فدریکا موگرینی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
فدریکا موگرینی
Federica Mogherini daticamera.jpg
نماینده عالی اتحادیه اروپا در سیاست خارجی و امور امنیتی
شروع به کار
۱ نوامبر ۲۰۱۴
جانشین کاترین اشتون
نایب رئیس کمیسیون اروپا
شروع به کار
۱ نوامبر ۲۰۱۴
رئیس جمهور ژان-کلود یونکر
وزیر امور خارجه ایتالیا
مشغول به کار
۲۱ فوریه ۲۰۱۴ – ۳۱ اکتبر ۲۰۱۴
نخست‌وزیر ماتئو رنتسی
پس از اما بنینو
پیش از پائولو جنتیلونی
اطلاعات شخص
زاده ۱۶ ژوئن ۱۹۷۳(۱۹۷۳-06-۱۶) ‏(۴۴ سال)
رم، ایتالیا
حزب سیاسی حزب دموکراتیک ایتالیا
همسر(ان) متئو ربسانی
فرزندان دو فرزند
محل
تحصیل
دانشگاه ساپینزا رم

فدریکا موگرینی (به ایتالیایی: Federica Mogherini) (زاده ۱۶ ژوئن ۱۹۷۳) سیاستمدار ایتالیایی از حزب دموکراتیک ایتالیا و نماینده عالی اتحادیه اروپا در سیاست خارجی و امور امنیتی و وزیر امور خارجه سابق ایتالیاست.[۱]

از فدریکا موگرینی به عنوان یک «سیاستمدار نمونه‌وار چپ میانه برای نسل خودش» یاد می‌شود که در دهه ۱۹۹۰ با نژادپرستی، بیگانه‌هراسی و آپارتاید مبارزه می‌کرده‌است و اکنون عقاید چپ رادیکال خود را کنار گذاشته‌است.[۲]

انتقاد[ویرایش]

او مخالف تحریم روسیه می‌باشد و از سوی برخی مقامات اروپایی به طرفداری از مسکو متهم می‌شود.[۳][۴][۵][۶][۷][۸]

زندگی[ویرایش]

موگرینی تحصیلات خود را در رشته فلسفه سیاسی در دانشگاه ساپینزا رم گذرانده و عنوان پایان‌نامه او «رابطه سیاست و دیانت در اسلام» بوده‌است.

از راست به چپ جان کری، فیلیپ هموند، محمدجواد ظریف، فدریکا موگرینی، فرانک والتر اشتاین‌مایر، لوران فابیوس و وانگ یی پیش از قرائت برجام

فدریکا در ۱۵ سالگی عضو شاخه جوانان حزب کمونیست ایتالیا شد. او در سال ۲۰۰۱ عضو شورای ملی حزب دمکرات‌های چپ شد و در دفتر روابط خارجی این حزبِ سوسیال دمکرات فعالیت کرده و در مسائل مربوط به فرایندهای صلح خاورمیانه و ارتباط با احزاب سوسیالیستی اروپا و آمریکا فعال بود. با تأسیس حزب دمکراتیک ایتالیا در سال ۲۰۰۷ موگرینی در دفتر رئیس حزب والتر ولترونی مشغول به کار شد و در سال ۲۰۰۸ به عنوان نماینده پارلمان ایتالیا برگزیده شد. وی در فوریه ۲۰۱۳ به عنوان وزیر امور خارجه در کابینه ماتئو رنتسی انتخاب شد و از سال ۲۰۱۴ نماینده عالی اتحادیه اروپا در سیاست خارجی و امور امنیتی شد. موگرینی به عنوان نماینده اتحادیه اروپا در مذاکرات هسته‌ای با ایران که به انعقاد تفاهم هسته‌ای لوزان و برنامه جامع اقدام مشترک میان ایران و گروه پنج بعلاوه یک منجر شد، حضور داشت.



تصاویر[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Davies, Lizzy. “A portrait of Federica Mogherini, the EU's next foreign policy chief”. the Guardian. 2014-08-30. Retrieved 2014-08-30. 
  2. Profile: Federica Mogherini, the next EU foreign affairs chief
  3. Higgins, Andrew; Neil Macfarquhar (30 August 2014). "Russia Pushing Ukraine Conflict to ‘Point of No Return,’ E.U. Leader Says". The New York Times. Retrieved 30 August 2014. 
  4. "Tusk and Mogherini – A Good Lesson". Retrieved 31 August 2014. 
  5. "Tusk, Mogherini Named to Top EU Posts Amid Russia Discord". Retrieved 31 August 2014. 
  6. "Diligent Italian leftist accused of pro-Russian bias By Alvise Armellini, dpa". Retrieved 1 September 2014. 
  7. "Who is Federica Mogherini - the new woman in charge of EU foreign policy?". Retrieved 31 August 2014. 
  8. «مخالف تحریم روسیه رسماً جایگزین اشتون شد». Entekhab.ir. ۲۰۱۴-۰۸-۳۰. بازبینی‌شده در ۲۰۱۴-۰۸-۳۰. 

پیوند به بیرون[ویرایش]