مزایجان (بوانات)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
مزایجان
Maz-1.gif
کشور  ایران
استان فارس
شهرستان بوانات
بخش مزایجان
نام(های) قدیمی مسیکان
سال شهرشدن ۱۳۹۰
مردم
جمعیت ۳٬۵۶۷ تن[۱]
جغرافیای طبیعی
مساحت ۹٫۵ کیلومتر مربع
ارتفاع از سطح دریا ۲۱۵۱ متر
میانگین دمای سالانه ۲۵
میانگین بارش سالانه 270 میلی لیتر
اطلاعات شهری
نمایندهٔ مجلس شورای اسلامی رحیم زارع
پیش‌شماره تلفنی ۰۷۱۴۴۴۱
وبگاه t.me/mazjon
شناسهٔ ملی خودرو الگو:۸۳ق
به باغشهر زیبای مزایجان خوش آمدید


مزایجان یکی از شهرهای، شهرستان بوانات در استان فارس می‌باشد و بالاترین سطح را از نظر پوشش گیاهی در این استان دارا می‌باشد. این شهر به وسعت حدود ۹٫۵ کیلومترمربع دارای ۳٬۵۶۷ تن[۱] جمعیت است. از اماکن دیدنی این شهر می‌توان به چشمه پیر کدو، جویبار مزایجان می‌باشد.

موقعیت جغرافیایی[ویرایش]

مزایجان در بخش مزایجان شهرستان بوانات واقع شده‌است. از طرف غرب به کوه‌های تنگ پونه‌ای و سرسفید و از طرف شرق به روستاهای کرخنگان و توتک از توابع شهرستان خاتم استان یزد و از طرف جنوب به بخش سرچهان بوانات و از طرف شمال به روستای مهدیه و کوه‌های خالشت محدود است.[۲]

تاریخچه[ویرایش]

سابقه تاریخی این شهر به زمان هخامنشیان و عصر تخت جمشید می‌رسد اولین قبایل که در این شهر ساکن شده‌اند در نزدیکی چشمه‌ای به نام «پیر کدوئیه» سکنی گزیده‌اند که هنوز آثار قبور در نزدیکی چشمه با سنگ‌های قدیمی وجود دارد. چشمه پیرکدوئیه در غرب این شهر در پای کوه سرسفید واقع شده‌است. از خصوصیات این چشمه این است که درختان با قدمت چندصد ساله در اطراف آن موجودمی باشد که عبارتند از درختان چنار، بوز، و… خصوصیت دیگر آن جاری شدن آب و سردی آب آن در تابستان و گرمی و اعتدال آب در زمستان است. چشمه فوق به دستور قوام السلطنه وزیر وقت رضاخان و به دست پزشک آن زمان روستا به صورت پارک ملی درآمد که هم‌اکنون نیز کتیبه سنگ نوشته آن در قسمت شمال غرب چشمه موجود است. این شهر در دامنه‌های منتهی‌الیه رشته کوه‌های زاگرس واقع است و از آب و هوایی معتدل کوهستانی برخوردار است. شهر در منطقه‌ای دشتی قرار گرفته که اطراف آن را کوه‌های قبله در جنوب، سفید در شمال و فالشت در غرب احاطه کرده‌است. این شهر مرکز بخش مزایجان است. روستاهای چنار سوخته در شرق، بادبر در جنوب غربی و مرشدی، قلعه آباده، عاصمی، قدمگاه در شمال از توابع مزایجان است. در گذشته‌های دور مردم مزایجان در چند قلعه به نام‌های پیرکدوئیه، اسدالله خان، میرزااحمد، میرزاهادی و قلعه دختر زندگی می‌کردند. ساکنان قلعه اسدالله خان از مهاجرین سوادکوه بودند که رئیس آنان رضاخان سوادکوهی بود که نوادگان آنهاهم اکنون در منطقه هستند.

ب

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ «نتایج سرشماری سال ۱۳۹۵». مرکز آمار ایران. 
  2. خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام روزنامه ایران وارد نشده‌است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).