عشایر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

عشایر یا کوچی‌ها به مردمانی گفته می‌شود که عمومآ زندگی خود را از دامداری اداره می‌کنند و به همین دلیل معمولاً هر سال از ییلاق به قشلاق و بالعکس کوچ می‌کنند. عشایر بطور سنتی دارای اقامتگاه ثابتی نیستند و نوع مسکن آنان به گونه‌ای است که امکان جمع آوری و نصب مجدد آن وجود دارد.

واژه عشایر بیشتر در فارسی و در مورد ایل‌های کوچنده در ایران به کار می‌رود. عشایر در قدیم تقریباً نیروهای اصلی جنگی ایران را تشکیل می‌داده‌اند. از عشایر معروف ایران می‌توان به ایل‌ها و تیره‌های مختلف بختیاری، لر و قشقایی اشاره کرد.

برابر فارسی واژهٔ عربی عشیره، رَم (=رمه) است که در متون قدیمی بیشتر برای توصیف عشایر استان فارس به‌کار می‌رفته‌است. این واژه را در متن‌ها زم نیز می‌نوشتند و آن را به صورت جمع شکسته عربی رموم و زموم جمع می‌بستند.^[۱]

[ویرایش] منابع

1. ↑ کسرائیان، نصرالله، عرشی، زیبا، عشایر ایران، تهران: نشر آگه، چاپ دوم، ۱۳۷۳. ص. چهار.

‎

دسته‌بندی خویشاوندی عشایری
قبیله، ایل، عشیره، بالاطایفه، طایفه، تیره، خاندان، خانواده.

‎