عفونت مهبل

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
التهاب مهبل
طبقه‌بندی و منابع بیرونی
تخصصمیزراه‌پزشکی
آی‌سی‌دی-۱۰N76.0-N76.1
آی‌سی‌دی-9-CM616.1
دادگان بیماری‌ها14017
ئی‌مدیسینmed/3369 med/2358 emerg/631 emerg/639
سمپD014627

زهراه‌آماس[۱] یا زهدان‌راه‌آماس[۱] یا التهاب مهبل یا واژینیت (به انگلیسی: Vaginitis) به التهاب دستگاه تناسلی زنانه خارجی (عفونت واژن یا مهبل) که بر اثر عواملی مانند کلامیدیا، تریکومونا یا باکتری ها ایجاد می‌شود گفته می‌شود.

برخی عوامل مانند بهداشت پایین، دیابت، وجود IUD در رحم و... زمینه ساز عفونت‌های مکرر در خانم‌ها هستند. هر چند التهاب واژن به تنهایی چندان عارضه‌ای ندارد ولی در صورت عدم درمان می‌تواند به سایر دستگاه‌ها مانند رحم و مثانه گسترش یابد.

علائم بیماری[ویرایش]

مهمترین شکایت بیمار خارش ناحیه تناسلی و افزایش ترشحات مهبل می‌باشد. گاه سوزش ادرار، دیسپارونی و... نیز داریم. در معاینه ترشحات غیرطبیعی و اریتم موضعی (قرمزی) ممکن است دیده شود.

عوامل مؤثر در پیشرفت بیماری[ویرایش]

  1. آنتی بیوتیکها (با تغییر فلور نرمال)
  2. تغییر در سطوح طبیعی هورمونهای بدن که در حاملگی، شیردهی و یائسگی رخ می‌دهد.
  3. شستشوی مهبل، دئودورانتهای مهبل و صابونها
  4. مواد اسپرم کش
  5. نزدیکی جنسی
  6. بیماریهای منتقله از طریق جنسی
  7. تحریک
  8. مواد خارجی مثل نوار بهداشتی

انواع عفونت مهبل[ویرایش]

سه نوع واژینیت خانم‌ها را درگیر می‌کند:

۱ - قارچی: افزایش رشد قارچها مانند کاندیدا آلبیکنس در مهبل به علت تغییرات هورمونی یا قند خون بالا یا کاهش مقاومت در مقابل بیماری اتفاق می‌افتد که علائم آن شامل:

الف - سوزش و خارش حتی هنگام ادرار کردن یا مقاربت
ب - ترشحات سفید متراکم
ج - بوی خفیف
بوده و درمان آن شامل کرمها یا شیافهای مهبلی ضدقارج می‌باشد.

۲ - تریکوموناسی: تریکوموناس واژینالیس نوعی انگل تک یاخته‌ای که از طریق مقاربت جنسی از شخصی به شخص دیگر منتقل می‌شود علائم آن شامل:

الف - خارش و سوزش و تورم شدید مهبل
ب - ترشحات کف آلود خاکستری یا زرد - سبز
ج - بوی نامطبوع ماهی
د - درد حین ادرار کردن یا مقاربت جنسی
بوده و برای درمان آن نیاز به تجویز آنتی بیوتیک خوراکی وجود دارد. اغلب بیماران با یک دوز دارو درمان می‌شوند. همسر شخص مبتلا هم بایستی درمان شود و تا درمان وی بایستی از مقاربت اجتناب شود چون باعث آلودگی مجدد می‌شود.

۳- باکتریایی: که باعث واژینوز باکتریایی می‌شوند که ناشی از رشد شدید باکتریها در مهبل می‌باشد که می‌تواند با علت ناشناخته باشد یا از طریق مقاربت جنسی انتقال یابد. علائم آن شامل:

الف - خارش، سوزش و تورم مهبل
ب - ترشحات آبکی خاکستری
ج - بوی نامطبوع ماهی
د - درد حین ادرار کردن یا مقاربت
درمان آن شامل آنتی بیوتیک خوراکی یا روش‌های دیگر می‌باشد. همسر بیمار هم بایستی هم‌زمان درمان شود. تا پایان درمان از مقاربت اجتناب شود.

درمان[ویرایش]

برای درمان واژینیت بسته به عامل ایجادکننده از داروهایی مانند کرمهای موضعی مانند کلوتریمازول، داروهای خوراکی مانند کپسول فلوکونازول یا محلولهای شستشوکننده موضعی مانند بتادین یا سرکه استفاده می‌کنیم.

  • دست کم هر دو روز یک بار لباس های زیرتان را عوض کنید.
  • دستگاه تناسلی خارجی را همیشه خشک و تمیز نگه دارید. رطوبت می تواند عاملی برای رشد میکروب ها و گسترش آنها باشد.
  • نوار بهداشتی را ۴ تا ۶ ساعت یک بار و حداکثر ۸ ساعت یک بار عوض سید. پیش از گذاشتن نوار بهداشتی، حتما دست های خود را با آب و صابون بشویید.
  • در حمام از صابون ها و شامپوهای غیرمعطر و ملایم استفاده کنید خودتان را از وان کف صابون دور نگه دارید.
  • خارش و سوزش در ناحیه تناسلی را جدی بگیرید و به پزشک متخصصرجوع کنید مخصوصا اگر به همراه ترشحات باشد.

جستارهای وابسته[ویرایش]

سرویسیت

منابع[ویرایش]

  • ویلیامز بیماریهای زنان و مامایی. تهران ۲۰۰۸
  • دسته رابطه زناشویی درمان عفونت واژن مجله پاپلی 1397
  1. ۱٫۰ ۱٫۱ واژهٔ مصوب فرهنگستان زبان و ادب پارسی، دفتر نخست تا چهارم