رضوانشهر (تیران و کرون)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از رضوان‌شهر (اصفهان))
پرش به ناوبری پرش به جستجو
رضوانشهر
اسفیدواجان (شامل محله میان و محله پایین)
کشور ایران
استاناصفهان
شهرستانتیران و کرون
بخشمرکزی
سال شهرشدن۱۳۶۶
مردم
جغرافیای طبیعی
ارتفاع۱۸۸۰ متر
اطلاعات شهری
پیش‌شمارهٔ تلفن۰۳۱۴۲۵۲

رضوانشهر[۱] شهری است در بخش مرکزی شهرستان تیران و کرون استان اصفهان ایران. این شهر در ابتدای جاده تیران-سامان قرار گرفته و مرکز دهستان رضوانیه‌است. این شهر از به هم پیوستن روستای اسفیدواجان (شامل محله میان و محله پائین) و اران به وجود آمده‌است. صنعت سنگ در این منطقه جایگاه ویژه‌ای دارد و بسیاری از ساکنان آن به حرفه تولید سنگ‌های تزئینی و ساختمانی اشتغال دارند و شهرک صنعتی تخصصی در این منطقه فعال است.در این شهر گردشگری مثل کوه چشمه و همچنین رود خانه فصلی چشم گیری وجود دارد ، در رضوانشهر مسجدی بنام مسجد سنگی (باقرالعلوم) وجود دارد که ستونها وسر ستونها وکتیبه دور ان از سنگ قطور ساخته شده‌است .

مختصات جغرافیایی[ویرایش]

از آن جا که در کتاب‌ها و نقشه‌ها روستاهای این شهر به تفکیک آمده‌اند؛ برای دانستن طول و عرض جغرافیایی این شهر، طول و عرض جغرافیایی دو روستای اران و اسفیدواجان در زیر می‌آید.
اسفیدواجان - طول جغرافیایی ۵۱ درجه و ۰۶ دقیقه شمالی - عرض جغرافیایی ۳۲ درجه و ۴۲ دقیقه عرض شرقی - ارتفاع از سطح دریا ۱۸۸۰ متر[۲]
در حقیقت اسفیدواجان دو بخش سفلی و علیا دارد که در خود محل، به اسفیدواجان سفلی محله پائین و به اسفیدواجان علیا محله میان می‌گویند و دلیل این امر این است که قنات هر دو محله یکی است و در گذشته به محله میان و قلعه، جوی بالا نیز گفته می‌شد و همچنین از نظر ثبتی هر دو محل در یک پلاک ثبتی می‌باشند و همچنین اشتراکات فرهنگی و ریشه خانوادگی میان دو محل غیرقابل انکار می‌باشد علی‌رغم این که محله بالا از نظر جغرافیای با محله اران نزدیک‌تر است (چسبیده‌است).

اران - طول جغرافیایی ۵۱ درجه و ۰۵ دقیقه شمالی - عرض جغرافیایی ۳۲ درجه و ۴۴ دقیقه عرض شرقی[۳]

تاریخ[ویرایش]

رضوان‌شهر شهری است در بخش مرکزی شهرستان تیران و کرون استان اصفهان ایران.

رضوان‌شهر (اصفهان) رضوان‌شهر شهری است در بخش مرکزی شهرستان تیران و کرون استان اصفهان ایران.

این شهر در ابتدای جاده تیران-سامان قرار گرفته و مرکز دهستان رضوانیه است. از توابع آن می‌توان به روستاهای اران و اسفیدواجان و محله‌پایین اشاره کرد. صنعت سنگ در این منطقه جایگاه ویژه‌ای دارد و بسیاری از ساکنان آن به حرفه تولید سنگ‌های تزئینی و ساختمانی اشتغال دارند و شهرک صنعتی تخصصی در این منطقه فعال است.

در دهه ۷۰ با نظر شورای شهر و امام جمعه وقت نام این سه محل به رضوانشهر تغییر نام داد.


کتاب‌های مرتبط[ویرایش]

درباره رضوانشهر تاکنون دو کتاب نوشته شده:

  • اران نامه / نوشته اسدالله محمدی ارانی / تهران: ورای دانش / بهار ۱۳۹۰. (متاسفانه این نوشته چندان کتاب دقیقی نیست.)
  • با کاروان تعزیه ( نگاهی به تاریخ تعزیه در رضوانشهر) / نوشته منصور افشاری اسفیدواجانی / اصفهان : یکتا / زمستان ۱۳۸۳. (این کتاب به صورت تخصصی به بررسی تعزیه در رضوانشهر می‌پردازد و به خوبی توانسته بخشی از تاریخ شفاهی رضوانشهر را مکتوب کند.)


مکان‌های مذهبی و دیدنی[ویرایش]

  • مسجد جامع رضوانشهر - در منطقهٔ ۱ (محله پایین).
  • امامزاده حسین بن عدنان بن موسی بن جعفر (نامی به شازده حسین) - در منطقهٔ ۲ (اسفیدواجان).
  • مسجد باقر العلوم (به گفتهٔ اهالی ۲۵۰ سال قدمت دارد) - در منطقهٔ ۲ (اسفیدواجان).
  • مسجد امام حسین (ع) محله قلعه (قدیمی‌ترین محله شهر)
  • مسجد رضوانشهر واقع در اسفیدواجان
  • مسجد جامع اران (بنا شده در سال ۱۳۱۷ قمری) - در منطقهٔ ۳ (اران).
  • مسجد صاحب الزمان - در منطقهٔ ۳ (اران) محلهٔ حسرت آباد است.
  • مسجد الزهرا - در منطقهٔ ۳ (اران).
  • مصلی نماز جمعه.
  • کتابخانه عمومی آیت الله سیدمحمود مطلبی در منطقهٔ ۲ (اسفیدواجان).
  • از دیگر مکان‌های قدیمی، می‌توان به قلعه رضاخان اشاره کرد که در جاده تیران-شهرکرد در سه راهی رضوانشهر واقع شده‌است. این قلعه با اینکه مالکیت خصوصی دارد، جزو مکان‌های میراث فرهنگی به ثبت رسیده‌است.
  • برج و باروی قلعه ی افشاری ها که بر اساس سنگ مقبره های یافته شده قدمت بیش از۴۰۰سال دارد.(متاسفانه این قلعه به دلیل گذر زمان به حالت نیمه مخروبه درآمده است.)
  • خانه ی افشاری ها مربوط به دوره ی قاجاریه که در اداره ی آثارباستانی اصفهان بخش تیران و کرون به ثبت رسیده است.

منابع[ویرایش]

  1. http://gndb.ncc.org.ir/Pages/jpgMaps.aspx?end=SAyeiv1ri2A=
  2. فرهنگ آبادی‌ها و مکان‌های مذهبی کشور؛ ص ۵۸
  3. فرهنگ آبادی‌ها و مکان‌های مذهبی کشور؛ ص ۵۲
  • فرهنگ آبادی‌ها و مکان‌های مذهبی کشور؛ محمدحسین پاپلی یزدی؛ مشهد: بنیاد پژوهش‌های اسلامی آستان قدس رضوی؛ بهمن ۱۳۶۷.