آران و بیدگل

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
آران و بیدگل
Windcatchers in Aran va Bidgol city.jpg
کشور  ایران
استان اصفهان
شهرستان آران و بیدگل
بخش مرکزی
نام(های) قدیمی آران، آرو، آرو بیدگل، ویگل، گل‌آرا
سال شهرشدن ۱۳۳۲
مردم
جمعیت ۱۰۰۰۰۰ (۱۳۹۱)
روزهای یخبندان سالانه دی و بهمن ماه سرمای خشک
اطلاعات شهری
نمایندهٔ مجلس شورای اسلامی سید جواد ساداتی نژاد کمیسیون آموزش مجلس
شهردار حسن ستاری
تأسیس شهرداری ۱۳۳۲، ۱۳۳۳
پیش‌شماره تلفنی ۰۳۱
شناسهٔ ملی خودرو ۴۳ س
به شهر آزادگان و شهر نمونه قرآنی کشور خوش آمدید

آران و بیدگل شهری است در شمال استان اصفهان که مرکز شهرستان آران و بیدگل می‌باشد. این شهر از جنوب به کاشان، از شرق به ابوزیدآباد، از غرب به نوش‌آباد و از شمال به کویر مرکزی ایران و دریاچه نمک راه دارد.

موقعیت جغرافیایی[ویرایش]

این شهر با طول جغرافیایی ۵۱ درجه و ۲۹ دقیقه و عرض جغرافیایی ۳۴ درجه و ۴ دقیقه در ۶ کیلومتری شمال شرقی کاشان قرار دارد و فاصله آن از دریاچه نمک ۳۵ کیلومتر است.[۱]

این شهر با وسعت ۶۰۵۱ کیلومتر مربع، از طریق دو جاده اصلی به کاشان و شبکه راه‌های اصلی کشور مرتبط می‌شود. به لحاظ کویری بودن منطقه، ۱۹۰۰ کیلومتر مربع (۳۱ درصد مساحت شهرستان) در تپه‌های شنی قرار گرفته که در اصطلاح محلی به آن بند ریگ می‌گویند.[۲]

در اعماق و سطح زمینهای نواحی شمال شهرستان معادن غنی و فراوانی وجود دارد که مهم‌ترین آنها حوزه‌های وسیع نفت و دریاچه نمک با وسعت ۲۰۰۰ کیلومتر مربع می‌باشد. از کوه‌های شهرستان آران و بیدگل می‌توان به کوه یخ‌آب با ارتفاع ۲۳۸۸ متر در ۶۰ کیلومتری شرقی شهر، کوه آبریزان و بند ریگ اشاره کرد.

آب و هوا[ویرایش]

آب و هوای این منطقه گرم و خشک با تابستانهای گرم و سوزان و زمستانهای سرد و خشک بوده و حداکثر دمای هوا در تابستان به ۴۸ درجه سانتیگراد و حداقل برودت هوا در زمستان به ۷- درجه سانتیگراد می‌رسد. بارش سالیانه حدود ۱۳۸ میلیمتر و میانگین دمای سالانه ۱۹/۹ درجه سانتیگراد است.

تاریخچه[ویرایش]

تحقیقات باستان‌شناسی نشان داده است که انسان عهد حجر که تازه از کوه فرود آمده و در دشت سکونت گزیده بود، بر روی همان مسیر کمانی شکل اطراف کویر نمک استقرار یافته بود و این قرارگاه‌های انسانی که تاکنون شناخته شده‌اند در کاشان (تپه سیلکقم، ری و دامغان بوده است.[۳]

پس از آنکه تپه سیلک (در ۱۴ کیلومتری جنوب غرب)، در اوایل هزاره اول (پیش از میلاد مسیح) تخریب شد، مهاجمین پیروز فین کنونی را مسکن خویش قرار دادند و در اطراف آنجا آبادیهای کوچک و بزرگی مانند آران دشت، بیدگل، نوش‌آباد، نیاسر و ورزآباد پدید آمد.[۴]

در دوره صفوی ژان شاردن که از کاشان بازدید می‌کند در مورد آران و بیدگل می‌گوید:[۵]

«تنها در یکی از نقاط حومه شهر هزار کارگر ابریشم‌باف وجود دارد. این آبادی که آرون (یا هارون یا Aron) نام دارد و در فاصله دو فرسخی شهر می‌باشد از دور همچون شهر زیبایی جلوه‌گر است و دارای دو هزار باب خانه باغچه و ششصد باغ زیبا می‌باشد.»

در دوره قاجار، آران و بیدگل به صورت دو قریه جدا از هم وجود داشت. عبدالرحیم کلانتر ضرابی در کتاب تاریخ کاشان در این باره می‌گوید:[۶]

«و از آنجا به قریه نوش‌آباد و از آنجا به قریه آران و از آنجا به قریه بیدگل و این سه قریه از قرا معتبره و از قصبات معظمه گرمسیر و در دامنه بند ریگ بین الشمال و المشرق و در یک فرسخی و یک فرسخ و نیم کاشان واقع هستند.»
«رشته قنوات دوره آران و بیدگل قبل از حصاربندی یا در زمانی که عرصه محصوره این شهر هنوز از بیوتات و عمارات معمور نشده بوده است از قطر دایره حصاربندی به طرف دامنه جنوبی گذشته و هر یک سی ذرع و پنجاه ذرع و بیشتر و کمتر عمق دارند...

پس از دوره قاجار آران و بیدگل هر یک بر اساس قوانین تقسیمات کشوری دارای شهرداری جداگانه بودند و سال تأسیس شهرداری آنها به ترتیب ۱۳۳۲ و ۱۳۳۳ خورشیدی بوده است.[۷] اولین شهردار آران در این دوره محمدتقی صباحی بود.[۸]

در سال ۱۳۵۴ خورشیدی بنابر تصمیم وزارت کشور این دو شهر تحت عنوان گل‌آرا یکپارچه شدند و از بخش آران و از توابع کاشان در محدوده استان مرکزی قرار گرفت.[۹]

در مردادماه سال ۱۳۷۵ بر اساس مصوبه هیئت وزیران، بخش آران از شهرستان کاشان جدا و به عنوان شهرستان آران و بیدگل شامل دو بخش مرکزی و کویرات در تقسیمات کشوری شناخته شد.[۱۰]

قدیمی‌ترین اثر مکتوبی که به آران اشاره دارد، کتاب الاعلاق النّفیسه نوشته ابن رسته است که در سال ۲۹۰ قمری به زبان عربی نگاشته شده و در سالهای اخیر توسط دفتر انتشارات امیرکبیر ترجمه و چاپ شده است. در صفحه ۱۸۱ این اثر از آران به عنوان یکی از آبادیهایی که در دوران انوشیروان دارای قصرهایی بوده است، یاد می‌کند.[۱۱]

«در نوشته‌ها قریه آران، دیده می‌شود. این منطقه را سابق بر این بدان جهت قریه می‌گفتند یا می‌نوشتند چون که دارای باغهای مشجر، خانه‌های بزرگ، قلعه و کاریزهای متعدد بوده است...»

مطابق نوشته‌های عباس علیجانزاده آرانی، این شهر از دو بخش مجزا و همجوار آران و بیدگل با فاصله کوچه‌ای تنگ تشکیل شده بود که در اسفند ۱۳۴۴ دیوارها فرو ریخت و هر دو بخش یکی شدند و شهر آران و بیدگل بوجود آمد.[۱۲]

سبب نام‌گذاری[ویرایش]

آران[ویرایش]

اسامی آران، آرو، آرو بیدگل، ویگل، گل‌آرا، نامهای رسمی و محلی این منطقه بوده است. دربارهٔ سبب این نام‌گذاری نظریات متعددی ابراز شده که به برخی از آنها اشاره می‌شود.

  • «... اران آنرا اران بن قاسان بنا کرده است...»[۱۳]
  • واژه آران به معنای جایگاه مقدس و مکان گرمسیر است و اصل این واژه از «آرین» (نام دیگر قوم آریا یا ایریا) بوده است. نظام وفا آرانی در مجموعه آثار خود دربارهٔ آران می‌گوید:[۱۴]
شنیدم که آران از آن نام جست که بد مرکز آریا نخست
وزان نام بردار آرانی است که خود ز اولین قوم ایرانی است
  • آران یا آلان یعنی کاشانه و لانه نیز هست. نام کاشان و قزوین نیز از نام این قوم کاسپین‌ها گرفته شده است.
  • احتمالاً این مردم از نظامیان و لشکریانی بنام آران بد بوده‌اند که شاید نام آران و بیدگل از این اسم باشد و گرنه گلی در این ناحیه چندان نمی‌روید که وجه تسمیه گل داشته باشد مگر آن لشکر گم شده در کویر لشکر آران بدگل (نام آن سپهبد) باشد.[نیازمند منبع]

بیدگل[ویرایش]

  • واژه بیدگل تغییریافته ویگل، شهر باستانی در کنار شهر قدیمی هراسکان (شهر بزرگ باستانی) می‌باشد.[نیازمند منبع]
  • سلیمان صباحی بیدگلی از شاعران نامی و از نامیان دوران موسوم به نهضت بازگشت ادبی در وصف شهر خود یعنی بیدگل چنین می‌سراید:
وطن به بیدگل، اما کسی ندیده صباحی به دست دسته گل، یا به فرق سایه بیدم

زبان و لهجه[ویرایش]

نوشتار اصلی: لهجه آرانی

زبان اهالی آران و بیدگل، فارسی رایج به همراه لهجه‌های متفاوت است. زبان محلی این منطقه که در اصطلاح به آن زبان باستانی آران بیدگل می‌گویند از زبانهای پهلوی قدیم است که تا این زمان در سرتاسر شهرها و بخشهای حاشیه کویر (نطنز، بادرود، زواره و ...) با اندک تفاوت در لهجه رایج است و با زبانهای دیگر ایرانی لری، کردی و مازندرانی وجوه مشابهی دارد. به طور کلی گویشهای پهنه کاشان، خواه روستاهای درون کوهساران و خواه آبادیهای گسترده در کویر و دشت آن، هم از لحاظ واژگان و هم از لحاظ دستوری و آوایی اهمیت خاصی دارد.

در سالهای اخیر تحقیقات پراکنده‌ای دربارهٔ گویش آران و بیدگل صورت گرفته که مفصل‌ترین آن در زمینه دستور زبان و فرهنگ واژگان محلی، کتاب «زبان کویر» نوشته حسین علیجانزاده است. در ضمن لهجه آرانی در این شهرستان در بین آرانیها و لهجه بیدگلی در بین بیدگلی‌ها رایج می‌باشد از نکات قابل توجه اینکه نوع محلات نیز دارای تفاوتی در نوع لهجه هستند که صرفاً بومیان آن متوجه می‌شوند.

مشاهیر آران و بیدگل[ویرایش]

از مشاهیر این شهرستان می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

مراکز دیدنی و جاذبه‌های گردشگری[ویرایش]

زیارتگاه‌ها و مساجد[ویرایش]

  • امامزاده محمد هلال بن علی، واقع در کوی محمد هلال
  • امامزاده قاسم بن علی نقی، واقع در کوی قاسم‌آباد بیدگل
  • امامزاده هادی، واقع در خیابان امامزاده هادی
  • قبرستان و بقعه امامزاده حسین، واقع در محله درب ریگ. مقبره سلیمان صباحی بیدگلی شاعر دوره زندیه در این قبرستان واقع است.
  • امامزاده هاشم، واقع در محله درب ریگ
  • امامزاده یحیی، واقع در محله درب مختص آباد
  • مسجد نقشینه، واقع در محله درب مختص آباد
  • هفت امامزاده، واقع در محله سلمقان

اماکن قدیمی[ویرایش]

حمام‌ها[ویرایش]

  • حمام شرف (حاج عبدالصمد) بیدگل
  • حمام بازار (توی ده) بیدگل
  • حمام رئیسه (ویرانه) بیدگل
  • حمام عنایتی (وشاد) اران
  • حمام فخارخانه بیدگل
  • حمام حاج محمد (درب ریگ) بیدگل، دارای قدمت صفوی-قاجاری[۱۶]

آب‌انبارها[ویرایش]

  • آب‌انبار محله سر کوچه یخچال
  • آب‌انبار محله قاضی
  • آب‌انبار میدان بزرگ
  • آب‌انبار محله دربند
  • آب‌انبار محله چهارسوق
  • آب‌انبار محله سرگنگه
  • آب‌انبار محله دهنو
  • آب‌انبار محله آب پخش
  • آب‌انبار محله سر کوچه دراز
  • آب‌انبار محله بازار
  • آب‌انبار محله پالکینه
  • آب‌انبار محله وشاد (زیرده)
  • آب‌انبار محله حاج امین
  • آب‌انبار امامزاده محمد هلال
  • آب‌انبار حاج میرزا معصوم طباطبایی بیدگلی (آقا شهاب)
  • آب‌انبار محله درب ریگ
  • آب‌انبار محله سلمقان
  • آب‌انبار محله توی ده
  • آب‌انبار محله دروازه
  • آب‌انبار محله فخارخانه
  • آب‌انبار محله حاج عبدالصمد
  • آب‌انبار محله مختص آباد
  • آب‌انبار محله باغ علوی
  • آب‌انبار مسجد جمعه

جاذبه‌های طبیعی[ویرایش]

آثار ملی[ویرایش]

فهرست اماکن و ابنیه تاریخی ثبت شده در فهرست آثار ملی در حوزه آران و بیدگل

محله‌ها[ویرایش]

محله‌های آران[ویرایش]

  1. آب بخش
  2. سر کوچه یخچال
  3. بازار
  4. در مسجد قاضی
  5. سر محله
  6. سر کوچه دراز
  7. میدان حاج امین
  8. دهنو
  9. چهار سوق
  10. جنگ لته
  11. میدان بزرگ
  12. زیرده
  13. وشاد
  14. حجتیه
  15. مسلم آباد
  16. دربند
  17. جمال آباد
  18. عباس‌آباد
  19. احمدآباد
  20. سبزه میدان
  21. قاسم‌آباد (مدخل شهر)
  22. سرگنگه

محله‌های بیدگل[ویرایش]

  1. مختص آباد
  2. باغ علوی
  3. تو ده (بازار)
  4. فخارخانه
  5. دروازه
  6. یزلان
  7. دربریگ
  8. سلمقان
  9. میدان علی‌اکبر
  10. خانقاه
  11. ویرانه
  12. درب مختص آباد
  13. قاسم‌آباد
  14. شهرک رسالت
  15. قائمیه
  16. دولاب
  17. هاشمیه

آیین‌ها[ویرایش]

آیین هوربابی[ویرایش]

که به آن هور بابا یا هوم بابا هم گفته می‌شود.

در این آیین که در ماه رمضان (معمولا در شب پانزدهم این ماه که شب تولد حسن بن علی است) انجام می‌شود، گروهی از کودکان و نوجوانان با قرار قبلی بین خودشان، بعد از افطار در مکانی مشخص جمع شده و پس از رای‌گیری، یک نفر صندوق‌دار و یک نفر میان‌دار انتخاب کرده و پس از فرستادن سه صلوات بلند که معنای خبری دارد، در کوچه پس کوچه‌های شهر به گردش درآمده و نیازهای خود را به سایرین بازگو می‌کنند. میان‌دار حکم تک‌خوان گروه را دارد و صندوق‌دار اجناس هدیه داده شده را، که بیشتر پول و خوراکی است، جمع می‌کند.

دسته بچه‌ها در پاسخ به هر بیتی که تک‌خوان می‌خواند، پاسخ می‌دهند: «هور بابا، هور بابا». پس از خواندن این اشعار میان‌دار دعا می‌کند و با آمین گفتن همه، گروه دوباره راه افتاده و به کوچه دیگر می‌رود.

به عقیده مردم آران و بیدگل این مراسم در حقیقت نوعی تشویق نابالغان برای شرکت در آیین روزه‌داری و برگرفته از رفتار حسن بن علی و حسین بن علی است که در شب‌های ماه رمضان، به منزل جدشان (پیامبر اکرم) رفته و سوره شمس را با صدا و آهنگی خوش می‌خواندند و بعد از خواندن این سوره، جد و پدرشان و تمامی مسلمانان را دعا می‌کردند، آنگاه پیامبر اکرم و علی بن ابیطالب برای خوشحالی و تشویق آنها مقداری خوراکی به آنها می‌دادند.[۱۷][۱۸][۱۹]

منابع[ویرایش]

  • سلمانی آرانی، حبیب‌الله. نگاهی به آران و بیدگل. انجمن اهل قلم آران و بیدگل، ۱۳۷۷. شابک ‎۹۶۴-۳۳۰-۱۸۳-۴. 
  • تشکری، علی. تاریخچه علم و ادب در آران و بیدگل. انجمن اهل قلم آران و بیدگل، ۱۳۷۴.  صفحهٔ ۵
  • نیک‌اندیش، نسرین. جغرافیای شهرستان آران و بیدگل. مرسل، ۱۳۸۸. شابک ‎۹۷۸-۹۶۴-۹۷۲-۱۰۲-۶.  صفحهٔ ۵۵

پانویس[ویرایش]

  1. دریاچه نمک مسیله (آران و بیدگل)، کویرها و بیابان‌های ایران
  2. فرمانداری آران و بیدگل
  3. ایران از آغاز تا اسلام، رومن گیرشمن، ترجمه محمد معین، شرکت انتشارات علمی و فرهنگی، چاپ ۹، صفحه ۷ دیباچه
  4. تاریخ اجتماعی کاشان، حسن نراقی، چاپ ۱۳۶۵، صفحهٔ ۲۴
  5. سیاحتنامه شاردن، نوشته ژان شاردن، ترجمه محمد عباسی، جلد ۳، صفحهٔ ۸۶
  6. تاریخ کاشان، عبدالرحیم کلانتر ضرابی، به کوشش ایرج افشار، صفحه ۳۲ و صفحهٔ ۱۳۱
  7. طرح جامع آران و بیدگل، سال ۱۳۸۲
  8. برگرفته از سخنرانی استاد علی شریفی در سال ۱۳۸۳ در اداره آموزش و پرورش آران و بیدگل
  9. اسناد و مدارک استانداری استان مرکزی و وزارت کشور، ۱۳۵۴/۱۲/۲۶
  10. گام اول، شهرداری آران و بیدگل، سال ۱۳۸۶، صفحهٔ ۳۶
  11. آرانی، ملاغلامرضا. رساله هلالیه در شرح حال امامزاده محمد هلال بن علی (ع). چاپ اول. کاشان: انجمن اهل قلم آران و بیدگل، به اهتمام حبیب‌الله سلمانی آرانی، ۱۳۷۹. شابک ‎۹۶۴-۳۳۰-۲۰۹-۱. ، صفحهٔ ۹
  12. علیجانزاده، حسین. زبان کویر (کتاب اول). حسین علیجانزاده، ۱۳۷۲. شابک ‎۹۷۸-۶۰۰-۶۴۴۰-۶۱-۳.  صفحه ١٠
  13. تاریخ قم، نوشته حسن بن قمی، انتشارات طوس، مترجم حسن بن علی بن حسن عبدالملک قمی، تحقیق سید جلال‌الدین تهرانی، صفحهٔ ۷۶
  14. مسعودی، عبداله. مجموعه آثار استاد نظام وفا. کاشان: خاطرات قلم، ۱۳۸۲. شابک ‎۹۶۴-۹۳۸۱۴-۴-۹. ، جلد ۲، صفحهٔ ۶۶
  15. تراجم الرجال، نوشته سید احمد حسینی، جلد ۱، صفحهٔ ۱۶۹
  16. کتاب جغرافیای قصبه بیدگل (چراغان)، وصاف بیدگلی، ۱۳۱۰ ق. صفحهٔ ۲۱
  17. از هلال رأفت تا هور بابا هور بابا در آران و بیدگل، خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)
  18. سنت‌های شهرستان آران و بیدگل در رمضان، شبکه اطلاع‌رسانی دانا
  19. آئین سنتی مذهبی هور بابایی در آران و بیدگل در ماه رمضان، خبرگزاری فارس