده‌است. از این نظر به نوعی نخستین دانشگاه نوین ایران می‌باشد.

دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی با ساختار فعلی در ابتدا در سال ۱۳۵۹، در پی تصویب ستاد انقلاب فرهنگی از ادغام ۹ مرکز آموزش عالی و با عنوان مجتمع دانشگاهی فنی و مهندسی، بنیاد نهاده شد و سپس در سال ۱۳۶۲ نام آن به دانشگاه فنی و مهندسی و در سال ۱۳۶۷ به دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی تغییر یافت. این دانشگاه در حال حاضر یکی از برجسته‌ترین دانشگاه‌های صنعتی ایران می‌باشد که فارغ التحصیلان آن مورد توجه بسیاری از مراکز صنعتی و دولتی قرار می‌گیرند. کارگاه‌ها و امکانات آزمایشگاهی قوی و پیشرفته از جمله وجوه بارز این دانشگاه هستند.

علاوه بر رشته مخابرات با قدمت ۸۱ ساله، رشته نقشه‌برداری این دانشگاه ۵۵ سال و دانشکده مهندسی مکانیک آن ۳۶ سال قدمت دارند.[۴]

ریاست این دانشگاه بر عهده دکتر علی خاکی صدیق است.

دانشکده‌ها و مراکز وابسته[ویرایش]

مدیران دانشگاه از سال ۱۳۶۰[ویرایش]

دانشکدهٔ مهندسی برق و کامپیوتر
دانشکدهٔ مهندسی مکانیک و صنایع
نام دوران ریاست
از تا
مجتمع دانشگاهی فنی و مهندسی
محسن تهرانی‌زاده ۱۰ شهریور ۱۳۶۰
سید محمدتقی بطحایی گلپایگانی ۲۶ اسفند ۱۳۶۱
۲۰ آبان ۱۳۶۴
محمد اردبیلی ۲ تیر ۱۳۶۵ (آغاز سرپرستی) ۳ مهر ۱۳۶۵ (آغاز ریاست)
دانشگاه فنی و مهندسی
محمدحسین حامدی ۷ آذر ۱۳۶۶
دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی
سید مهدی سیداصفهانی ۷ دی ۱۳۷۰(آغاز سرپرستی)
عباسعلی تسنیمی ۲۴ مرداد ۱۳۷۱ (آغاز سرپرستی)
محمد اردبیلی ۲۱ مهر ۱۳۷۲ (آغاز سرپرستی) ۲۴ آذر ۱۳۷۲ (آغاز ریاست)
رضا امراللهی ۲ آذر ۱۳۷۶(آغاز سرپرستی) ۵ مرداد ۱۳۷۶ (آغاز ریاست)
سید عبدالله میرطاهری ۳ دی ۱۳۷۹ (آغاز سرپرستی) ۲۴ تیر ۱۳۸۰ (آغاز ریاست)
علی خاکی صدیق ۷ مرداد ۱۳۸۲(آغاز سرپرستی) ۲۳ اردیبهشت ۱۳۸۳ (آغاز ریاست)
سید محمدتقی بطحایی گلپایگانی ۱۴ دی ۱۳۸۶(آغاز سرپرستی)
مجید قاسمی ۱۴ مرداد ۱۳۸۹(آغاز سرپرستی)
علی خاکی صدیق ۱۴ آبان ۱۳۹۲(آغاز سرپرستی)
یادکرد [۵][۶]

دانش‌آموختگان مشهور[ویرایش]

شورای صنفی[ویرایش]

شورای صنفی دانشگاه خواجه نصیر الدین طوسی از فعال‌ترین شوراهای صنفی دانشگاه‌های ایران است. این شورا در پی وقایع سال ۸۸ و در پی یک اعتصاب دو روزه به طور غیرقانونی منحل شد و تا سال ۱۳۹۲ فعالیتی نداشت. در این سال و در پی فعالیت‌های چند ماهه فعالین دانشجویی دانشگاه از جمله: جانباز، طیبی و مباشر بعد از یک مطالبهٔ عام در رو به روی ساختمان مرکزی دانشگاه شورای صنفی دانشگاه خواجه نصیرالدین طوسی کار خود را از سرگرفت. از فعالین فعلی این شورا می‌توان محمد حسین دهقانی و امیررضا میربیگی را نام برد.[۸]

تجمیع دانشگاه خواجه نصیر[ویرایش]

دانشکده‌های دانشگاه خواجه نصیرالدین طوسی در پنج نقطه در سطح شهر تهران پراکنده‌اند و این مشکلات زیادی را برای اساتید و دانشجویان دانشگاه ایجاد می‌کند و هزینه بالایی برای دانشگاه دارد.[۹]

طرحهای مختلفی برای تجمیع دانشگاه خواجه نصیر در زمان‌های مختلف مطرح شده‌است.[۱۰] ابتدا طرح تجمیع دانشگاه در محل دانشکده هوافضا مطرح شد که در آن زمین متعلق به سازمان گوشت استان تهران به دانشگاه خواجه نصیر واگذار می‌شد و کلیه دانشکده‌ها در یک پردیس تجمیع می‌شدند، این طرح هیچگاه عملی نشد.[۱۱] گزینه دیگری که بعداً مطرح شد تجمیع با دانشگاه عباسپور بود و با توجه به نزدیکی این دو دانشگاه، شایعات زیادی مبنی بر اجرای این طرح شنیده می‌شد.[۱۲] اما در ابتدای دولت یازدهم دانشگاه عباسپور با دانشگاه بهشتی ادغام شد. پس از لغو شدن طرح قبل این بار طرح تجمیع در سه پردیس رضایی‌نژاد، ونک و سیدخندان توسط مجید قاسمی (رییس وقت دانشگاه) مطرح شد و اقداماتی هم دراین زمینه انجام شد.[۱۳] با تغییر ریاست دانشگاه طرح تجمیع مسکوت مانده و با توجه به هزینه‌های بالا اجرای این طرح و نداشتن زمین، کل طرح تجمیع فعلا به بن‌بست رسیده است.[۱۴]

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]