بنیتو موسولینی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مختصات: ۴۴°۰۶′۲۲″ شمالی ۱۱°۵۸′۵۰″ شرقی / ۴۴.۱۰۶۱۳° شمالی ۱۱.۹۸۰۴۵۱° شرقی / 44.10613; 11.980451

بنیتو موسّولینی
رهبر فاشیسم ایتالیا
نخست‌وزیر ایتالیا
اطلاعات شخصی
تولد بنیتو آمیلکاره آندره آ موسولینی
۲۹ ژوئیهٔ ۱۸۸۳(۱۸۸۳-07-۲۹)
پرداپیو[۱]،
مرگ ۲۸ آوریل ۱۹۴۵ میلادی (۶۱ سال)
[۲]
ملیت  ایتالیا
حزب سیاسی حزب سوسیالیست ایتالیا
حزب ملی فاشیست
حزب جمهوری خواه فاشیست
همسر دانا راشل موسولینی[۳] (۱۹۷۹-۱۸۹۰)
کلارا پتاچی[۴] (معشوقه)
فرزندان ویتوریو[۵](۱۹۹۷-۱۹۱۶)
رومانو[۶] (۲۰۰۶-۱۹۲۷)
آدا[۷](۱۹۹۵-۱۹۱۰)
پیشه روزنامه‌نگار
دین کاتولیک رومی

بنیتو موسّولینی (نام کامل به ایتالیایی: Benito Amilcare Andrea Mussolini) (زاده ۲۹ ژوئیه ۱۸۸۳ - درگذشته ۲۸ آوریل ۱۹۴۵) روزنامه‌نگار، سیاستمدار و رهبر ایتالیای فاشیست طی دوران جنگ جهانی دوم بود.

به قدرت رسیدن موسولینی و اقدامات وی[ویرایش]

در سال‌های میان دو جنگ جهانی موسولینی که فرزند یک آهنگر بود و در حین جنگ جهانی اول وی به درجهٔ استواری نایل آمده بود، از نارضایتی مردم ایتالیا استفاده کرد و حزب فاشیسم را تشکیل داد او با تشکیل این حزب ادعا می‌کرد که می‌خواهد عظمت روم باستان را برای ایتالیا احیا کند. او اعلام وفاداری خویش نسبت به پادشاه ایتالیا و کلیسا و ادعای خود را مبنی بر اینکه سلحشوری در راه حفظ قانون، قدرت حکومت و نظم بود را مسجل تر گردانید. چندسالی پیش از این وی یک نفر جمهوری طلب سر سخت و دشمن طبقهٔ روحانیون بود.

سر انجام در سال ۱۹۲۲ موسولینی توانست فرمان نخست وزیری را از پادشاه ایتالیا بگیرد و به خود لقب دوچه یا پیشوا بدهد. در عرض چند سالی بعد از ۱۹۲۴ موسولینی پارلمان ایتالیا را بدل به وجود بی خاصیتی کرده، عدهٔ شرکت کنندگان در انتخابات عمومی را کسر نموده و به سانسور مطبوعات پرداخته بود، اتحادیه‌های کارگران را منحل ساخته و کارگران را از حق اعتصاب محروم نموده و سایر احزاب سیاسی را به کل منسوخ کرده بود . دستگاه پلیس مخفی دایر کرد و دادگاههای مخصوصی برای محاکمهٔ مخالفین رژِیم تاسیس نمود . هم چنین وی تعدادی از سران باند مافیای سیسیل را بازداشت کرد . پس از روی کارآمدن آدولف هیتلر در سال ۱۹۳۳، او با آلمان و ژاپن دولت‌های محور را به وجود آوردند که در ظاهر هدفشان مبارزه با کمونیسم بود.

سازمان هوشیاری و سرکوب ضد فاشیسم[ویرایش]

موسولینی پس از به قدرت رسیدن سازمان هوشیاری و سرکوب ضد فاشیسم را که به طور مخفف اوورا (OVRA) نامیده میشد تشکیل داد.

این سازمان از هرنظر مانند همتای آلمانی خود گشتاپو بود. اعضای اوورا که به دلیل پوشیدن لباس سیاه رنگ به پیراهن مشکی ها معروف بودند وظیفه سرکوب مخالفان فاشیسم و مخالفان شخص موسولینی را بر عهده داشتند.حتی قتل یکی از منتقدین موسولینی توسط وابستگان این سازمان حواشی و دردسر های بزرگی برای وی ایجاد کرد.[۸]

پناهگاه زیرزمینی[ویرایش]

موسولینی هم مانند آدولف هیتلر پناهگاه‌های زیرزمینی مقاوم در برابر حملات هوایی داشت. پناهگاه زیرزمینی در اصل انبار شراب در زیرزمین یک ویلا بوده است؛ ویلایی متعلق به یک خانواده نجیب‌زاده ایتالیایی. موسولینی دستور داد این محل را برای اقامت او و خانواده‌اش آماده کنند. با آغاز جنگ جهانی دوم که در آن ایتالیای فاشیستی شانه به شانه آلمان نازی می‌جنگید، "دوچه" (پیشوا) در سال ۱۹۴۰ دستور داد پناهگاه را در برابر حملات هوایی مقاوم‌سازی کنند. دیوارهای بتنی این پناهگاه بیش از یک متر ضخامت دارند و درهای آن در برابر نفوذ هوا عایق‌بندی شده‌اند. این تدبیر برای مقابله با حملات احتمالی با گازهای سمی اندیشیده شده بود. علاوه بر این در سال‌های دهه ۱۹۴۰ در زیرزمین پناهگاه‌هایی از این دست دستگاه‌هایی نصب می‌شد که از قرار معلوم می‌توانستند هوای سمی را تصفیه کنند. این پناهگاه یکی از خصوصی‌ترین عرصه‌های زندگی موسولینی بود.[۹]

یورش به اتیوپی[ویرایش]

با اینکه ایتالیایی‌ها از دیر باز در اندیشهٔ کشور گشایی بودند و روم باستان را الگوی خود قرار می‌دادند و دریای مدیترانه را دریای روم و شمال آفریقا را نیز متعلق به خود می‌دانستند ولی در عمل نتوانسته بودند چندان موفق شوند و تنها در سال ۱۹۱۱ توانستند لیبی را اشغال کنند، حتی در لشکرکشی ایتالیا به اتیوپی در سال ۱۸۹۶، علی‌رغم داشتن سلاح‌های جدید و ارتش منظم آنها شکست خوردند که باعث سرافکندگی ایتالیایی‌ها گردید . برای همین موسولینی برای بالا بردن جایگاه و محبوبیت خود در بین سیاست مداران و مردم ایتالیا، در سال ۱۹۳۶ به اتیوپی حمله کرد که باعث فرار هایله سلاسی شاه اتیوپی گردید . با اینکه جامعه ملل موسولینی را تحت فشار قرار داد اما بی اعتنایی دیکتاتور ایتالیا به جامعه ملل و خروج این کشور از این مجمع جهانی، در ارتباط با موضوع اتیوپی، این جامعه را عملاً در صحنهٔ جهانی بدون اثر و فاقد قدرت جلوه داد .

جنگ جهانی دوم و پایان کار موسولینی[ویرایش]

با اینکه موسولینی متحد آلمان بود ولی هیتلر چندان به ایتالیاییها اطمینان نداشت به همین دلیل گروهی از سربازان خود را در رم و شمال ایتالیا استقرار داد . موسولینی نیز هیچ مقاومتی در مقابل این عمل هیتلر نشان نداد همین امر باعث شد تا مردم ایتالیا به موسولینی بدبین شوند و دانستند که تنها گوش به فرمان هیتلر است حتی عده‌ای از حزب فاشیست ایتالیا نیز به او معترض شدند . سرانجام با اشغال جزیرهٔ سیسیل به دست متفقین در سال ۱۹۴۳ و ورود آنها به جنوب ایتالیا، شاه ایتالیا موسولینی را از قدرت عزل و سریعاً وی را دستگیر کردند . اما به دستور هیتلر نیروی هوایی آلمان توانست موسولینی را فراری دهد و وی را به آلمان بردند تا با هیتلر ملاقات کند . در روز ۱۲ سپتامبر سال ۱۹۴۳ میلادی، جهان با حیرت از ماجرای نجات و فرار بنیتو موسولینی از بازداشت خانگی در منطقه دست نیافتنی «لانه عقاب» در کوه گران ساسو توسط یک گروه کماندویی اس اس به فرمانده سروان اوتو اسکورزنی آگاه می شود.[۱۰] هیتلر از او خواست تا به شمال ایتالیا که در اشغال نیروهای آلمانی بود برگردد و ارتش از هم پاشیدهٔ ایتالیا را باسازی کند، با اینکه موسولینی از نتیجهٔ جنگ در هراس بود اما پذیرفت .

با یورش همپیمانان به اپاختر ایتالیا در آپریل 1945 موسولینی پایان کارش را نزدیک دید ؛ در 26 آپریل 1945 هنگامیکه بنیتو موسولینی و دلدارش کلارا پتاچی به سوی مرز سوییس میگریختند بدست پارتیزان ها دستگیر شدند.پارتیزان ها موسولینی را شناختند گرچه موسولینی تلاش داشت تا با پالتو خلبانی آلمانی ها هویت خودش را پنهان کند. در 28 اپریل موسولینی و دلدارش نزدیک دریاچه کومو از ماشین پیاده شدند و از آنها خواستند روبروی دیوار بایستند، کلارا پتاچی دستانش را دور موسولینی گرفت و گفت : نه او را نکشید، پارتیزان ها نخست او را کشتند؛ موسولینی کتش را باز کرد و گفت: سینه مرا هدف بگیر! پارتیزان کمونیست والتر اودیسو گلوله ایی به سینه اش زد اما هنگامی که دید نمرده گلوله دیگری شلیک کرد.[۱۱]

جسد موسولینی و کلارا پتاچی در پیازا لورتو در میلان، برای نمایش همگانی به قناره قصابی و وارونه، از سقف یک ایستگاه پمپ بنزین آویخته شده و به وسیله مردم شهر سنگباران شد. هدف از این عمل هم ناامید کردن فاشیستها از ادامه جنگ و هم گرفتن انتقام از نیروهای محور که بسیاری از پارتیزانها را به همان شیوه اعدام کرده بودند، محسوب می‌شد.[نیازمند منبع]

پانویس[ویرایش]

  1. Predappio
  2. Giulino di Mezzegra
  3. Rachele Mussolini
  4. Clara Petacci
  5. Vittorio
  6. Romano
  7. Edda
  8. کتاب دیوانگان تاریخ اثر دونالد هوک ترجمه اسماعیل سلامی انتشارات جویا
  9. درهای پناهگاه زیرزمینی موسولینی به روی عموم باز شد دویچه‌وله فارسی
  10. حیرت جهان از فرار موسولینی
  11. http://www.historyinanhour.com/2010/04/28/mussolini-execution/

منابع[ویرایش]