زهیر بن قین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو


زُهِیر بن قین بجلی از یاران حسین بن علی بود که در نبرد کربلا کشته شد.

زهیر بن قین بن قیس انماری بجلی از اهالی کوفه بود.[۱]

از بزرگان قبیله بجیله بود وی از مردان شریف و شجاع شهر کوفه و قوم خود شمرده می‌شد و به واسطه حضور در جنگ‌ها و فتوحات بسیار، جایگاه رفیعی به دست آورده بود. در برخی از منابع از قین پدر زهیرء به عنوان یکی از اصحاب محمد پیامبر اسلام نام برده شده است.[۲] زهیر از هواداران عثمان بود، در سال ۶۰ هجری هنگامی که با خانواده خود از حج برمی‌گشت با کاروان حسین که راهی کربلا بود برخورد کرده، و در اثر دیدار با حسین از طرفداران او شده و همراهش به کربلا رفت.

در کربلا[ویرایش]

زهیر از فرماندهان سپاه حسین بود که او را در روز عاشورا به فرماندهی میمنه (سمت راست) سپاه خویش گمارد. او چندین بار سپاه دشمن را نصیحت کرده و آنان را از رودررویی با حسین بیم داد. زهیر همراه با سعید بن عبدالله حَنَفی هنگام نماز ظهر در برابر حسین ایستاد و خود را هدف تیر و نیزه‌ها قرار داد تا حسین به همراه اصحاب، نماز خویش را خواندند. پس از نماز زهیر برای بار دوم عازم میدان جنگ شد و به دست کثیر بن عبدالله شَعبی و مهاجر بن اُوس تَمیمی کشته شد. مطابق نوشتار نفس المهموم زهیر در دوباری که به میدان رفت ۱۲۰ نفر از یزیدیان را کشت.[۳]

منابع[ویرایش]

  1. تنقیح المقال ج۱، ص۴۵۲–۴۵۳.
  2. سماوی، محمد، إبصارالعین فی أنصار الحسین (ع)، ص۱۶۱.
  3. نفس المهموم، ص 277 قم مکتبة بصیرتی، سال 1405 ق

دانشنامه رشد http://daneshnameh.roshd.ir/