ماجرای حره

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
نبرد حره
بخشی از فتنه دوم
Jabal Sayid Copper Mine. - panoramio.jpg
محلی که نبرد حرّه در آن روی داد
تاریخ۲۶ اوت ۶۸۳
مکان
شمال شرقی مدینه
نتیجه پیروزی امویان
طرفین درگیر

امویان

  • بنی کلب
  • امویان حجاز

مردم مدینه

  • انصار
  • مهاجرین
فرماندهان و رهبران
مسلم بن عقبه
مروان بن حکم
عبدالله بن حنظلة 
عبدالله بن مطیع
معقل بن سنان الأشجعی  اعدام‌شده
قوا
۴٬۰۰۰—۱۲٬۰۰۰ نامشخص
تلفات و ضایعات
نامشخص ۱۸۰–۷۰۰ از انصار و قریش
۴٬۰۰۰–۱۰٬۰۰۰ از سایر مردم مدینه
ماجرای حره در عربستان سعودی واقع شده
ماجرای حره
حره، در عربستان سعودی

نبرد حره یا ماجرای حَرّه اشاره به نبردی میان ارتش شامی یزید بن معاویه،که خود را خلیفه مسلمانان می خواند، به رهبری مسلم بن عقبه ، و بزرگان مدینه از انصار و مهاجرین دارد. این نبرد در روز ۲۶ اوت سال ۶۸۳ میلادی (۶۳ هجری) روی داد.

بزرگان مدینه به دلیل مخالفت با جانشینی ارثی یزید به جای پدرش (که تا آن زمان در تاریخ اسلام بی سابقه بود)، سبک زندگی ناشایست خلیفه و تحمل فشارهای بسیار زیر سایه‌ی سیاست‌های اقتصادی بنی‌امیه، اعلام طغیان کرده و امویان ساکن مدینه را محصور کردند.[۱] آنان سپس برای دفاع از شهر، خندقی دور مدینه حفر کردند. یزید نیروهای خود را به سمت مدینه فرستاد و آنان به همراه نیروهای اموی که از حصر آزاد شده بودند، در شمال شرقی مدینه با انصار و مهاجرین روبرو شدند. با وجود برتری اولیه اهل مدینه در جنگ، به دلیل خیانت یکی از گروه‌ها، سواره نظام سوری به رهبری مروان بن حکم توانست از عقب به ارتش آن‌ها حمله کند و انصار و مهاجرین در این جنگ شکست خوردند.

پس جنگ مدینه به مدت سه روز غارت شد، هرچند گزارش‌ها از این غارت بسیار متفاوت هستند. ابن‌کثیر در کتاب البدایه و النهایه می‌گوید یزید به مسلم بن عقبه دستور داد "سه شبانه روز، مردم را به اطاعت فراخوان، اگر نپذیرفتند با آنان بجنگ و اگر بر مردم مدینه چیره شدی، مردم آن شهر سه شبانه روز برای شامیان حلال باشند". شهر به سرعت و برای سه شبانه روز بر سپاه شام حلال شد. پس از این مدت، مسلم در جایی نشست و از نجات یافتگان به شرط این که جزئی از غنائم و بندگان یزید باشند، بیعت خواست. مردم بیعت کردند و هرکس خودداری کرد، کشته شد.[۲]

پس از سرکوب قیام مدینه، نیروهای یزید به سمت مکه به راه افتادند تا قیام عبدالله بن زبیر را سرکوب کنند.[۳]

علی بن حسین، چهارمین امام شیعیان، ضمن بیعت نکردن با یزید،[۴] با این قیام همراهی نکرد[۵]

جستارهای وابسته

پانویس

  1. Hawting 2000, pp. 47-48.
  2. ابن‌کثیر، البدایه و النهایه، ۸، ص. ۲۱۸-۲۱۹-۲۲۴
  3. Hawting 2000, pp. ۴۷–۴۸.
  4. قرآن، iqna ir | خبرگزاری بین‌المللی. «گفتگوی دو تاریخ‌پژوه بر سر مسئله بیعت امام سجاد(ع) با یزید». fa.
  5. Vaglieri 1971, p. ۲۲۷.

منابع