گالئاتسو چیانو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
گالئاتسو چیانو
وزیر امور خارجه ایتالیا
مشغول به کار
ژوئن ۱۹۳۶ – فوریه ۱۹۴۳
در زمانِ ویکتور امانوئل سوم
نخست وزیر بنیتو موسولینی
پیش از او: بنیتو موسولینی
بعد از او: بنیتو موسولینی
اطلاعات شخصی
تولد جان گالئاتسو چیانو
۱۸ مارس ۱۹۰۳(۱۹۰۳-03-۱۸)
لیورنو، توسکانی، ایتالیا
مرگ ۱۱ ژانویه ۱۹۴۴ میلادی (۴۰ سال)
ورونا، جمهوری اجتماعی ایتالیا
ملیت  ایتالیا
همسر ادا موسولینی
خویشاوندان بنیتو موسولینی {پدرزن)
فرزندان سه فرزند
پیشه نظامی و سیاستمدار
دین کاتولیک رومی
کنیه(ها) کنت

کنت جان گالئاتسو چیانو(به ایتالیایی: Gian Galeazzo Ciano)(زادهٔ ۱۸ مارس ۱۹۰۳- درگذشته ۱۱ ژانویهٔ ۱۹۴۴) وزیر امور خارجهٔ ایتالیا و داماد بنیتو موسولینی بود.

چیانو میان سال‌های ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۳ خاطراتی را نگاشته‌است که آوازهٔ بسیاری یافته.

زندگی[ویرایش]

چیانو

چیانو در سال 1903 در لیورنو، شهری در شمال ایتالیا زاده شد. پدرش دریاسالار کنت کستانتسو چیانو از قهرمانان جنگ جهانی اول در نیروی دریایی سلطنتی ایتالیا بود که به سبب خدماتش عنوان کنت را از ویکتور امانوئل سوم، پادشاه ایتالیا دریافت کرد. او از موسسان حزب فاشیست پیوست. گالئاتسو به سبب ثروت فراوان پدرش زندگی اشرافی و مرفهی را از کودکی آغاز کرد که تقریبا تا پایان عمرش ادامه داشت.

او تحصیلات عالیه خود را رشته حقوق در دانشگاه رم گذراند. پس از مدت کوتاهی فعالیت در حرفه روزنامه نگاری چیانوی جوان در ریو دو ژانیرو به عنوان وابستهٔ سیاسی خدمت کرد.

در 24 آوریل سال ۱۹۳۰ با ادا موسیلینی دختر بنیتو موسولینی پیمان زناشویی بست که حاصل آن سه پسر با نام های فابریتزیو، رِیموندو و مارتزیو بود. مدت کوتاهی پس از این وصلت به عنوان کنسول ایتالیا به شانگهای گسیل‌شد. پنج سال بعد به ایتالیا بازگشت و وزیر روزنامه‌نگاری و تبلیغات پدر زنش، بنیتو موسولینی شد. میان سال‌های ۱۹۳۵-۱۹۳۶ در جریان اشغال نظامی اتیوپی داوطلبانه به عنوان فرماندهٔ یک اسکادران بمب‌افکن خدمت کرد و دو نشان افتخار و درجه کاپیتانی دریافت نمود. سرانجام پس از بازگشت از آفریقا به عنوان یک قهرمان در سال ۱۹۳۶ وزیر امور خارجهٔ ایتالیا شد. پیش از اشغال آلبانی توسط ایتالیا در سال 1939 چیانو عنوان افتخاری شهروند تیرانا را از این کشور دریافت کرد.

با حمله آلمان نازی به لهستان و آغاز جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۳۹ چیانو با اذعان به این که نیروهای مسلح کشورش آمادگی لازم را برای ورود به جنگ ندارد با نقشه های موسیلینی مخالفت کرد. وقتی ایتالیا در سال 1940 رسما به فرانسه اعلان جنگ کرد او در خاطراتش نوشت که بسیار ناراحت است و از خدا خواست به ایتالیا کمک کند. پیش از آغاز حمله آلمان به فرانسه چیانو با اعلام خطر، طرح حمله قریب الوقوع آلمان به بلژیک را علنی کرد. در پی درگیری ایتالیا در چندین جبهه موازی، شکست ها و عقب نشینی های پی‌درپی آن و تازش نیروهای بریتانیایی و آمریکایی در سال ۱۹۴۳ به جزیره سیسیل او دریافت که سرنوشت جنگ برای ایتالیا نابودی است و کوشید تا کشورش را از جنگ بیرون بکشد. پس برای ساکت کردنش به همراه همه هم قطارانش در کابینه از کارش برکنار شد و در اول مارس همان سال جهت تحت نظر بودن به عنوان سفیر به واتیکان فرستاده شد تا در داخل شهر رم باقی بماند. در همین حال برخی دیگر در ایتالیا نیز در تلاش بودند به صورتی از توافق با متفقین دست یابند.

اواخر ماه جولای ۱۹۴۳ در پی تهاجم متفقین به جزیره سیسیل مجمع عالی حزب فاشیست برای اولین بار پس از سال 1939 به درخواست موسولینی تشکیل جلسه داد. در این جلسه موسولینی از خیال نازی ها برای تخلیه جنوب ایتالیا خبر داد. در پی این سخن به پیشنهاد دینو گراندی، از اعضای مجمع عالی حزب فاشیست و یکی از مخالفان ورود ایتالیا به جنگ، موسولینی از رهبری حزب کنار گذاشته شد و قدرت مشروطه به پادشاه ایتالیا، ویکتور امانوئل سوم بازگردانده شد. چیانو نیز به عنوان یکی از اعضای مجمع عالی حزب فاشیست به این طرح رای مثبت داد. پس از این جلسه موسولینی که خیال می کرد این طرح ارزش واقعی و قدرت اجرایی ندارد همانند هر روز به دفتر کار خود رفت. در این زمان ویکتور امانوئل او را به کاخ سلطنتی احضار و از نخست وزیری معزول کرد. موسولینی هنگام خروج از کاخ توسط نیروهای امنیتی بازداشت شد و به مدت دو ماه برای مخفی ماندن محل نگهداری اش از آلمانی ها از یک مکان به مکان دیگر منتقل می شد. ولی نهایتا نازی ها با یافتن محل نگهداری او در کوه های گران ساسو، در مرکز ایتالیا وی را از زندان نجات دادند و در شمال ایتالیا دولت دست‌نشاندهٔ جمهوری سوسیالیستی ایتالیا را به رهبری او پایه‌ریختند.

در پی این رویدادها چیانو از مقام خود عزل و دولت جدیدی در ایتالیا برقرار شد. یک ماه بعد چیانو از ترس این که توسط دولت جدید بازداشت شود به همراه همسر و سه فرزندش به آلمان نازی پناهنده شد ولی آنان وی را به دولت موسولینی سپردند. چیانو رسما به اتهام خیانت توسط دولت موسولینی بازداشت شد. زیر فشار نازیها و فاشیست ها چیانو دادگاهی و به همراه چهار تن دیگر که همانند او رای به عزل موسولینی از قدرت داده بودند به جوخهٔ آتش سپرده‌شد. اعدام آن ها به این صورت انجام شد که بر روی صندلی نشانده شدند و از پشت سر تیرباران گردیدند. گفته می شود او پیش از کشته شدن فریاد "زنده باد ایتالیا" سر داد. همسر او ادا پذیرفت در مقابل جانش دفاتر خاطرات همسرش را به نازی ها بدهد. البته او نهایتا توانست برخی از این دفاتر را در جایی مخفی کند و هنگام فرار به کمک یکی از آشنایانش پنج دفتر را هم با خود به سوئیس ببرد.

منابع[ویرایش]

Wikipedia contributors, "Galeazzo Ciano," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Galeazzo_Ciano&oldid=438472851 (accessed July 12, 2011).