فرانسیسکو فرانکو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
«فرانکو» به اینجا تغییرمسیر دارد. برای افرادی با این نام، فرانکو (نام) را ببینید.
فرانسیسکو فرانکو
رئیس‌جمهور اسپانیا
مشغول به کار
۱۹۳۹ – ۱۹۷۵
پیش از او: مانوئل آزانیا
بعد از او: خوآن کارلوس اول
نخست‌وزیر اسپانیا
اطلاعات شخصی
تولد Francisco Franco y Bahamonde
۴ دسامبر ۱۸۹۲(۱۸۹۲-12-0۴)
پایگاه دریایی ال فرول، شمال غربی سواحل اسپانیا
مرگ مادرید
۲۰ نوامبر ۱۹۷۵ میلادی (۸۲ سال)
مدفن -
ملیت Flag of Spain (1945 - 1977).svg اسپانیا
پیشه ، سیاستمدار
دین کاتولیک رومی
امضاء
خدمت نظامی
وفاداری ارتش اسپانیا
سال‌های خدمت ۱۹۷۵-۱۹۰۷
درجه 2ej.png ژنرال
رزم‌ها/جنگ‌ها جنگ داخلی اسپانیا

ژنرال فرانسیسکو فرانکو (به اسپانیایی: Francisco Franco y Bahamonde) (زاده ۴ دسامبر ۱۸۹۲ - درگذشته ۲۰ نوامبر ۱۹۷۵) سیاست مدار و نظامی اهل اسپانیا و دیکتاتور این کشور بود. او پس از جنگ داخلی اسپانیا، از سال ۱۹۳۹، تا هنگام مرگش در سال ۱۹۷۵ بر اسپانیا حکومت می‌کرد.

او به عنوان یک محافظه کار و سلطنت طلب با انحلال رژیم پادشاهی و برقراری حکومت جمهوری در سال 1931 مخالفت کرد. با شکست نزدیک فدراسیون گروه های مستقل راست در انتخابات عمومی سال 1936، حزب چپ گرای جبهه مردمی در این کشور به قدرت رسید. در این زمان فرانکو و تعداد دیگری از ژنرال های ارتش برای سرنگون کردن نظام جمهوری دست به کودتا زدند که با شکست آن آتش جنگ داخلی در اسپانیا شعله ور شد و با مرگ ژنرال های دیگری فرانکو به سرعت رهبری جناح خود را به دست گرفت.

در این جنگ فرانکو از طرف رژیم ها و گروه های فاشیستی به خصوص نازی ها در آلمان و حزب فاشیست در پادشاهی ایتالیا کمک نظامی دریافت می کرد درحالیکه که طرف جمهوری خواه مورد حمایت کمونیست های اسپانیا، آنارشیست ها، شوروی، مکزیک و تیپ های بین المللی بود.نهایتا با برجای گذاشتن قریب به نیم میلیون کشته، جنگ در سال 1939 با پیروزی فرانکو به پایان رسید. با این پیروزی او یک دیکتاتوری نظامی تمامیت خواه در اسپانیا به پا کرد. فرانکو پس از این خود را تحت عنوان ال کادیلو (رئیس) رئیس حکومت و رئیس دولت خواند؛ عنوانی که می توان آن را در ردیف عنوان دوک برای بنیتو موسولینی و پیشوا (فوهرر) برای آدولف هیتلر دانست. تحت حاکمیت او اسپانیا به یک کشور تک حزبی تبدیل شد که با سلطه حزب سلطنت طلب فعالیت تمامی احزاب دیگر در آن ممنوع بود.

رژیم فرانکو در طول حکومتش با اهداف سیاسی مرتکب مجموعه ای از نقض حقوق بشر علیه ملت اسپانیا شد که از آن با نام «وحشت سفید» (White Terror) یاد می شود. از جمله آن ها می توان به اعدام و کار اجباری در اردوگاه ها اشاره کرد که عموما علیه دشمنان سیاسی و ایدئولوژیک به کار برده میشد که به مرگ دویست تا چهارصد هزار نفر انجامید.

در حالیکه رژیم فرانکو در جریان جنگ دوم جهانی ظاهرا سیاست بی طرفی اتخاذ کرده بود اما از طرق مختلف به دول محور (متحدین) کمک رسانی کرد. از سال 1940 تا 1943 به کشتی های جنگی آلمانی و ایتالیایی اجازه داده شد از بنادر اسپانیا استفاده کنند. صدها داوطلب اسپانیایی در قالب لشکرهایی موسوم به لشکرهای آبی شانه به شانه نازی ها در جبهه های شرقی با اتحاد جماهیر شوروی جنگیدند.

در دهه پنجاه میلادی ماهیت رژیم او از یک رژیم علنا تمامیت خواه و سرکوب گر به یک حکومت استبدادی با جنبه های محدودی از پلورالیسم (تکثرگرایی) بدل شد. در جریان جنگ سرد فرانکو به عنوان یکی از پیش قدمان مبارزه با کمونیسم شناخته میشد. به تبع این رویکرد با وجود اختلاف نظرهای فراوان، از طرف دُوَل غربی مورد حمایت واقع شد و به او پیشنهاد گردید به سازمان ملل متحد پیوندد و زیر چتر حفاظت ناتو قرار گیرد. در پی این موضوع در دهه شصت رشد اقتصادی اسپانیا رو به فزونی گذاشت و سیستم مالی آن دچار اصلاحات فراوان شد.

نهایتا پس از یک دوره حکومت سی و شش ساله فرانکو بیستم نوامبر سال 1975 درگذشت. پیش از مرگش نظام سلطنتی را احیا نمود و شاهزاده خوآن کارلوس اول را به عنوان جانشین خود تعیین کرد. بدین ترتیب پس از یک عصر چهار دهه ای خفقان و سرکوب اسپانیا وارد مرحله گذار به دموکراسی شد. سه سال پس از مرگ فرانکو قانون اساسی جدیدی به همه پرسی گذاشته شد که با رای 91.8 درصدی مشارکت کنندگان نظام حکومتی اسپانیا به مشروطه سلطنتی در قالب مردم سالاری پارلمانی تغییر کرد.

تولد[ویرایش]

او ظهر روز چهارم دسامبر سال ۱۸۹۲ در پایگاه دریایی ال فرول در ایالت گالیسیا در شمال غربی اسپانیا به دنیا آمد. سیزده روز پس از تولد به رسم مسیحیان تعمیدی غسل تعمید داده شد و نام فرانسیسکو پائولینو هِرمِنِنگیلدو تئودولو (Francisco Paulino Hermenegildo Teódulo) برایش برگزیده گردید به نحوی که فرانسیسکو از نام پدربرزگ پدرش، پائولینو از نام تعمید دهنده اش، هِرمِنِنگیلدو از نام مادربزرگ مادرش و تئودولو از نام قدیس نسبت داده شده به روز تولدش اقتباس شد.

پدرش نیکولاس فرانکو یِ سالگادو آروخو (Nicolás Franco y Salgado Araújo) با تباری اندلسی به تبعیت از اجدادش در ششمین نسل متوالی افسر نیروی دریایی اسپانیا بود. مادرش، ماریا از طبقه اجتماعی متوسط رو به بالا و از پیروان مذهب کاتولیک رومی بود. مادر و پدرش در سال 1890 ازدواج کرده بودند که حاصل آن علاوه بر خود فرانکو، دو برادر و دو خواهر دیگر برای او بود. هر دو برادر او همانند پدر و اجدادشان در نیروی دریایی اسپانیا خدمت کردند.

حرفه نظامی[ویرایش]

جنگ ریف و ارتقا درجات[ویرایش]

در ابتدا قصد داشت به تبعیت از رسم دیرینه خانوادگی به نیروی دریایی ارتش اسپانیا بپیوندد اما از بخت او در همین زمان کشورش در جنگ با ایالات متحده شکست سختی متحمل شد و بخش بزرگی از نیروی دریایی و مستعمرات خود را از دست داد. به همین جهت و با اعلام عدم نیاز نیروی دریایی ، قادر به ورود به آن نشد و برای تسلای پدر در سال 1907 به آکادمی پیاده نظام نیروی زمینی ارتش در تولِدو پیوست. سه سال بعد در حالی که کمتر از هجده سال سن داشت با درجه ستوان دومی فارغ التحصیل شد. دو سال بعد برای انجام ماموریت عازم مراکش گردید. تلاش اسپانیا برای سلطه بر مراکش موجب آغاز یک جنگ در منطقه شد (1909 تا 1927) که فرانکو نیز در آن مشارکت داشت. این جنگ به مرگ بسیاری از افسران اسپانیایی انجامید اما در همین حال فرانکو موفق شد با شایستگی که از خود در آن نشان داد مدارج ترقی را به سرعت طی کند. در سال 1913 به نیروهای تازه تاسیس تهاجمی مستعمرات که از افسران اسپانیایی تشکیل میشد پیوست. گفته می شود این تصمیم در پی شکست فرانکو در اولین رابطه عاشقانه خود گرفته شد. در سال 1916 در سن 23 سالگی با درجه سروانی به ضرب گلوله دشمن شدیدا از ناحیه شکم به خصوص کبد مجروح شد و احتمالا یکی از بیضه هایش خود را از دست داد. پزشکان پس از این حادثه به این نتیجه رسیدند که روده او به دلیل در حالت دم بودن شش هایش از آسیب در امان مانده است. نجاتش از این زخم او را با عنوان مرد «خوش شانس» (baraka) در جبهه های جنگ شهره کرد. با ن دلاوری فراوان در صحنه های نبرد توصیه شد نشان افتخار صلیب سنت فردینانند، به عنوان بالاترین نشان افتخار نظامی در اسپانیا به او اهدا شود اما با یک درجه نزول نشان درجه یک صلیب ماریا کریستینا به او داده شد. با دریافت این نشان اواخر فوریه سال بعد به درجه سرگردی ارتقا پیدا کرد تا جوان سرگرد ارتش اسپانیا نام بگیرد. سه سال آینده را در خود اسپانیا خدمت کرد تا این که به لژیون های خارجی ساخته شده توسط سرهنگ دوم خوزه میلان آرسترای پیوست و معاون فرمانده این نیروها شد و سال 1920 به آفریقا بازگشت. در تاریخ 24 جولای 1921 در اثر ضعف فرماندهی نیروهای فرسوده اسپانیایی در نبرد آنوال مقابل مردان قبیله ریف به رهبری برادران عبد ال کریم متحمل شکست سختی شد که به مرگ بیش از سیزده هزار سرباز اسپانیایی انجامید. پس از این نبرد نیروی لژیون های خارجی به فرماندهی فرانکو پس از سه روز درگیری تنها موفق شدند شهر بندری ملیلیه را باز پس بگیرد. دو سال بعد یعنی سال 1923 فرانکو به با درجه سرهنگ دومی به فرماندهی این لژیون ها منصوب شد.

همین سال با ماریا دِل کارمِن پولو یِ مارتینز-والدز ازدواج کرد. سه سال بعد تنها فرزند آنها دختری با نام ماریا دِل کارمن به دنیا آمد. سپس برای خدمت به حضور آلفنسوی سیزدهم، پادشاه وقت اسپانیا به مادرید احضار شد. این و موارد دیگر توجه خانواده سلطنتی به او موجب شد در دوره جمهوری اسپانیا از او با عنوان یک افسر سلطنت طلب یاد شود. پس از مدتی در سال 1925 به مقام سرهنگ تمامی ارتقا یافت و به عنوان فرمانده اولین موج نیروهای مهاجم به الحسیمه دوباره با به میدان نبرد در آفریقا گذاشت. یورش او به قلب نیروهای قبیله ای ریف در مراکش و همراهی آن با حملات فرانسوی ها در جنوب به عمر کوتاه مدت جمهوری ریف در شمال مراکش پایان داد. در پی این موفقیت نام او به سر زبان ها افتاد و او در 3 فوریه 1926 به درجه سرتیپی رسید. این ارتقا او را به جوان ترین ژنرال اسپانیایی و شاید کل اروپا بدل کرد. سال 1928 فرانکو به عنوان فرمانده آکادمی نظامی تازه تاسیس زاراگوسا منصوب شد. آکادمی که با ترکیب تمامی دانشکده های افسری پیشین به تربیت افسران درتمامی رده ها از جمله پیاده نظام، سواره نظام، توپخانه و بخش های دیگر ارتش می پرداخت. با سقوط نظام سلطنتی و برپایی حکومت جمهوری در اسپانیا او از فرماندهی این آکادمی عزل شد اما قریب به 95 درصد فارق التحصیلان این آکادمی در دوره فرماندهی او در جریان جنگ داخلی اسپانیا جانب او را گرفتند.

دوران جمهوری دوم اسپانیا[ویرایش]

با سقوط سلطنت در سال 1931 فرانکو جهت گیری خاصی از خود نشان نداد. تعطیلی آکادمی نظامی که او فرماندهی آن را بر عهده داشت توسط وزیر جنگ وقت، مانوئل آزانیا موجب اولین درگیری او حکومت جمهوری شد. به همین جهت فرانکو در مراسم تودیع خود جمهوری را شدیدا مورد انتقاد قرار داد. فرانکو شش ماه بعد را بدون هیچ پستی و تحت نظر گذراند.

فرانکو در این دوران فرماسون ها، یهودیان و بلشویک ها را متهم به توطئه چینی برای نابودی اروپای مسیحیت الاخصوص اسپانیا می کرد.

پنجم فوریه 1932 برای خدمت به کرونا در شمال غربی کشور فرستاده شد. در همین سال در طرح کودتای خوزه سانخورخو که به شکست انجامید مشارکت نکرد و حتی با نوشتن نامه ای تند به او ناراحتی خود از این اقدام را نشان داد. ماه ژانویه سال 1933 ذر جریان اصلاحات آزانیا در ارتش، فرانکو از مقام اول در لیست ژنرال ها به رتبه بیست و چهارم تنزل یافت. فوریه همین سال در پستی بالاتر از رتبه اش به عنوان فرمانده نظامی به جزایر بالئاری در مدیترانه منتقل شد. اما او همچنان به این که به صورت هدفمند در پست مورد علاقه خود نیست معترض بود. در آن زمان مسئله جابه جایی یا تنزل مقام افسران محافظه کار مرسوم بود. در آن زمان مسئله جابه جایی یا تنزل مقام افسران محافظه کار مرسوم بود.

انتخابات پارلمانی سال 1933 به اکثریت رسیدن راست گرایان میانه را به دنبال داشت. در پی به قدرت رسیدن دولت از میان اکثریت مجلس، پنجم اکتبر 1934 جنبشی انقلابی از جانب کمونیست ها و آنارشیست ها به پا شد که به سرعت در سرتاسر کشور شیوع پیدا کرد. با حمایت اتحادیه معدنچیان، شهر آستوریاس به عنوان مرکز این به پاخیزی شناحته شد. فرانکو به عنوان سرلشکر ارتش در چنین وضعیتی به کمک وزیر جنگ، دیِگو هیدالگو شتافت و از جانب او ماموریت سرکوب شورش را بر عهده گرفت. لشکر آفریقای ارتش اسپانیا وظیفه عملیاتی در این جنگ را به فرماندهی میدانی ژنرال ادواردو لوپز اوچوآ به انجام رساند. پس از دو هفته نبرد سنگین و برجای ماندن بیش از 1600 کشته نهایتا شورش سرکوب شد.

شورش آستوریاس موجب شعله ور تر شدن اختلافات و دشمنی بین چپی ها و راستی ها شد. فرانکو و لوپز اوچوآ (به عنوان کسی که پیش از این به عنوان یک چپ گرا شناخته میشد)، از این پس به عنوان افسرانی شناخته شدند که حاضرند از نیروهای تحت امر خود برای سرکوب مردم اسپانیا به عنوان دشمنان خارجی استفاده کنند. پس از جنگ، فرانکو از آن با عنوان جنگی یاد کرد که سوسیالیسم و کمونیسم در آن دست به دست هم دادند تا بربریت را جایگزین تمدن کنند. در همین حال رسانه های راست گرا نیز شورشی های آستوریاس را مزدوران توطئه گران یهودی-بلشویکی دانستند.

پس از این حوادث فرانکو فوریه سال 1935 برای مدت اندکی به عنوان فرمانده کل نیروهای آفریقا انتخاب شد اما تنها سه ماه بعد فرماندهی کل نیروهای ارتش را بر عهده گرفت.

لوپز اوچوآ هنگام آغاز جنگ داخلی به دست آنارشیست ها ترور شد.

انتخابات عمومی سال 1936[ویرایش]

پس از این که دولت ائتلافی راست میانه در پی بروز فساد اقتصادی سقوط کرد طرح انتخابات جدید ریخته شد. در همین حین دو ائتلاف بزرگ جناحی تشکیل شد: جبهه مردمی در جناح چپ اعم از حزب اتحادیه جمهوری خواهان تا کمونیست ها، جبهه ملی در راست اعم از رادیکال های میانه تا کارل گرایان (کسانی که به دنبال رساندن خاندان بوربون به سلطنت بودند). با انتخابات 16 فوریه 1936 چپ گرایان با اختلاف اندکی به پیروزی رسیدند. با این نتیجه تنش های سیاسی رو به فزونی گذاشت. با رسیدن چپ گرایان به قدرت آن ها مجموعه ای از اقداماتی را به همراهی حامیانشان علیه مخالفنشان که متهم به اقدام علیه جمهوری بودند آغاز کردند. از طرفی راست گرایان مخالف دولت با رد ادعای چپی ها، خود آن ها را بزرگترین دشمن جمهوری می دانستند و معتقد بودند اسپانیا در خطر یک دیکتاتوری کمونیستی قرار دارد و آن ها در مبارزه خود با دولت جبهه مردمی تنها وظیفه شان را برای صیانت از قانون، نظم، آزادی و حقوق اساسی ملت اسپانیا به جای می آورند.

23 فوریه همین سال فرانکو به عنوان فرمانده نظامی به جزایر قناری منتقل شد که برداشت خود او از این اقدام نوعی تبعید بود. در همین حال نقشه هایی از جانب ژنرال امیلیو مولا در حال طرحریزی بود. ماه ژوئن اولین ارتباط بین این دو برقرار شد و در دیداری سری در جنگی در جزایر قناری طرح کودتا بین این دو مورد بحث قرار گرفت. ظاهرا فرانکو تا ماه جولای جهت گیری مبهمی در قبال این اقدام از خود نشان داد. 23 ژوئن 1936 فرانکو در نامه ای به کاسارس کوئیروگا، رئیس دولت پیشنهاد کرد نارضایتی های درون ارتش جمهوری را سرکوب کند اما جوابی دریافت نکرد. پس از چندین بار به تعویق افتادن 18 جولای 1936 به عنوان روز آغاز به پاخیزی تعیین شد. مولا با اعلام این که حالت کشور به وضعیتی برگشت ناپذیر رسیده و کودتا اجتناب ناپذیر است از فرانکو خواست جانب گیری خود را مشخصا معلوم کند. او تصمیم گرفت جانب شورشی ها را بگیرد و فرماندهی نیروهای آفریقا به او سپرده شد. مقرر شد فرانکو با پرواز یک هواپیمای شخصی به خلبانی دو فرد بریتانیایی که را به آفریقا برساند.

ترور خوزه کالوو روتِلو، از رهبران راست گرا توسط نیروهای پلیس دولتی احتمالا به تلافی مرگ خوزه کاستیلو، ستوان نیروی پلیس موجب تسریع شورش شد. 17 جولای 1936 یک روز پیش از موعد مقرر نیروهای آفریقا شورش را آغاز و فرماندهان خود را بازداشت کردند. 18 جولای فرانکو با انتشار بیانیه ای راهی آفریقا شد و روز بعد با رسیدن به مقدس فرماندهی نیروهایش را به دست گرفت.

یک هفته بعد شورشی ها که به زودی خود را «ملی گرایان» نامیدند، یک سوم کشور را به کنترل خود درآوردند. با این حال بیشتر واحدهای نیروی دریایی به جمهوری وفادار بودند تا فرانکو و نیروهایش در آفریقا که با دریا از بدنه اصلی اسپانیا جدا شده بود، منزوی بشود. کودتاچیان موفق نشدند به یک پیروزی برق آسا دست یابند تا جنگ داخلی در اسپانیا به پا شود.

از جنگ داخلی تا جنگ جهانی[ویرایش]

جنگ داخلی اسپانیا از جولای 1936 آغاز و در آوریل 1939 با پیروزی فرانکو به پایان رسید. این جنگ خون بار سه ساله 190 تا 500 هزار کشته بر جای گذاشت. با وجود امضای پیمان عدم مداخله بریتانیا و فرانسه در این جنگ و پایبندی شدید آن ها بر تحریم تسلیحاتی طرفین درگیر، چند دولت خارجی از دو طرف درگیری حمایت کردند که عواقب جهانی در پی داشت. ایتالیای فاشیست و آلمان نازی با نیروهای خود جانب ملی گرایان را گرفتند و شوروی، کومونیست ها، سوسیالیست ها و آنارشیست ها از جمهوری خواهان حمایت کردند.

از آنجایی که آدولف هیتلر و ژوزف استالین از جنگ داخلی اسپانیا به عنوان میدانی برای آزمایش تسلیحات مدرن خود استفاده کردند، برخی جنگ داخلی اسپانیا را در ردیف جنگ جهانی دوم، جنگ داخلی در قاره اروپا نامیدند که از سال 1936 تا 1945 به درازا کشید و مشخصه آن درگیری ایدئولوژیک بین راست گرایان (فاشیست ها) و چپی گرایان (کمونیست ها) بود. اما برخی نیز این دو را دو جنگ کاملا مجزا از یکدیگر می دانند.

اولین ماه ها[ویرایش]

با اعلام رسمی برپایی کودتا در 18 جولای 1936 فرانکو وظیفه فرماندهی 30 هزار سرباز لشکر آفریقا را بر عهده گرفت. در اولین روزهای شورش وظیفه اصلی نیروهای او امن کردن مراکش بود. در این وضعیت فرانکو از جانبی می بایست حمایت قوا و حکام محلی را جلب می کرد و از طرفی سلطه خود بر نیروهای تحت امرش در ارتش را حفظ می نمود. او کار خود را با اعدام قریب به دویست تن از افسران ارشد وفادار به جمهوری (از جمله یکی از پسر عموهایش) آغاز کرد. اولین مشکل یافتن راهی برای انتقال نیروهایش به شبه جزیره ایبری (بدنه اصلی اسپانیا) بود در حالیکه بیشتر نیروهای نیروی دریایی تحت کنترل جمهوری خواهان بود و دولت مرکزی به وسیله آن تنگه جبل الطارق را مسدود نموده بود. در این حالت او از ایتالیایی ها درخواست کمک کرد که با پاسخ کاملا مثبت آن ها مواجه شد. به وجهی که ایتالیایی ها به او اعلام کردند بدون هیچ قید شزطی سلاح و هواپیما در اختیار او قرار خواهند داد. در همین زمان دریاسار ویلهلم کاناریس، فرمانده اطلاعات نظامی ارتش آلمان نازی آدولف هیتلر به کمک به ملی گرایان ترقیب کرد. از 20 جولای 1936 با 2 هواپیمای عمدتا آلمانی فرانکو موفق شد پلی هوایی بین مراکش و سویل برقرار کند تا تسلط شورشی ها بر این شهر تامین شود. او همچنین با ارسال نمایندگانی به بریتانیا، آلمان و ایتالیا خواهان کمک نظامی بخصوص هواپیماهای بیشتر شد که با پاسخ مثبت دو کشور اول مواجه گردید. دریافت هواپیما برای او از دوم آگوست آغاز شد تا او بتواند از پنجم همین ماه سد برقرار شده بر جبل اطارق را بکشند و دو هزار نفر از نیروهای خود را از آن بگذراند.

زحمت ترجمه مابقی را بکشید!!!

وقتی در ۱۹۳۹ جنگ تمام شد، بیش از دویست هزار نفر کشته شده بودند و فرانکو تا سی و سه سال بعد یعنی ۱۹۷۵ دیکتاتور اسپانیا باقی‌ماند. در سال ۱۹۴۷ تحت فشارهای داخلی و خارجی قانونی به نام «قانون جانشینی» نوشت که حکومت اسپانیا را پادشاهی اعلام می‌کرد و فرانکو سمت نیابت سلطنت را احراز کرد. بر اساس این قانون جانشین فرانکو باید یکی از افراد خاندان سلطنتی باشد که توسط خود فرانکو انتخاب شود و در صورت مرگ یا بیماری فرانکو، زمام امور را در دست گیرد. اما فرانکو تا سال ۱۹۶۲ اقدام به تعیین ولیعهد نکرد تا بالاخره در این سال اگوستین مونوز گرانداس (Agustín Muñoz Grandes) پیرترین افسر ارتش به ولیعهدی انتخاب شد.

دیکتاتوری[ویرایش]

ژنرال فرانکو در سال ۱۹۵۹، همراه با آیزنهاور رئیس جمهور آمریکا

رژیم فرانکو یک دیکتاتوری فرصت طلب و طرفدار اصالت سود بود، هر چند در دهه شصت فشار بر مردم کمتر شد اما در طول سالهای سیاه سلطه فرانکو همیشه فضای اختناق و عوام فریبی وجود داشته‌است. مخالفان یا اعدام می‌شدند و یا تبعید، به گواهی محققان در سالهای ۱۹۴۴-۱۹۳۹ تعداد اعدامهای سیاسی به رقم ۱۹۲۶۴۸ نفر رسید. در این سالها حزب‌ها به نهادهای دولتی و فرمایشی تبدیل شدند که در جهت تبلیغات رژیم پیش می‌رفتند، روزنامه‌ها زیر تیغ سانسور در قالب کاتولیسم محافظه کارانه، یکی یکی بسته شدند، تا سال ۱۹۵۰ فقر و گرسنگی در اسپانیا بیداد می‌کرد و بی سوادی در حال گسترش بود، فضای فرهنگی اسپانیا هدفدار شد صحنه‌های تاتر با کمدی‌های سرگرم کننده(بی خطر) پر می‌شد، ادبیات عامیانه شامل داستانسرایی کنترل شده از طبقه متوسط بود و سینما به تولید انبوه ملودرامها می‌پرداخت (در ۱۹۶۵ برای هر ۵۱۰۰ نفر یک فیلم ساخته شد) و این امور در حالی بود که هنرمندان، دانشمندان و نخبگان اسپانیا جلای وطن می‌کردند، کسانی نظیر خوان رامون خیمنس Juan Ramón Jiménez (شاعر و برنده جایزه نوبل)، سورو اخوآ Severo Ochoa(بیوشیمیست برنده جایزه نوبل)، رامون سندر Ramón Sénder (رمان نویس) پابلو کاسالز Pau Casals (موسیقیدان)، لوئیس بونوئل Luis Buñuel (فیلم ساز) و فرناندو آرابال Fernando Arrabal (نمایشنامه نویس) از این جمله‌اند. فرانسیسکو فرانکو در ۲۰ نوامبر ۱۹۷۵ دو هفته پیش از ۸۳ سالگی اش درگذشت.

منابع[ویرایش]

* استنلی جی پاین، اسپانیای فرانکو، ارسطو آذری، تهران، امیرکبیر ، ۱۳۶۹Francisco Franco http://tarikh1.com/francisco-franco/