خیار

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
خیار
ARS cucumber.jpg
طبقه‌بندی علمی
فرمانرو: گیاهان
(طبقه‌بندی‌نشده): گیاهان گلدار
(طبقه‌بندی‌نشده): دولپه‌ای‌های نو
(طبقه‌بندی‌نشده): رزیدها
راسته: کدوسانان
تیره: کدوییان
سرده: خربزه (سرده)
گونه: C. sativus
نام علمی
Cucumis sativus
لینه

خیار گیاهی از تیره کدوییان و بومی کشور هند است که اقسام گوناگونی دارد. میوه آن درشت بوده و معمولاً سبز یا سفیدرنگ است و آن را به‌صورت خام مصرف می‌کنند. بوته آن مانند بوته خربزه است. ۹۰ درصد حجم خیار را آب تشکیل می‌دهد.

ریشه واژه[ویرایش]

واژه خیار ریشه و بنیاد فارسی داشته و از فارسی به زبان عربی داخل شده‌است.[نیازمند منبع]

تاریخچه[ویرایش]

پژوهشگران معتقدند منشأ پیدایش گیاه خیار، کشور هند است که امروزه این کشور یکی از بزرگترین ذخایر ژنتیکی گیاه خیار را در اختیار دارد. بیش از سه هزار سال است که در منطقه غرب آسیا کشت خیار رایج بوده و به احتمال فراوان این سبزی توسط رومیان به مردم کشورهای اروپایی معرفی شده‌است. طبق تحقیقات و مطالعات انجام شده در سطح جهان مشخص شده که منشأ خیار در کشور هند در کوهپایه‌های هیمالیا است و بیش از سه هزار سال در این منطقه کشت و پرورش می‌یابد. از هند به کشورهای یونان و روم باستان منتقل شده‌است و رومیان باستان علاقه زیادی به این سبزی داشته‌اند. سابقه کشت در فرانسه به قرن نهم میلادی و در انگلستان به قرن چهاردهم میلادی بازمی‌گردد که توسط رومیان به این مناطق منتقل شده‌است. اسپانیایی‌ها هم را به مناطق حوزه قاره آفریقا انتقال داده‌اند. در کشور آمریکا نیز سابقه کشت به اواسط قرن شانزدهم میلادی بازمی‌گردد. در کشور فرانسه تولید خیار به قرن نهم میلادی بازگشته و در انگلستان تکثیر آن در قرن ۱۴ پس از میلاد متداول شده‌است. تکثیر خیار در کشور آمریکا به اواخر قرن شانزدهم نسبت داده می‌شود.

با توجه به دست نوشته‌های پلینی، امپراتور روم «تیبریوس» در طول فصل تابستان و زمستان از خیار به عنوان یک میوه روی میز غذای خود استفاده می‌کرده‌است، به علت علاقه زیاد امپراتور روم به این سبزی، پرورش آن در تمامی فصول سال متداول و گلخانه مخصوصی بدین منظور تأسیس شده‌است. رومیان باستان از برگ‌های خیار برای درمان محل گزش عقرب، افزایش بینایی و برای دور کردن موش استفاده می‌کرده‌اند. در قرن شانزدهم میلادی کشاورزان آمریکایی با استفاده و تبادل اطلاعات با کشاورزان اسپانیایی، اقدام به تولید و تکثیر انواع گیاهان کشت شده در اروپا از جمله خیار کردند. در قرن ۱۷ میلادی علیه مصرف میوه‌ها و سبزیجات نپخته در کشور آمریکا جنبش‌هایی به راه افتاد و مردم معتقد بودند نباید از سبزیجات و میوه‌های نپخته مصرف کرد به همین علت از خیار برای تغذیه گاوها استفاده می‌شد که از همین زمان اصطلاح خیار گاوی در آمریکا متداول شد.[۱]

تولید جهانی[ویرایش]

امروزه بزرگترین تولیدکننده خیار در سطح جهان، کشور چین با بیش از ۶۰ درصد تولید جهانی خیار و خیار شور است و پس از آن کشورهای ترکیه، روسیه، ایران و آمریکا قرار دارند. تولید سالانه خیار در سراسر جهان حدود ۴۲ میلیارد کیلوگرم برآورد شده‌است.[۱] سه گونه اصلی از خوراکی وجود دارد که شامل معمولی، ترشی و چنبر می‌شود.[۲]

خیار
مواد مغذی در هر ۱۰۰ گرم (۳٫۵ اونس)
انرژی ۶۵ کیلوژول (۱۶ کیلوکالری)
کربوهیدرات‌ها ۳٫۶۳ g
قندها ۱٫۶۷
فیبر ۰٫۵ g
چربی ۰٫۱۱ g
پروتئین ۰٫۶۵ g
آب ۹۵٫۲۳
تیامین (ویتامین ب۱) ۰٫۰۲۷ میلی‌گرم (۲٪)
ریبوفلاوین (ویتامین ب۲) ۰٫۰۳۳ میلی‌گرم (۲٪)
نیاسین (ویتامین ب۳) ۰٫۰۹۸ میلی‌گرم (۱٪)
پانتوتنیک اسید (ویتامین ب۵) ۰٫۲۵۹ میلی‌گرم (۵٪)
ویتامین ب۶ ۰٫۰۴ میلی‌گرم (۳٪)
اسید فولیک (ویتامین ب۹) ۷ میکروگرم (۲٪)
ویتامین C ۲٫۸ میلی‌گرم (۵٪)
ویتامین K ۱۶٫۴ میکروگرم (۱۶٪)
کلسیم ۱۶ میلی‌گرم (۲٪)
آهن ۰٫۲۸ میلی‌گرم (۲٪)
منیزیم ۱۳ میلی‌گرم (۴٪)
منگنز ۰٫۰۷۹ میلی‌گرم (۴٪)
فسفر ۲۴ میلی‌گرم (۳٪)
پتاسیم ۱۴۷ میلی‌گرم (۳٪)
سدیم ۲ میلی‌گرم (۰٪)
روی ۰٫۲ میلی‌گرم (۲٪)
فلورید ۱٫۳ µg
Link to USDA Database entry
درصدها نسبی‌اند
منبع: پایگاه اطلاعاتی مواد غذایی آمریکا

نگارخانه[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ امیری خوریه، محمدمهدی. مقاله بررسی خیار. ضمیمه دانش، روزنامه اطلاعات.1392/10/14
  2. امیری خوریه، محمدمهدی. مقاله بررسی خیار. ضمیمه دانش، روزنامه اطلاعات.1392/10/14

پیوند به بیرون[ویرایش]

History links and bibliographic references