شرکت ملی مناطق نفت‌خیز جنوب

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
شرکت ملی مناطق نفت‌خیز جنوب
نوع نفت و گاز
بنا نهاده ۱۹۷۱
(مسجدسلیمان)
دفتر مرکزی ایران اهواز، ایران
محدودهٔ فعالیت جنوب غرب ایران
افراد کلیدی بیژن عالی پور
(مدیر عامل اجرایی)
محصولات نفت خام
گاز طبیعی
گاز مایع
نفتا
درآمد افزایش ۹۳٫۵ $ میلیارد دلار (۲۰۱۲)
مالک شرکت ملی نفت ایران
کارکنان ۵۰٫۰۰۰ نفر (۲۰۱۳)
شرکت‌های وابسته شرکت نفت و گاز کارون
شرکت نفت و گاز مارون
شرکت نفت و گاز گچساران
شرکت نفت و گاز آغاجاری
شرکت نفت‌وگاز مسجد سلیمان
شرکت پیراحفاری ایران
شرکت توربین جنوب
وب‌گاه www.NISOC.ir

شرکت ملی مناطق نفت‌خیز جنوب، (به‌اختصار: NISOC) بزرگترین شرکت نفت و گاز ایران است، که دفتر مرکزی آن، در شهر اهواز مستقر می‌باشد. این شرکت در سال ۱۹۷۱ در شهر مسجدسلیمان، استان خوزستان تأسیس شد.

شرکت مناطق نفت‌خیز جنوب هم‌اکنون بیش از ۸۵٪ درصد از نفت و ۱۶٪ درصد گاز ایران را تولید می‌کند؛ به طوری که روزانه بالغ بر ۳ میلیون بشکه نفت خام، ۸۰۰ میلیون فوت مکعب گاز طبیعی و ۱۵۰ هزار بشکه میعانات گازی استخراج می‌نماید. این شرکت زیرمجموعه‌ای از شرکت ملی نفت ایران بشمار می‌آید. شرکت مناطق نفتخیز مسئولیت برنامه‌ریزی تولید و مدیریت بیش از ۷۰ مخزن نفتی و گازی با مجموع بیش از ۳۳۰ میلیارد بشکه نفت درجا و بیش از ۴۲۰ تریلیون فوت مکعب گاز درجا را عهده‌دار است.

هم‌اکنون بیژن عالی پور مدیریت این شرکت را برعهده دارد. شرکت‌های تابعه مناطق نفتخیز شامل: شرکت نفت و گاز کارون، شرکت نفت و گاز مارون، شرکت نفت و گاز گچساران، شرکت نفت و گاز آغاجاری، شرکت نفت و گاز مسجدسلیمان، شرکت توربین جنوب و شرکت پیراحفاری ایران می‌باشد.

تاریخچه[ویرایش]

چاه شماره یک نفتون مسجدسلیمان، اولین چاه خاورمیانه

پس از کشف نفت در شهر مسجدسلیمان، در سال ۱۲۸۷ خورشیدی، مرکز مدیریت فعالیت‌های نفتی ایران، با مدیریت کارشناسان بریتانیایی در شهر مسجدسلیمان تأسیس شد. در آغاز دهه ۱۳۵۰ خورشیدی، به دلیل شتاب گرفتن روند فعالیت‌های تولید نفت و گاز و عملیات اکتشاف و حفاری، «شرکت خاص خدمات نفت ایران» (اسکو) به عنوان شرکت پیمانکار طرف قرارداد شرکت ملی نفت ایران، تشکیل و انجام تمامی فعالیت‌های اکتشافی، برنامه‌ریزی و اجرای عملیات حفاری، نصب و راه‌اندازی تأسیسات و خطوط لوله، مطالعه میدان‌ها و تهیه طرح پیشنهادی برنامه‌های توسعه و ازدیاد ظرفیت برداشت و نیز برآورد بودجه‌های ارزی و ریالی را به عهده گرفت.

دفتر مرکز اسکو در شهر آبادان قرار داشت. در کنار اسکو، «شرکت عملیات غیرصنعتی» نیز تمامی فعالیت‌های غیرصنعتی را که از وظایف اصلی تولیدی در مراحل مختلف تفکیک می‌باشد، عهده‌دار شد. پس از انقلاب ۱۳۵۷ در ایران و آغاز جنگ ایران و عراق، وظایف شرکت‌های فوق به شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب واگذار شد و دفتر اصلی شرکت نیز، از شهر آبادان به اهواز منتقل گردید.

مدیریت‌ها و بخش‌های ستادی[ویرایش]

این شرکت از دو شاخه اصلی تشکیل شده است:

  • مدیریت‌ها
  • بخش‌های ستادی

مدیریت‌های این شرکت شامل بخش‌های اصلی زیر است:

  • مدیریت تولید
  • مدیریت امور فنی
  • مدیریت مهندسی و ساختمان

مدیریت تولید[ویرایش]

مدیریت تولید، به منظور بهره‌برداری صحیح از منابع نفت و گاز تحت کنترل مناطق نفتخیز جنوب، فعالیت می‌کند. مدیریت تولید از بخش‌های زیر تشکیل شذده است:

  • معاونت بهره‌برداری (سعید کوتی)
  • معاونت گاز و گازمایع (علی هوشنگ)
  • معاونت تقویت فشار و تزریق گاز (غلامرضا اخوان صباغ)
  • معاونت نگهداری و تعمیرات (محمدحسین خندان)
  • بهینه‌سازی مصرف انرژی

عمده وظایف مدیریت تولید عبارتند از:

  • آموزش کارکنان در کلیه سطوح سازمانی.
  • رعایت قوانین بهینه‌سازی تأسیسات فرآورشی متناسب با نیازهای برنامه شده.
  • نظارت و کنترل کلیه فعالیت‌های نگهداری و تعمیرات در کارخانجات و تأسیسات فرآورشی.
  • پیگیری مقابله با آلودگی‌های زیست محیطی، کاهش حوادث و کنترل عوامل زیان‌آور در محیط کار.
  • بهبود مستمر عملکرد سازمان مبتنی بر نظام مدیریت یکپارچه.

مدیریت امور فنی[ویرایش]

مدیریت امور فنی مسئول برنامه‌ریزی جهت تولید و توسعه بهینه و صیانتی مخازن نفت و گاز با بخش‌های ذیل می‌باشد.

  • معاونت مهندسی نفت (سید محمد نصرتی)
  • معاونت زمین‌شناسی (فرخ کریموند)
  • معاونت حفاری (محمد زارعی)
  • بازرسی فنی و خوردگی فلزات (ناصر تقوی)
  • شیمیایی نفت و آزمایشگاه‌های مرکزی (عبدالله عذاری اهوازی)

بطور کلی راهبردهای کلان مدیریت امور فنی عبارتند از:

  • برنامه ریزی برای کسب اطلاعات مهندسی
  • تدوین برنامه‌های مطالعات زمین‌شناسی و مخازن
  • ارائه برنامه توسعه بهینه مخازن
  • ارائه برنامه‌های تولید نفت و گاز و تزریق گاز
  • ارائه برنامه‌های اصلاح و ازدیاد برداشت
  • برنامه ریزی جمع‌آوری کلیه گازهای همراه تولیدی

مدیریت مهندسی و ساختمان[ویرایش]

Oljepumpe cuba.jpg

مدیریت مهندسی و ساختمان، از ارکان متشکله شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب است که سالانه در حدود ۸۵٪ بودجه این شرکت را به خود اختصاص می‌دهد، به عنوان سازمان طراحی، مهندسی، اجرائی طرح‌های سرمایه‌ای و در بعضی از موارد پرو‍‍ژه‌های تعمیراتی این صنعت می‌باشد، که با جمعی حدود پنج هزار نفر نیروی انسانی، مسئولیت انجام و یا نظارت بر تبدیل طرح‌ها و پروژه‌های صنعتی و عمرانی را از قوه به فعل با بخش‌های ذیل بر عهده دارد:

  • معاونت طرح‌های نفت و گاز (شاپور حاتم پور)
  • معاونت طرح‌های راه و ساختمان (ناصر ناجی)
  • معاونت طرح‌های عمده (مجریان متعدد)

طبیعت کار و طیف اجرایی عملیات در این حوزه مدیریت، مستلزم سازمانی تخصصی و وسیع در کلیه رشته‌های فنی است. اهم وظایف مدیریت مهندسی و ساختمان شرکت مناطق نفتخیز جنوب، شامل انجام یا نظارت بر امر طراحی و اجرایی طرح‌ها و پروژه‌های صنعتی و عمرانی این شرکت، می‌باشد. این وظایف، شامل مراحل زیر است:

۱. مهندسی مقدماتی
۲. مهندسی تفصیلی
۳. عملیات اجرایی طرح‌ها و پروژه‌ها
۴. بازسازی و بهینه‌سازی تأسیسات

مدیریت منابع انسانی[ویرایش]

اهداف مدیریت منابع انسانی، در فراهم آوردن زمینه‌های رضایت شغلی بیشتر در میان کارکنان، ساده‌سازی فرایندها و کوتاه کردن زمان ارائه خدمات، افزایش مهارت‌های کارکنان، بالا بردن سطح کیفیت خدمات رفاهی برای کارکنان و توسعه ورزش در شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب خلاصه است.

مدیریت تدارکات و امور کالا[ویرایش]

مدیریت تدارکات و امور کالا هم اکنون تحت نظر مدیر عامل شرکت ملی مناطق نفت خیز جنوب انجام وظیفه می‌نماید و متشکل از معاونت‌ها و واحدهای زیر می‌باشد:

  • معاونت سفارشات و کنترل موجودی کالا
  • معاونت تدارکات
  • معاونت عملیات
  • معاونت کالای طرح‌ها
  • معاونت پشتتیبانی تخصصی
  • دفتر هماهنگی کالا در تهران
  • امور اداری و خدمات پشتیبانی

شرکت‌های تابعه[ویرایش]

شرکت‌های تابعه شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب عبارتند از:

شرکت نفت و گاز کارون[ویرایش]

شرکت نفت و گاز کارون، به عنوان بزرگترین شرکت فرعی تابعه شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب با توان تولیدی بیش از یک میلیون و چهل هزار بشکه نفت در روز از حدود ۴۷۵ حلقه چاه از میدان نفتی اهواز، میدان نفتی منصوری، میدان نفتی آب تیمور و میدان نفتی رامین، نقشی حیاتی را در مجموعه تولید نفت و گاز کشور به عهده دارد.

در میان شش حوزه نفتی تحت مسئولیت این شرکت، میدان نفتی اهواز، با تولید ۷۳۰ هزار بشکه نفت در روز بیشترین و میدان نفتی رامین با تولید ۳۰۰۰ بشکه در روز کمترین سهم تولید نفت این شرکت را عهده دار می‌باشند.

گازهای همراه مراحل اول میدان نفتی اهواز، به میزان ۷۰۰ میلیون فوت مکعب در روز به کارخانه گاز و گاز مایع شماره ۶۰۰ منتقل شده و پس از فرآورش، به شرکت ملی گاز ایران تحویل داده می‌شود.

گازهای همراه سایر مراحل تفکیک نیز به میزان ۱۳۸ میلیون فوت مکعب در روز، پس از ارسال به ایستگاه‌های تقویت فشار و فشار افزایی به کارخانه‌های گاز و گاز مایع شماره ۷۰۰ و ۸۰۰ تحویل گردیده و پس از مایع گیری و تبدیل به گاز خشک و استحصال حدود ۳۰ هزار بشکه مایعات گازی در روز نهایتاً به شرکت ملی گاز ایران تحویل داده می‌شود.

شرکت نفت و گاز مارون[ویرایش]

شرکت نفت و گاز مارون، به عنوان یکی از شرکت‌های تابعه شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب، راهبری عملیات تولید، فرآورش و انتقال نفت و گاز و همچنین نگهداری و بهینه‌سازی تأسیسات مربوط به میدان نفتی مارون، میدان نفتی کوپال و میدان نفتی شادگان را به عهده دارد.

این شرکت با تولید روزانه بیش از ۶۰۰ هزار بشکه نفت خام، ۴۰۰ میلیون فوت مکعب گاز و ۵/۲۴ هزار بشکه گاز مایع و همچنین تزریق روزانه حدود ۱۰۰۰ میلیون فوت مکعب گاز در مخازن آسماری مارون و کوپال، دارای ۶ واحد بهره‌برداری، ۵ واحد نمکزدایی، ۶ واحد تقویت فشار گاز، ۲ واحد گاز و گاز مایع، ۲ ایستگاه تزریق گاز، ۲ مجتمع تفکیک، یک واحد لخته گیر و یک واحد تلمبه خانه آب خام می‌باشد.

شرکت نفت و گاز گچساران[ویرایش]

شرکت نفت و گاز گچساران، بر اساس سیاست‌ها و برنامه‌های وزارت نفت مبنی بر ایجاد کیفیت و تحول در نحوه اداره فعالیت‌های مبتنی بر سیاست شکل گیری بنگاه‌های اقتصادی و بمنظور کارائی و اثر بخشی سازمان‌ها و همچنین ایجاد بهره جوئی از فناوری و آماده‌سازی بستر لازم برای مدیریت در جهت ارتقای سطح کیفی و کمی صنعت نفت، بعنوان یکی از شرکت‌های تابعه شرکت ملی مناطق نفت خیز جنوب، در سال ۱۳۷۸ تشکیل گردید.

این شرکت به لحاظ موقعیت ممتاز جغرافیائی و گستردگی آن در استان‌های کهگیلویه و بویراحمد، فارس، بوشهر، خوزستان و اصفهان از ویژگی خاصی برخوردار است و در حال حاضر، دارای توانائی تولید بیش از ۷۵۰ هزار بشکه در روز، از میادین فعال گچساران، بی بی حکمیه، رگ سفید-۲، پازنان-۲، بینک، گلخاری، میدان نفتی نرگسی، چلینگر، گرنگان، سیاهمکان و سولابدر می‌باشد و همچنین مسئولیت توسعه و تولید از میادین نفتی تحت برنامه خویز، کیلورکریم، زاغه، رودک و میدان نفتی چهاربیشه با ظرفیت مجاز تولید ۱۷ هزار بشکه در روز را نیز بر عهده دارد.

به طور کلی شرکت نفت و گاز گچساران مسئولیت تولید از ۱۶ میدان نفتی با استفاده از ۵۸۸ حلقه چاه، ۱۰ واحد بهره‌برداری، ۳ کارخانه نمکزدائی، ۱۰ ایستگاه تقویت فشار و تزریق گاز، ۳ کارخانه گاز و گاز مایع، سیستم تولید و تزریق گاز پازنان، سیستم گاز آغار و دالان، ۵ آزمایشگاه شیمیایی و ۵ واحد آبرسانی را بر عهده دارد. مشخصات کلی، ابعاد کاری و تعداد و نوع چاههای تولیدی نفت و گاز این شرکت در جدول شماره-۰۱ و ۲ مندرج است.

بزرگترین میدان نفتی این شرکت، میدان گچساران می‌باشد که با ۷۰ کیلومتر طول و ۶ تا ۱۵ کیلومتر عرض، یکی از بزرگترین مخازن کربناتی ایران می‌باشد. این مخزن طی سال‌های ۱۳۰۲ و ۱۳۰۳ هجری شمسی مورد مطالعه قرار گرفت و پس از حفاری تعدادی چاه در سال ۱۳۱۶ با تولید از چاه شماره-۳ به میزان ۲۶ هزار بشکه در روز فعالیت خود را آغاز نمود. بر اساس مطالعات انجام شده بمنظور تثبیت فشار مبنای نفت بر روی ۱۴۳ بار تزریق گاز در این مخزن، با هدف رعایت نسبت تزریق ۱۶۰۰ فوت مکعب به ازای هر بشکه نفت تولیدی، از سال ۱۳۶۵ آغاز و هم اکنون به دلیل پائین بودن فشار مبنای نفت، تزریق گاز در ۱۶ حلقه چاه با نسبت حدود ۲۰۰۰ فوت مکعب گاز به ازای هر بشکه نفت تولیدی، ادامه دارد.

شرکت نفت و گاز آغاجاری[ویرایش]

شرکت نفت و گاز آغاجاری، با تولید میانگین ۷۸۳ هزار بشکه در روز نفت سبک و سنگین از هشت میدان نفتی شامل هشت میدان نفتی آغاجاری، میدان نفتی کرنج، میدان نفتی پرنج، میدان نفتی پارسی، میدان نفتی رامشیر، میدان نفتی رگ سفید، میدان نفتی پازنان و میدان نفتی مارون جهت تأمین خوراک پالایشگاه‌های داخلی و صادرات، همچنین ۳۰۸۷۰ بشکه مایعات گازی در روز، از جمله شرکت‌های تابعه شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب به شمار می‌رود.

شرکت بهره‌برداری نفت و گاز آغاجاری با گستردگی ۲۵ هزار کیلومتر مربع پراکندگی در استان‌های خوزستان، کهگیلویه و بویر احمد و سواحل استان بوشهر، قرار دارد.

شرکت نفت و گاز مسجدسلیمان[ویرایش]

شرکت نفت و گاز مسجد سلیمان، در دی ماه ۱۳۷۷ باالحاق چهار ناحیه نفتی لب سفید، قلعه نار، هفتکل و نفت سفید به نواحی عنبر، زیلائی، پرسیاه و بخش مرکزی، به عنوان یکی از شرکت‌های فرعی شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب تأسیس گردید.

این شرکت که فعالیت‌های خود را از سال ۱۳۷۸ شروع نموده، از قسمت غرب تا ۷۵ کیلومتری پلدختر و از قسمت شرق تا ۲۵ کیلومتری ایذه را شامل می‌شود. در حال حاضر شرکت بهره‌برداری نفت و گاز مسجدسلیمان دارای ۴۹۲ حلقه چاه فعال و غیرفعال، ۱۱ واحد بهره‌برداری، ۲ واحد نمکزدائی و ۴ ایستگاه تقویت و تزریق گاز و در محدوده‌ای به طول ۳۴۰ کیلومتر فعالیت می‌نماید.

شرکت توربین جنوب[ویرایش]

نوشتار اصلی: شرکت توربین جنوب

شرکت توربین جنوب، از بدو شروع فعالیت‌های صنعت نفت در جنوب ایران، در کنار نیروهای تولیدکننده نفت، با عناوین مختلفی فعالیت داشته‌است. شرکت خدمات مهندسی و تجهیزات صنعتی توربین جنوب به لحاظ نام و تشکیلات، جدید است، که بنا به مصالح اداری وزارت نفت و برای استفاده بهینه از دانش‌فنی، تجربیات و تجهیزات و نیز امکانات کارگاهی در سایر سازمان‌های دولتی و خصوصی دیگر و در قالب یک بنگاه اقتصادی تغییر نام یافته و طبعاً متناسب با مأموریت واگذاری، تجدید سازمان شده است.

این شرکت با کادر ثابت مدیریتی، فنی و مهندسی، عملیاتی، بازرسی فنی و کنترل کیفیت، امور مالی، اداری، امور حقوقی و قراردادها و سایر واحدهای تابعه، به تعداد بیش از ۶۰۰ نفر و استفاده از نیروهای کمکی پیمانکاری، علاوه بر خدمات‌رسانی به شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب که اولویت اول مأموریت آن می‌باشد، با ارائه خدمات مهندسی و تعمیراتی برای تعمیرات اساسی واحدهای فرایندی نفت و گاز، اعم از تجهیزات ثابت شامل مخازن ذخیره نفت، ظروف تحت فشار فرایندی، مبدل‌های حرارتی، کوره‌های فر آیندی، پیش‌گرمکن‌ها، برج‌های جداکننده/تثبیت‌کننده فرایندی، رادیاتورهای عظیم صنعتی گاز و روغن و شیرآلات فرایندی از قبیل توربین‌های احتراق داخلی، کمپرسورهای گاز، پمپ‌های نفت/مایعات گازی و آب‌آتش‌نشانی، موتورهای دیزلی، ژنراتورها/موتورهای الکتریکی و همچنین با در اختیار داشتن کارگاه‌های عظیم ماشین‌سازی (برای خدمات پشتیبانی) و کارگاه آزمایش کارکردی توربین رولزرویس قادر است به سازمانهای متقاضی، خدمات مشابه ارائه دهد.

به دلیل گسترش کمی و کیفی تأسیسات نفت و گاز و گاز مایع در اواخر سال ۱۳۸۲، بر اساس تصمیمات اخذ شده وزارت نفت شرکت توربین جنوب در قالب یک شرکت دولتی و در راستای بنگاه داری اقتصادی اعلام موجودیت کرد. این شرکت از اوایل سال ۱۳۸۳ فعالیت خود را برای ارایه خدمات به تأسیسات نفت و گاز مناطق نفتخیز جنوب و نیز سایر شرکت‌های تابعه وزارت نفت از دارایی‌ها و نیروی انسانی موجود در مناطق نفتخیز را آغاز کرده است.

شرکت پیراحفاری ایران[ویرایش]

شرکت پیراحفاری ایران، یکی از شرکت‌های تخصصی و تابع شرکت ملی مناطق نفت‌خیز جنوب است، که از ابتدای سال ۱۳۸۳ فعالیت خود را آغاز کرد. این شرکت در قالب بنگاه داری اقتصادی، از دو قسمت عمده تشکیل شده‌است، که عبارتند از:

  • مدیریت امور فنی و مهندسی
  • مدیریت عملیات

شرکت پیراحفاری ایران یکی از شرکت‌های تابعه شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب می‌باشد که مرکز آن در شهرستان اهواز در جنوب غربی ایران است. این شرکت که در اواخر سال ۱۳۸۲ تأسیس و فعالیت خود را آغاز نمود، با استفاده از نیروی انسانی مجرب شامل ۵۲۹ سمت سازمانی و وسایل پیشرفته کار، خدمات سرچاهی / درون چاهی، و رفع مشکلات چاه‌های تولیدی نفت / گاز را با بکار گرفتن دکل‌های تعمیراتی دستگاه‌های چاه پیمایی، و دستگاه‌های لوله مغزی سیار مدرن بهمراه پمپ‌های سیمانکاری / اسیدکاری، و تزریق نیتروژن در حوزه فعالیت شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب شامل ۵ شرکت بهره‌برداری نفت و گاز تابعه دارای بیش از ۲۵۰۰ حلقه چاه در ۵۰ میدان کوچک و بزرگ گازی / نفتی در محدوده‌ای به وسعت بیش از ۴۰۰ هزار کیلومتر مربع در ۴ استان کشور شامل فارس، خوزستان، بوشهر و کهگیلویه و بویراحمد ارایه می‌دهد، ضمن آنکه در پروژه‌های تکمیل چاههای فاز ۱ پارس جنوبی با شرکت نفت و گاز پارس و توسعه میادین گازی تابناک، قشم، سراجه قم، میادین نفتی شانول، واروی، هما،... و پروژه‌های تزریق گاز آغاجاری و توسعه میادین نفت سنگین با شرکت مهندسی و توسعه نفت همکاری داشته که در پروژه‌های جدید آنها تداوم دارد و خدمات مرتبط را برای شرکت‌های بهره‌برداری نفت و گاز زاگرس جنوبی، غرب، شرکت ملی حفاری و شرکت نفت مناطق مرکزی ایران از غرب تا جزیره قشم و در بخش خصوصی با شرکت مپصا خدمات سرچاهی ۱۰۰ حلقه چاه ارایه می‌دارد.

شرکت خدمات ترابری و پشتیبانی نفت[ویرایش]

شرکت خدمات ترابری و پشتیبانی نفت، با دراختیار داشتن ناوگانی از وسایل نقلیه سبک، سنگین، اتوبوس، ماشین‌آلات سیار و ساختمانی و عملیات ویژه خطوط لوله، از شرکت‌های منحصربفردی است، که در زمینه‌های گوناگون و متنوعی فعالیت دارد.

تا پیش از انقلاب ۱۳۵۷، امور حمل و نقل در شرکت ملی نفت ایران در قالب حمل و نقل مناطق نفت خیز جنوب و بصورت یکی از ادارات تابعه اداره کل خدمات صنعتی وقت، انجام می‌شد، سپس به دلیل گستردگی حوزه عملیاتی، دگرگونی‌های اساسی ناشی از بروز جنگ ایران و عراق، افزایش رو به رشد وسایل نقلیه و ماشین‌آلات و به تبع آن نیروی انسانی مورد نیاز برای راهبری این مجموعه، ساختار و تشکیلات آن در سال ۱۳۶۱ از اداره حمل و نقل به اداره کل ترابری مناطق نفت خیز جنوب ارتقاء یافت و از سازمان‌های تحت سرپرستی معاونت عملیات مدیریت مناطق نفت خیز جنوب شد.

از سال ۱۳۶۷ با ایجاد تغییرات ساختاری در مناطق نفت خیز جنوب و تغییر این مدیریت به شرکت ملی مناطق نفت خیز جنوب، اداره کل ترابری نیز جزء سازمان‌های تحت سرپرستی مدیریت تعمیرات و پشتیبانی این شرکت قرار گرفت. این اداره از سال ۱۳۷۷ تا ۱۳۷۹ از معاونت عملیات تفکیک و تحت نظر معاونت خدمات و پشتیبانی فعالیت خود را ادامه داد و مجدداً از سال ۱۳۸۲ نیز به علت تغییر و تحولات سازمانی در سطح مناطق نفت خیز جنوب به حوزه مدیریت عملیات پیوست. در نهایت با تغییر ساختار شرکت ملی مناطق نفت خیز جنوب و ایجاد شرکت‌های خدماتی، تخصصی از اسفند ۱۳۸۲ شرکت خدمات ترابری و پشتیبانی نفت به عنوان زیر مجموعه این شرکت تأسیس و فعالیت خود را آغاز کرد.

شرکت خدمات رفاهی نفت[ویرایش]

شرکت خدمات رفاهی نفت، بنا به جایگاه خاص خدماتی، از اواخر سال ۱۳۸۲، هدایت و راهبری کلیه فعالیت‌های واحدهای متبوع را با هدف پشتیبانی عملیات تولید و صادرات نفت و گاز جنوب بعهده گرفت. از آنجا که تأسیس شرکت‌های نفت و گاز فرعی در مناطق نفتخیز جنوب در راستای سیاستگزاریهای کلان شرکت ملی نفت ایران، با هدف نظارت و کنترل صحیح مسئولیتها، ارائه سرویس‌های موقع و کارآمد و سرعت بخشیدن به عملیات تولید نفت و گاز، با استفاده از آخرین تکنولوژی و فن‌آوری جدید بوده است، شرکت خدمات رفاهی نیز، بنا به رسالت و جایگاه خاص خدماتی، از اواخر سال ۱۳۸۲، تحت نظارت و مدیریت عالیه، هدایت و راهبری کلیه فعالیتهای واحدهای متبوع را با هدف حمایت و پشتیبانی عملیات تولید و صادرات نفت و گاز جنوب بعهده گرفت.

برنامه‌ریزی و اجرای فعالیت‌های غیرصنعتی، از جمله ارائه خدمات رفاهی، فرهنگی، هنری، ورزشی و مهندسی، تعمیرات و نگهداری ساختمان‌های اداری، منازل مسکونی، تأسیسات فرهنگی/ ورزشی، کتابخانه، امور مسافرت و ارائه خدمات جنبی به کارکنان و خانواده‌های آنان و همچنین احداث، توسعه، بهسازی و نگهداشت فضای سبز ادارات و واحدهای مسکونی و تصدی هر گونه فعالیت مشاوره‌ای، اداری، پرسنلی، آموزشی، فنی و بازرگانی، خلاصه‌ای از عملیات اجرائی این شرکت به‌شمار می‌رود.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]