رقیه بنت حسین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

مختصات: ۳۳°۳۰′۴۹٫۵″ شمالی ۳۶°۱۸′۲۴″ شرقی / ۳۳٫۵۱۳۷۵۰°شمالی ۳۶٫۳۰۶۶۷°شرقی / 33.513750; 36.30667

حرم
Sayyidah Ruqayya Mosque 01.jpg

رُقَیّه دختر حسین (به عربی: رُقَیّة بنت الحسین) پدر وی امام سوم شیعیان حسین بن علی و مادرش مطابق بعضی از نقل‌ها ام اسحاق بوده‌است.

او دختر سه سالهٔ حسین بود که پدرش به او علاقه زیادی داشت[۱] که پس از واقعه عاشورا که خانواده حسین را به اسارت گرفتند او نیز توسط لشکر یزید به اسارت گرفته شد و آن‌ها را به مرکز خلافت یزید که شهر شام بود بردند. طبق نقل‌های متعدد هنگامی که لشکر یزید سر بریده شده حسین را به شام آوردند و آن را به رقیه نشان دادند آن طفل سه ساله بسیار ناراحت شده و به سبب این ناراحتی چنانچه در کتاب وقایع الشهور و الایام آمده‌است در روز ۵ صفر سال ۶۱ هجری قمری کشته شد. مرقد وی در شهر دمشق امروزه پذیرای بسیاری از شیعیان جهان است.

تردید برخی مورخان در وجود رقیه[ویرایش]

از میان مورخان شیعی برخی وجود رقیه را مورد تردید قرار داده‌اند. برخی هم معتقدند که نمی‌توان این مسئله را به طور قاطع رد کرد اما دلیل قاطعی برای اثبات آن در دست نیست. شیخ عباس قمی، در کتاب «نفس المهموم» که در رابطه با وقایع کربلا است و نیز در «منتهی الآمال» که بخش مهمی را به وقایع کربلا اختصاص داده‌است، می‌گوید: «من در هیچ سند معتبری راجع به حضرت رقیه چیزی ندیدم. (اما چون شیخ صدوق آن را نقل کرده‌است از قول وی آن را نقل می‌کنم)»[۲]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. معالی السبطین ج2 ص 101 مجلس 14. 
  2. «"وجود حضرت‌رقيه بطور قطعي و مسلّم رد نشده "». بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۴ فوریه ۲۰۰۹. 
  • کتاب وقایع الشهور و الایام