بوانات

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

شهر بوانات مرکز شهرستان بوانات است جمعیت این شهر نزدیک به ۱۵۰۰۰ نفر می‌باشد. آب و هوای آن سرد مدیترانه ای است. شغل اصلی و عمده مردم این منطقه کشاورزی و باغ‌داری است.

بوانات
کشور ایران
استانفارس
شهرستانبوانات
بخشمرکزی
نام(های) دیگرسوریان
سال شهرشدن۱۳۳۵
مردم
جمعیت۹،۷۷۶ تن [۱]
جغرافیای طبیعی
ارتفاع۱۳۶۵ متر
اطلاعات شهری
ره‌آوردگردو انگور ....
پیش‌شمارهٔ تلفن۰۷۱۴۴۴۰


همه مردم این شهر به زبان فارسی سخن می‌گویند و از دیدگاه دسته‌بندی قومی، فارس هستند.محله جیان(گیوان) بزرگترین محله شهر بوانات(سوریان) می‌باشد.گردوی بوانات شهرت جهانی دارد. تاریخچه بوانات در بخش‌بندی‌های کشوری:

  • ۱)در سال ۱۳۱۶ بوانات دارای بخشداری شد و از همان هنگام سوریان مرکز بخش بوانات بود.
  • ۲)در سال ۱۳۴۳ سوریان دارای شهرداری شد.
  • ۳)در سال ۱۳۷۴ بخش بوانات به شهرستان فزونی یافت. از دیدگاه رسمی مرکز شهرستان بوانات شهر بوانات نامیده می‌شود.

ویژگی‌های جغرافیایی[ویرایش]

بوانات به وسیله باغ‌های سرسبز و انبوه و دو رشته کوه در میان گرفته شده‌است. کوه ختابون از رشته کوه‌های زاگرس و از کوه‌های شهرستان بوانات است که بلندترین قله این کوه‌ها در بخش جنوبی شهر سوریان جای دارد. همچنین یک رودخانه فصلی از این شهر می‌گذرد.

جاهای دیدنی[ویرایش]

بوانات طبیعتی سرسبز و پرآب دارد. تفریح‌گاه و زیارتگاه محمد حنیفه که در دامنه کوه ختابون جای دارد در بهار و تابستان مردم را به سوی خود می‌کشاند همچنین تفریح‌گاه چشمه پرآب و درختان تنومند و سالمند چنار و یک قدمگاه را در بر می‌گیرد. گفته می‌شود که این قدمگاه در زمان پیش از ورود اسلام به ایران، آتشکده بوده‌است. آبشار فصلی دربیده از جاهای دیدنی آن می‌باشد که ورودی آن از محله جیان (گیوان) است. رنگ خاک در تپه‌ها و کوه‌های شمالی آن (به دلیل وجود عناصر مختلف) سرخ و بنفش است و منظره‌های زیبایی را به وجود آورده‌است.

آثار تاریخی[ویرایش]

شهر سوریان چندین بنای تاریخی مانند مسجد جامع سوریان و پل آجری روی رودخانه اصلی که هر دو از بناهای دوره دیلمیان هستند را در خود به یادگار دارد. منبر معروف مسجد جامع سوریان در موزه ایران باستان نگهداری می‌شود.

منابع[ویرایش]

  1. «نتایج سرشماری سال ۱۳۹۵». مرکز آمار ایران.