سنان بن انس نخعی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

سَنان بن اَنَس کسی است که در حادثه کربلا سر حسین بن علی را کامل از بدن جدا کرد. سید بن طاووس در لهوف می‌نویسد که عمر بن سعد به خولی بن یزید فرمان داد که سر حسین بن علی را جدا کند ولی او نتوانست. سنان بن أنس نخعی از اسبش پایین آمده و شمشیر بر گلوی حسین نهاد و گفت «به خدا سوگند، سر تو را از بدن جدا می‌کنم در حالی که می‌دانم تو پسر رسول خدا هستی و پدر و مادرت بهترین مردم اند» و سپس سر او را از بدنش جدا کرد.[۱]

مرگ[ویرایش]

در مورد نحوه مرگ وی روایات متعددی وجود دارد که این چند مورد از بقیه مستند تر می‌باشند.

  • مأمورانش مختار ثقفی، سال ۶۶ ه. ق، از خونخواهان و منتقمان حسین بن علی، سنان را در شهر بصره، دستگیر کرده خانه اش را ویران نمودند و بند بند انگشتانش را از هم جدا کرد، سپس دست و پایش را بریده و در دیگی از روغن زیتون جوشان انداخت و او دست و پا می‌زد تا مرد. (لهوف، مثیرالاحزان)
  • زمانیکه مختار ثقفی قیام کرد، به دنبال سنان بن انس فرستاد که می‌گفت من حسین را کشته‌ام؛ ولی او به بصره فرار کرده بود، لذا مأموران مختار نتوانستند بر او دست پیدا کنند و فقط خانه اش را ویران کردند. (نفس المهموم)
  • سنان بعد از واقعه کربلا، در زمان قیام مختار و خونخواهی او در نبرد با سپاه ابن زیاد، به رهبری ابراهیم بن مالک اشتر، اسیر شد. ابراهیم وقتی جنایات سنان بن انس را از زبان خودش شنید. او را با اعمال شاقه مجازات کرد، همین که سنان در آستانه مرگ قرار گرفت سرش را بریدند و بدنش را سوزاندند. (حکایة المختار ص ۴۵)
  • یک روایت دیگر نیز در این رابطه در کتب تاریخی گفته شده است:

سنان بن انس، بعد از کشتن حسین بن علی علیه السلام، نزد عبیدالله بن زیاد رفت و بی آنکه صله و جایزه‌ای بگیرد به دستور ابن زیاد، گردنش را زدند.[۲]

منابع[ویرایش]