تامپون

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
نمایی از نحوه قرارگیری تامپون در بدن
یک تامپون با فروکننده
اجزای یک تامپون با فروکننده. چپ: لوله کلفت تر(penetrator). وسط: تامپون کتانی و نخ متصل به آن. راست: لوله نازکتر.
تامپون انگشتی. مقیاس خطکش سانتی‌متر است.
علامت ۲ قطره یعنی قابلیت جذب بین ۶ تا ۹ گرم خون است.

تامپون (به انگلیسی: Tampon) وسیله‌ای است با کاربردی همانند نوار بهداشتی که بانوان در زمان قاعدگی می‌توانند استفاده کنند. تامپون بر خلاف نوار بهداشتی که بیرون از فرج قرار می‌گیرد، در داخل مهبل فرومی‌رود و با جذب خون مانع بیرون آمدن آن از بدن می‌شود. جنس آن معمولاً از پنبه است و با استفاده از یک فروکننده (به انگلیسی: Applicator) در داخل مهبل قرار داده می‌شود. در انتهای آن نخی وجود دارد که برای بیرون کشیدن آن استفاده می‌شود.تامپون انگشتی گونه‌ای تامپون است که بدون فروکننده فروخته می‌شود و با دست در محل خود قرار می‌گیرد.

تاریخچه[ویرایش]

تامپون با فروکننده و نخ انتهای آن در سال ۱۹۲۹ اختراع و در سال ۱۹۳۱ ارل هاس (به انگلیسی: Earle Haas) آن را ثبت کرد. تامپون‌هایی بر اساس طرح ارل هاس ساخته شدند در سال ۱۹۳۶ مورد استفاده قرار گرفتند.

نشانگان حمله سمی[ویرایش]

گفته می‌شود[چه کسی؟] تامپون‌ها با نشانگان حمله سمی (به انگلیسی: toxic shock syndrome - TSS) مرتبط است که به ندرت با عفونت‌های باکتریایی اتفاق می‌افتد.

عوامل افزایش خطر حمله سمی: استفاده مداوم یا طولانی مدت از تامپون‌ها (به ویژه انواع فوق جاذب) در دوره‌های قاعدگی، عفونت‌های استافیلوکوکی. [نیازمند منبع]

پیشگیری از حمله [نیازمند منبع]:

  • تامپون‌ها را مرتب عوض کنید و در شب نوارهای بهداشتی را جایگزین آن‌ها کنید.
  • از تامپون‌های فوق جاذب استفاده نکنید، از انواع نخی استفاده کنید.
  • اگر شما دچار عفونت پوستی به ویژه نزدیک آلت تناسلی هستید، از تامپون استفاده نکنید.
  • قبل از گذاشتن تامپون، دست‌ها را به دقت بشویید. استافیلوکوک‌ها معمولاً در دست وجود دارند.
  • برای زخم‌های عفونی فوراً از پزشک کمک بخواهید.

عواقب مورد انتظار: بیشتر بیماران با تشخیص زودهنگام و درمان فوری در بیمارستان بهبود می‌یابند ولی برخی موارد کشنده هستند. کف دست و پا غالباً در حین بهبودی پوسته می‌دهد.[نیازمند منبع]

عوارض احتمالی حمله: شوک شدید، نارسایی کلیه، نارسایی احتقانی قلب، زجر تنفسی، ریختن مو و ناخن‌ها، عود شوک سمی، در موارد شدید، مرگ ومیر ممکن است ۱۵٪ باشد.[نیازمند منبع]

راه‌های تشخیص حمله: آزمون‌های تشخیصی می‌توانند شامل بررسی‌های آزمایشگاهی خون و کشت مخاطات باشد. بستری فوری در بیمارستان برای دریافت مایعات داخل وریدی تا آنتی‌بیوتیک‌ها تجویز شوند و کاهش مایعات و الکترولیت‌ها و کم‌آبی تصحیح شود و نیز مشکلات کلیوی یا قلبی حل شوند و در صورت نیاز حمایت تنفسی مکانیکی به عمل آید. تامپون‌ها، دیافراگم‌ها یا سایر اجسام خارجی فوراً برداشته می‌شوند.[نیازمند منبع]

منابع[ویرایش]