چادگان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
چادگان
چادگون
Iran - Isfahan - Chadegan Road - panoramio.jpg
کشور ایران
استاناصفهان
شهرستانچادگان
بخشبخش مرکزی
مردم
جمعیت۲۷۵۳۴ نفر (۱۳۹۵)
جغرافیای طبیعی
ارتفاع۲۱۲۲
تأسیس شهرداری۱۳۳۵
شناسهٔ ملی خودرو ایران ۴۳ ب
کد آماری۱۴۱۵



چادگان شهری از توابع بخش مرکزی و مرکز شهرستان چادگان در استان اصفهان در مرکز ایران است.

چادگان از دو بخش چاد و گان تشکیل شده است. زبان مردم شهرستان چادگان ترکی می باشد. قرار گرفتن بافت قدیم چادگان در میان دره ی کوچک با معنای لغوی آن یکسان است.

جمعيت و مردم[ویرایش]

بنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت شهرستان چادگان در سال ۱۳۸۵ برابر با ۳۴۴۷۶ نفر بوده‌است.

جهت[ویرایش]

شهر چادگان در ۱۲۰ کیلومتر غرب استان اصفهان، در حاشیه رودخانه زاینده رود و در ۲ کیلومتر شهر چادگان دهکده فرهنگی تفریحی سد زاینده رود واقع شده است. این دهکده تفریحی که در ساحل دریاچه پشت سد زاینده رود قرار گرفته است. چادگان یکی از زیباترین شهرهای استان اصفهان است. دریاچه زیبای سد زاینده رود که تا ۵۴ کیلومتر مربع وسعت دارد، بزرگترین دریاچه منطقه مرکزی فلات ایران به شمار میرود.

تعداد گردشگر[ویرایش]

در فصل گرما‌، دهکده تفریحی زاینده رود تا ۶ درجه سانتیگراد از اصفهان، بزرگترین کلانشهر مجاورش که در فاصله زمانی یک و نیم ساعته از آن قرار دارد، خنک تر است و از این رو در تابستان روزانه به طور میانگین ۱۴ هزار گردشگر را به سوی خود جلب میکند. دهکده زاینده رود؛ سالانه حدود ۸۰۰ هزار گردشگر را پذیرا است.

امکانات[ویرایش]

وجود امکانات متعددی از تفریحات خانوادگی و دسته جمعی از جمله؛ ماهیگیری، غواصی، پینت بال، قایقرانی، کارتینگ، ماشین شارژی و پل معلق و... لحظات مفرح و هیجان انگیزی را برای گردشگران رقم میزند. آرامش یک استراحتگاه ییلاقی با امنیت کامل محیطی خانوادگی از نخستین ویژگی هایی است که دهکده فرهنگی تفریحی زاینده رود را برای مسافرانش محبوب کرده است. تنفس در فضای آرام و پاک کوهستانی دهکده، قدم زنی در میان انبوه فضای سبز و گلزار های پر تعداد، ماهیگیری در ساحل آرام و وسعت آبی دریاچه، به تماشا نشتن انواع گونه های گیاهی در گلخانه ای به وسعت ۵۰۰۰ متر مربع، در کنار بهره جستن امکانات وسیع ورزش هایی چون استخر ساحلی، مانژ سوارکاری، و زمین تنیس و... تجربه ای را رقم میزند.

منابع[ویرایش]

اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران، تهران: ۱۳۸۳خ.