پرش به محتوا

دلار نفتی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از پترودلار)
ارجاع به توضیح تصویر
نوسانات درآمدهای خالص صادرات نفت اوپک از سال ۱۹۷۲، که نشان‌دهندهٔ سطوح بالای تعدیل‌شده با تورم طی سال‌های ۱۹۷۴–۱۹۸۱ و ۲۰۰۵–۲۰۱۴ است.[۱][۲]

بازیافت دلارهای نفتی ((به انگلیسی: Petrodollar recycling)) عبارت است از هزینه‌کرد یا سرمایه‌گذاری بین‌المللی درآمدهای حاصل از صادرات نفت یک کشور بر پایهٔ دلار آمریکا («دلارهای نفتی» یا «پترودلار»).[۳] این اصطلاح عموماً بیانگر پدیده‌ای است که در آن کشورهای عمدهٔ صادرکنندهٔ نفت، عمدتاً اعضای اوپک به‌همراه روسیه و نروژ، از صادرات نفت خام درآمدی بیش از ظرفیت سرمایه‌گذاری کارآمد در اقتصاد داخلی خود کسب می‌کنند.[۴] وابستگی‌های متقابل جهانی و جریان‌های مالی ناشی از آن، از تولیدکنندگان نفت به‌سوی مصرف‌کنندگان، می‌تواند به مقیاس صدها میلیارد دلار آمریکا در سال برسد؛ این جریان‌ها شامل طیف گسترده‌ای از تراکنش‌ها با ارزهای گوناگون است که برخی به دلار آمریکا میخکوب شده‌اند و برخی نشده‌اند. این گردش‌های مالی به‌شدت تحت تأثیر تصمیم‌های دولتی در حوزهٔ سرمایه‌گذاری بین‌المللی و کمک‌های خارجی قرار دارند و پیامدهای مهمی را هم برای نظام اقتصاد جهانی و هم برای سیاست نفت در پی دارند.[۵] این پدیده در دوره‌هایی که قیمت نفت از نظر تاریخی در بالاترین سطح قرار می‌گیرد، بیش از هر زمان دیگری نمایان می‌شود.[۶]

اصطلاح پترودلار در اوایل دههٔ ۱۹۷۰ و در جریان بحران نفت ابداع شد و نخستین جهش بزرگ دلارهای نفتی (۱۹۷۴–۱۹۸۱) نسبت به موج دوم (۲۰۰۵–۲۰۱۴)، پیچیدگی‌های مالی بیشتری در پی داشت.[۷]

جریان‌های سرمایه

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

پیش‌زمینه

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

به‌ویژه در سال‌های ۱۹۷۴–۱۹۸۱ و ۲۰۰۵–۲۰۱۴، صادرکنندگان نفت با فروش نفت در قیمت‌هایی که از نظر تاریخی در بالاترین سطح قرار داشت، مازاد چشمگیری از «دلارهای نفتی» اندوختند.[۱][۲][۸] (ابداع این واژه را به دو صورت به اقتصاددان مصری-آمریکایی، ابراهیم عویس، و وزیر بازرگانی پیشین ایالات متحده، پیتر جورج پیترسون، هر دو در سال ۱۹۷۳، نسبت داده‌اند)[۹][۱۰][۱۱] این مازاد دلارهای نفتی را می‌توان معادل دلاریِ خالصی توصیف کرد که از صادرات نفت به‌دست آمده و فراتر از نیازهای توسعهٔ داخلی کشورهای صادرکننده بود.[۱۲] صندوق بین‌المللی پول استدلال می‌کند که این مازادها به‌دلیل جمعیت اندک این کشورها یا قرار داشتن در مراحل آغازین صنعتی‌سازی، قابلیت سرمایه‌گذاری کارآمد در اقتصاد داخلی آن‌ها را نداشت. در عوض، صندوق بین‌المللی پول توصیه می‌کرد که این مازاد در مناطق دیگر، به‌ویژه در ایالات متحده، سرمایه‌گذاری شود یا صرف واردات کالاهایی همچون محصولات مصرفی، مصالح ساختمانی و تجهیزات نظامی شود. افزون بر این، صندوق بین‌المللی پول استدلال می‌کرد که اگر این دارایی‌ها از اقتصاد جهانی خارج و در ذخایر کشورهای در حال توسعه راکد می‌شد، رشد اقتصادی جهان آسیب می‌دید؛ در حالی که کشورهای صادرکنندهٔ نفت برای ارتقای استانداردهای زندگی بلندمدت خود نیازمند سرمایه‌گذاری سودآور بودند.[۱۳] در مقابل، منتقدان بر این باورند که نظام پولی بین‌المللیِ وابسته به بازیافت دلارهای نفتی، هم‌گام با پیشبرد امپریالیسم آمریکا، کشورهای در حال توسعه را استثمار می‌کند.[۱۴]

جهش ۱۹۷۴–۱۹۸۱

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

هرچند بازیافت دلارهای نفتی اثر کوتاه‌مدت رکود ناشی از بحران نفت ۱۹۷۳ را کاهش داد، اما به‌ویژه برای کشورهای واردکنندهٔ نفت که بهای بسیار بالاتری می‌پرداختند و بدهی‌های بلندمدت به بار می‌آوردند، مشکلاتی جدی پدید آورد. صندوق بین‌المللی پول (IMF) برآورد کرد که بدهی خارجی ۱۰۰ کشور در حال توسعهٔ واردکنندهٔ نفت میان سال‌های ۱۹۷۳ و ۱۹۷۷ تا ۱۵۰٪ افزایش یافت؛ مسئله‌ای که با گذار جهانی به نرخ ارز شناور بیش از پیش پیچیده شد. یوهان ویتوین، مدیرعامل صندوق بین‌المللی پول، در سال ۱۹۷۴ گفت: «نظام پولی بین‌المللی با دشوارترین دوران خود از دههٔ ۱۹۳۰ روبه‌رو است.»[۱۵] صندوق بین‌المللی پول طی سال‌های ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۶ برنامهٔ وام‌دهی جدیدی را به‌نام «تسهیلات نفتی» ((به انگلیسی: Oil Facility)) به اجرا گذاشت. این برنامه با سرمایهٔ کشورهای صادرکنندهٔ نفت و دیگر وام‌دهندگان تأمین مالی می‌شد و در دسترس دولت‌هایی قرار می‌گرفت که به‌دلیل افزایش قیمت نفت دچار مشکلات حاد در تراز تجاری خود شده بودند؛ از جمله ایتالیا و بریتانیا و همچنین ده‌ها کشور در حال توسعه.[۱۶]

از سال ۱۹۷۴ تا پایان ۱۹۸۱، مجموع مازاد حساب جاری همهٔ اعضای اوپک به ۴۵۰ میلیارد دلار آمریکا رسید (بدون تعدیل با نرخ تورم دهه‌های بعد). نود درصد از این مازاد نصیب کشورهای عربی خلیج فارس و لیبی شد؛ ایران نیز تا سال ۱۹۷۸ و پیش از مواجهه با سختی‌های انقلاب، جنگ و تحریم‌ها، مازاد نفتی چشمگیری اندوخته بود.[۱۲]

بخش بزرگی از دلارهای نفتی عربی مستقیماً در اوراق بهادار خزانه‌داری ایالات متحده و دیگر بازارهای مالی اقتصادهای بزرگ صنعتی سرمایه‌گذاری شد؛ این جریان مالی اغلب با مدیریت محرمانهٔ نهادهای دولتی انجام می‌شد که امروزه با نام صندوق ثروت ملی شناخته می‌شوند.[۱۷][۱۸] میلیاردها دلار نفتی دیگر نیز از طریق بانک‌های تجاری بزرگ ایالات متحده، اتحادیهٔ اروپا، سوئیس و بریتانیا به گردش درآمد. در واقع، این فرایند به گسترش بازار یورودلار به‌عنوان رقیبی با مقررات آزادتر در برابر بازارهای پولی آمریکا کمک کرد. از آنجا که وضعیت رکودی اقتصاد جهانی جذابیت سرمایه‌گذاری در شرکت‌ها را کاهش داده بود، بانکداران و دولت‌های برخوردار از توان مالی بالا بخش زیادی از این دارایی‌ها را به‌طور مستقیم به دولت‌های کشورهای در حال توسعه وام دادند؛ به‌ویژه در آمریکای لاتین نظیر برزیل و آرژانتین[۱۲] و نیز کشورهای بزرگ دیگری مانند ترکیه. بحران نفتی ۱۹۷۳ کمبود شدید دلار را در این کشورها رقم زده بود؛ با این همه، آن‌ها همچنان ناچار به تأمین مالی واردات نفت و ماشین‌آلات بودند. در اوایل سال ۱۹۷۷، هنگامی که سوخت سیستم گرمایشی دفتر نخست‌وزیری ترکیه قطع شد، سلیمان دمیرل، رهبر مخالفان، در توصیفی معروف دربارهٔ این بحران گفت: «ترکیه محتاج ۷۰ سنت است.»[۱۹] چنان‌که ویلیام گرایدر، روزنامه‌نگار سیاسی، این وضعیت را چنین جمع‌بندی کرد: «بانک‌ها سپرده‌های دولت‌های سرشار از درآمد اوپک را گردآوری می‌کردند و آن پول را به کشورهای در حال توسعه وام می‌دادند تا از ورشکستگی نجات پیدا کنند.»[۲۰] در دهه‌های بعد، بسیاری از این کشورهای در حال توسعه متوجه شدند که بدهی‌های انباشته‌شان بسیار فراتر از توان بازپرداخت است و نتیجه گرفتند[چه کسی؟] که این جریان نوعی از استعمار نو بوده و تنها راه رهایی از آن، بخشش بدهی است.[۲۱]

جهش ۲۰۰۵–۲۰۱۴

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
ارجاع به توضیح تصویر
نرخ تورم و نرخ بهره همراه با قیمت نفت در دههٔ ۱۹۷۰ جهش یافت، اما در دههٔ ۲۰۰۰ چنین نشد.[۲۲]

در جهش دلارهای نفتی طی سال‌های ۲۰۰۵–۲۰۱۴، تصمیم‌گیرندگان مالی توانستند تا حدی از درس‌ها و تجربیات دورهٔ پیشین بهره ببرند. اقتصادهای در حال توسعه عموماً نسبت به دههٔ ۱۹۷۰ توازن بهتری داشتند؛ شدت وابستگی اقتصاد جهان به نفت کمتر شده بود؛ و تورم جهانی و نرخ‌های بهره بسیار بهتر مهار شدند. صادرکنندگان نفت تصمیم گرفتند بخش عمدهٔ سرمایه‌گذاری‌های خود را مستقیماً در طیف متنوعی از بازارهای جهانی انجام دهند و فرایند بازیافت، وابستگی کمتری به کانال‌های واسطه‌ای مانند بانک‌های بین‌المللی و صندوق بین‌المللی پول داشت.[۲۳][۲۴][۲۵]

به‌لطف افزایش تاریخی قیمت نفت میان سال‌های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۸، درآمدهای اوپک در سال ۲۰۰۸ و سال‌های ۲۰۱۱–۲۰۱۴ به رقم بی‌سابقهٔ حدود ۱ تریلیون دلار آمریکا در سال رسید.[۲] فراتر از کشورهای اوپک، مازاد چشمگیری نیز نصیب روسیه و نروژ شد،[۸] و صندوق‌های ثروت ملی در سراسر جهان تا سال‌های ۲۰۱۴–۲۰۱۵ رقمی معادل ۷ تریلیون دلار آمریکا گرد آوردند.[۲۶] برخی از صادرکنندگان نفت نتوانستند از مزایای کامل آن بهره‌مند شوند، چرا که اقتصادهای ملی ایران، عراق، لیبی، نیجریه و ونزوئلا همگی از موانع سیاسی چندسالهٔ مرتبط با آنچه اقتصاددانان «نفرین منابع» می‌نامند رنج می‌بردند.[۲۷][۲۸] بیشتر دیگر صادرکنندگان عمده، ذخایر مالی کافی برای مهار شوک ناشی از کاهش شدید دوبارهٔ قیمت نفت و مازاد دلارهای نفتی در پی اشباع عرضهٔ نفت در سال‌های ۲۰۱۴–۲۰۱۷ اندوختند.[۲۹]

کمک‌های خارجی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

کشورهای صادرکنندهٔ نفت بخشی از مازاد دلارهای نفتی خود را برای تأمین مالی برنامه‌های کمک‌های خارجی به‌کار گرفته‌اند، که نمونهٔ بارزی از به‌اصطلاح «دیپلماسی دسته‌چک» یا «پترواسلام» است. صندوق کویت از سال ۱۹۶۱ از پیشگامان این امر بود و برخی از کشورهای عربی در سال‌های پس از ۱۹۷۴ به بزرگ‌ترین کمک‌کنندگان تبدیل شدند؛ از جمله از طریق صندوق بین‌المللی پول و صندوق اوپک برای توسعه بین‌المللی.[۱۲][۳۰][۳۱] صادرکنندگان نفت همچنین به‌طور غیرمستقیم از طریق حواله‌های مالی شخصی که ده‌ها میلیون کارگر خارجی در خاورمیانه به کشورهای خود می‌فرستند به کشورهای فقیرتر یاری رسانده‌اند،[۳۲] هرچند شرایط کاری آن‌ها معمولاً سخت و طاقت‌فرسا است.[۳۳] در اقدامی مناقشه‌برانگیزتر، چندین کشور صادرکنندهٔ نفت از حامیان مالی اصلی گروه‌های مسلح مخالف حکومت‌های دیگر کشورها بوده‌اند.[۳۴][۳۵][۳۶][۳۷]

قیمت بالای نفت به اتحاد جماهیر شوروی امکان داد تا در جریان جهش دلارهای نفتی طی سال‌های ۱۹۷۴–۱۹۸۱ از اقتصادهای متزلزل بلوک تحت رهبری شوروی پشتیبانی کند، و کاهش درآمد در دوران اشباع عرضهٔ نفت در دههٔ ۱۹۸۰ در فروپاشی این بلوک در سال ۱۹۸۹ نقش داشت.[۳۸] در طول جهش دلارهای نفتی ۲۰۰۵–۲۰۱۴، ونزوئلا به‌عنوان عضوی از اوپک، نقش مشابهی را در پشتیبانی از کوبا و دیگر متحدان منطقه‌ای‌اش ایفا کرد،[۳۹] پیش از آنکه رکود نفتی ۲۰۱۴–۲۰۱۷ ونزوئلا را نیز گرفتار بحران اقتصادی خود کند.[۴۰]

جنگ دلارهای نفتی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

اصطلاح جنگ دلارهای نفتی ((به انگلیسی: petrodollar warfare)) به نظریه‌ای اشاره دارد که کاربرد بین‌المللی دلار آمریکا را به‌عنوان ابزار استاندارد تسویهٔ معاملات نفتی، نوعی از امپریالیسم اقتصادی به‌تصویر می‌کشد؛ ابزاری که با مداخله‌های نظامی خشونت‌آمیز علیه کشورهایی مانند عراق، ایران و ونزوئلا تحمیل می‌شود و محرک پنهان و کلیدی سیاست جهانی به‌شمار می‌رود. این اصطلاح را ویلیام آر. کلارک، که کتابی با همین عنوان نگاشته، ابداع کرده است.[۴۱] عبارت «جنگ ارزی نفت» نیز گاهی با همین معنا به‌کار می‌رود.

به باور منتقدان، استفاده از دلار در مبادلات بین‌المللی نفت، تقاضای کل برای دلار آمریکا را تنها به میزان بسیار ناچیزی افزایش می‌دهد و جایگاه کلی دلار به‌عنوان اصلی‌ترین ارز ذخیرهٔ بین‌المللی، در کنار برخی کاستی‌ها، منافع ملموس نسبتاً محدودی برای اقتصاد ایالات متحده دارد.[۴۲][۴۳]

نگارخانه نمونه‌های برجسته

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

این تصاویر، تنوع فعالیت‌های عمدهٔ بازیافت دلارهای نفتی را به‌ترتیب تقریبی زمانی نشان می‌دهند:

جستارهای وابسته

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

پانویس

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
  1. 1 2 "OPEC Revenues Fact Sheet". U.S. Energy Information Administration. January 10, 2006. Archived from the original on January 7, 2008.
  2. 1 2 3 "OPEC Revenues Fact Sheet" (PDF). U.S. Energy Information Administration. June 2015. خطای یادکرد: برچسب <ref> نامعتبر؛ نام «EIA2015» چندین بار با محتوای متفاوت تعریف شده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  3. ↑ Myers, Amy; Elass, Jareer (January 2016). "War and the Oil Price Cycle". Journal of International Affairs. Archived from the original on April 10, 2019. Retrieved 10 April 2019.
  4. ↑ Hertzberg, Hendrik (2 May 2004). "In the soup - Bob Woodward's plan of attack". New Yorker. Retrieved 10 April 2019.
  5. ↑ Coll, Steve (10 August 2014). "Oil and erbil". New Yorker. Retrieved 10 April 2019.
  6. ↑ Nsouli, Saleh M. (March 23, 2006). "Petrodollar Recycling and Global Imbalances". International Monetary Fund. Retrieved January 14, 2017.
  7. ↑ Kinzer, Stephen (2008). All the Shah's Men: An American Coup and the Roots of Middle East Terror. Wiley. ISBN 978-0-470-18549-0.
  8. 1 2 "Petrodollar Profusion". The Economist. April 28, 2012. Retrieved February 7, 2016.
  9. ↑ "Personality: Ibrahim M. Oweiss". Washington Report on Middle East Affairs. December 26, 1983. p. 8. Retrieved January 11, 2017. In March 1973... Two weeks after Dr. Oweiss had used the word – at an international monetary seminar held at Columbia University's Arden House in Harriman, New York – it was picked up by a prestigious economics commentator in The New York Times. با توجه به وبگاه‌های عویس و نیویورک تایمز، به‌نظر می‌رسد این رویدادها در واقع در مارس ۱۹۷۴ رخ داده‌اند.
  10. ↑ Rowen, Hobart (July 9, 1973). "Peterson Urges Cooperation". The Washington Post. p. A1. ProQuest 148405620. Retrieved February 5, 2016. He thinks the U.S. should give more study to ways in which the excess funds – he calls them petro dollars – can be soaked up.
  11. ↑ Popik, Barry (February 1, 2012). "Petrodollar". Retrieved January 11, 2017. Georgetown University economics professor Ibrahim Oweiss has written about petrodollars and is credited with the word's coinage by Wikipedia, but there is insufficient documentary evidence that he used the term first in 1973. Former commerce secretary Peter G. Peterson was credited with using 'petrodollar' in a July 1973 Washington Post article.
  12. 1 2 3 4 Oweiss, Ibrahim M. (1990). "Economics of Petrodollars". In Esfandiari, Haleh; Udovitch, A.L. (eds.). The Economic Dimensions of Middle Eastern History. Darwin Press. pp. 179–199. Retrieved January 31, 2016.
  13. ↑ "Petrodollar Problem". International Monetary Fund. Retrieved January 31, 2016.
  14. ↑ Cogley, Daragh (2025-03-10). "The Petrodollar - The US-Saudi Deal that Ruined the World". CounterPunch.org (in American English). Retrieved 2026-04-03.
  15. ↑ "Recycling Petrodollars". International Monetary Fund. Retrieved January 31, 2016.
  16. ↑ Neu, Carl Richard (August 1977). "International Balance of Payments Financing and the Budget Process". U.S. Congressional Budget Office. pp. 27–29. Retrieved February 5, 2016.
  17. ↑ Spiro, David E. (1999). The Hidden Hand of American Hegemony: Petrodollar Recycling and International Markets. Ithaca: Cornell University Press. pp. 74–75. ISBN 0-8014-2884-X. Retrieved February 8, 2016.
  18. ↑ Wong, Andrea (30 May 2016). "The Untold Story Behind Saudi Arabia's 41-Year U.S. Debt Secret". Bloomberg News. Archived from the original on June 3, 2016. Retrieved 23 May 2025.
  19. ↑ Özel, Işık (2014). State–Business Alliances and Economic Development: Turkey, Mexico and North Africa. Routledge. p. 34. ISBN 978-1-317-81782-6. Retrieved January 31, 2016.
  20. ↑ Greider, William (1987). Secrets of the Temple. Simon & Schuster. p. 340. ISBN 978-0-671-47989-3. Retrieved January 31, 2016.
  21. ↑ Carrasco, Enrique; McClellan, Charles; Ro, Jane (آوریل 2007). "Foreign Debt: Forgiveness and Repudiation". The E-Book on International Finance & Development. University of Iowa. Archived from the original on ژوئن 6, 2011. Retrieved ژوئن 6, 2011.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:ربات:وضعیت نامعلوم پیوند اصلی (رده)
  22. ↑ "Federal Reserve Economic Data graph". Federal Reserve Bank of St. Louis. Retrieved August 25, 2016.
  23. ↑ Lubin, David (March 19, 2007). "Petrodollars, emerging markets and vulnerability" (PDF). Citigroup. Archived from the original (PDF) on March 5, 2016. Retrieved January 31, 2016.
  24. ↑ "Recycling the Petrodollars". The Economist. November 10, 2005. Retrieved February 14, 2016.
  25. ↑ "Global disequilibrium remains unlikely". The New York Times. August 8, 2008. Archived from the original on December 3, 2022. Retrieved May 25, 2024.
  26. ↑ Bianchi, Stefania (February 22, 2016). "Sovereign Wealth Funds May Sell $404 Billion of Equities". Bloomberg News. Retrieved February 22, 2016.
  27. ↑ "The Resource Curse" (PDF). Natural Resource Governance Institute. March 2015. Retrieved January 22, 2017.
  28. ↑ Aguilera, Roberto F.; Radetzki, Marian (2015). The Price of Oil. Cambridge University Press. pp. 87–89. ISBN 978-1-316-43242-6. Retrieved January 22, 2017.
  29. ↑ Blas, Javier (April 13, 2015). "Oil-Rich Nations Are Selling Off Their Petrodollar Assets at Record Pace". Bloomberg News. Retrieved February 14, 2016.
  30. ↑ "Timeline". Kuwait Fund. Retrieved January 22, 2017.
  31. ↑ Hubbard, Ben (June 21, 2015). "Cables Released by WikiLeaks Reveal Saudis' Checkbook Diplomacy". The New York Times. Retrieved February 16, 2016.
  32. ↑ Mukherjee, Andy (February 4, 2016). "Oil's Plunge Spills Over". Bloomberg News. Retrieved February 4, 2016.
  33. ↑ Davis, Mike (September–October 2006). "Fear and Money in Dubai". New Left Review (41): 47–68. Retrieved February 12, 2016. Dubai is capitalized just as much on cheap labour as it is on expensive oil, and the Maktoums, like their cousins in the other emirates, are exquisitely aware that they reign over a kingdom built on the backs of a South Asian workforce.
  34. ↑ "Iranian General: Tehran Arming 'Liberation Armies'". Associated Press. October 27, 2008. Retrieved March 29, 2017.
  35. ↑ Weinberg, Leonard; Martin, Susanne (2016). The Role of Terrorism in 21st-Century Warfare. Oxford University Press. "Libya", pp. 207–208. ISBN 978-1-78499-764-9. Retrieved March 29, 2017.
  36. ↑ Cockburn, Patrick (October 14, 2016). "US allies Saudi Arabia and Qatar are funding ISIS". The Independent. Archived from the original on May 26, 2022. Retrieved March 29, 2017.
  37. ↑ Pacepa, Ion Mihai (August 24, 2006). "Russian Footprints". National Review. Archived from the original on January 9, 2015.
  38. ↑ McMaken, Ryan (November 7, 2014). "The Economics Behind the Fall of the Berlin Wall". Mises Institute. Retrieved January 12, 2016. High oil prices in the 1970s propped up the regime so well, that had it not been for Soviet oil sales, it's quite possible the regime would have collapsed a decade earlier.
  39. ↑ Gibbs, Stephen (August 24, 2005). "Venezuela ends upbeat Cuba visit". BBC. Retrieved November 28, 2016.
  40. ↑ Polanco, Anggy (July 17, 2016). "Venezuelan shoppers flock across border to Colombia". Reuters. Retrieved December 31, 2016.
  41. ↑ Clark, William R. (2005). Petrodollar Warfare. Canada: New Society Publishers. p. 20. ISBN 978-0-86571-514-1.
  42. ↑ Baker, Dean (7 October 2009). "Debunking the Dumping-the-Dollar Conspiracy". Foreign Policy Magazine.
  43. ↑ Ben Bernanke (7 January 2016). "The dollar's international role: An "exorbitant privilege"?". Brookings Institution.
  44. ↑ "Major Foreign Holders of Treasury Securities". U.S. Department of the Treasury. December 15, 2015. Archived from the original on January 3, 2016.
  45. ↑ Taylor, Edward (September 18, 2014). "Kuwait Investment Authority says to expand Germany investments". Reuters. Retrieved January 17, 2017. The KIA... is the largest shareholder in Daimler.
  46. ↑ Al Saleh, Anas K. (September 18, 2014). "KIA/Daimler 40th Anniversary Celebrations" (PDF). Kuwait Investment Authority. Archived from the original (PDF) on January 18, 2017. Retrieved January 17, 2017. From a 14.6% stake of around US$329 million acquisition in December 1974, the KIA is now the largest consistent shareholder in Daimler over 40 years where our 6.9% stake is currently valued around $7 billion.
  47. ↑ Castor, Belmiro V.J. [in Portuguese] (2003). Brazil Is Not for Amateurs (English, 2nd ed.). Xlibris. p. 202. ISBN 978-1-4691-0432-4. Retrieved January 18, 2017. International bankers... began to invest huge amounts of those petro-dollars in Brazil and other developing countries..., allowing them to finance gigantic infrastructure works like the Itaipu Hydroelectric Plant.
  48. ↑ "Shah Faisal Mosque". Lonely Planet. Retrieved March 29, 2017. Most of its cost (pegged at about US$120 million today) was a gift from King Faisal of Saudi Arabia.
  49. ↑ Zubok, Vyadislav M. (2010). "Soviet foreign policy from détente to Gorbachev, 1975–1985". In Leffler, Melvyn P.; Westad, Odd Arne (eds.). The Cambridge History of the Cold War: Volume III, Endings. Cambridge University Press. pp. 109–110. ISBN 978-1-316-02563-5. Retrieved January 18, 2017. The former head of the Soviet planning agency, Nikolai Baibakov, recalled that 'what we got for oil and gas' was $15 billion in 1976–80 and $35 billion in 1981–85. Of this money, the Soviets spent, respectively, $14 billion and $26.3 billion to buy grain, both to feed the cattle on collective farms and to put bread on the tables of Soviet citizens.
  50. ↑ Mohr, Charles (August 22, 1981). "Saudi AWACS Deal Passes $8 Billion". The New York Times. Retrieved November 5, 2016. The price of the arms sale gives increased weight to an argument that in part it should be approved because it helps to 'recycle petrodollars'.
  51. ↑ Feder, Barnaby J. (September 8, 1985). "Harrod's New Owner: Mohamed al-Fayed; A Quiet Acquisitor Is Caught in a Cross Fire". The New York Times. Retrieved January 16, 2017. This was a dream come true for the family, which built its fortune... first in the oil-rich countries of the Persian Gulf.
  52. ↑ "Mohammed Fayed sells Harrods store to Qatar Holdings". BBC. May 8, 2010. Retrieved February 7, 2016.
  53. ↑ "Russian businessman buys Chelsea". BBC. July 2, 2003. Retrieved March 23, 2016.
  54. ↑ Critchley, Mark (April 12, 2015). "Roman Abramovich reaches 700 games as Chelsea owner – but how does his reign stack up against the rest?". The Independent. Archived from the original on May 26, 2022. Retrieved August 1, 2016. Since the Russian oligarch began pouring petro-dollars into Stamford Bridge, he has turned one of English football's underachieving clubs into an established powerhouse.
  55. ↑ Delaney, Miguel (February 2, 2014). "The colossal wealth of Manchester City and Chelsea is changing the landscape of British football". The Sunday Mirror. Retrieved August 1, 2016. It should not escape notice that this is the first true title showdown, and first genuine title race, between the petrodollar clubs.
  56. ↑ Corrales, Javier (December 2005). "The Logic of Extremism: How Chávez Gains by Giving Cuba So Much" (PDF). Inter-American Dialogue. Archived from the original (PDF) on November 29, 2016. Retrieved November 29, 2016. In return for oil, Cuba is sending Venezuela between 30,000 and 50,000 technical staff. As many as 30,000 Cubans in Venezuela are presumably medical doctors.
  57. ↑ Gaddy, James (January 5, 2017). "Emirates Has Invested $500 Million to Build a 'Fort Knox' of Wine". Bloomberg News. Retrieved January 5, 2017. Since the Dubai-based airline began its wine program 12 years ago, it has spent more than $500 million to develop the best wine list in the sky... 'It's an investment. We look at it like a commodity.'
  58. ↑ Aydogdu, Hatice (نوامبر 15, 2005). "Oger Telecom signs $6.55 bln Turk Telekom deal". Reuters. Archived from the original on فوریه 2, 2017. Retrieved ژانویه 30, 2017. '... a long-term investment, not only in the future of Turk Telekom but also in Turkey,' Hariri said. The sale of Turk Telekom's controlling stake is a key element of Turkey's IMF-backed privatization program.
  59. ↑ Thomas, Landon Jr. (July 9, 2008). "Abu Dhabi buys 75% of Chrysler Building in latest trophy purchase". The New York Times. Retrieved December 29, 2016. These funds, which maintain passive investment positions, will perform a crucial petrodollar-recycling function.
  60. ↑ Bagli, Charles V. (July 10, 2008). "Abu Dhabi Buys 90% Stake in Chrysler Building". The New York Times. Retrieved July 3, 2016.
  61. ↑ Morris, Keiko (March 10, 2019). "Owners of Famed Chrysler Building Reach Deal to Sell Tower". The Wall Street Journal. Archived from the original on June 13, 2024. Retrieved June 13, 2024.
  62. ↑ Lynch, Colum (December 11, 2009). "U.N. panel voices concern over Iran's apparent violations of arms-export embargo". The Washington Post. Retrieved March 29, 2017. A U.N. sanctions committee expressed 'grave concern' Thursday about what it called apparent Iranian violations of a U.N. ban on arms exports.
  63. ↑ Harel, Amos; Stern, Yoav (August 4, 2006). "Iranian Official Admits Tehran Supplied Missiles to Hezbollah". Haaretz. Archived from the original on May 22, 2011. Retrieved March 29, 2017. Mohtashami Pur, a one-time ambassador to Lebanon who currently holds the title of secretary-general of the 'Intifada conference', told an Iranian newspaper that Iran transferred the missiles to the Shi'ite militia.
  64. ↑ Peers, Alexandra (February 2012). "Qatar Purchases Cézanne's The Card Players for More Than $250 Million, Highest Price Ever for a Work of Art". Vanity Fair. Retrieved February 19, 2016. The money is there: the United Arab Emirates region is home to nearly 10 percent of all the world's oil reserve.
  65. ↑ "Kuwait Autos Report Q2 2016". Just Auto. March 2016. Archived from the original on January 16, 2017. Retrieved January 13, 2017. In 2015, Japanese carmaker Toyota retained its long-held local market leadership..., over three times its nearest rival Nissan.

برای مطالعهٔ بیشتر

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
برگرفته از «https://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=دلار_نفتی&oldid=44322247»