شهرستان نطنز

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
شهرستان نطنز
اطلاعات کلی
کشور ایران Flag of Iran.svg
استان اصفهان
مرکز نطنز
سال شهرستان شدن ۱۳۳۶
مردم
جمعیت ۴۲٬۲۳۹ (۱۳۹۰)
مذهب اسلام
جغرافیای طبیعی
مساحت ۳۳۹۷
ارتفاع از سطح دریا ۱۶۰۰
داده‌های دیگر
فرماندار یوسف حسنی
پیش‌شماره تلفنی ۰۳۱–۵۴۲۲
شهرها
نطنز، طرق رود، بادرود، خالد آباد
تعداد بخش‌ها
مرکزی، امامزاده

شهرستان نطنز از شهرستان‌های استان اصفهان در کشور ایران است. مرکز این شهرستان شهر نطنز است.

تقسیمات کشوری[ویرایش]

در تقسیمات رسمی کشوری، شهرستان نطنز در حال حاضر دارای دو بخش مرکزی و بخش امامزاده، چهار شهر نطنز، طرقرود، بادرود و خالد آباد و پنج دهستان به نامهای کرکس، طرقرود، برزرود، امامزاده و خالدآباد می‌باشد.

شهرستان نطنز در سال ۱۳۳۶ از شهرستان کاشان منتزع گردیده است.

شهرها: نطنز و طرق‌رود

شهرها: بادرود و خالدآباد

جمعیت[ویرایش]

بنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت شهرستان نطنز در سال ۱۳۹۰ برابر با ۴۲٬۲۳۹ نفر بوده‌است.[۱]

جغرافیا[ویرایش]

شهرستان نطنز در حدفاصل ۳۳ درجه و ۲۵ دقیقه تا ۳۳ درجه و ۴۰ دقیقه عرض شمالی و ۵۱ درجه و ۲۵دقیقه تا ۵۲ درجه طول شرقی قرار دارد. وسعت شهرستان نطنز برابر ۳۳۹۷ کیلومتر مربع و ارتفاع شهر نطنز از دریا ۱۶۰۰ متر است.

گیاهان طبیعی مناطق کوهپایه‌ای زیره، زرشک کوهی، اسپندانه و سبزیجات خوراکی معطر می‌باشد. گیاه «گون» به فراوانی یافت می‌شود. به غیر از بو دادن اسپند در مراسم، اهالی روستاها از قدیم با آن شمایلی خاص درست کرده که طبق رسوم گذشتگان در اغلب خانه‌های روستائیان بر سر در و دیوار اتاقها موجود است، این شمایلها ساخته شده بسته به ذوق و هنروری دارای طرحهای زیبائی است.

صیفی‌جات و میوه‌های درختی از محصولات کشاورزی نطنز است. از گذشته دیر مردمان نطنز در باغ داری و پرورش گل شهرت داشتند، گلابی نطنز یکی از تحفه‌های آن دیار است که مرغوب‌ترین نوع آن گلابی طامه است. ابریشم کشی یا نوغان یکی از کارهای موجود در نطنز می‌بود، تأسیس اداره نوغان نطنز مربوط به سال ۱۳۱۲ شمسی است و تخم نوغان استان اصفهان و چند استان مرکزی و جنوبی کشور را تامین می کند.. همچنین وجود بزرگترین باغ به کشور در نطنز تولید این محصول را به حد بالا رسانده است و کاشت و تولید زعفران در نطنز در حدی است که رتبه نخست تولید زعفران استان را به خودش اختصاص داهد است. در بخش کویری امامزاده محصولات صیفی و انار به عمل می‌آید، که تحت نام گرمک و طالبی آقا علی عباس و انار نادری بادرود شناخته می‌شود. هرساله جشنواره‌ای تحت عنوان جشنواره انار در بخش امامزاده برگزار می‌شود. امروزه بیشترین سهم تولیدات کشاورزی شهرستان نطنز گلابی، به، زعفران و انار است.

آبادیهای (روستاهای) نطنز را می‌توان در پنج بخش متشکل کرد که این بخش‌ها با نهرهای مربوط، همگی آب خود را از کوه‌های کرکس بدست می‌آورند. این بخش‌ها بشرح زیر می‌باشد:

برز رود: از روستای معروف ابیانه آغاز و به ترتیب طره، برز، کمجان، یارند و هنجن

چیمه رود:شامل روستاهای بیدهند (بیدتند)، فریزهند (فریزند)، تکیه سادات، چیمه، ولوجرد

طرق رود :شامل روستاهای کشه، طار، یحیی آباد، طرق، مزده، نیه، رباط سنگ، رحمت آباد، حسن‌آباد، تاج آباد، ابیازن، میلاجرد، اسپدان، نسران

امامزاده: متین آباد، فمی، ده آباد،آقاعلی عباس، اریسمان، خداوندآباد، قلعه گوشه

بلوک مرکزی:رود هاو نهرهای این بلوک از دو روستای اوره و طامه سرچشمه گرفته و به قصبه مرکزی وارد می‌شود و از آنجا از دو مسیر به روستاهای پایین دستی پیرامون قصبه مرکزی منتهی می‌شود. یک مسیر به سمت بادرود است شامل روستاهای جاریان، خفر،دستجرد، جزن، هل آباد

همچنین رودی فصلی در بخش شمالی کوه‌های کرکس جاری می‌باشد بنام «لاکژ» که روستای صالح آباد (نی نی) و مزارع لاکژ و عباس‌آباد و احمدآباد و همچنین کالیجان مشرب از آن می‌باشند.

بخش غربی کوه‌های کرکس دارای رودخانه‌ای بنام سٌه رود می‌باشد که شامل روستاهای:سٌه، بیدشک، دهلر، کلهرود می‌بوده که بعلت بٌعدمسافت با مرکز اداری نطنز به شهرستان شاهین شهر و میمه ضمیمه گردیده. متذکر می‌شود که رودهای منطقه نطنز همگی فصلی می‌باشند و در فصلهای غیر بارانی یا خشک می‌شوند یا به شکل نهری کم‌آب در می‌آیند.

گیاهان طبیعی مناطق کوهپایه‌ای زیره، زرشک کوهی، اسپندانه و سبزیجات خوراکی معطر می‌باشد. گیاه «گون» به فراوانی یافت می‌شود. به غیر از بو دادن اسپند در مراسم، اهالی روستاها از قدیم با آن شمایلی خاص درست کرده که طبق رسوم گذشتگان در اغلب خانه‌های روستائیان بر سر در و دیوار اتاقها موجود است، این شمایلها ساخته شده بسته به ذوق و هنروری دارای طرحهای زیبائی است.

تاریخ، مردم و فرهنگ[ویرایش]

زبان : زبان مردم نطنز یکی از گویش‌های کهن زبانهای ایرانی است، در روستاهای نطنز و بخش‌های مختلف آن شاهد هستیم که مردم در تلفظ کلمات و بیان جملات هر کدام بنحوی کش و قوس‌های خاصی در تلفظ کلمات می‌دهند. بطور مثال: کلمه «کوی» که در فارسی قدیم بمعنای منزل و سرای یا خانه می‌بوده هر کدام از روستاهای نطنز به شیوه‌ای آنرا تلفظ نموده در ابیانه به آن «کیاً گفته می‌شود در کشه» کیه «تلفظ می‌شود و در بیتند (بیدهند)» کی ی «و در کالیجان» کویه «در چیمه» کی یه «در چیمه نام این زبان راجی می‌باشد. این تفاوت موجب شده تا هرکدام از اهالی روستاهای نطنز در صحبت با زبان ولایتی با یکدیگر به محل و روستای هم پی ببرند!

مراسم: پنجشنبه بازار که از اعصار گذشته در قصبه مرکزی نطنز برگزار می‌گشته، محلی بوده برای دادوستد که این سنت تا به امروز کماکان ادامه داشته، که می‌توان زیبائی خاصی را از حضور روستائیان مشاهده نمود. دیگر مراسم مرسوم در نطنز همان مراسمهای رایج در ایران بوده منتها با یک ویژه گیهای خاص مثلاً بیشتر در گذشتها که مراسم عروسی در روستاها برگزار می‌گردید با یک شوروحال خاصی بود بطوریکه چند روز طول می‌کشید مانند مراسم حنابندان، طبقکشی و…، مراسم مذهبی مانند بلندکردن نخل در روز عاشورا و دور چرخاندن آن می‌باشد که همچو دیگر نقاط است و از دیگر مراسم رفتن به زیارت امامزادگان و اهل قبور در شبهای «برات» است که به شب نیمه شعبان گفته می‌شود یعنی در بعدازظهر روز چهاردهم ماه شعبان اهالی بر سر قبور رفتگان خود خیرات و نذورات گذاشته. مراسم جاروکشی که در حسینیه ارشاد علیا نطنز ر شب اول محرم برگزار می شود که خادمان حسینیه جاروه به دست و با کوزه و بیرق به پیشواز محرم می روند که مراسم بسیار دیدنی است. مراسم جل جلانی که در ایام شب عید در روستای طامه نطنز برگزار ی شود و تا حدودی شبیه به مراسم قاشق زنی است اما تفاوت هایی دارد.

لباس: در مورد لباس مردم نطنز باید گفت که امروزه بجز ابیانه (آخرین روستای واقع در رودخانه برزرود) که بخش عمده‌ای از فرهنگ گذشته خود را هنوز حفظ داشته، دیگر نقاط به صورت معمول بوده، البته بغیر از لباس از دیگر نکات که هنوز در ابیانه حفظ مانده خانه‌ها با در و پنجره‌های قدیمی آن است، بطورکلی مردم ابیانه بنا به هر عللی تا امروز در حفظ آنچه که مربوط به فرهنگ گذشته‌است.

صنایع دستی: یکی از صنایع موجود در مرکز نطنز چینی آن است که هنوز بروش دستی تولید می‌گردد، همچنین یکی دیگر از مشاغل گذشته نطنز حلاجی یا همان پارچه بافیست، که هنوز بعضی از این دستگاه‌های قدیمی موجود می‌باشد. ریسندگی و قالی بافی یکی دیگر از کارهای دستی مناطق نطنز است که دومی یعنی قالی بافی آن هنور در روستاها رایج بوده و تولیدات آن به بازار فرش کاشان گسیل می‌گردد، شیلونگری یکی از کارهای قدیمی موجود در بازار نطنز بوده. بازار شهر نطنز شامل دو قسمت می‌باشد که محله قدیمی آن که به پشت بازار معروف است روزگاری بازار قصبه مرکزی نطنز بوده، که در آن آهنگری، شیلونگری (قفل‌سازی)، نجاری و خراطی از کارهای متداول آن عصر بوده، که تا چند سالی پیش پیرمردهای بازمانده از آن دوران هم چنان در آن کار می‌کردند.

جاذبه‌های تاریخی و گردشگری[ویرایش]

روستای ابیانه: این روستا از روستاهای تاریخی برتر کشور است که در 40 کیلومتری مرکز شهرستان نطنز قرار دارد و به عنوان یک موزه زنده آثار تاریخی و جاذبه های گردشگری فراوانی را در خود جای داده است.

مجموعه تاریخی افوشته: بافت تاریخی افوشته که در محله ای به این نام در نطنز قرار دارد آثار تاریخی زیادی را در خود جای داده است که از جمله ان ها می توان به این موارد اشاره نمود: بقعه سید واقف،بقعه میرسید، آب انبار، شربتخانه، حمام، خانه سورگاه،مسجد جامع، حسینیه و...

منطقه باستانی اریسمان: ۱۳ کیلومتر دورتر از مرکز شهر نطنز و در منطقه‌ای به نام «اریسمان» که مرکز دهستانی به همین نام است، آثاری چند هزارساله به دست آمده که نشان از فعالیت صنعتگران ایران باستان در این منطقه دارد. باستانشناسان در کاوش‌های سالهای اخیر در منطقه باستانی اریسمان به کوره‌های ذوب فلزات و قالب‌ها و قطعات ذوب فلز برخورده‌اند.

آتشکده: این آتشکده بنایی از عهد ساسانی است که در حوالی مسجد جمعه (جامع) و در میان باغی قرار دارد. ارتفاع این بنا از سطح زمین به ۲ متر می‌رسد. آثار کمی از این بنا که شباهت بسیار کاملی به بناهای دوران ساسانی دارد، شامل چهارستون از هفت ستون اولیه و یک اتاق از چهار اتاق آن بجا مانده و بقیه فروریخته‌است. دو تاقچه از چهار تاقچه‌ای که سطح مربع بنا را به تاق فوقانی گنبد متصل می‌کند هنوز باقی است. ابعاد هر یک از اضلاع خارجی بنا ۳۵ /۱۱ متر بود، و ضلع داخل بنا ۷ متر طول درد. دهانه هر تاق ۵/۶۹ متر است. اصل بنا با سنگ لاشه و پوششی از گچ ساخته شده‌است.

امامزاده آقاعلی عباس و شاهزاده محمد: از فرزندان بلافصل موسی بن جعفر است که آرامگاهشان در نزدیکی شهر بادرود، قرار دارد.[۲]

امامزاده سلطان حسین (ع) که در ۱۳ کیلومتری شهر نطنز واقع شده است. این امامزاده بزرگوار فرزند امام هادی علیه اسلام و عموی امام زمان (عج) هستند.

این امامزاده دارای ۴ در ورودی در ۴ جهت اصلی است و ساختمان اصلی امامزاده در وسط بنا قرار گرفته و در حیاط ۸ ضلعی آن در قدیم اتاق‌هایی در دو طبقه به‌منظور استراحتگاه زائران ساخته شده است. قسمت زیرین گنبد با نقاشی‌هایی زیبا و اسمای مبارک و آیات قرآنی زینت شده و بنای ارزشمند امامزاده ابیازن به شماره ۲۹۴۳۰ مورخه ۱۱/۱۱/۸۹ در فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسیده است.

مسجد جامع نطنز در کنار چنار کهنسال

مسجد جمعه (جامع): مسجد جمعه یا مسجد جامع نطنز مجموعه‌ای از چندین بنا است که این بناها در دوران الجایتو خدابنده و پسرش ابوسعید بهادرخان به ترتیب زیر ساخته شده‌است: - مسجد بین سالهای ۷۰۴ تا ۷۰۹ هجری. - بقعه شیخ عبدالصمد به سال ۷۰۷ هجری. - ایوان جلوخان خانقاه در سال ۷۱۶ و ۸۱۷ هجری. - مناره که تاریخ پایان بنای آن سال ۷۲۵ هجری نوشته شده‌است. یکی از مورخان به نام «آندره گدار» دربارهٔ بنای مسجد جمعه نطنز که از نظر سبک معماری در نوع خود کم‌نظیر است و نشانه‌هایی از معماری چند دوره را در خود حفظ کرده‌است، می‌نویسد: «مسجد که نسبتاً از خرابی محفوظ مانده مرکب است از یک شبستان هشت ضلعی گنبددار مشرف برصحنی که چهار ایوان دارد. اضلاع صحن را دهلیزها و نمازخانه‌های مختلف به هم متصل می‌سازد. این مسجد از سمت شمال و مشرق و جنوب محدود است به کوچه باریکی که چون به مدخل بزرگ مسجد و مقابل مناره و درگاه خانقاه می‌رسد، وسعت یافته مبدل به میدان کوچکی می‌شود. در سمت غرب ویرانه خانقاه دیده می‌شود، مسجد ۳ مدخل دارد، یک مدخل جنوبی و دو مدخل شمالی، مدخل‌های سمت شمال همسطح حیاط هستند، ولی مدخل جنوبی دهلیزی است که با ۱۲ پله بلند به کف راهرو مسجد می‌رسد…» از نقاط دیدنی مسجد، مکانی در میان صحن مسجد است که با چند پله به کانال قنات آبی می‌رسد که از زیربنای مسجد عبور می‌کند. اصل بنای مسجد با آجر و ملات ساخته و با آهک پوشیده شده‌است. برپهنه چندین کتیبه و سنگ نبشته در گوشه و کنار مسجد، تاریخ تعمیرات، بانیان، معماران و استادان مجرب و مشهوری که در مرمت و بازسازی این مسجد فعالیت داشته‌اند؛ به خوبی عنوان شده‌است.

بقعه شیخ عبدالصمد نطنزی: بنای این بقعه با مسجد جمعه چنان مربوط و متصل است که به نظر می‌رسد مقارن یکدیگر یعنی در سال ۷۰۷ هجری ساخته شده‌اند. محور اصلی بقعه و محراب آن که با محور مسجد نزدیک به ۱۰ درجه انحراف دارد و نیز موقعیت راهرو، مقبره و دهلیز مسجد دلیل دیگری است برآن که هر دو بنا در یک زمان ساخته شده‌اند. گنبد این بقعه هرمی شکل و هشت ضلعی است. براساس لوحه‌ای در بقعه شیخ عبدالصمد، ساخت این بقعه به اسماعیل بنای اصفهانی نسبت داده شده‌است. در راهرو مشترک مسجد و مقبره شیخ عبدالصمد سردر مخصوصی برای خانقاه ساخته شده که کتیبه آجری آن به خط ثلث برجسته به خوبی قابل خواندن است. برضریح چوبی روی آرامگاه شیخ عبدالصمد نیز کتیبه‌ای به خط ثلث به چشم می‌خورد با این مضمون «عمل استاد حسین بن استاد اسماعیل سرشگی النطنزی فی تاریخ نه اربع و سنین و الف سنه ۱۰۶۴ کتیبه عبداللطیف.» و بر لوح سنگی روی قبر شیخ چنین حکاکی شده‌است: «هذا الغفور الرحیم الرحمن اللهم صل علی النبی و الولی و الحسن و الحسین و العباد و الباقر و الصادق و الجعفر و الکاظم الموسی و الرضا و التقی و النقی و العسگری و الحجته القائم محمدالمهدی الغازی صاحب الزمان (عج)» "همت مصروف داشت عصمت پناه صالحه خدیجه سلطان بنت شمس طلا در سنه ۱۰۴۵ و این اثر خیر از او باقی‌ماند. گفتنی است؛ قسمتی از بالای محراب آرامگاه شیخ عبدالصمد هم اکنون در موزه ویکتوریا و آلبرت لندن نگهداری می‌شود. قسمت‌هایی از این محراب در اواخر قرن گذشته به سرقت رفته بود.

رباط شاه عباس: این رباط در عهد شاه عباس اول توسط میرابوالمعالی برزرودی یکی از امرای مقرب دربار (وزیر حضور و مجلس نویس شاه) ساخته شده و دارای جلوخان و سردری با کتیبه سنگ شیشه‌ای به خط ثلث زیبایی است که متأسفانه قسمتی از آن تخریب و ربوده شده و آنچه باقی‌مانده به لحاظ دیواره سازی و سنگربندی‌های اشرار و راهزنان در مدخل کاروانسرا اکنون به دشواری قابل خواندن است.

عباس‌آباد

شکارگاه عباس‌آباد:شکارگاه عباس‌آباد و بنایی که به این منظور در محدوده شکارگاه ساخته شده‌است در محلی به نام «عباس‌آباد» و در حاشیه جاده قدیم کاشان - نطنز قرار دارد، فاصله این محل تا شهر نطنز کمتر از ۱۰ کیلومتر است.

بنای شکارگاه عباس‌آباد به دوران شاه عباس بزرگ تعلق دارد و محل تفریح و شکار پادشاهان صفویه بوده‌است. این بنا با خشت و گل ساخته شده و در میان باغ وسیعی قرار دارد که سمت غرب آن به ارتفاعات کرکس منتهی می‌شود و بخش شرق آن با تپه ماهورهای کم ارتفاع به مراتع گسترده‌ای می‌پیوندد که تا بادرود ادامه دارد. چشم‌انداز زیبا و آب و هوای مطلوب این محل را مستعد جذب گردشگر کرده‌است. به گفته یک مورخ فرانسوی، موقعیت ویژه این محل، شناخت سازندگان بنا را در انتخاب مناسب‌ترین مکان برای شکار و گردشگری می‌رساند.

قلعه وشاق: قلعه وشاق برفراز یکی از ارتفاعات مشرف به روستای «اوره» قرار دارد و موقعیت آن طوری است که دسترسی به بنای اصلی قلعه به سادگی میسر نیست. براساس شواهد و اسناد موجود، قلعه وشاق و بناهای پائین قلعه که به دره‌ای موسوم به «روباه» ختم می‌شود، در سده هشتم هجری از جمله اماکن معمور و مسکون بوده‌است. حمدالله مستوفی دربارهٔ این قلعه نوشته‌است: وشاق، قلعه‌ای است در ولایت نطنز و… چون وشاق بر آنجا حاکم شد به قلعه وشاق معروف گشت. در زمانی که این قلعه مسکونی بوده همه گونه لوازم زندگی در آنجا فراهم بوده چنان‌که تا سه دهه گذشته آثار و علائم برخی از آنها مانند آسیاب بادی باقی‌مانده بود. راه دسترسی به این قلعه که در راس صخره‌ای کله قندی بنا شده‌است مقدور نبوده و ظاهراً با استفاده از طناب یا زنجیرهایی که به میخ‌های ضخیم فولادی متصل بوده و بر سینه کش صخره کوبیده شده بود، به این قلعه رفت‌وآمد می‌کرده‌اند. برخی‌ها نیز می‌گویند برای رسیدن به بنای اصلی قلعه راهروی مخفی و تونلی وجود داشته که به مرور بسته و گم شده‌است.

مسجد جامع ابیانه:مسجد جامع ابیانه از جمله مساجد تاریخی شهرستان نطنز است که در روستای تاریخی ابیانه قرار دارد. قدیمی‌ترین آثار موجود در این مسجد منبر چوبی منبت‌کاری شده‌است که تاریخ ساخت آن به سال ۴۶۶ هجری می‌رسد و هم‌زمان با مناره مسجد جامع میدان کهنه کاشان ساخته شده‌است. روستای تاریخی ابیانه در دامنه شمال غرب کوه کرکس قرار گرفته و تا جاده قدیم کاشان—نطنز حدود ۲۰ کیلومتر فاصله دارد. این روستا به لحاظ قرار گرفتن در یک منطقه کوهستانی و دور بودن ازمرکز شهر نطنز، از تاخت وتازها ادوار گذشته مصون مانده و مردم آن نیز با حفظ آداب و رسوم گذشتگان کوشیده‌اند تا بافت قدیمی این روستا را به شکلی که بوده‌است نگهداری کنند. روستای ابیانه در حال حاضر یکی از مراکز گردشگری شهرستان نطنز به شمار می‌آید روستای اوره:دارای معادن سنگ گرانیت وطبیعت بسیارزیبا است. گنبد باز:گنبدی است بر قله کوهی کم ارتفاع مشرف به شهر. در کتاب تاریخ زندگانی شاه عباس اول دربارهٔ چگونگی ساخت این گنبد چنین آمده‌است: «شاه عباس اول اغلب تمرینات لشکری خود را در دشتی بین نطنز و اردستان انجام می‌داد و شکارگاه‌هایی نیز در این حوالی بود ودر این شکارها، بازهای جنگی و شکاری شرکت داشتند، در سال ۱۰۰۱ هجری قمری که شاه عباس به اردستان و نطنز رفته بود، یکی از بازها که مورد توجه شاه بود و به» بازلوند «شهرت داشت در جنگ با عقابی زخمی شد و پس از چندی مرد و موجب ملال خاطر شهریار سرافراز گشت… و در حین توجه، اشاره علیه براین موجب صادر گشت که حکومت پناه» نجم الدین محمود بیک «حاکم نطنز در مقامی مرتفع عمارت عالیه‌ای جهت دفن» بازلوند «طرح اندازد… و جناب حکومت پناه اطاعت حکم نمود و برقله کوهی رفیع (در همان مکان که عقاب، باز را صید کرده بود) گنبدی عالی طرح افکند و در عرض اندک زمان به اهتمام او به اتمام رسید… و اگر کسی ملاحظه آن عالی بنا بنماید، می‌داند که چه زحمت در اتمام آن بنا رفته و چه مبلغ زر در آنجا خرج شده… و مصالح آن تمامی از شهر نطنز برقله آن کوه که یک فرسنگ است به پشت آدمی برده‌اند…»

همچنین قلعه‌هایی در اقصی نقاط نطنز وجود دارد که نشان از وجود دوران نا امنیست یعنی جدا از وجود خانه‌ها در روستاها قلعه‌ای در مجاورت روستا وجود داشته که گویا در مواقع ناامنی جهت زندگی به آن وارد شده که بعدها اتاقهای این قلعه‌ها محلی گردید برای ذخیره آذوقه روستائیان که نمونه‌ای از این قلعه‌ها را می‌توانید در روستای هنجن در مسیر جاده قدیم کاشان-نطنز مشاهده کرد، البته در دیگر روستاهایی نیز این قلعه‌ها بتناسب جمعیت آن وجود داشته ولی متأسفانه در گذشته بعلت استفاده از تیرچوبی و سنگ آن این قلعه‌ها تخریب گشته و فقط اسم یا آثاری از چارچوب دیواره‌ها یا سردر آنها باقی‌مانده مانند قلعه روستای صالح آباد (ننی) در مجاور باغ عباس‌آباد مسیر «پل هنجن-نطنز».

شهرستان نطنز در سفرنامه‌ها[ویرایش]

با توجه به اینکه شهرستان نطنز در طول تاریخ در مسیر اصلی شمال به جنوب ایران قرار داشته است، پذیرای مسافران، جهانگردان و مستشرقین بسیاری در طول تاریخ بوده است. بی شک مطالعه این سفرنامه‌ها با احتساب زمان سفر می‌تواند روشنگر و اثبات کنندهٔ بافت اجتماعی، فرهنگی و سیاسی این منطقه در گذشته‌های دور و نزدیک باشد. لیست سفرنامه اشخاصی که در طول تاریخ از این منطقه عبور یا در آن اقامت گزیده و دربارهٔ آن نگارش داشته‌اند در زیر آمده است.

سفرنامه آمبروسیو کنتارینی آمبروسیوکنتارینی / ترجمه:قدرت‌الله روشنی قرن ۱۵ م
سفرنامه آدام اولئاریوس: ایران عصر صفوی از نگاه یک آلمانی آدام اولئاریوس؛ ترجمه از متن آلمانی و حواشی احمد بهپور.
سفرنامه پیترو دلاواله پیترو دلاواله؛ ترجمه و شرح و حواشی از شعاع الدین شفا ۱۶۱۷
سفرنامه شاردن ترجمه اقبال یغمایی ۱۶۷۰
سفرنامه جکسن - ایران در گذشته و حال آبراهام والنتاین ویلیامز جکسن؛ مترجمان منوچهر امیری و فریدون بدره‌ای. متولد ۱۸۶۲
سفرنامه پولاک ایران و ایرانیان یاکوب ادوارد پولاک؛ ترجمه کیکاووس جهانداری. ۱۸۸۲
سفرنامه اولیویه: تاریخ اجتماعی - اقتصادی ایران در دوران آغازین عصر قاجار ترجمه محمدطاهرمیرزا؛ تصحیح و حواشی غلامرضا ورهرام
سفرنامه سیف الدولهٔ سلطان محمد میرزا قاجار ۱۲۷۹ ه. ق
سفرنامه صفاءالسلطنه نائینی (تحفه الفقراء) نوشته میرزا علی خان نائینی (صفاءالسلطنه)؛ به اهتمام محمد گلبن ۱۳۰۰–۱۲۹۹ه. ق
دو سفرنامه از جنوب ایران به تصحیح و اهتمام علی آل داود ۱۲۵۶ ه. ق؛ و ۱۳۰۷ ه. ق
دو سفرنامه دربارهٔ لرستان/ نوشته سیسیل جان ادموندز. بارون دوبد همراه با رساله لرستان و لرها ولادیمیر مینورسکی؛ ترجمه سکندر امان‌اللهی بهاروند، لیلی بختیار ۱۹۰۴
سفرنامه از خراسان تا بختیاری هانری رونه دالمانی/ ترجمه: محمد علی فره وشی در سال ۱۹۰۷
روزنامه سفر حج عتبات عالیات و دربار ناصری حاجیه خانم علویه کرمانی

منابع[ویرایش]

  • کتاب جغرافیای کشاورزی ایران نوشته دکترتقی بهرامی چاپ دانشگاه تهران تاریخ ۱۳۳۳.
  • فرهنگ جغرافیای آبادیهای کشور ایران جلد۶۰(کاشان) چاپ اداره جغرافیائی ارتش.
  • فهرست بناهای تاریخی ایران و راه‌های باستانی ناحیه اصفهان-سازمان ملی حفاظت آثارباستانی.
  • میراث فرهنگی نطنز نگارش سیدحسین اعظم واقفی، ناشر انجمن میراث فرهنگی نطنز.
  • آثار تاریخی شهرستانهای کاشان و نطنز تألیف حسن نراقی.
  • لغت نامه دهخدا.

پیوند به بیرون[ویرایش]