هفت‌برکه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

هفت‌برکه گراش
Gerash.jpg
عکس هوایی در دهه ۳۰ خورشیدی
نام هفت‌برکه گراش
کشور  ایران
استان استان فارس
شهرستان شهرستان گراش
اطلاعات اثر
کاربری کنونی اثر تاریخی، منبع آب برای فضای سبز
دیرینگی دوران‌های تاریخی پس از اسلام
دورهٔ ساخت اثر دوره قاجاریه
اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت ۱۳۲۷
تاریخ ثبت ملی ۶ دی ۱۳۵۵
اطلاعات بازدید
امکان بازدید آزاد

هفت‌بركه گراش مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در خارج از شهرستان گراش، در استان فارس واقع شده و این اثر در تاریخ ۶ دی ۱۳۵۵ با شمارهٔ ثبت ۱۳۲۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.[۱]

این هفت آب‌انبار که در شهرستان گراش، استان فارس قرار دارد در اندازه‌های مختلف و زمان‌های متفاوت ساخته شده‌است. در فاصله‌کمی نسبت به هم قرار دارند و در مسیر رود خانه فصلی بنام بزئرد (bezerd) در محله ناساگ، واقع می‌باشد، از این هفت آب‌انبار، پنج حلقه آن دارای سقف گنبدی شکل و دو حلقه دیگر بدون سقف است که بزرگترین و معرفترین آن‌ها به برکه حاج ابوالحسن موسوم گردیده که مشخصات آن بشرح ذیل است.

بر طبق سنگ نوشته‌ای که در دهانه شمالی شرقی نصب است این آب‌انبار به همت حاج ابوالحسن، فرزند حاج حسن (بانی برکه چهار تاخ)، ساخته شده‌است خصوصیت منحصر به فرد آن، این است که در دیواره مخزن در سمت دهنه جنوب شرقی تا کف آب‌انبار و در سمت بقیه دهنه‌ها تا چهار ردیف، ادامه دارد. مخزن آن دایره‌ای شکل بوده، همچنین طاق‌های مجراهای ورودی و خروجی آب که در سمت غربی دهانه شماره یک و چهار قرار دارد و کف آن، بر خلاف دیگر آب‌انبارها هم سطح دهانه‌ها و طاق‌ها آن، به صورت هلالی است. طاقها سردرها و دهنه‌ها به شکا تیزه دار ساخته شده که طاق‌های سر در شماره دو و پنج تزئینات مقرنس و سردرها از دیواره مرتفع‌تر بوده و مانند دیوار بدنه (شاوره)، از سنگ و ملاط گچ تشکیل شده‌است...گنبد آب‌انبار با سنگ ملاط گچ ساخته شده و با ساروج اندود شده‌است.هفت برکه گراش در تاریخ ۱۳۵۵ به ثبت میراث فرهنگی کشور رسیده‌است.

منابع[ویرایش]

  1. «دانشنامهٔ تاریخ معماری ایران‌شهر». سازمان میراث فرهنگی و گردشگری ایران. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۲۳ اکتبر ۲۰۱۵. بازبینی‌شده در ۱۹/۵/۲۰۱۱.